دانلود رمان بی سر و صدا گریختن از آتلانته

در کنارِ میزهایِ مجلل، نادر احتشام، پسرِ بزرگِ سلمان، با چهره‌ای که آثارِ خستگی و مستیِ همیشگی در آن هویدا بود، ایستاده و تنها، به جامِ خود تکیه داده بود. نادر احتشام غم‌انگیزترین چهره‌ی خاندان بود؛ ناخلفِ سلمان که نه تنها از کارهایِ مهمِ امپراتوریِ نفت و املاک دور بود، بلکه با انزوایِ اختیاریِ خود، عملاً از چرخه‌ی قدرت حذف شده بود. هیچ‌کس او را تحویل نمی‌گراهی شد، چرا که در این خاندان، ضعف و بی‌خیالی، جایی در صفوفِ مقدم نداشت. و در تضادِ کامل با نادر، مهراوه احتشام، دخترِ جذابیِ سلمان، ایستاده بود. با ظاهری آراسته و اعتمادبه‌نفسی که از اصالتش برمی‌خاست، با صدایی نافذ و پرطنین، در حالِ توضیحِ آمارِ خیره‌کننده‌ی صادراتِ آن سال بود. مهراوه نمادِ آن بخشی از قدرتِ احتشام بود که قانون‌مند و موفق‌نماینده بود؛ زنی باهوش و محکم که تواناییِ اداره‌ی بخش‌هایِ عظیمی از تجارتِ خانوادگی را داشت

و با هر کلمه، جایگاهِ برادرِ بزرگ‌ترش را بیشتر به سایه می‌راند. با وجودِ درخششِ خیره‌کننده‌ی قصر و همهمه‌ی محترمانه، ملال و بی‌حوصلگیِ ماحی همچراکه یک غبارِ سنگین بر روحش جای گرفته بود. نگاهانِ آبیِ تدلی‌اش، بی‌هدف در میانِ جمعیت می‌لغزیدند تا اینکه بر یک نقطه‌ی سیاه و ایستا متوقف شدند. در میانِ آن همه جلال و تجملِ رنگارنگ، زنی از حرکت ایستاده بود که با یک روبنده‌ی مشکیِ تمام، خود را از دیدهِ همگان پوشانده بود؛ سایه‌ای ساکت و محجوب در دلِ نورِ شدید که کمترین حرکتِ عاطفی‌اش نیز پنهان بود. صدایِ نجواها هویتِ او را فاش کرد: این زن، کسی نبود جز رعنا، همسرِ رادمهر احتشام، از طایفه‌ی مهمِ طبایعی، که رسمشان حکم می‌کرد حتی در مهمانی‌هایِ بزرگ نیز حجاب و روبنده را کنار نگذارند. رعنا یک تابویِ متحرک بود؛ نمادی از آن بخشِ سنتی و نفوذناپذیرِ جنوب که ماحی با تمامِ وجود از آن گریزان بود.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←

ماحی در مقابلِ این پرهیز و پنهان‌کاریِ اجباری، پوزخندی تلخ و نامحسوس زد. برایِ ماحی که تمامِ زیستن‌اش را صرفِ قتل، خون و سردرگمیِ عملیات‌هایِ میانِ کشورهایِ جهان کرده بود و هویتش را با هر مأموریت از دست می‌داد، چنین مسائلی همزیرا توهماتِ مضحک می‌نمودند. به زنی که صورتش را می‌پوشاند تا از نگاهِ نامحرم در ولین بماند، خیره شد؛ در حالی که خود، هزاران چشمِ نامحرم را در سراسر دنیا هدفِ گلوله‌ی خود قرار داده بود. جهانِ محدودیت‌هایِ رعنا، در برابر جهانِ بی‌قیدوبندِ «آهیر» که زیبایی‌اش را به سلاح بقلب کرده بود و اکنون در حالِ قدم گذاشتن به قلمروِ شوهرِ این زن بود، قرار می‌گراهی شد. آهیر در تمامِ آن شب، یک تندیسِ بی‌عیب‌ونقص از زیباییِ اجتماعی بود. از تأثیرِ ویرانگرِ ظاهرش مطمئن بود و در ذهن خود پیش‌بینی می‌کرد که فردا صبح، سیلِ میل داشتگارها برایِ هدیه‌ی بیچاره، در حیاطِ منزل‌شان صف خواهند کشید

خواستگارانِ که برایِ خودِ او یک عذابِ ناخواسته بودند. آهیر، آن عنصرِ همیشگیِ هرج‌ومرجِ قلبنشین، با لیوانی سرشار از شرابِ قرمزِ تیره در میانِ جمعیت در حالِ چرخشِ ناآهسته بود. با یک حرکتِ به‌یک‌بارهی و بی‌دقت، به پیکرِ یک دختر برخورد. آن مایعِ قرمزِ پررنگ، زیراان یک مهرِ تقدیر و خونِ ناتمایل داشته، ناگهان تمامِ حجمِ لباسِ ابریشمیِ فاخرِ دختر را در بر گحرکت کرد و لکه‌هایی از رسوایی بر شکوهِ احتشام نشاند. آهیر در آن لحظه‌یِ ویرانگرِ اجتماعی، نمی‌خبر داشت که قربانیِ بی‌دقتی‌اش، کسی نیست جز سعیده، دخترِ نادر و نوه‌ی ارشدِ خاندانِ احتشام. این تصادفِ شرم‌آور و پرهزینه، درست در لحظه‌ای که ماحی آماده‌یِ فرار بود، پیوندِ جمتوجه شد و پایداری را میانِ خانواده‌ی او و قدرتِ احتشام‌ها برقرار کرد؛ پیوندی که آغازِ یک دردسرِ تمام‌عیار بود. درست در لحظه‌ای که قطره‌هایِ سردِ شرابِ قرمز بر تاروپودِ لباسِ ابریشمیِ سعیده، زیرا لکه‌هایی از شرم و غضب، حک شده بود.