دانلود رمان آتش پنهان ۱ از ساناز مسبوقی

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان آتش پنهان ۱ از ساناز مسبوقی

چکیده خلاصه رمان آتش پنهان ۱ :

در جلد اول رمان آتش پنهان به زندگی شخصی سه کنترل کننده ی عنصر پرداخته میشه.. راز ها و معما هایی وجود داره تو زیستن هاشون که در طی داستان کم کم کشف میشوند.

مقداری از متن رمان آتش پنهان ۱ :

نفسم و توی سینه حبس کردم. کف دست هام و آوردم بالا و با تمام قدرتم تیغه های یخی و به سمتشون پرتاب کردم. ولی باز هم بی فایده بود و ازشون بدون هیچ آسیب وارد کردنی رد شد. با حرص جیغ کشیدم:

ـ ای لعنت بهت.

ماریا همون طور که نفس نفس می‌زد اضافه کرد:

ـ بی فایده ست. نمی‌تونیم مبارزه کنیم باهاشون.

متین فریاد زد: مایا بیا عقب. دارند نزدیک تر میشن.

دیده هام گرد شد: انگار نیرو گراهی شدند. سرعتشون داره زیاد میشه.

مایا چرخی دور خودش زد و یک گرد باد بزرگ درست کرد و به سمت اون ها فرستاد. اما دریغ از ذره ای عقب رفتن.

پوزخندی زدم: شاید از خاصیت شونه.

متین کلافه شونه م و گحرکت کرد و منو کشید عقب:

ـ تو این بل بشو نمی خواد به فکر خاصیت ارواح خبیث باشی.

مایا وحشت کرده گفت: سرعتشون داره خیلی بیشتر… متـین مراقب باش..

هنوز جمله ی مایا تموم نشده بود که یهو یکی از ارواح، سرعتِ دیوونه وار پیدا کرد و به متین حمله کرد. طرف یک ضربه ی به‌شدت محکم بهش زد. متین چند متر پرت شد عقب تر. سرش خورد به تخته سنگی و هممدت پاش هم ضربه ی بدی خورد..

انگار برعکس این که ما هر چی می‌زدیم ازشون رد میشد اون ها می‌تونسشتاب‌زده چیزی و لمس کنند.

من و مایا دویدیم طرف متینی که چهره اش از درد جمع شده بود. با نیشخند تیکه انداختم:

ـ متین گفتیم بیایم کوهستان که شاید تو بتونی یه کاری بکنی. ولی اول از همه تو نفله شدی که.

متین با خشم نگاهم کرد: تیارا می خوای بریم دریا ببینیم تو چیکار میکنی؟

ـ نه بسه هرچی تلپورت کردید منو.

مایا با جیغ اظهار کرد: ول کنید الان. این ها به متین حمله کردند چون الان اون تهمتوجه شد اصلی شون هست.

متین با درد به پای ورم کرده اش نگاه کرد. مشخص بود در راهی شده.

ـ پس باید بریم دریا.

قاطع بیان کردم: نه

مایا: پس چی تیا؟ هر جا رفتیم این لعنتی ها ردمونو زدن. الان هم دارن تجمشاهده کرد قوا می کنند. باید زود تصمیم بگیریم.

همان طور که یک نگاهم به ارواح بود که مجدداً داشتند نزدیک می شدند دست انداختم زیر بازوی متین:

ـ قد بلند شو متین. این ارواح پلیدن. تا یک بلایی سرمون نیاورند بی خیالمون نمی‌شوند.

متین با نیشخند گفت: پس یکی مون باید جان فدا بشه؟

مایا همان طور که سعی می کرد خنده اش رو کنترل کنه بیان کرد:

ـ فعلا ناقصمون تویی. نظرت چیه تورو جان فدا کنیم ؟

متین دیده غره ای بهش حرکت کرد: ببند هویجی.

دست متین رو روی شونه ام انداختم و به کمک مایا کمی عقب کشیدیم. پشت یک صخره نشستیم. هر سه تامون از این مبارزه ی ناعاقلبانه خسته و داغون بودیم.

واقعا مسخره بود. ما هر چی تلاش می کردیم حتی نمی‌تونستیم لمسشون کنیم ولی اون ها تا اراده می‌کردند می‌زدند داغونمون می‌کردند. به قمقمه ی آب بسته شده به کمرم نگاه کردم. آب زیادی برام نمونده بود.

مایا کلافه سؤال کرد: تیارا نقشه ات چیه؟

تمرکز کردم. دور شده بودم از تیغه های یخی که به سمتشون پرتاب کرده بودم. ذخیره آبم و به فنا داده بودم و تو این کوهستان هم هیچ خبری از ذره ای آب نبود.

شاید نشه نقشه های توی ذهنم و عملی کنم. یهو وسط درگیری های ذهنیم نگاهم به بادمجون روی پیشونی متین افتاد.

نیشخندی بهش زدم: بهت میاد.

اخم کرد اما جمع کردن ابرو هاش باعث به درد اومدن بادمجونش شد. مایا هم نیم نگاهی بهش کرد. لب هاش و بهم فشرد که یک وقت نخنده و بحث و عوض کرد:

ـ یه فکری به حال وضعیتمون بکن دیوونه.

ـ باید برم تیغه هام و بیارم.

مایا نگاه هاش و گرد کرد: دیوونه ای. نمیشه حرکت کرد تو دلشون.

متین کمی اندیشید: نمیشه. مگر این که مایا تلپورتت کنه.

اخم کردم: نه دیگه نمی خوام تلپورت کنم.

مایا: متین خان من دیگه جونی برام نمونده. نمی‌تونم انقدر زود ببرم و بیارم که اون ها متوجه ما نشوند.

متین: پس میگی چه شکری بخوریم؟

مایا تا تمایل داشت اعتراض کنه فرصتی بهش ندادم و تند بلند شدم. ازشون دور شدم. سرعت ارواح بار دیگر کند شده بود. داشتند نیرو جمع می کردند. حتی این لعنتی ها هم خسته شده بودند. سعی می کردم از پشت صخره برم که یک وقت متوجه شد نداشته باشند بهم.

انقدر نزدیک شدم تا این که بالاخره تیغه ها رو حس کردم. از گوشه ی صخره ای که پشتش پناه گرفته بودم به قسمتی که تیغه ها بودند نگاه کردم. کف کف دستم و به اون سمت گحرکت کردم و چند لحظه منتظر موندم.

بی فایده بود. از این فاصله نمی‌تونستم به سمت خودم هدایتشون کنم با این همه صخره های سنگی که بین راه بود.

بلاجبار جلو تر رفتم. نفسم توی سینه ام حبس شد. بسیار بهشون نزدیک شده بودم. تنها یه اشتباه کوچیک لازم بود تا من و ببینند. مجدداً تلاش کردم. کف دستم و به سمت تیغه ها گحرکت کردم. این بار بهتر شده بود.

ولی این بین حواسم پرت شد و از پشت صخره بیرون اومدم. یهو یکی از ارواح من و دید. تا میل داشتم پنهان بشم اون که انگار نیرو جمع کرده بود همون تیغه های خودم رو برداشت و به سمتم پرتاب کرد.

انقدر سرعتش زیاد بود که نتونستم کنترلش کنم و تیغه ی تیز و دست‌ساز خودم توی شونه ام فرو رفت.

آوای نعره ی درد ناکم تو کوهستان پیچید. همه ی ارواح به سمتم برگششتاب‌زده. حس کردم تعدادشون بیشتر از قبل شده. ترس برم داشت. با درد و به یک باره تیغه رو از شونه ام در آوردم. شونه ام خیس شد و خون پر فشار زد بیرون. لبم رو بین دندون هام فشار دادم. با حرص غریدم:

ـ یه درماری ازت در بیارم حمیدِ عوضی که نفهمی از کجا خوردی.

با قدم های قد بلند و تند برگشتم پیش متین و ماریا. مایا به محض مشاهده کردنم جیغ خفه ای کشید و کف دستش و روی دهنش گذاشت. متین هم نگاه هاش گرد شد.

قبل از این که چیزی بهم بگن خودم تند بیان کردم:

ـ این مهم نیست ماریا.. کشیده شو. باید بهم کمک کنی مه درست کنیم.

انگار یهو شونه ی من که دیوونه وار خونریزی داشت و فراموش کرد. چشم هاش گرد شد:

ـ مه؟ اما…

ـ ولی نداره الان. زود باش پاشو. باید مشاهده کردشون رو مختل کنیم.

مایا قد بلند شد. یک ذره آب ته قمقمه رو در آوردم.. تیغه رو هم تبدیل کردم به آب و روی هوا معلق نگهش داشتم. به مایا نگاه کردم. کمی ترمتوجه شد توی نگاهش بود. ولی دختر محکمی بود. کم نمی آورد. هر چند که مه درست کردن رو زیاد تمرین نکرده بودیم.

ـ حالا مایا.

به محض این که جمله‌م تموم شد هر دومون کف دست هامون رو بالا آوردیم. با حرکت ملایم کف دست هامون آرایش مخصوص به عنصر خودمون رو می راهی شدیم. آروم آروم مه ملایمی به وجود اومد.

متین با ذوق بیان کرد: دارید خوب پیش میرید دخترها.

حواسم به حرکات کف دست هام بود ولی متوجه شدم آوای متین یک جوری هست. می‌دونستم درد خیلی زیادی داره. هفته ی پیش تو تمرینات خوردم زمین و پام در راهی شد.

دردش بسیار بد بود. مخصوصا جا انداختنش. متین تا همین حالا هم خوب مخفی کرده بود دردش رو از ما. ولی این حسی که از آواش گراهی شدم متفاوت بود با درد. متین مضطرب بود.

اوه خدای من… ارواح نزدیک شدند.. برای لحظه ای از گوشه ی نگاه متوجه شدمشون. به سمت منو مایا حمله ور شدند که یهو صخره ی بزرگی به سمتش پرتاب شد. بهش نخورد اما حواسش رو از ما پرت کرد. نیشخندی زدم. متین با همه ی درد هاش حواسش به ما هست.

انقدر ادامه دادیم تا این که بالاخره مه غلیظ شد و هیچ چیزی دیده نمیشد. انقدر کف دست هام و بالا و پایین کرده بودم فلج شدند رسما. مخصوصا که شونه م خونریزی هم داشت. با صوتی بی حالی بچه ها رو آوا زدم.

ـ متین.. مایا؟؟ ؟

ـ تیا؟ کجایی نمی‌بینمت.

متین با آوای آرومی گفت: الان با جیغ جیغ هاتون می‌کشونیدشون این جا.

مایا با حرص اظهار کرد: فعلا تو بیشتر جیغ جیغ می کنی ها.

نیشخندی زدم. کسی حریف زبون ماریا نمیشد. یهو یک چیزی روی پاهام لغزید. با ترس به پاهام چشم دوختم. با مشاهده کردن گِل رونده خیالم راحت شد. اما تا میل داشتم به متین بگم آروم یهو با سرعت زیاد روی سطح زمین به حرکت در اومدم. ندرک کردم چی شد.

فقط وقتی خوردم به مایا و افتادیم روی هم صوتی ناله م قد بلند شد.

ـ آخ… دهنت متین.

کل بدنم از شدت درد داغ شد. مایا دقیقا به شونه ی زخمیم خورده بود.

مایا: این وسط شوخیت گرفته دیوونه؟

ـ عه عه عه.. داری جیغ جیغ می کنی مایا جون.

مایا با حرص لگد محکم به مچ در حرکت کرده ی متین زد که من از درد چهره م در هم فرو راهی شد. متین که سرخ شد بیچاره.

ـ بهتره زودتر بریم.

من و مایا زیر بازو های متین و گحرکت کردیم. متین با صوتیی که از درد می لرزید با غد بازی گفت:

ـ یکی طلبت هویجی.

ـ زیاد دعا نکن گربه سیاه. خشک سالیه.

ـ نگاه هاتو ببند تیا .

با حرف مایا به‌سرعت دیده هام و بستم. متنفر بودم از تلپورت.. از سرگیجه های بعدش حالم بهم می‌خورد. برای همین ترجیح می‌دادم از وسائل نقلیه استفاده کنم.

ولی وقتی امروزگار صبح تو سالن تمرین بودیم و یهو ارواح سر و کله اشون پیدا شد، برای فرار کردن مجبور به استفاده از تلپورت شدیم.

دیده هام و که باز کردم تو درمانگاه آکادمی بودیم. از شانس زیبامون خانم یراحی معاون آکادمی هم توی درمانگاه بود. به محض دیدن ما سه تا که بی نهایت کثیف و درب و داغون و حتی خونی بودیم نگاه هاش گرد شد و صوتی جیغش قد بلند شد:

ـ خدای من چه بلایی سرتون اومده؟؟ کجا بودین شما؟ خانم وحیدی زود بیااا. تیارا تو خونریزی داری؟؟ پـرستـار… کمک کنید بهشون. متین و بذارید روی این تخت. تیارا تو بیا این جا. بسیار خونریزی کردی.

بی توجه به جیغ جیغ های خانم یراحی روی اولین تخت خالی که گیر آوردم قرار گرفتم. درست می اظهار کرد. بسیار خونریزی کرده بودم. متوجه شدم تار و بدنم سست شده بود. بی حال دراز کشیدم و نگاه هام و بستم.

آخرین چیزی که مشاهده کردم مایا بود که از درمانگاه خارج می شد. خوب می‌دونستم کجا میره. فقط کاش منم جون داشتم و باهاش می رفتم.

مظالب مرتبط:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان گرگینه جانشین از ساناز مسبوقی