موضوع اصلی رمان آدمکش:
این داستان، روایتی تند، پرکشش و انتقاممحور از دختری به نام ساینا فتاح است. بعد از مرگ مشکوک پدرش و بسته شدن پرونده توسط پلیس بدون نتیجه، ساینا تصمیم میگیرد خودش عدالت را اجرا کند. او با بهانهای منطقی منزل را ترک میکند، درس خواندن در خارج از کشور اما بهشدت زود مسیر حیاتاش به کلی تغییر میکند. ساینا به قلب خیابانهای خشن تهران کشیده میشود و با جسارت و بیرحمی، خودش را در جهانی مواد و خلاف بالا میکشد تا به هدف اصلیاش نزدیک شود: سورن سلطانی، مردی قدرتمند، مرموز و خطرناک که مظنون اصلی قتل پدرش است. اما برای رسیدن به حقیقت و گرفتن انتقام، باید بازی را بلد باشد. او نقشهای میکشد: سورن باید عاشقش شود… تا در لحظهای که هیچکس انتظارش را ندارد، ساینا او را از پا دربیاورد.
مقداری از متن رمان آدمکش:
از آشپزخونه بیرون حرکت کرد و همین که سفره را انداخت، مادرش با ظرف بزرگی آش گزنه و پدرش و آریو با سینی کباب وارد پذیرایی شدند. تبسمی که روی لب آیرین جای گرفت، کمرنگ ولی واقعی بود! چشمان آریو با دیدن تبسم واقعی او برق زد و سفره در کمتر از پنج دقیقه چیده شد. خانواده ای که هر کدام روزگارهای سختی را گذرانده بودند، پس از مدت ها همه کنار هم سر سفره قرار گرفتند. آریو در بشقاب آیرین کباب می گذاشت و مادرش برایش آش می ریخت و هممدت به دولیدش هم توجه خاصی نشان می داد. دخترک می خبر داشت که روز بعد درد خواهد کشید. می اطلاع داشت حقیقتی که قرار بود از پدرش بشنود، تیشه ی روحش خواهد شد اما آن لحظه را با تمام جانش زندگی کرد. طوری که انگار فردایی وجود نداشت… با متوجه شدن صوتی آشنایی، چشم باز کرد و اول از همه نگاهش به آریو افتاد. نزدیک صبح بود و هوا هنوز گرگ و میش… مشتش را زیر سرش گذاشت
و زل زد به چهره ی غرق خواب او در حالی که نور کمی روی صورتش افتاده بود. زل زد به مژه های قد بلندش… به مردی که خسته از یک رانندگی طولانی، حالا چند ساعتی می توانست استراحت کند. سر انگشتانش ملایم تار موهای شقیقه اش را لمس کردند. موهای سفیدش بیشتر شده بود. بی اراده لب به شقیقه اش چسباند و آرام بوسید. بوسه زد به تارهایی که مرد سیاه پوشش کنار او سفید کرده بود… اامان بار بود که با آریو در اتاق خانه ی پدری اش شب را به صبح می رساند. مادرش هیچ چیزی را تغییر نداده بود. تخت، میز تحریر و میز توالت، همه چیز هنوز به همان شکل باقی مانده بود و آیرین دلش می میل داشت که شامگاه را روی زمین بخوابند. روی همان تشک هایی که پدر و مادرها برای مهمان می اندازند. قلبش همان لحاف های سنگینی را می میل داشت که بوی گذشته می دادند. شام را در ملایمش صرف کرده بودند
و آخرشب، آریو هنوز سرش به بالشت نرسیده بود که خوابش برد و قلب آیرین برای خستگی اش راهی شد. برای مردانگی اش و اینکه به همه دری می زد تا دخترک را به تمایل داشته ی دلش برساند. آن صوتی آشنا که مجدداً تکرار شد، آیرین طوری که آریو را بیدار نکند از زیر لحاف بیرون رسید و با وجود روشن بودن بخاری، یک لحظه از سرما به خودش لرزید. صوت، صوتی شیهه ی اسبش شکلات بود که بدون شک با دیدن کسی می میل داشت واکنش نشان دهد. می اطلاع داشت که عمو محمدش صبح زود به اصطبل می رود. قلبش برای شکلات و اسب سواری لک زده بود! لحاف را روی آریو مرتب کرد و بی سر و آوا سمت کمدش حرکت کرد. با مشاهده کردن لباس هایش که هنوز هم همان جا قرار داششتابزده، قلبش به گذشته پر کشید و نم اشکی در دیدهانش نشست. لباس کوردی گرم و کشیدهی از کمد بیرون آورد و بلوز و شلوار راحتی اش را با آن عوض کرد.
به جای شال، سروین بست و با متوجه شدن خودش در آینه تبسم کمرنگی زد. انگار که آیری ِ ن چند سال پیش در آینه نگاهش می کرد. دستی زیر نگاهش کشید و سمت میز تحریرش پا تند کرد. روی ورقه ی کوچک دفترچه ای برای آریو نوشت “سلام عزیزم. صبحت بخیر… قلبم هوای شکلات رو کرده. میرم ببینمش. عمو محمد هم بیداره. تنها نیستم و بخاطر پام اسب سواری هم نمی کنم. دلواپس نباش…” ورقه را روی بالشت خودش، نزدیک سر آریو گذاشت و با قدم هایی آرام از کنارش گذشت و بیرون رفت. خدا خدا می کرد که خواب آریو فقط همین یک بار سبک نباشد و بیدار نشود. در ساختمان را آرام باز کرد و سوز سرما که در صورتش زد، بازوهایش را محکم بغل کرد و بیرون راهی شد. خورشید کم کم داشت طلوع می کرد و این یعنی فرصت کمی برای خلوت با شکلات و عمو محمد داشت. کفشش را پوشید و پا به کوچه ی نسبتا باریکشان گذاشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن