دانلود رمان آقا و خانم هیچکس از یگانه اولادی
موضوع اصلی رمان آقا و خانم هیچکس :
نگهداری از بچه ای که هر دو والدش رو در یک تصادف از کف دست داده و خانوادهی هر دو طرف به فکر راه حل مناسبی هستن تا کمترین آسیب متوجهی بچه بشه.
مقداری از متن رمان آقا و خانم هیچکس :
همه کف دست میزنند و او در حالیکه خودش کیک را با رقص در تاریکی میچرخاند بلند کشیده میخواند:
تولد تولد تولدت مبارک… مبارک مبارک تولدت مبارک…
کسی شانه هایش را میگیرد و سعی میکند او را از رقصیدن متوقف کند:
بسه دیگه… بزارش پایین شمعا آب شدن…
میچرخد و با خنده میگوید:
به همین راحتی؟ من تا سرخوشباشمو نگیرم این کیک پایین نمیاد…
مجید کف دست به کمر میشود و چشم و ابرو می آید:
انقدری که من امروز به پای تو ریختم خرج کادوی زنم نکردم…
کیک را با یک کف دست میگیرد و همانطور که شانه بالا میدهد دور خودش میچرخد و همراه با آهنگ با آوای خوشش میخواند:
امشامگاه شامگاه ما غرق گل و شادی و شوره
از جشن ستاره آسمون یه پارچه نوره
مجید یک تراول را با حالت خنده داری در کف دست او میکوبد و او با همان خنده باز میخواند:
امشامگاه خونمون پر از طنین قلبنوازه
تو کوچه پر از نوای قلبنشین سازه
کیک را جلوی خواهرش میگذارد و با انگشتانش برایش قلب درست میکند:
عزیزم هدیهی من برات یه جهان دلدادگیه
زندگیم با بودنت درست مثله بهشته
شیوا با حلقه ی اشک درون نگاهانش بوسه ای در هوا برایش میفرستد…
محسن کلید هالوژن ها را میزند و خانه یک جا روشن میشوند:
نور بدیم تا این هانیه ما رو لخت نکرده…
به سمتش میچرخد و نگاه غره میرود:
نکه تو هم بهشدت کف دستت تو جیبت میره…
روی مبل مینشیند و به پیجادهن قد بلند زرد او نگاه میکند که یک حلقه ی گل به همان رنگ روی موهای قد بلند رنگ شده اش است…
همه چیز این دختر روی مخش است… از رنگ زرد لباسش بگیر تا آن حلقه ی گل؛ انگار کمبود دارد… مگر مراسم حنابندانش بود که اینچنین لباس میپوشید؟
هانیه خم میشود و نیکا را از آغوش مادرش میگیرد و او را در آغوش محسن میگذارد:
نگهش دار ما میخوایم عکس بگیریم تا شمعو فوت نکرده…
نیکا را محتاطانه نگه میدارد تا صدمه ای نبیند:
تو عکس نگیر… عکسشون خراب میشه…
روی کف دسته ی مبل کنار خواهرش مینشیند و کف دست روی شانه اش میگذارد و دم گوشش غر میزند:
برادرشوهرتو خفه کن تا نریدم به هیکلش…
شیوا دیده درشت میکند و نگاهش میکند:
هیس! زشته… چیکارش داری؟
به مجید که آماده است عکس بگیرد با تبسم نگاه میکند و با حرص میگوید:
رو مخمه… رو مخمه…
مجید عکس را میگیرد و فوری نیکا را از محسن میگیرد و خودش کنار شیوا مینشیند…
دم گوش خواهرش پچ میزند:
اصلا نمیتونم قیافشو نگاه کنم…
محسن تذکر میدهد:
هانیه لبت کج افتاد… دختر دو دقیقه حرف نزن دیگه…
برایش ادا در میاورد و محسن هم فوری عکسش را ثبت میکند و قهقهه میزند:
به به… این عالی شد…
هانیه به مادرش که آن طرف مجید جای گرفته نگاه میکند:
مولین رو موهات دست بکش پفش بخوابه…
مجدداً ژست میگیرد و به محسن نگاه میکند:
حالا بگیر… یک دو سه بگو…
عکسشان با هزار مسخره بازی بالاخره گراهی شده میشود و مینو فوری به سمت هانیه میرود:
حالا نوبت خانواده ی ماست… تو برو عکس بگیر…
قد بلند میشود و گوشی اش را با حرص از محسن میگیرد و تنه ای هم بهش میزند…
محسن از بالای سرشانه اش نگاه کجکی نثارش میکند:
طلبکاری؟
عکس گرفته شده را باز میکند:
چیه؟ داری مگه صاف کنی؟
همانطور که کف دستش را در جیب شلوار جینش کرده است و از کنارش میگذرد میگوید:
نداشته باشمم چک میکشم…
هانیه عکس ها را ورق میزند و به قیافه ی هشت در چهارش نگاه میکند که محض رضای خدا هیچ کدام درست و حسابی نیفتاده اند: ای بر پدرت لعنت مردک جعلق…
تا نیمه های شامگاه در خانه ی خواهرش وقت میگذرانند و ساعت که نزدیک سه میشود همه پس و پیش بلند میشوند…
شیوا نیکا را لای پتو میپیچد و به سمت او میگیرد:
هانیه جون تو و جون نیکا… تو رو خدا مثل چشات مراقبش باش…
بچه را میگیرد و غر میزند:
حالا واجبه با این همه خستگیو نصفه شامگاهی مسیر بیفتین برین تو جاده؟
شیوا ساک را به مادرش میدهد و میگوید:
برای تفریح که نمیریم هانیه جون… فقط دعا کنین کار مجید ردیف بشه…
قشنگ خانوم میگوید:
انشالله که میشه… بد به دلت مسیر نده…
خداحافظی میکنند و آقا ابمسیریم پدر مجید او و مادرش را تا خانه میرساند…
***
بوی گلاب و حلوا زیر بینیش نشسته بود… دور تا دور خانه پر شده بود از اقوام و دوستان و آشنایان دور و نزدیک…
صدای قرآن را با آن سوز کلام قاری میمتوجه شد و به عکسشان در میان سفره ای سیاه رنگ نگاه میکرد… به تبسم جفتشان… به نگاه هایشان که هنوز پر بود از حس زندگی…
سرش را میچرخاند و به مادرش نگاه میکند که خم شده است و پاهای دراز شده اش را ماساژ میدهد و سرش را با تاسف تکان میدهد و زیر لب مویه میکند و با خودش حرف میزند…
دلش آهسته ندارد و حس بدی قلبش را فشرده میکند… باز به قاب عکسشان نگاه میکند و اینبار اشک هایش روان میشود…
آوای قاری خاموش میشود و بعد از آن صدای مداح بلند میشود… چیزی نمیگذرد که صدای جیغ های جگرسوز طلعت خانوم در گوش هایش زنگ میخورد… به او نگاه میکند که خودش را میزند: مجید من جاش زیر یه خروار خاک نبود… پسر من… شاخ و شمسرخوش من…
مینو هم مادرش را همراهی میکند و او به خودش و مادرش، زیبا خانوم نگاه میکند که فقط ساکت اشک میریزند… طفلک خواهر جوانش که مثل مجید خوش شانس نبود تا آن ها هم اینگونه برایش عزاداری کنند…
بعد از دادن ناهار مهمانان بهشدت زودتر از آنچه که آن ها انتظار داششتابزده مجلس را ترک کردند…
آقا حامد همسر مینو وارد قسمت زنانه شد تا خورده ریز ها را جمع کند…
هانیه که پاهایش خشک شده بود به سختی خودش را صاف کرد تا نیکا اذیت نشود…
مینو بینی قرمزش را بالا کشید و بیان کرد: هانیه جون نیکا رو بده به ما میبریمش خونه…
هانیه فوری بیان کرد: نه… بیدار بشه ممکنه لج کنه… یکم به من عادت کرده این چند وقت…
حامد خم میشود و قاب عکس ها را میگیرد: هانیه خانوم؟ مادرو آماده کنین بگم محسن شمارو ببره…
