دانلود رمان آبان از هاله نژادصاحبی

موضوع اصلی رمان آبان

مقداری از متن رمان آبان:

تا هر ثانیه ای که بتونی حیات با منو تحمل کنی پیش منی. به شرفم قسم از گل نازکتر نمیگم بهت. جات اینجا نیست، جات رو سرم پرتقال. با چشم هایی که دو دو میزد، خیره نگاهش کرد. سخت بود اعتماد به حافظ… آن هم با وجود ریحانه… ولی از او باردار بود. اینبار خودش تنها نبود که بگوید هرچه بادا باد. حافظ پدر فرزندش شده بود. اصلا او به کنار باید مسئامات فرزندش را به گردن میگحرکت کرد. ملایم لب زد: _ ریحانه… کلامش را قطع کرد. _ اظهار کردم که تموم شده. ارتباط منو اون خانوم برای همیشه تموم شده و مسببش تو نیستی. پس بابتش غمگین نباش. و لطفا یادم نیارش آبان… نه خودشو، نه خاطراتشو، نه حتی اسمشو… تموم شده.. نتوانست طعنه نزند. تلخ خندید و لب زد: _ چون اون تموم شده میخوای که باشی… اگه بود چی؟ تکلیف منو این بچه چی میشد؟ هیچی… هر کی سی خودش… نه؟

جدی نگاهش کرد. بیشک اگر ریحانه هنوز هم در زندگیاش جای داشت، اولویتش آبان و فرزندش بود. میان قلب و عقلش، قطعا کفه عقلش سنگینتر بود. مسئولیت کاری که با آبان کرده بود و فرزند تو مسیری شان، به حدی سنگین بود که باز هم ازدواجش را بهم بزند. اینبار شرایط فرق داشت. دیگر نه او میتوانست تنهایی برای آینده تصمیم بگیرد و نه آبان… او و آبان دیگر پدر و مادر بودند. این میان خواه یا ناخواه فرزندی شکل گرفته بود که مسئول تربیت و حال خوباش بودند. _ قطع ًا نه، بازم اولویتم دختری بود که بچمو توی شکمش داره. با دلخوری در جوابش زمزمه کرد: _ چی میشه یعنی؟ خیره و جدی نگاهش کرد. گونه اش در اثر تصادف کبود شده بود و لب هایش از شدت بیحالی رنگ پریده. ولی هنوز هم جذاب بود… هنوز هم تنش بوی پرتقال میداد و نفس هایش بوی نعنا. _ چی چی میشه؟

کلافه موهای شب رنگاش را میان انگشت هایش فشرد و جواب داد: _ همه چی! من، تو، این بچه، مدرسه ام، آینده مون. دلش آروم بود، ولی نمی‌تمایل داشت حالش رو بدتر کنه. با وسواس کف دست روی گیس‌بافته‌هاش کشید تا مطمئن بشه مرتبه و عصبی به نظر نمی‌رسه. زیر لب غر زد: «مثلاً تیپ زدم که پسر حاج کاظم متوجه بشه؟» حافظ با تبسم به صورت خندانش خیره شد؛ انگار تمام تلاشش این بود که حال آبان خراب نشه. مدت‌ها بود حافظ مثل قبل نبود. ذهنش درگیر چیزی بود که تکه‌هاش به هم نمی‌رسید. آبان شب‌ها می‌مشاهده کرد تو حیاط قدم می‌زنه و سیگار می‌کشه. درد معده‌اش هم بیشتر شده بود و چند قرص رو یک‌جا می‌خورد. این بار هم آروم تبسم زد و گفت: «سه هفته پیش تو همین اتاق اضافه کردی طلاق می‌گیریم… یادت هست؟ گفتم رفیقت می‌مونم.» تبسم حافظ محو شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آخرین بُت

مشاهده و دانلود ←