معرفی و دانلود رمان قلبم تنگته بدون سانسور
ترمه دختریست با خانوادهای ازهمپاشیده؛ مادرش بهخاطر بیبندوباریهای پدر قصد جدایی دارد و فضای منزل برای او دیگر قابل تحمل نیست. ترمه در اوج تنهایی و سردرگمی از خونه فرار میکند و در پارک با پسری به نام فرید آشنا میشود و این آشنایی سرآغاز ماجرایی تازه در زیستناش میشود…
مقداری از متن رمان دلم تنگته:
آتش در مقابلم روشن می کند. پتوی نمدی را روی شانه ام می اندازد و هر لحظه به شعله های آتش با افزودن چوب، زبانه می دهد. -اردیبهشته، اما خودت می دونی که امسال بهشدت سرده. کف دستم را به طرف حرارت آتش می گیرم. هنوز بدنم خیس است و صورتم یخ کرده است. -اینجا هم گرم نمیشی. بریم تو؟ یه دوش بگیر و لباساتو عوض کن. سرم را به نشانه علامت منفی تکان می دهم و بار دیگر غرق در تماشای رقص شعله های آتش می شوم. -ترمه. جوابی نمی دهم. حالم خراب است. خررراب… به چی زل زدی؟ -باز جواب نمی دهم. چون خودم هم نمی دانم که کجا سِیر می کنم. -ناسلامتی یک هفته است ازدواج کردیم. ناسلامتی زن و شوهریم. ناسلامتی اول حیات مونه. نمی خوای خونتو ببینی؟ باز به نشانه ی علامت منفی سرم را تکان می دهم. -پاشو بریم. سرما می خوری، حوصله ی مریض داری ندارم.
تلخندی می زنم. من چند ماهست که مریض شده ام. چند ماه! -کف دستش را از جیب خارج می کند. حس کنجکاوی ام را بر می انگیزد. نگاه به دستانش و تلفن همجاده ام می اندازم. تلفن را باز می کند و سیمکارت را خارج می کند. با حیرت نگاه اش می کنم. سیمکارت را رو به روی چشمانش قرار می دهد. -می دونی این چیه؟ مات نگاهش می کنم. نای جواب دادن ندارم. فقط از تنها چیزی که می ترسم، نتیجه ی حماقتش است و بس! بی محابا کف دستانش را به آتش نزدیک می کند و به حدس ام نزدیک تر می شوم. انگشتانش را از هم باز می کند و سیمکارت را درون آتش رها می کند.با عصبانیت نگاهش می کنم. -چکار می کنی؟ تلخندی می زند و در جواب می گوید: -اینجور راحت تر فراموشش می کنی. از جایش بر می خیزد و به طرف ساختمان می رود. نگاه به سیمکارت جزغاله شده ی داخل آتش می اندازم و با حرص کلمات زشت و ناپسندیده را بدرقه اش می کنم.
دانلود رمان تاج بلورین از سرخوشی موسوی
تنها مسیر بازگشت به عرشیا، از نظر خودش را برای همواره مقابلم سوزاند. تنها قلبخوشی ام شماره اش بود که در گنجینه ی ذهنم حفظ شده بود. در دل به حماقت اش خندیدم. از جایم بر می خیزم و آتش برافروخته و دریای طوفانی را تنها می گذارم. وارد ساختمان می شوم. ساختمان نوپای عروسانه ی من. اخمی غلیظ می کنم و با نفرت نگاه به ساختمان می اندازم. شاید در رویاهایم ابداً به این باور نمی رسیدم که روزگاری در چنین ساختمانی زندگی کنم. اما شد! شد و شدم خانُم منزل ایی به این مجللی. حالم حتی از خونه های این چنینی هم به هم می خورد .با لباس تر روی کاناپه ی نقره ایی رنگ می نشینم و چشم می دوزم به پارکت قهوه ایی رنگ. کوروش که از وجود من مطلع می شود، از اتاق خارج می شود. نگاه به سرتاپایم می اندازد و با جدیت می گوید. -خوش اومدی به خونه ی خودت. دوسش داری؟ همه چیش باب میلته؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن