تو از مریم پیروند یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به شروع تو اثر مریم پیروند :
ماشین رو پایینتر از خودم پارک کرده بود.
پای رفتنم لنگ میزد، دروغ نیست اگه بگم برام غریبهای شده که انگار سالهاست نمیشناسمش.
قدم اول رو برداشتم.
میخوام بهش بگم زخمی روی دلم گذاشته که زخم نیست، یه یادگاریه که با وجود جداییمون، مجدداً مارو به طرف هم کشیده.
دو ماه بود جداییمون؟
من چطوری این دو ماه رو بدون تو و گراهی شدنِ دستهای گرمت طاقت آوردم؟
چطوری تونستم دووم بیارم دور از تو و هوای نفسهات باشم؟
من هیچ، نمیخوام بگم این دوماه چیها کشیدم، اما تو بگو چطور دووم آوردی از من جدا بمونی، وقتی یه روزگاری کف دستمو روی دلت گذاشتی و با شیفتگی بهم اضافه کردی ” ببین، قلبم چطوری داره برات میزنه؛ این دل مالِ توئه، خونهی توئه، جز تو هیچکس صاحبِ قلبم نمیشه، اجازه نمیدم کسی هم مارو از هم جدا کنه”
جدا کردند و تو فقط ایستادی و تماشا کردی…
حالا من برات ممنوعهایام که حتی حق ندارم بهت نزدیک بشم…
حق ندارم باهات حرف بزنم و از خاطراتی که بینمون گذشته، چیزی به روت بیارم.
شرطِ خودت بود، اظهار کردی “برو و هیچوقت به خاطرم نیار چی بینمون گذشته”
یادم نیار منو تو یه روزی “ما” بودیم، که حالا کف دست بر قضا تو “تو” شدی و من “منِ تنها”
تیترهای ذهنم از مقابل نگاهم بالا رفتن… به شماره پلاکِ ماشینت نگاه میکردم، ولی تیترها وحشیتر از اون ارقام بودن که منو به حالِ خودم بذارن.
تیترِ بیرحمی که نفسهامو به شماره انداخته بود، همش بهم تلنگر میزد، وقتی حرفامو بشنوی “جوابت چی خواهد بود؟”
منو تو که با هم این حرفهارو نداشتیم… داشتیم؟
کِی من برای اظهار کردنِ چیزی پیشِ تو منگ میزدم، که امروزگار این حالم بود؟
قبل از اینکه تو از منو خانوادهام اینقدر متنفر باشی، منو تو برای اظهار کردنِ هیچی، تا این اندازه کف دست و دلمون نلرزید، زانوهامون خالی نشدن، نفسهامون منقطع و بریده بریده نبودن…
اما حالا…. حالایی که بابک تموم آرزوهامون رو به نیستی برده بود، من حتی جرات نزدیک شدنِ به تو و ماشینت رو نداشتم.
البته من هنوزم همون ثمینِ عاشقیام که حاضر بودم کلِ دنیارو دور بزنم تا تورو ببینم…
همه رو کنار بزنم، تا کنارِ تو باشم، تویی که بعد از کارِ بابک دیگه هیچوقت آدمِ گذشته نشدی.
یادته، یه روز کف دستمو گحرکت کردی و به خونهت بردی و در حالیکه ذوقت قند توی قلبم آب می کرد، جای جای خونهت رو نشونم دادی و گفتی ” قراره تو بشی کدبانوی این خونه، این خونه میشه خونهی ما”
اظهار کردی خونهی “ما” نگفتی خونه “من” و “تو”، تو همواره از واژه “ما” استفاده میکردی، هیچوقت دوست نداشتی منو از خودت جدا بدونی، که بگی ” من و تو”.
خونه رو با دیده و قلبِ خندون تماشا کردم و تو اضافه کردی ” دوس دارم رو سر درش بنویسم خونه عاشقی” و بعدها اون خونه شد، خونهی عشقمون…
خونهای لبریز از خاطراتِ شیرین و ناب.
تو اون خونه چقدر با هم یاد ساختیم، با تو کجاها که نرفتم، با تو چه تجربههایی که کسب نکردم…
تو منو از جهانی خامی و خیال، پرتم کردی به دنیایی که دیگه منِ گذشته نباشم.
دخترِ چشم و گوش بستهی مولینم نباشم.
تو منو از خودم گراهی شدی و تبدیل کردی به منی که حتی حالا که ازت جدا شدم، خاطرهها دارن بند بند وجودمو مثل بندهای پاره شدهی تار، ویرون میکنن.
تو غریبهای شدی که حتی حاضر نشدی این قرارمون توی خونهت یا محل کارت باشه، منو کشوندی به کوچه پس کوچههایی که هیچکس نبینه، دختری که یه روزگاری عاشقش بودی، دوباره باهات قرار گذاشته.
دختری که یه روزی حلقهی عاشقیت رو توی دستش گذاشتی و اظهار کردی ” این نشون کافیه تا بهت بگم چقدر عاشقتم و میخوام تا ابد مالِ خودم باشی، نمیخوام کسی پیدا بشه یهویی تورو تورو ازم بگیره”
اگه من مالِ تو بودم، پس معنای این جدایی چیه؟
پس یادگارهامون کجان؟
چطور تونستی منو از حلقهی حیاتت دور کنی؟
ببین حتی اونحلقه هم نتونست ثابت کنه، دوامِ دلدادگی که به این چیزها نیست، دوام عشق که فقط به حرف زدن نیست، به قول و وعده دادن نیست، من از تو توقع بیشتری داشتم که بعد از بادی که به یکباره وزید، تو مثل بید نلرزی و همه خاطراتِ خوبمون رو به کف دست باد نسپاری!
اما سپردی، سپردی ارسلان…
کنارِ ماشینش از حرکت ایستادم…
بذار یه واقعیت دیگه رو هم بگم بعد این درِ لعنتی رو باز کنم.
میدونم وقتی کنارت بشینم، هیچ اثری از آدمی که میشناختم توی چهرهت نیست، ولی لازمه به خودم اعتراف کنم، حتی حالایی که دیگه مالِ هم نیستیم و به ظاهر محبتی بینمون نمونده، من هنوزم عاشقِ توام… هنوزم تو برای من همون ارسلانی هستی که با گوشت و خونم عجین شدی.
بخشی از وجودم پیشِ تو باقی مونده که توانِ پس گحرکت کردش رو ندارم.
اگه توام بخوای منو به حالِ خودم بذاری، این خاطرههان که یکی یکی از ذهنم عبور میکنن و منو به خیالاتی میبرن که میدونم یه روزی با قدرتشون شکستم میدن.
آخ ارسلان… یا منو آوا بزن یا لااقل این درِ وامونده رو باز کن تا از این افکار خلاصی پیدا کنم و قبل از اینکه جلوی پات جون بدم، روی اون صنقلبی جا بگیرم و حرفِ آخرم رو بزنم.
من قدرتِ اینو ندارم با دستهای لرزونم این درو…
حتی نمیتونم در رو بیشتر باز کنم تا بشینم.
– بیا بشین دیگه… منتظر چی هستی پس؟
به خودم نهیب زدم تا تنِ زارمو جمع و جور کنم و به قلبم یادآوری کردم، اون یه غریبهست، ارسلان رفته و یکی دیگه جای اون مقابلم نشسته…
زیرا ارسلان هیچوقت با این لحن باهام حرف نزده.
حتی تو آخرین قرارمون و جملهای که با عجز به زبونش آورد:
” بهتره این رابطه رو تموم کنیم ثمین… ادامه دادنش دیگه ممکن نیست”
نشستم… با چه بغضی… با چه دردی…با چه جون کندنی که خودمو قانع کنم به صورتِ اون مرد نگاه نکنم.
از این به بعد نباید بگم ارسلان، آدم فقط آشناهارو با اسمِ کوچیک صوت میزنه…
باید بگم اون مرد… اون مرد که از جلوی سینه و شکمم کف دستشو رد کرد تا درو ببنده و بعد سر جاش برگشت و نفسش رو با صوت و آهنگی که برام غریبه بود، بیرون داد.
نگاهش نکردم… دلم اما یخ کرده بود… کف دستهای لرزونم رو زیر کف دستهی کیفم پنهون کردم… اون مرد اگه حتی برام غریبه باشه ولی بوی عطرِ آشنایی داره که داره خاطرات رو مجدداً به یادم میاره.
من از این بو چه خاطراتی که نداشتم.
اون مرد سیگاری روشن کرد… میگم غریبهست… چراکه ارسلانِ من هیچوقت لب به سیگار نمیزد…
سیگار پک زد و من به این فکر کردم، از کِی به سیگار روی آورده؟
این غریبه بعد از مرگِ باباش سیگاری شده، یا بخاطر جداییش از دختری که یه روزگاری میگفت عاشقشه؟
لعنت به من که هر چقدر بین خاطراتم کنکاش میکنم، بیشتر به دق کردن نزدیک میشم و حالا که اینجام حتی کلمات هم از زبونم فرار کردن و به خاطر نمیارم چرا اینجام و برای چی اومدم…؟!
وقتی سیگار رو از پنجرهی ماشین پایین انداخت، درک کردم پکِ آخر رو هم به سیگارش زده و دقیقههای زیادی بینمون در خاموشی گذشته.
کاش حالا که من نمیتونم حرف بزنم، اون مرد چیزی بگه و قلبیلِ دیدار مجدداًمون رو ازم بپرسه…. چرا که ما… نه… دیگه مایی بینمون وجود نداره، چرا که من و اون شده بودیم غریبههایی که نباید با همدیگه متوجه شدار میکردیم.
– بیان کردی میخوای منو ببینی.
بالاخره بعد از یه سکوتِ زجرآور و طولانی، اون مرد ازم دلیل میل داشت… آواش رو که شنیدم دستهام لرزش بیشتری گراهی شدن… اونارو بین هم فرو بردم تا لرزششون رو نبینه.
من دخترِ ضعیفی نیستم، ولی در مقابل اون… نمیدونم اسمِ این حس رو چی بذارم؟ ضعف، سر خوردگی، شکست یا… یا محتاج بودن به اینکه حتی شده یکبار دیگه، اسممو از زبونش بشنوم.
نفسی گحرکت کرد و همون سوال قبل رو در قالب دیگهای به زبون آورد:
– نمیخوای بگی چرا خواستی منو ببینی؟
این هم از تفاوتهای منو اون غریبهست… اون که بی هیچ لرزش و فرودی، حرفشو راحت به زبون میاره و من حتی نمیتونم لبهامو از هم باز کنم تا چیزی بگم.
– من یه کار مهم دارم، باید برم بهش رسیدگی کنم، اگه میشه حرفاتو بزن… چون زیاد وقت ندارم.
ارسلان هیچوقت کاری مهمتر از من نداشت، اما اون… خب دارم می بینم که اون ارسلان نیست… چرا با خودم یکی به دو میکنم !
حالا که اون ارسلان نیست، پس نباید برای حرف زدنم منگ باشم و بلرزم… نباید جراتِ بیانِ این حقیقت رو از خودم دور کنم.
اگه کار مهمتری داره، پس منم باید کارِ مهمم رو بهت گوشزد کنم.
– اومدم در مورد یه موضوعی حرف بزنم.
به سختی اضافه کردم… در واقعتر سختتر از هر کارِ دیگهای بود برام.
– خب اینو که پشت گوشی هم بیان کردی… برو سر اصل مطلب.
اون واقعا ارسلان نبود... اگه ارسلان به جای اون مرد بود، حالمو میمتوجه شد، میدونست بیان کردنِ حرفام در این لحظه برام سخته و همواره از روش خودش استفاده میکرد، دستامو میگرفت، بغلم میکرد، میبوسیدم و بهم جسارت میداد حتی بدترین اظهار کردههارو راحت به زبون بیارم… ولی اون…
حتما این روشِ جمتوجه شدشه…
بیحرف اون برگه رو از کیفم درآوردم… شاید تو سنگدل شده باشی اما من اعتراف میکنم برای بیان کردنِ این حرف، جسارت ندارم…
در مقابل ارسلان شاید… اما در مقابل اون مرد… بیشک “نه”.
برگه رو که مقابلش گرفتم اونو از کف دستم گحرکت کرد و بعد از زیرو کردنش، پرسید:
– خب این یعنی چی؟
من لرزِ توی صداش رو حس کردم… حس کردم و بندِ دلم پاره شد… پس بالاخره درک کرد علت اومدنم به این برگه ربط داره.
اینبار هم به سختی حرف زدم و صوتم انگار از ته چاه بالا میاومد:
– اومدم فقط بهت بگم، تا چیزیو ازت مخفی نکرده باشم… نیومدم ازت بخوام، بخاطرش همهچیو فراموش کنی و…
– میگم این برگه چیه؟
خاموشی کردم… صداش تقریبا کشیده و خشدار شده بود… من هیچوقت آوای قد بلندِ ارسلان رو نشنیده بودم، اما امروزگار…
آهی کشیدم… ببین چطوری توی این مخمصه قرار گراهی شدم که از شیرینترین و مهمترین مسئلهی زندگیم با ترس و لرز حرف بزنم.
– چرا ساکت شدی؟ بعد دو ماه اومدی یه برگه کف دستم دادی که چی بگی؟
برگه روی پاهام افتاد… در واقع پرتش کرد... به حالت عصبی… ارسلان نه ها… اون مرد… اون غریبه پرتش کرد، که از همین الان نشون داد سنخیت اون برگه اصلا براش ارزشی نداره.
بعد از دوماه، دو ماه جون کندن و عذاب، خودمو راضی کردم به صورتش نگاه کنم…
میدونم که من هنوزم همون ثمینِ سابقم، ولی وقتی اون آدمِ گذشته نیست، باید مقابلش بمونم و بهش بگم برای این نیومدم تا به این وسیله، رابطهی شکرآب شدهی بینمون رو مجدداً ترمیم کنم، اومدم بگم، تا با همفکری هم جادهی برای چارهاش پیدا کنیم.
لحظهای که سر بلند کردم و به صورتش چشم دوختم، برخلافِ انتظارم اون مرد غریبه نبود، اون ارسلانِ من بود، ارسلانی که جای جای صورتش رو با هزاران بوسه، تحتِ ممالکت خودم درآورده بودم ولی نگاهش…
برای چند ثانیه ماتم برد و لبهام نیمه باز موندن…
میخواستم حرف بزنم، ولی با متوجه شدنش، نطقم کور شد و ذهنم بسته…
نگاهمون در هم تلاقی شدن، نه من تونستم نگاه بگیرم، نه اون…
میدونم رقت انگیز شدم… میدونم اونقدر ضعیف شدم که اونم قلبش به حالم سوخت… سوخت که آمرانهتر پرسید:
– موضوعِ این برگه چیه، بهم بگو برای چی تمایل داشتی منو ببینی؟
نفسم رو در نزدیکی صورتش بیرون دادم. شاید بخاطر نفسم بود که دیدهاشو بست و لحظهای بعد که بازشون کرد منتظر جوابم بود و من با هر جون کندنی که بود بالاخره به زبونش آوردم:
– خودمم شک داشتم، از اینکه حقیقت داشته باشم، رفتم آزمایش دادم، مشاهده کردم… متوجه شدم حاملهم.
بعد از گفتنِ این کلمه نگاهمو پایین انداختم، تا به چشماش نگاه نکنم….
من تحمل ندارم، این نگاه سرد و ناآرومِ ارسلان رو ببینم.
– نیومدم که بگم بخاطر این بچه بار دیگر…
مجدداً چی؟
چرا نمیتونم جملهمو ادامه بدم…؟
دوباره با هم باشیم؟!
مجدداً منو بپذیر و بدون یادآوری گذشته با هم کنار بیایم؟!
من اینقدر رقتانگیز و ضعیف شدم که دارم عشق رو از ارسلان گدایی میکنم؟
– دوباره چی؟
این سوالِ خودمم هست و وقتی اون جویا شدش، گیجتر به دستهام چشم دوختم.
کف دستهام که در اون لحظه مسیری جز پیچ و تاب خوردن در هم نداشتن.