کلاه نیکا را آرام روی سرش میگذارد و تخس میگوید: ممنون… اسنپ میگیریم میریم…
طلعت خانوم که حالا حسابی ساکت شده لب میگزد: اسنپ چیه مادر؟ دو تا ماشین هست دیگه… ما با آقا حامد میریم شمام با محسن برین…
نمیداند این چه قانون نانوشته ای است که او را تا این حد از این آدم فراری میکند… حتی وقتی اسم او را هم میشنود مور مورش میشود چه برسد به مشاهده کردنش…
نگاهی به مادرش میندازد تا او هم به جناحش اضافه شود…
قشنگ خانوم اما ساده قلب تر ازین حرفاست که معنای نگاه او را درک کند: آقا محسن زحمتش میشه…
طلعت خانوم جواب میدهد: وظیفه اشه… زحمت چیه؟
زیبا خانوم دست از پاهایش میکشد و سعی میکند کشیده شود: خدا از بزرگی کمتون نکنه… ایشالله هر چی عمر نکرده ی اون مجید برسه به محسنت…
همه ساکت میشوند و طلعت خانوم باز بغض میکند: خدا خودش به داد من و تو برسه که یه جوری بتونیم این داغ اولادو هضم کنیم…
هانیه نیکا را ساکت کشیده میکند و مینو همانطور که فس فس میکند کمکش میکند: کاش از اول من میبردمش… تو که چیزی از بچه داری نمیدونی… دو روزگار دیگم میری سر درس و دانشگاهو کارت این بچه میمونه پا در هوا…
با یک دست نیکا را نگه میدارد و با آن دست موهای قهوه ای شده اش را داخل روسری مشکیش میفرستد: نگران نباش… حواسم بهش هست… حتما شیوا یه چیزی تو من دید که بچه رو سپرد بهم دیگه…
مینو به نیکا نگاه میکند و میگوید: چه میدونم… موندم تو کار خدا… چطور دلش به حال این طفل معصوم نسوخت؟ هم پدرشو ازش گرفت هم مادرشو…
دخترک را به خودش میچسباند و جلوتر از بقیه بیرون میرود…
آقا ابجادهیم را میبیند که در کت و شلوار مشکیش با شانه هایی آویزان لب پله ی قسمت مردانه جای گرفته است…
بدون مشاهده کردن، پایش را در کفش فرو میکند… محسن را میبیند که سیگارش را زیر پا له کرده و به طرفش می آید… سعی میکند زودتر کفشش را به پا کند تا قبل از رسیدن او به یک سمت دیگر برود اما فرصت نمیشود و او با حجم زیادی از بوی سیگار به او میرسد…
ته ریش دارد و اخم هایش در هم است… کف دست دراز میکند تا نیکا را بگیرد: بدش به من تا خودتو بچه رو باهم کله پا نکردی…
بی خیال کامل پوشیدن کفش میشود و او را بی جواب میگذارد و جاده میفتد…
با آمدن مادرش محسن در ماشین را باز میکند…
مادرش جلو مینشیند و او پشتش… سرش را به پشتی صندلی تکیه میدهد و پلک های پف کرده اش را میبندد…
یادش میرود به چهل و سه روزگار پیش… روزگاری که شیوا و مجید نیکا را به او سپردند و برای مسافرتی کاری راهی جاده شدند..
مطالب مرتبط:
دانلود رمان دو پرنده ی بی سرزمین از یگانه اولادی
دانلود رمان مستاصل از یگانه اولادی
دانلود رمان دردسرهای نگار از یگانه اولادی
دانلود رمان خنیاگر افسرده از یگانه اولادی
دانلود رمان پاقدم از یگانه اولادی
دانلود رمان لانه دو پرنده از یگانه اولادی
دانلود رمان وداع آخر به قلم یگانه اولادی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن