دانلود رمان جوخه جادو از کیمیا وارثی

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان جوخه جادو از کیمیا وارثی

چکیده خلاصه رمان جوخه جادو :

رمان جوخه‌ جادو راجب یک دختر ساحره‌ ست که پا به دنیای جادو میذاره و وارد یه دانشکده‌ ی تدریس جادو میشه تا بتونه کنترل قدرتش رو یاد بگیره؛ ولی این دانشکده سرتاسر راز و ترس رو براش به ارمغان میاره و… .

مقداری از متن رمان جوخه جادو :

از این‌ور میز به دیده‌های سیاه‌رنگی که اون‌طرف نشسته بودن و به کاغذ داخل کف دست‌هاش خیره بودن، زل زده بودم.

نگاهش بالاخره بالا اومد و به دیده‌های مضطرب، دلواپس و منتظر من چشم دوخت.

این دیده‌های سیاه یه انرژی منفی عمیق بهم می‌داد! یه ترس، یه چیز بد، یه ‌چیز منفی، خطر، سیاهی و بدبختی و خلاصه یک چیز بد، بد، بد! یه چیز عمیقاً بد!

طبق عادتم وقتی مضطرب می‌شم، ناخن‌های قد بلندم رو تو پوست کف دستم فرو ‌کردم و همون‌طور که گوشه‌ی لب پایینم رو می‌جوییدم، آروم جویا شدم:

• چیشد؟

زن مسن روبه‌روم چشم‌های سیاهش رو از رو من برداشت، از رو خط تای کاغذ، کاغذ رو تا کرد و گذاشت رو میز چوبی کوچیکه رنگ‌وروحرکت کرده‌ای که بعضی از قسمت‌هاش هم کنده شده بودن.

گفت:

• نه.

نگاه‌هام گرد شد. نه؟ نه؟ آخه یعنی چی؟ این زن برای من معتبر بود؛ خب نه همیشه؛ اما می‌شناختمش و می‌دونستم که می‌تونه کمکم کنه! اوه خدایا این اوج بدبختیه!

با مِن‌مِن اضافه کردم:

-اما؛ آخه… خب…

حضورم تو این اتاق تاریک و زشت و کنار این زن عجوزه انقدر سنگین بود برام که باعث بشه لال بشم و نتونم کلمات رو درست ادا کنم.

یهو وسط حرفم پرید و با اون چهره‌ی رنگ‌پریده و چروکش که حالا عبوس‌تر از قبل به‌نظر می‌رسید، اضافه کرد:

• مشکلت چیه رایا؟ تو ازم یه جواب میل داشتی، و حالا من هم جوابم رو دادم؛ نه!

با قیافه‌ای زار نگاهش کردم و ناله‌کنان اظهار کردم:

• اما شما باید جایی رو بشناسید که بتونن به من کمک کنن! من… من نمی‌تونم دیگه این‌جوری حیات کنم!

یه تای ابرو از ابروهای نازک و سفیدش رو بالا انداخت و اضافه کرد:

• این مشکل تواِ رایا.

ناامیدانه تکیه دادم به پشتی صندلی‌ای که موریانه‌ها مثل میز پدرش رو درآورده بودن و طوری که انگار می‌خوام دنبال راه چاره‌ای تو این اتاق کوچیک و تاریک و بو گندو بگردم، به اطراف نگاه کردم.

یه اتاق دوازده ‌متری با یه میز کهنه و دوتا صنقلبی. از این‌جا خوشم نمیاد! چه‌طور می‌تونه این‌جا زیستن کنه؟ درحالی‌که تو این شهر بارون‌گحرکت کرده کلی خونه‌ست!

وسایل قدیمی خونه، این‌جا رو قلب‌گیرتر می‌کرد.

یه کمد زهوار در حرکت کرده‌ی شکلاتی‌رنگ که رنگ بعضی جاهاش راهی شده بود و یه پنجره‌ی کوچیک که پرده‌ی کلفتش رو کشیده بود و از ورود نور جلوگیری می‌کرد.

انگار این زن از نور و خورشید فراری بود. کم مشاهده کرده بودم بیرون بیاد و همواره خونه‌ش تاریک بود. شامگاه‌ها هم از یک فانوس قدیمی برای روشنایی استفاده می‌کرد. مثل این‌که با خورشید قهر باشه!

تو خونه چیز دلنشینی متوجه شده نمیشد. به‌جز سه‌تا گلدون اطراف اتاق که گل‌های بدبختش از نرسیدنِ نور و آب خشکیده بودن و بیشتر محیط رو افسرده و مخوف کرده بودن!

به فانوس وسط میز کهنه نگاه کردم و آروم از پیرزن دیوونه‌ی روبه‌روم جویا شدم:

• پس چی‌کار کنم؟

این رو سؤال کردم و چشمم به قفسه‌ها افتاد.

روی یه قفسه انتهای اتاق یه‌سری شیشه‌های باریک و کوچیک و بزرگ بود که داخلشون کلی مایع چندش‌آور سبز، یا گیاه‌های خشک‌شده بود. نگاهم افتاد به شیشه‌ای که داخلش چندتا دندون که به‌نظر می‌رسید دندون آهو یا هم‌چین چیزی باشه و باعث شد بلافاصله نگاهم رو بدزدم.

خب، حالا دارم به عقلم شک می‌کردم! این پیرزن واقعاً معقوله؟

جی‌جی جوابم رو داد:

• خودت مشکلت رو حل کن. چرا می‌خوای دیگران بهت کمک کنن؟ چرا خودت به خودت کمک نمی‌کنی دخترجون؟

لحنش جوری بود که انگار داره سرزنشم می‌کنه!

زل زدم به دیده‌های سیاهش و گفتم:

• زیرا نمی‌تونم خودم به خودم کمک کنم؛ اگه می‌تونستم الان این‌جا نبودم!

حالم داشت بد می‌شد. احساس سرگیجه‌ی نامحسوسی داشتم. فضا برام سنگین بود. اون محیط تاریک و بوی شتاب‌زدهی که تو اتاق پیچیده بود و نمی‌دونستم از چیه. سرم سنگین شده بود به‌خاطر این بو و تاریکی.

جی‌جی یکی از دست‌های چروک و استخونیش رو کشیده کرد، اون کاغذِ رو میز رو بین انگشت‌های نحیف و باریکش گراهی شد و به سمت من درازش کرد.

گفت:

• اینو بگیر.

به کاغذ زل زدم و گیج سؤال کردم:

• چرا؟

و کاغذ رو از لای انگشت‌های چروکش بیرون کشیدم.

جی‌جی گفت:

• بخونش. می‌خوام بفهمی هیچ راه کمکی برات موجود نیست.

تای کاغذ رو باز کردم و به کف دست‌خط بزرگ و خرچنگ‌قورباغه‌ی داخلش خیره شدم. بوی جوهر و رایحه‌‌ای مثل سیگار از اون کاغذ به مشامم می‌خورد.

جوهرها پخش شده و مالیده بودن و خط انقدر بزرگه که مجبور بوده برای جا شدن تمام متن داخل کاغذ همه رو تو هم، تو هم بنویسه!

صورتم رو جمع کردم، کاغذ رو بالا گراهی شدم و غرولند کردم:

• اینو که اصلاً نمیشه خوند جی‌جی!

کلافه نگاهم کرد.

هیکل چاقش رو رو میز انداخت و با حرص کاغذ رو از کف دستم کشید. دوباره برگشت روی صندلیش و صاف نشست و بعد خیره به کاغذ اضافه کرد:

• این کاغذ رو از کتابی آوردم که می‌دونم در رابـطـه با مشکل توئه. جزء فهرست ماورایی، فصل دوم، صفحه‌ی صدوچهار و بخش مرئی و نامرئی.

سؤال کردم:

• خب؟

سرش رو بلند کرد، با دیده‌های سیاهش به من چشم دوخت و گفت:

• تو این بخش مسلماً باید جاده درمان مشکلت بیان میشد؛ اما نشده.
• پس اون تو چیه؟

• یک‌سری توضیحات درباره‌ی مرئی‌شدن و نامرئی‌شدن، میشه اظهار کرد آموزشش.

این رو اظهار کرد و دوباره نگاهش رو سمت من برگردوند و ادامه داد:

• و تو که دیگه خودت استادی.

کنایه بود، آره!

کلافه از این بحث‌های متفرقه و حوصله‌ سر بر، دیده‌هام رو توی حدقه چرخوندم و به سقفی چشم دوختم که چندتا پنتاگرام یا همون ستاره‌های پنج پر و چندین پر سیاه کلاغ ازش آویزون بود.

عصبی نگاهم رو به جی‌جی دوختم و کف دست‌هام رو روی میز گذاشتم و به جلو، روی میز خم شدم. بهش زل زدم و بیان کردم:

• من خودم می‌دونم تو چی استادم و تو چی مبتدی. من فقط می‌خوام مهار کردنش رو یاد بگیرم. نمی‌دونم، کتابی که آموزشش داده باشه یا جایی که یادش بدن!

ابروهای نازک جی‌جی توی هم راهی شدن و چروک بیشتری بین پیشونیش افتاد. با نگاهش به صنقلبیم اشاره کرد و گفت:

• بشین رایا.

کمی احساس خجالت کردم. نگاهم رو پایین دوختم، آروم جای گرفتم و موهای بسته شده‌ی پرکلاغی‌رنگم رو زیر شال سرمه‌ایم مرتب کردم.