دستهایی که قبلا به جای بلاتکلیف موندن، از شونهها و گردن و صورتِ ارسلان آویزون میشدن و عشقم رو از طریق سر انگشتام به تنش تزریق میکردن…
– اومدم بهت بگم…
بار دیگر سکوت کردم…
سکوت کردم و بغضِ توی گلوم بزرگتر شد.
سکوت کردم و دیدهام جای دیگهای برای تار شدن نشونه گراهی شدن.
– مجدداًای وجود نداره… وجود نداره ثمین… قبلا هم بهت اضافه کردم، دیگه امکان نداره با هم باشیم…. اوضاع خونمون قاراشمیشه، تو که بهتر از هر کسی میدونی نازخاتون داره با چه اوضاعی کف دست و پنجه نرم میکنه… من نمیتونم، نمیتونم خونوادمو پشت سرم رها کنم… تو این اوضاع اونا هیچکسو به جز من ندارن، اگه بخوام بهشون پشت کنم در واقع…
– میدونم.
مُردم تا اینو به زبون آوردم و شرم آلود نگاهمو پایین انداختم…
به قول خودش من بهتر از هرکسی میدونم اوضاع خونهشون خوب نیست.
نازخاتون…
خدایا اون زن از منو خانوادهام بیزاره…
حق هم داره، بابک کاری کرد که تا عمر دارم نتونم توی صورتشون نگاه کنم، نتونم به یاد بیارم یه روزگاری با پسرِ اون خونواده چه خاطراتی داشتم.
یه روزگاری قرار گذاشتیم من زنش بشم و عروسِ اون خونوادهای که حالا به خونمون تشنهن.
اون نگاهم کرد… چشم دوخت… نگاه کرد و در یه لحظه اضافه کرد :
– تنها مسیرش اینه سقطش کنی… بیسر و آوا… این قضیه نباید به گوشِ کسی برسه.
ناباور و یکهخورده نگاهمو بالا کشیدم و به چشماش زل زدم.
دیگه چیزی باعث نشد نگاهمو از اوندیدههای بیرحم بگیرم…
نگاههایی که به جای شیطنت و شرارتِ همیشگی، نفرت و سیاهی و بیرحمی داشتن.
توی نگاهم آرومتر اما جدی لب زد:
– این تنها راهشه… با این اتفاقاتی که بینمون افتاده، حتی اون بچه هم نمیتونه رابطمونو به سرانجام برسونه، من اون بچه رو نمیخوام، مطمئنم توام به خاطر خونوادت نمیتونی تمایل داشته باشیش…
برای بار چندم درک کردم به نگاهای ارسلان نگاه نمیکنم، به دیدههای غریبهای زل زدم، که نگاهش سنگ بود مثل قلبش…
این بچه هم نمیتونه ما رو به اجبار در کنارِ هم “ما” کنه…
– فردا بهت زنگ میزنم، یه جاییو پیدا میکنم تا از شرش خلاص بشیم…
نگاهم کرد و بیرحمانه ادامه داد :
– خودت که میدونی با وجود اتفاقی که بینمون افتاده، شدیم جن و بسمالله، نه من میتونم ازشون بگذرم، نه خونوادم، رابطه منو تو هم، هیچوقت شدنی نمیشد…
– پس بهتره از شرش خلاص بشیم.
یه جوری اضافه کرد از شرش، انگار داره در مورد یه شخصِ بیارزش، یا یه حیوون حرف میزنه، نه بچهی خودش… نه بچهای که با دلدادگی درونِ بطنِ من کاشته…
بقیه حرفاش رو نشنیدم، چون بقدری حالم بد شد که فقط میخواستم از اون ماشین بیرون برم و نفس بکشم.
نفس بکشم و خودمو برای اومدن به اینجا و بیان کردنِ حرفام لعنت کنم.
اصلا برای چی اومدم؟ اومده بودم خار و خفیف بشم؟
اومدم تا بگم بخاطر بچهمون هم که شده به من بگرد؟
وای وای، وای، این حماقت چطور یهویی توی سرم کاشته شد و پاهای نحسمو تا اینجا کشوند.
اگر تو رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مریم پیروند برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
تو
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن