موضوع اصلی رمان زن قراردادی:
او دلبستهی شامگاه بود؛ زمانی که جهان در خاموشیی ساکت فرو میحرکت کرد و ماه، ساکت از قاب پنجره سرک میکشید تا رویاهایش را روشن کند. ولی یک تماس همهچیز را در هم شکست؛ آوایی پشت خط بود که از “فوقالعاده” حرف میزد، در حالیکه لحنش لبریز از دروغ و حسرتی فروخورده بود. آن گفتوگو کافی بود تا پرده از حقیقتی برداشته شود: اینکه زیستن چیزی نیست جز انتظاری بیانتها برای لحظهای خیالی که هیچوقت فرا نمیرسد…
مقداری از متن رمان زن قراردادی:
نتیجه آزمایش را مجدداً خواند. از بعضی اصطلاحات سر درنمیآورد، اما پیام اصلی را گرفته بود. پیامی که تلخی آن بر تمام سلولهایش سنگینی میکرد، بیآنکه بتواند تف کند یا بالا بیاورد و از شرش خلاص شود. انگار دردی کهنه و نمکسود از پستوی ذهنش، از دو حفره تاریک میچکید و روی صورتش راه میحرکت کرد. دهانش شور شده بود، لرزش چانهاش در اختیارش نبود. بوی سوختهی همهی انتظارهای مسرورمانهاش جاده نفسهای تنگش را میآزرد. فوقالعادهای که منتظرش بود، همین بود؟ چهرهی خوشحالاب و دلربای پسر از حافظهاش بیرون زد؛ چهرهای که بهزودی درهم کوبیده و متلاشی میشد. این چه اتفاقی بود که بیحرمانه، جلوی ساکتش نوپای ما پس از آنهمه طوفان سخت از حرکت ایستاد؟ تازه به حیات برگشته بودیم. ما با هم روزهای سختی را گذرانده بودیم. بعد از آنهمه سختی، به دنیای تازهای رسیده بودیم؛ دنیایی پُر… چیزی میتوانست باشد؟
چه رویدادی؟ جان چقدر درمانده بود… فوقالعادهی حیات من رسید؛ این هم گواهیاش! آیا هنوز منتظر فوقالعادهای؟ درد مثل چیزی گنگ فشارش میداد؛ مثل اتمی که تمام مدارهایش شکسته و الکترونهایش روی هسته آوار شده باشند. در خود مکیده بود. دیگر زن نبود، مادر نبود، آدم نبود… چون مثل همان اتم، تمام اجزایش درهم شکسته بود. نعرهای بلند، از تمام حنجرههای درد در خیابان پیچید، و زنی نقش بر زمین شد. و نعرهای دیگر، بهدنبال آن، در منزلای کوچک و گرم که حالا بر خود میلرزید، پیچید. واژهی “مادر بودن”، که از گلوی پسری خوابزده بر آسفالت خیابان ریخت… فضای منزلای که تا دیروزگار بوی خود حیات میداد، حالا انگار یخ زده بود. بیرون از پنجره، با تمام برگهای سبزش، خبر از زمستانی بیپایان میداد. انگار کفن برف، روی همهی رنگها ریخته بودند. طرح تابوتهای آینده در حافظهی تنهی درختان پا میگراهی شد
و بوی کافور از گلهای ماتمزدهی باغچه میوارد شد. هیچیک از آنها توان نگریستن در دیده دیگری را نداشت. هر دو به نقطهای دور که بهشدت نزدیک بود نگاه میکردند، تا از هجوم گریه سر نروند و دل دیگری را به درد نیاورند. به کف دستهایش نگاه کرد؛ هنوز مادر بود. و میل نوازش در حس دستهای مشتاق دیدار، پاهایش را تکان داد. با تمام وجود، کف دست کشید؛ خیس شد. هنوز میتوانست جاده برود. لبهای دندانگزیدهاش را زبان کشید؛ میل هزار بوسه بر وجود ایلیا زبانه میکشید. یکباره تمام یخهای خانه آب شد و روی گونهها جاده افتاد و تا گونههای رنگپریدهی پسر رسید. قلعهرود، در هر سنی که باشد، در آغوش مادر پسرک قلببندی است که نیازِ بوسه و نوازش لبریزش میکند و برای مادر، همیشگی کودکی است که شیرهی جان مینوشد و بوسه و نوازش میخواهد. نمیخبر داشت چه مدتی به درهمآمیختن و سیراب شدن
از سردیدهههای ناشناس بیوقت و مکان گذشته بود؛ فقط حس میکرد که از سنگینیِ زنِ فرزند بر رانهایش و لمس پیشانیِ قد بلند او که هنوز استوایی بود، تمام قطبهای وجودش به گرما رسیده و آرامشی عجیب و یتیم در وجودش پا گحرکت کرده است. ـ میدونی پسرم؟ ما وقت زیادی نداریم، اما باید از تمام ثانیههاش استفاده کنیم. آدم وقتی برای زندگی وقت زیادی داشته باشه، همه لذتها رو میذاره برای بعد: حالا بذار کار کنیم، پول دربیاریم، کمبودها رو جبران کنیم، برای سالهای بعد پسانداز کنیم… بعد بریم سراغ لذتها، بگردیم، زیستن کنیم! غافل از اینکه زندگی چیزی نیست که منتظرِ فردا بمونه… هر لحظهاش که از کف دست راهی شد، دیگه حرکت کرده! ایلیا پلکهاشو بالا برد، از پایین به دیدههای مادر نگاهی کرد و با تبسمی غمگین گفت: ـ میخوای بگی چه خوبه که من وقت کمی دارم؟ ـ نه… میخوام بگم، توی فرصتی کوتاه هم میشه حیات کرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن