موضوع اصلی رمان اسیر شیطان
لقب “شیطان” برای دامان وینزر بیقلبیل نیست. وعده تصاحب من را داده بود. و در اوج درماندگی خانوادهام، پاکت مشکی حرف نوشت او رسید. آن چهره افسونگر و بیرحم، آن شیطان فریبنده که روزگاری قلبم را ربود، بازگشته است. امضا در پای آن صفحه خالی، بهای نجات عزیزانم است. انتخابی باقی نمانده. اکنون من مِلک اویم: اسیر و زندانی محبت شومی که سالها پیش آغاز شد. او هر سلیقهای داشته باشد، بر من اجرا خواهد کرد… مگر اینکه تا واپسین نفس از افشای رازم سرباز زنم. و باید بگویم که برای ادعای مالکیتش، لحظهشماری میکنم …
مقداری از متن رمان اسیر شیطان:
دولین؛ دوسال پیش. _امروزگار چه بلایی سرت اومده مرد؟ به سمت صدا چرخیدم و چشمم را از هدف گراهی شدم. زمزمه کردم: _هیچی. فکر میکنم که به یه حواس پرتی از کار نیاز دارم. _همواره در مورد کار صحبت میکنی. کالوین چشمانش را گرد کرد و ادامه داد: _لعنتی، من مدتهایی رو به یاد میارم که تو میدونستی چطوری خوش بگذرونی، وینزر. طعمه را نگرفتم، چشمانم به مردی برمیگردد که مثل شاهین تماشا میکردم. _وسواس فکریت به برادر کوچیکم چیه؟ کالوین مجدداً شروع کرد. _تو رو آزار میده که اون اینجاست؟ میتونم از اون بخوام که بره. و او آنجا بود، اون لعنتی ابدی. او میدانست که من در صدر زنجیره غذایی هستم و جرأت نمیکرد از کار من سؤال کند. _به هر حال اون در چنین مهمونی چه کار می کنه؟ از لا به لای دندانهای ساییده شده سؤال کردم. _اون تو مهد کودک نیست؟ کالوین با صدای بلند ریز خندید و اظهار کرد: _سرپرست دبیرستان. سیگار را از مردی که در کنارش خمار شده بود پس گحرکت کرد و خودش شروع به کشیدن کرد. _من اون رو با پرستون
آشنا کردم، تو اون مرد برگشته از هاروارد رو میشناسی. من شنیدم که اون در بهار مقداری مواد مخدر دریافت کرده. _دوپینگ؟ دیدهانم را بالا بردم و توجهم را به کالوین معطوف کردم. _منظورت مواد مخدره؟ کالوین پوزخندی توطئه آمیز به من زد و به اطراف خیره شد تا مطمئن شود کسی به او گوش نمیدهد و سپس برای زمزمه کردن چیزی به سمت من متمایل شد. _اون در این جشن بزرگ دبیرستانی که قراره به اون بره، با شاهزاده خانم یخی قرار گذاشته دختر هوگو کابوت. مشاهده کردهام قرمز شد. _هی پدرت با اون کار نمیکنه؟ کالوین جویا شد، در حالی که هنوز نمیخبر داشت با من چه میکند. کاری که قرار بود با برادر کوچکش انجام دهم. _اونوقت اون چه نوع داروهایی مصرف میکنه؟ پرسیدم و جرعهای از نوشیدنیام را خوردم که انگار در دنیا حوصله ای ندارم. _حدس میزنم، پات؟ کالوین به من پوزخند زد: من شرط میبندم که خرما کوچولوی معصوم اون حتی کمی ماری هم نمیکشه. _اونچه اون در موردش به من اظهار کرد، این بود که اون یه کوچولوی سرده. کف دستم آنقدر دور
شیشه محکم شد که نزدیک بود، هر لحظه ترک بخورد. _خب پس چی؟ از او سوال کردم و سعی کردم آرام باشم. _قرص؟ کالوین پاسخ داد: _بله. روهیپنول. این چیزی در نوشیدنی او میریزد. منظورم این است که احتمالا این تنها مسیری است که او به آن کوچولو دست مییابد. چه کسی میتواند او را سرزنش کند؟ دختر تنها شانزده سال دارد ولی من او را با ضربان دل لعنت میکنم . دندانهایم را روی هم گذاشتم در حالی که نگاه کنجکاوانهای به من انداخت. _هی، وقتی بچه بودی زیاد باهاش معاشرت نمیکردی؟ من به سؤالات او توجهی نکردم و او شانههایش را بالا انداخت و به اظهار کردگوی خود با بچه خمار برگشت. تا آخر شامگاه، تک تک حرکات برادر کوچک کالوین را تماشا کردم. سرانجام، وقتی متوجه شدم که او با پرستون ملاقات خواهد کرد، او را دنبال کردم. از یک لیوان کریستالی پر از نوشیدنی خالص جرعه جرعه مینوشیدم. ما جام انفرادی قرمز انجام ندادیم. والدین پولدار بچههای لعنتی لوس میسازند. من او را تماشا کردم که با پرستون معامله کرد. مرد را
تماشا کردم که یک کیسه پلاستیکی با دو قرص سفید کوچک به او داد. چراکه ظاهراً یکی برای آقای تاریخی قابل قبول و کافی نبود. وقتی معامله آنها تمام شد، من عصبی شدم. نه فقط عصبی، بلکه گیج از نوشیدنی والدین هیل و آماده برای دعوا کردن. چشمبهراه ماندم تا لحظه مناسب فرا برسد، سپس متیو را در گوشهای گحرکت کردم، وقتی که او در حال نشتی روی چمن گران قیمت والدینش بود. با زدن کف دستم روی شونهاش کاری کردم که هدفش را از کف دست بدهد و خودش را خیس کند. او ناله کرد: _لعنتی، مرد… لعنتی چی میخوای؟ او بهانه رقت بار خود را برای شلوار جین خود کرد و وقتی این کار را کرد، کیسه پلاستیکی کوچک روی زمین افتاد. آن را برداشتم و بین دو انگشت به او نشان دادم. _این چیه بچه؟ با لحن آهسته و ترسناکی از او پرسیدم. او با تبسمی نرم پاسخ داد: _اوه، فقط چند تا چاشنی برای مهمونی. یه مجلس رقص دبیرستانی برای حرکت کردن دارم. میدونی که دخترهای این سن به این راحتی بیرون نمیان، درسته؟ او با قدردانی به من خیره شد …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن