موضوع اصلی رمان قشنگترین اجبار
فرهنگ لغت بیتا همواره یک معنا داشت: «آزاد بودن از قیدِ محبت». اما همیشگی نمیشود فرار کرد! درست وقتی که زیستن با طعمِ شیرینِ عاشقی زیر زبانش راهی شد، با حقیقتِ تلخِ کسی روبهرو شد که تمامِ جهانیش بود، ولی او را با یک جمله پس زد: «از تـو مـتنفرم». آیا محبت میتواند این اجبارِ سرد را به گرمای زندگی تبدیل کند؟
مقداری از متن رمان زیباترین اجبار:
زودی رفتم لباسام رو با لباس بیرونی عوض کردم و جلوی آینه ایستادم و مشغول مرتب کردن شال قهوهایام بودم که بسیار به موهای قهوهایام میاومد. راستش من پایین موهام رو رنگ کردم؛ به نظرم خیلی خفن شده. زرد و قهوهای به هم میاد، تازه با نگاهای عسلیم همسته. خب، زودی گوشیم رو گذاشتم تو کیف مشکیم و راهی شدم بیرون. باربد: کجا با این عجله، جِقُلِ جونم؟ الان موندم ماچت کنم یا همچین بزنمت زمین، رو ماچ کنی! مگه جرات داری بزنی؟ براش زبون درآوردم. داداشی، دارم میرم همون کافهای که همیشگی با تیبا میرم. باشه، برو به سلامت. راستی قبول شدنت هم مبارک. ممنون داداشی. بوسبوس، بای. مثل آدم بگو خداحافظ، بای چیه؟ دیده، خدانگهدار خانوادهی گرامم. خداحافظ. باربد داداشمه که دو سال ازم بزرگتره. خب از حیاط خوشرنگ و پرگلمون رد شدم و به در خونه رسیدم.
وقتی پامو از در گذاشتم بیرون، آروم و باوقار، مثل یه خانم محترم راه میرفتم، نه مثل یه بچه لِهجیغجیغو؛ زیرا دوست ندارم بعداً مردم بگن: «نگا دختر آقای توانا اله و ب…» خب، کافه تا خونهی ما زیاد فاصله نداشت، به خاطر همین پیاده راهی شدم. رسیدم دم کافه، تیبا پشت یه میز دونفره جای گرفته بود. سلام بیتا خودم، خوبی؟ بشین بینم. سلام تیبا جونم. قرار گرفتم. گارسون اومد. گارسون: همون همیشگی؟ بله، ممنون. گارسون رفت و من و تیبا مشغول حرف زدن شدیم. خدایی خیلی خرسند بودیم؛ آخه از وقتی جادهنمایی بودیم، آرزوی رسیدن به امروزگار رو داشتیم. گارسون اومد و قهوه و کیک شکلاتی رو جلوی من و تیبا گذاشت. گارسون: چیز دیگهای میل ندارید؟ نه، ممنون. همینجوری که قاشق پر از عسل رو توی قهوه میچرخوندم با تیبا هم حرف میزدم. تیبا: بیتا هان؟ عسل که هیچ، قاشق هم حل شد!
هان؟ نگاه کردم به قهوه؛ تیبا راست میبیان کرد، چقدر آخه هم میزنم! قهوه و کیک رو خوردیم. تیبا: بیتا، یه پسره زل زده به تو. بذار نگا کنه تا چشش دربیاد، ایش! دلبر نمتوجه شده، بدبخت! تیبا آروم زد زیر خنده. وای خدا، حالا یکی باید دهن اینو بگیره، آبرومون نره. تیبا، بسه دیوونه. یعنی اعتمادبهنفست تو حلقم! ای دوستت فدات بشم، نمیشم. پاشو بریم؛ خوشم نمیاد به دوستم نگاه بد بکنن. خفه نشی! رفتیم و پول قهوه و کیک رو حساب کردیم، بعدم از کافه خارج شدیم. تیبا: وای بیتا… جان؟ داره میاد دنبالمون. ای بابا… چه کنیم؟ بیخودی دفاع شخصی نراهی شدیم؟ حسابشو میرسیم! هی خدا، آخه از چی میترسین؟ اومد، ردش میکنیم. سایهسَرِیمسرورِ هر دومون! یکم جلوتر حرکت کردیم و یه تاکسی گراهی شدیم و آدرس رو دادیم؛ اگه پیاده میراهی شدیم، مسیر خونه رو پیدا میکرد و بدبخت میشدیم.
خب رسیدیم خونهی تیبا. تیبا: خب فردا میبینمت. باشه، بای. بای. آقا لطفاً برید به این آدرس. دیده. و حرکت کرد سمت خونهی ما. — سلام اهل خونه، عاشقیتون اومد! باربد: سلام بر خواهر خُلم… عه، ببخشید گلم! بارببببببد! جانم آبجی؟ عه، گریه نکن! الان بابا میاد میکُشتم! با لحن بچگانهای گفتم: «ببلم شااهربازی تا گلیه نگولم، بببرم شااهربازی تا گریه نکنم.» باربد: شرمنده، بهشدت سخته! یه چیز دیگه بگو. ای بابا! یه شهربازی بردن اینقدر سخته؟ دوباره زدم زیر گریه. باربد هم سعی میکرد آرومم کنه. آخه مولین و بابا منو بسیار دوست دارن؛ وقتی باربد گریهام میندازه، یه ماه پولتوجیبیش قطع میشه. باربد: بیتا باشه، میبرمت! فقط جانِ باربد، اون اشکِ تمساحهایی که ریختی رو پاک کن. میبری؟ نگاه، گریهاش تموم شد! دخترهی لوس… عه، ای بابا! شوخی کردم، گریه نکن دیگه. باشه میبرم… میبریا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن