دانلود رمان بر باد رفته (دو جلد) از مارگارت میچل

موضوع اصلی رمان بر باد رفته:

مقداری از متن رمان بر باد راهی شده:

«خانم اسکارلت، چه باید بکنیم؟» اسکارلت با اندوه اضافه کرد: «نمی‌دونم…» گویی به آن‌چه می‌بیان کرد، اهمیتی نمی‌داد. این دیوار بزرگی بود و اسکارلت ناگهان احساس کرد به‌شدت خسته است و تمام بدنش درد می‌کند. چرا باید کار می‌کرد و می‌جنگید و خود را تا مرز مرگ می‌رساند؟ در پایان هر جدال، شکست از حرکت ایستاده بود و او را مسخره می‌کرد. اضافه کرد: «نمی‌دونم… اما نذار بابا بفهمه. من به‌شدت مضطربشم.» «باشه دیده. به کسی اضافه کردی؟» «نه، یک‌راست اومدم پیش شما.» بله، همه یک‌راست پیش او می‌وارد شدند و خبرهای بد می‌آوردند. دیگر خسته شده بود. «آقای ویلکز کجاست؟ شاید پیشنهادی داشته باشه.» نگاه ویل، نگاه آن روزگاری بود که اشلی آمده بود. او همه چیز را می‌خبر داشت. «توی باغ چوب می‌شکنه. وقتی داشتم اسب رو می‌بستم، صوتی تبرشو شنیدم. اما فکر نمی‌کنم اون هم پاما داشته باشه.» «اگه بخوام باهاش صحبت کنم، می‌تونم، نه؟»

به‌سرعت از جا برخاست و لحاف کهنه‌ای را که به پایش بسته بود، باز کرد. ویل ناراحتی خود را ابراز نکرد و همچنان کف دست‌هایش را در مقابل آتش به هم می‌مالید. «بهتره شالتون رو بردارین، خانم. بیرون به‌شدت سرده.» بدون شال راهی شد، زیرا آن را در طبقه بالا جا گذاشته بود. می‌تمایل داشت اشلی را ببیند و مشکلش را با او در میان بگذارد. وقت نباید تلف می‌شد. چه خوب بود که می‌توانست او را تنها ببیند. از وقتی اشلی بازگشته بود، حتی یک کلمه هم خصوصی با او سخن ناضافه کرده بود. همواره خانواده‌اش با او بودند. ملانی دائماً کنارش می‌نشست و کف دستش را لمس می‌کرد تا اطمینان یابد شوهرش را در کنار دارد. دیدن این مناظر برای او قابل تحمل نبود. حسادتش تحریک می‌شد. حالا تمام غصه‌هایی که ماه‌ها به‌خاطر مرگ احتمالی او متحمل شده بود، در شراره‌های حسد می‌سوخت و از بین می‌حرکت کرد. تصمیم داشت او را تنها ببیند. این بار دیگر کسی نمی‌توانست

مانع ملاقات آن دو شود. به باغ راهی شد. از زیر شاخه‌های برهنه و روی علف‌های خیس که پاهایش را تر می‌کردند، گذشت. صوتی تبر را می‌گوش داد. اشلی داشت چوب‌هایی را که از مرداب آورده بود، قطع می‌کرد تا در تعمیر نرده‌هایی که یانکی‌ها خراب کرده بودند، استفاده کند. اسکارلت با درماندگی می‌اندیشید که همه چیز در تارا کار دراز و سخت می‌طلبد. از این هم خسته شده بود. از همه چیز خسته شده بود. حس می‌کرد بیمار است. اگر اشلی شوهر او بود به‌جای ملانی، چه خوب می‌شد؛ که به‌سویش می‌راهی شد و سر بر شانه‌هایش می‌گذاشت و می‌گریست و مشکلاتش را بر او می‌گشود. چه‌بسا که اشلی می‌توانست تمام آن‌ها را حل کند. انارستان را دور زد. شاخه‌های نازک درخت‌های انار در قلب آسمان، از باد سرد خم و راست می‌شدند. اشلی بر تبر تکیه داده بود و پیشانی‌اش را با پشت کف دست پاک می‌کرد.

همان شلوار بلوطی‌رنگ کهنه را به پا داشت و یکی از پیجادهن‌های جرالد را پوشیده بود. پیجادهنی که در روزگارهای خوب گذشته، فقط در جشن‌ها و میهمانی‌ها پوشیده می‌شد و اکنون برای صاحب فعلی‌اش کوتاه می‌نمود. کتش را به شاخه‌ای آویزان کرده بود. هنگامی که اسکارلت رسید، لحظه‌ای داشت استراحت می‌کرد. وقتی اشلی را در آن حال مشاهده کرد، شعله‌ی عشق در جانش زبانه کشید و بی‌ولین بر آن تقدیر هولناک خشم گراهی شد. طاقت نمی‌آورد که او را در این حال رقت‌انگیز ببیند. آخر اشلی محبوب او بود. دست‌هایش برای این کارها ساخته نشده بود و قامتش مناسب این لباس‌ها نمی‌نمود. خداوند مقرر کرده بود که او در منزل‌ای بزرگ زیستن کند، شادمانه با مردم سخن بگوید، پیانو بنوازد و چیزهای زیبا و خوش‌آهنگ بنویسد و کاری به دنیا نداشته باشد. اگر فرزند خودش گونی به تن می‌کرد، با خواهرانش لباس‌های کهنه می‌پوشیدند یا ویل در مزرعه مثل خر کار می‌کرد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان میراث

مشاهده و دانلود ←