موضوع اصلی رمان بازوبندهای طلایی
پسری به نام کای، با بالهایی طلایی در آسمان مصر پرواز میکرد. او در کودکی گم شد و سرنوشت او را به دستان مردی سپرد که تازه همسر و فرزندش را از کف دست داده بود. مرد غممشاهده کرده، پدرانه سرپرستی کای را پذیرفت و او را بزرگ کرد. سالها بعد، وقتی همان مرد مهربان بیمار شد، کای برای نجاتش پا به سفری پرخطر و ماجراجویانه گذاشت؛ سفری که پرده از رازهای بزرگی برخواهد داشت…
مقداری از متن رمان بازوبندهای طلایی:
اکنون وقت رهایی از اسارت بود. با خود گفت: – این بار نه خبری از عمارته نه حماقت. و با اضافه کردن پی در پی آن جمله، مسیر افتاد. باید این سخن که او دیگر نباید محتاج دیگری باشد، حاکم عقلش میشد و قلب خود را از جنس سنگ میکرد؛ اینگونه میتوانست یک زیستنِ جمتوجه شد برای خودش بسازد. تاریکی همهجا را پوشانده بود. دخترکش در جهانی بیخبری سیر میکرد و او در جهانی حقیقی میدوید؛ اما خرسند بود که این کودک شاهد تلاش های او نیست. پس از ساعت ها دویدن، شالیسه در حالی که نفس نفس میزد، آهسته گفت: – حالا میفهمم اون دختر زیبا و تنها کی بود! او موفق شد قبل از باخبر شدن مرد جوان و اربابش از آنجا دور شود و با فرزند خود به یک شهر دیگر برود. شهر جمتوجه شد مشکلات جمتوجه شد را نیز در بر داشت، شالیسه و دختر کوچکش هم از این قاعده مستثنی نبودند. آنها دوران غریبی و گرسنگی در یک مکان ناشناخته را پشتسر گذاشسریع
تا این که خوشبختی به آن دو تبسم زد. شالیسه سبدهای حصیری میبافت و مردم شهر او را به پاکدامنی و نجابت قبول داشسریع، در یک خونه ی کوچک مستقر شدند و با شرافت حیات میکردند؛ ولی باری دیگر حسادت های بیجا، آنها را به دردسر انداخت. زنانی که به جذابیی او غبطه میخوردند، به او افترا زدند و نام شالیسه را لکهدار ساخشتابزده. شالیسه این بار حتی با وجود دخترش نگران نبود، نگاهی به أسیه انداخت و زیرلب گفت: – حق با اوناست، من واقعاً یه وقتی زن بدکارهای بودم! اُسیه اکنون آنقدر بزرگ شده بود تا متوجه اتفاقات اطرافش شود، او نگاه های سنگین و بُرنده ی مردم را حس میکرد و سر به زیر میانداخت. این تهمت ها و توهین ها ادامه داشت، حتی مردم به سنگ انداختن و دشنام دادن به آن مادر و دختر معصوم روی آوردند. همه ی اینها باعث شد مرد جوان شالیسه را پیدا کند. اُسیه از آن روزِ دردناک یاد ی مبهمی داشت
آتش گراهی شدن خونه ی کوچکشان و آخرین سخنان مادرش که در حال جان دادن هم به فکر او بود. مردجوان پس از مرگ مادرش، سرپرستی او را به عهده گحرکت کرد و با وجود تمام تلاش های شالیسه باز هم دخترش وارد دنیای کثیف و بی انتهای آنها شد. مردجوان که به ظاهر محبت شالیسه را در قلب داشت، با دیدن اُسیه آتش میگراهی شد و آن دخترک بیچاره را مورد ضرب و شتم قرار میداد. سالیان زیادی به همین روال گذشت. یک شب آن مرد که دیگر همچو گذشته جوان نبود، با حال زار و از خود بیخود به سوی او آمد. اُسیه سعی داشت آن مرد گیج را از خود دور کند؛ ولی موفق نمیشد، ناخن های قد بلندش تمام صورت آن مرد را خراش داد؛ ولی باز هم نمیتوانست مانع او شود. مرد کلمات نامفهومی به زبان میآورد و نزدیکتر میشد، تا اینکه اُسیه تمام شجاعت خود را یکجای ساخت و چاقویی را که مدتها پیش از یک مرد رهگذر به عنوان هدیه دریافت کرده بود
در قلب این مرد سنگقلب فرو کرد و از آن جا همانند مادرش در یک نیمه شامگاه گریخت. شاید حکایتی که به زبان آورد فقط چند جمله مبهم از روزگار خودش بود؛ ولی او حیات مادرش را بیان نمود، شخصی از خودگذشته که دردهایش برای امثال ما قابل درک نیست. بدون بیان کردن هیچ تشکری مسیر خروج از آن منزل مخروبه را پیش گرفتم، در واقع کمکی هم به من نکرده بود. دقایقی بعد ذحنا هم به من پیوست. آن چه از ذحنا گوش دادم، أسیه زن زخم خوردهای بود که سالیان زیادی را محتاج نوازش و آرامش بوده، دلربایی خود را صرف اشخاص بیهودهای کرد و حالا حکایت خود را هم به شخصی مانند من که هیچ اهمیتی به آن نمیدادم، بیان نمود. من که از ابتدا مشتاق گوش دادن حکایتش نبودم، از نگاه غمزده و ناامید أسیه هیچ عذاب وجدان نگراهی شدم؛ زیرا هنوز به پاسخ نرسیده بودیم. ذحنا دیده از چهره ی غمگین أسیه برداشت و با تشر بیان کرد: – چرا هیچ تشکری ازش نکردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن