#پارت هدیه
اقااا ولیده باشید این پارت قراره قند تو قلبتون اب کنهههه
.
.
هنوز از حرفی که دختر زده بود شوکه، همانجا ایستاده بودم و نمیخبر داشتم چه جوابی باید بدهم.
دختر انگار اصلاً اهمیتی به راهی شدار خودش نمیداد. مجدداً به سمت الیاس حرکت کرد و بازویش را گرفت.
(الیاس جان، شرمنده… از کف دستم افتاد.)
الیاس نگاهش را به دست دختر روی بازویش انداخت و بعد به صورتش خیره شد. چهرهاش کاملاً جدی شده بود.
(مطمئنی؟)
دختر کمی خودش را از الیاس فاصله داد.
(منظورت چیه، الیاس؟)
پوزخند کوتاهی روی لب الیاس جای گرفت.
(منظورم رو خودت درک کردی.)
به خودم امدم ، ولی قبل از اینکه قدمی بردارم، الیاس کف دستش را بالا آورد.
(نور، تو تمیز نمیکنی.)
ایستادم و با تعجب نگاهش کردم.
الیاس رو به فریده کرد.
(فریده، اینجا رو تمیز میکنی؟)
فریده فوراً جلو آمد.
(حتماً آقا، همین الان.)
خم شد تا خردهشیشهها را جمع کند.
دختر با اخم به الیاس نگاه کرد و اظهار کرد:
(چه فرقی میکنه، الیاس؟ مگه اون دختر خدمتکار نیست؟ خیلی داری بهش رو میدی. هرچی باشه خدمتکاره.)
بغضی سنگین به گلویم چنگ زد.
سرم را پایین انداختم و سعی کردم چیزی نگویم.
اما صوتی الیاس محکم و رک در سالن پیچید:
(خدمتکار نه.)
دختر با تعجب نگاهش کرد.
الیاس ادامه داد:
(از این کلمه خوشم نمیاد. بهتره بگیم… نور فقط به کارهای من رسیدگی میکنه. اگر شام امشامگاه رو هم درست کرده، به خاطر اینه که مادرم ازش میل داشته. وگرنه نور هیچ وظیفهای برای انجام این کار نداره.)
دختر با پوزخند گفت:
(خب، خدمتکار شخصیته دیگه. چرا سختش میکنی؟)
الیاس نگاهش را مستقیم به او دوخت.
(نه. از این لحنی که باهاش حرف میزنی خوشم نمیاد.)
چند لحظه خاموشی کرد.
بعد با همان لحن آرام اما قاطع بیان کرد:
(نور یه چیزی بیشتر از این حرفهاست.)
نفسم برای لحظهای بند آمد.
دختر با تعجب به الیاس خیره شد و بعد دیدههایش را به سمت من چرخاند.
نگاهش این بار کاملاً متفاوت بود.
تعجب…
و چیزی شامگاهیه نفرت.
من اما فقط به الیاس خیره مانده بودم.
نمیخبر داشتم چرا حرفش اینقدر دلم را لرزانده.
«نور یه چیزی بیشتر از این حرفهاست…»
هنوز درگیر همان جمله بودم که الیاس رو به من کرد.
(نور.)
تند به خودم رسیدم.
(بله؟)
نگاهش برای لحظهای روی صورتم ماند.
(میتونی بری و استراحت کنی. امشب کار دیگهای نداری.)
لبهایم را به هم فشردم و ملایم سر تکان دادم.
(نگاه.)
بعد بدون اینکه به هیچکدامشان نگاه کنم، از سالن دور شدم.
ولی دلم…
هنوز همانجا، کنار میز شام جا مانده بود.
آهسته از سالن دور شدم و وارد آشپزخانه شدم.
همین که از مشاهده کردشان خارج شدم، نفس حبسشدهام را بیرون دادم.
کف دستم را روی لبهی اپن گذاشتم و چند لحظه همانجا توقف کردم.
نمیدانستم چرا اینقدر حالم بد بود.
دیدههایم میسوخت.
لبم را محکم گاز گرفتم تا جلوی اشکهایم را بگیرم، اما فایدهای نداشت.
اشک اول…
آرام از گوشهی چشمم پایین وارد شد.
بعد دومی.
و یکییکی روی گونههایم فرود وارد شدند.
با پشت دستم بهسرعت پاکشان کردم.
(نباید گریه کنی نور…)
ولی بغضم بیشتر شد.
حرفهای آن دختر مدام در سرم تکرار میشد.
«هرچی باشه خدمتکاره.»
سرم را پایین انداختم.
چقدر آن جمله درد داشت.
من خودم میدانستم این منزل برای من فقط یک محل کار است. میدانستم جایگاهم با آنها فرق دارد. میاطلاع داشتم برای کار کردن اینجا وارد شدهام.
ولی اینکه جلوی همه اینطور با من حرف زده بود…
احساس تحقیر میکردم.
انگار تمام زحمتی که برای آماده کردن آن شام کشیده بودم، تمام خستگیام، تمام دقتی که به خرج داده بودم، هیچ ارزشی نداشت.
فقط یک «خدمتکار» بودم.
کف دستم را روی صورتم کشیدم و زیر لب اظهار کردم:
(من که کاری باهاش نکرده بودم…)
اشک دیگری پایین آمد.
بیشتر از حرفهایش، نگاهش آزارم میداد.
آن نگاه پر از نفرتی که بعد از حرف الیاس به من انداخته بود.
نمیدرک کردم چرا.
من حتی یک کلمه با او حرف نزده بودم.
آهسته روی صندلی کنار اپن نشستم و صورتم را میان دستهایم گرفتم.
دلم میخواست هرچه زودتر این شب تمام شود.
دلم میخواست به اتاقم بروم، در را ببندم و دیگر هیچکس را نبینم.
ولی بدتر از همه این بود که وسط تمام آن آزردهی، یک جمله از الیاس مدام در ذهنم تکرار میشد.
«نور یه چیزی بیشتر از اینه.»
چرا این جمله برایم اینقدر مهم شده بود؟
چرا با وجود تمام آن تحقیر، شنیدن همان چند کلمه باعث شده بود قلبم کمی آرام بگیرد؟
اشکهایم را پاک کردم و با خودم زمزمه کردم:
(نور… تو اینجا فقط برای کار کردنی. یادت نره.)
ولی ته دلم…
خودم هم دیگر نمیتوانستم به این جمله کاملاً باور داشته باشم.
بالاخره مهمانها یکییکی حرکت کردند و خونه مجدداً در خاموشی فرو راهی شد.
بعد از اینکه کارهای باقیمانده را انجام دادم و آشپزمنزل و سالن را مرتب کردم، خسته به اتاقم راهی شدم.
واقعاً به یک حمام احتیاج داشتم.
وارد حمام شدم و زیر دوش توقف کردم. آب گرم روی صورتم و موهایم ریخت و کمی از خستگی و سنگینی تنم کم کرد.
بعد از حمام، لباس راحتی پوشیدم و موهایم را با حوله خشک کردم.
وقتی پنجره اتاقم را باز کردم، باد خنکی داخل اتاق پیچید.
چند لحظه کنار پنجره توقف کردم و نگاههایم را بستم.
شاید اگر کمی بیرون میحرکت کردم، ذهنم آهستهتر میشد.
یکدفعه قصد کردم به حیاط بروم.
آرام از اتاق بیرون آمدم و از پلهها پایین راهی شدم. منزل تقریباً در سکوت کامل بود.
درِ حیاط را باز کردم.
باد خنک شامگاه به صورتم خورد.
نفس عمیقی کشیدم و کمی جلوتر حرکت کردم.
دیدهم به استخر افتاد.
آهسته به سمتش رفتم و کنار لبهی استخر قرار گرفتم.
چند لحظه فقط به آب خیره ماندم.
بعد، بدون اینکه زیاد فکر کنم، پاهایم را داخل آب گذاشتم.
خنکی آب از نوک انگشتان پاهایم بالا آمد.
پاهایم را آرام تکان دادم و لبخند بسیار کمرنگی روی لبم نشست.
سرم را بالا گرفتم و به آسمان خیره شدم.
ماه بین تاریکی شامگاه میدرخشید و باد ساکتی لابهلای موهایم میپیچید.
برای چند دقیقه همهچیز از ذهنم دور شد.
نه مهمانی.
نه حرفهای آن دختر.
نه حس تحقیر.
نه حتی الیاس.
فقط من بودم و خاموشی شب و ماهی که انگار از آن بالا نگاهم میکرد.
در حال و هوای خودم بودم که بهیکباره صدایی از پشت سرم رسید.
(نور.)
از ترس تمام بدنم پرید.
(وای!)
با یک جیغ کوتاه برگشتم، ولی همان لحظه پایم سر خورد.
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
تعاقلبم را از دست دادم و به سمت آب پرت شدم.
چشمهایم را محکم بستم و منتظر شدم داخل آب فرو برود.
اما…
به جای افتادن در آب، دستی محکم دور کمرم حلقه شد.
بدنم به سمت بالا کشیده شد.
نفسم حبس شده بود.
چند ثانیه همانطور با نگاههای بسته ماندم، تا اینکه صوتیی نزدیک گوشم بیان کرد:
(آروم باش… گراهی شدمت.)
ساکت چشمهایم را باز کردم و با چشمان سیاه و عمیق الیاس روبهرو شدم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
نفسهایم هنوز از ترس نامنظم بود.
آهسته پاهام رو که خیس شده بودند را روی زمین گذاشتم، اما حتی یک لحظه هم نتوانستم دیده از نگاهش بردارم.
نگاهش ملایم از صورتم پایین رسید و روی موهایم ماند؛ موهایی که خیس بودند و اطراف صورتم ریخته بودند.
کف دستش را بالا آورد.
برای لحظهای مکث کرد و بعد چند تار از موهایم را آرام دور انگشتش پیچاند.
دوباره نگاهش را به چشمهایم دوخت.
با صوتیی ساکت و کمی گرفته اظهار کرد:
(کی با موهای خیس میاد بیرون و پاهاشو توی استخر میذاره؟)
لبخند خیلی کمرنگی گوشهی لبش نشست.
(نکنه قصد داری مریض بشی؟)
صوتیش عجیب بود.
ساکت…
گرم…
آوایی که تا آن شامگاه هیچوقت از او نشنیده بودم.
همان چند کلمه کافی بود تا تمام آشوب چند ساعت گذشته، انگار یکدفعه خاموش شود.
کمی هول شدم و نگاهم را پایین انداختم.
(مشاهده کردم هوا خوبه… گفتم بیام بیرون تا یکم ذهنم آروم بشه.)
کمی مکث کرد.
(از چی ذهنت آروم بشه؟)
نگاهم را پایین دوختم و چیزی ناظهار کردم.
چند ثانیه خاموشی بینمان گذشت.
بعد خودش آرام پرسید:
(از حرفای اون دختره؟)
سرم را بالا آوردم.
چشمم به نگاههایش افتاد.
بغضی که چند ساعت بود سعی میکردم قورتش بدهم، بار دیگر به گلویم چنگ زد.
دیدههایم پر از اشک شد.
الیاس همان لحظه متوجه شد.
قطره اشکی که از گوشهی دیدهم پایین آمد، آرام با نوک انگشتش گرفت.
نگاهش هنوز روی صورتم بود.
(گریه نکن.)
صوتیش آنقدر ساکت بود که بغضم بیشتر شد.
با انگشتش اشک دیگری را از روی گونهام پاک کرد و گفت:
(مرواریداتو اینطور نریز، نور.)
با شنیدن این جمله دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم.
اشکهایم پشت سر هم پایین وارد شدند.
سرم را پایین انداختم و لبهایم لرزید.
بهیکباره الیاس بدون اینکه چیزی بگوید، آهسته مرا در آغوش گرفت.
خشکم زد.
اصلاً انتظارش را نداشتم.
کف دستهایم کنار بدنم بیحرکت ماند و چند ثانیه فقط در آغوشش از حرکت ایستادم.
اما کمکم گرمای آغوشش و حرکت ساکت کف دستش روی کمرم باعث شد بدنم از آن خشکی بیرون بیاید.
نگاههایم را بستم.
آرام سرم را روی سینهاش گذاشتم و کف دستهایم را پشتش بردم.
آنقدر هیکلش بزرگ و چهارشانه بود که هرچقدر کف دستهایم را دورش کشیدم، انگشتهایم به هم نمیرسیدند.
برای اامان بار بعد از ساعتها، اجازه دادم بغضم آزاد شود.
صورتم را به سینهاش نزدیکتر کردم و آرام ضجه زدم.
الیاس چیزی نگفت.
فقط کف دستش ملایم روی کمرم حرکت میکرد.
و عجیب بود…
در آغوش مردی که همواره سرد و دستنیافتنی به نظر میرسید، دلم برای چند لحظه احساس ملایمش میکرد.
الیاس ساکت از من فاصله گحرکت کرد و بار دیگر به نگاههایم خیره شد.
(خوبی؟)
ساکت سرم را تکان دادم.
(آره… ممنون.)
کف دستم را پشت کمرم بردم و نگاهم را دزدیدم. حالا حتی نمیتوانستم درست به صورتش نگاه کنم.
سرم را پایین انداختم و با منومن بیان کردم:
(چیزه… من… دیگه بهتره برم.)
تمایل داشتم برگردم که صدای الیاس را گوش دادم:
(نور.)
ایستادم و ساکت برگشتم.
(بله؟)
چند لحظه نگاهم کرد؛ بعد نگاهش روی صورت سرخشدهام ماند و بیان کرد:
(فقط یه چیزی…)
منتظر ماندم.
(دفعهی بعد که آزردهی، لازم نیست خودتو بندازی توی استخر که من مجبور بشم بغلت کنم.)
دیدههایم گرد شد.
(من خودمو ننداختم توی استخر!)
لبخند محوی زد.
(پس بسیار خوششانس بودم که پات سر خورد.)
با تعجب نگاهش کردم.
(خوششانس؟!)
خیلی خونسرد شانهای بالا انداخت.
(آره.)
بعد مکث کوتاهی کرد و اضافه کرد:
(خب… هر شامگاه که آدم شانس نداره یکی درست جلوی پاش سر بخوره و مجبور بشه بگیرتش.)
صورتم از خجالت داغتر شد.
(آقا الیاس… شما بسیار…)
حرفم را نصفه رها کردم.
ابرویش را بالا انداخت.
(بهشدت چی؟)
لبم را گاز گرفتم و نگاهم را پایین انداختم.
(هیچی.)
خندهی کوتاهی کرد.
(همین بهتره.)
بعد به موهای خیس من اشاره کرد.
(حالا برو قبل از اینکه واقعاً مریض بشی.)
سرم را تکان دادم.
(شب بخیر.)
(شامگاه بخیر، نور.)
این بار بدون اینکه جرئت کنم مجدداً نگاهش کنم، به سمت خانه راهی شدم.
ولی لبخند کوچکی که روی لبم جای گرفته بود، هرچقدر سعی کردم، از بین
نحرکت کرد.
نوشته تاوان فرار پارت26 اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن