موضوع اصلی رمان سایه صبر:
ریحانه، دختر قلبنازک و آهستهیست که بعد از گذر از روزگارهای تلخ حیات، بیاختیار قلب میبازد به داریوش؛ پسر مغرور و سریعخوی دوستداشتنی ولی دور از کف دسترس، که اتفاقاً دوست برادرش هم هست. عاشقی در قلبش ریشه میدواند؛ محبتی که نه جرأت بیانش را دارد و نه میتواند پنهانش کند. داریوش ساکتملایم به او نزدیک میشود، اما غرور و خوی شتابزدهش جاده را برای رابطهای ساده میبندد. ریحانه میان هیاهوی قلب، قضاوت دیگران و زخمهای کهنهای که هنوز التیام نیافته، باید انتخاب کند: برای دلدادگیش بجنگد، یا با قلب شکسته از آن قلب بکند…
مقداری از متن رمان سایه صبر:
قلبت میخواد بیاد بار دیگر چند مشت حرف بارت کنه؟! اشک گوشه دیدهش رو با نوک انگشت گرفت و به جلوی موهام اشاره کرد. ـ صورتتو بکش عقب، با این چتریات شامگاهیه ایناروس شدی! آخرین گازم به لقمه زدم، چپچپ نگاش کردم و اظهار کردم ـ خب دیگه بسه، اندازه کافی ریز خندیدی. غذاتو بخور! با خنده ای که هنوز ته آواش بود، اشارهای به لقمه کف دستش کرد. ـ به این میگی غذا آخه؟! دستم رو گذاشتم رو لبش با عجز اظهار کردم تو رو خدا یواشتر …چرا با مفهوم زشت بودن آشنا نیستی؟! دستمو پرت کرد عقب و یه نفس عمیق کشید. ـ یه لیوان نوشابه برام بریز. برای اینکه ساکت شه، نوشابه رو براش ریختم و قد بلند شدم ظرفای کثیف رو جمع کنم. لیوان خالی رو آورد سمت سینک و با خنده کنار گوشم گفت ـ میگم، تو چرا هر وقت داریوشو میبینی سر به زیر و مظلوم میشی؟! ادای وایسادنم رو درآورد و زیرنگاهی نگام کرد.
حق نداری چپ و راست بخوای فیزیکی ادبش کنی. صداشو بالا برد و کفری داد زد –زدمش مگه؟! همونطور که داشتم میرفتم سمت حیاط اضافه کردم دیگه حق نداری بهش آسیب بزنی، وگرنه این بار اون روی منو میبینی! عاقلب همونطور که تلویزیون رو روشن میکرد، زیر لب غر زد رستا کم بود اینم اضافه شد! شیفتم تازه تموم شده بود و داشتم لباسمو عوض میکردم که عادل پیام داد میل داشت یه ورق قرص خواب واسه داریوش بگیرم. تقریبا دو هفته پیش بود که براش قرصو گحرکت کردم. نگاهی به دکتر انداختم …امروزگار خیلی رو مود بود و هر کی هر درمیل داشتی داشت قبول میکرد. منم از موقعیت پیش اومده استفاده کردم و با اجازه اش یه ورق قرص خواب گرفتم. مقنعهمو مرتب کردم و کنار خیابون واستادم تا اسنپ بگیرم. هنوز یه دقیقه هم نگذشته بود که آوای بوق از بغل گوشم از جا پُروندم! برگشتم ببینم کیه …که در کمال تعجب دیدهم افتاد به چهره ی جدی داریوش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن