#پارت21
از عمارت بیرون اومدیم و همجاده امیر به سمت ماشین حرکت کردیم.
امیر سبد غذا رو داخل ماشین گذاشت و در سمت شاگرد رو برام باز کرد.
(بفرمایید.)
سوار شدم و روی صنقلبی نشستم. چند لحظه بعد امیر هم پشت فرمون قرار گحرکت کرد و ماشین رو روشن کرد.
در طول مسیر چیزی نبیان کردم. سرم رو به شیشه تکیه داده بودم و به خیابونهایی که از جلوی دیدهم رد میشدن نگاه میکردم.
تهران شلوغتر از چیزی بود که یادم میاومد. ماشینها پشت سر هم حرکت میکردن، آدمها با عجله از خیابون رد میشدن و صوتی بوق ماشینها هر چند لحظه یکبار بلند میشد.
بعد از مدتی، امیر وارد خیابون عریض و خلوتی شد.
چند دقیقه بعد، سرعت ماشین رو کم کرد و جلوی ساختمون بزرگی توقف کرد.
سرم رو بالا آوردم.
دیدههام از دیدن ساختمون گرد شد.
شرکت واقعاً بزرگ و شیک بود.
یک ساختمان دهطبقه با نمایی ترکیبی از سنگ روشن و شیشههای بلند و تیره که نور آفتاب رو روی خودشون منعکس میکردن. قسمت ورودی چند ستون قد بلند و ساده داشت و درهای شیشهای بزرگی وسط ساختمان قرار گحرکت کرده بود.
جلوی ساختمان محوطهای مرتب و تمیز بود؛ چند درخت کوتاه و شمخوشحالهای هرسشده کنار مسیر ورودی قرار داشتند و چند چراغ کشیده و مدرن، دو طرف پیادهرو دیده میشد.
چند ماشین لوکس جلوی ساختمان پارک شده بود و آدمهایی با لباسهای رسمی یکییکی وارد شرکت میشدن.
چند لحظه فقط خیره شدم.
اینجا بهشدت با جاهایی که تا چند روزگار پیش میشناختم فرق داشت.
امیر ماشین رو خاموش کرد و از ماشین پیاده شد. سبد غذا رو از صنقلبی عقب برداشت و به طرفم گراهی شد.
(این رو بگیرین.)
سبد رو ازش گراهی شدم.
(ممنون.)
امیر به ورودی ساختمان اشاره کرد.
(من همینجا منتظرتون میمونم.)
متعجب نگاهش کردم.
(شما نمیاین داخل؟)
(نه. آقا اضافه کردن شما غذا رو برسونین. من بیرون منتظر میمونم.)
(باشه.)
از ماشین پیاده شدم و در رو بستم.
چند لحظه جلوی ساختمان توقف کردم و به ورودی خیره شدم.
یک نفس عمیق کشیدم و سبد غذا رو محکمتر گراهی شدم.
بعد قدم برداشتم و وارد شرکت شدم.
همین که درهای شیشهای پشت سرم بسته شد، فضای داخل شرکت بیشتر از بیرون توجهم رو جلب کرد.
لابی بزرگ و مرتبی مقابلم بود.
کف سالن از سنگ براق و روشن پوشیده شده بود و نور چراغهای سقفی روی اون انعکاس پیدا میکرد. سقف بلند بود و در قسمت مرکزی، چراغهای مدرن و کشیدهای از سقف آویزون شده بود.
سمت راست سالن چند مبل طوسی و مشکی برای مراجعهکنندهها قرار داشت و جلوی اونها میزهای کوچکی با گلدونهای ظریف متوجه شده میشد.
دیوارهای شیشهای، اتاقهای مختلف رو از هم جدا کرده بودن و پشت شیشهها کارمندهایی با لباسهای رسمی مشغول کار بودن.
آوای آهسته تلفنها، صوتی تایپ کردن و رفتورسید کارمندها فضای شرکت رو پر کرده بود.
همهچیز مرتب و منظم بود.
حتی کسی با آوای کشیده حرف نمیزد.
چند قدم جلو رفتم و چشمم به میز منشی افتاد.
زن جوانی پشت میز جای گرفته بود و مشغول خیره شدن به مانیتورش بود.
به سمتش راهی شدم و سبد غذا رو کنار پام گذاشتم.
(ببخشید…)
سرش رو بالا آورد.
نگاهی به من انداخت و منتظر موند.
(اتاق آقای الیاس کجاست؟)
ابروهاش کمی بالا راهی شد.
چند لحظه نگاهم کرد و بعد با لحنی که کمی تعجب و حساسیت توش بود سؤال کرد:
(منظورتون آقای الیاس نیکزاد هست؟)
(بله.)
نگاه زن برای چند ثانیه روی لباسهام و بعد روی سبد غذا افتاد.
انگار میتمایل داشت بفهمه من کی هستم و برای چه کاری اومدم.
بعد به سمت آسانسورها اشاره کرد.
(طبقه دهم. .)
تشکر کردم و سبد غذا رو برداشتم.
(ممنون.)
به سمت آسانسورها راه افتادم.
هر قدمی که برمیداشتم، بیشتر بهشون نزدیک میشدم.
دو آسانسور بزرگ کنار هم قرار داششتابزده.
چند نفر جلوی اونها از حرکت ایستاده بودن.
صدای زنگ آسانسور قد بلند شد.
درها باز شدن.
چند نفر وارد شدن و بعد درها بسته شد.
همین صحنه کافی بود تا دلم فرو بریزه.
از حرکت ایستادم.
نمیتونستم.
نگاهم به درهای بسته آسانسور خیره موند.
فکر اینکه داخل اون فضای کوچک قرار بگیرم و درها بسته بشن، نفسم رو سنگین میکرد.
کف دستهام سرد شده بود.
یک قدم به سمت آسانسور برداشتم، اما همون لحظه مجدداً از حرکت ایستادم.
نه…
نمیتونستم سوار بشم.
نگاهم رو اطراف چرخوندم و نگاهم به تابلوی کوچکی افتاد که مسیر مسیرپله رو نشون میداد.
جادهپله…
ده طبقه بود.
اما از آسانسور بهتر بود.
سبد غذا رو در کف دستم جابهجا کردم و به سمت راهپله حرکت کردم.
در رو باز کردم.
صوتی بسته شدن در پشت سرم توی جادهپله پیچید.
به اامان پله خیره شدم.
(ده طبقه…)
زیر لب نفس عمیقی کشیدم.
(فقط ده طبقهست… میتونم.)
و قدم اول رو روی پله گذاشتم.
پلهها یکییکی زیر پام میاومدن و هر طبقه که بالاتر میراهی شدم، نفسهام سنگینتر میشد.
سبد غذا رو با یک کف دست گرفته بودم و دست دیگهام رو گاهی روی نرده میکشیدم.
طبقهی سوم…
چهارم…
پنجم…
هر چند پله یکبار میتوقف کردم، نفس عمیقی میکشیدم و بار دیگر ادامه میدادم.
وقتی به طبقهی هشتم رسیدم، دیگه حس میکردم پاهام توان ندارن.
عرق سردی روی پیشونیم نشسته بود.
با این حال، فقط به یک چیز فکر میکردم؛ اینکه نباید برگردم و سوار آسانسور بشم.
بالاخره تابلوی طبقهی دهم رو متوجه شدم.
با متوجه شدنش ناخودآگاه لبخند زدم.
آخرین پله رو هم بالا حرکت کردم و چند ثانیه همونجا از حرکت ایستادم تا نفسم جا بیاد.
سبد غذا هنوز توی کف دستم بود.
با پشت کف دست عرق پیشونیم رو پاک کردم و وارد راهروی طبقه دهم شدم.
راهرو بهشدت خلوتتر از طبقه پایین بود.
کف براق، دیوارهای روشن و چند تابلوی بزرگ روی دیوار، ظاهر رسمی و لوکسی به این طبقه داده بود.
چند قدم جلو راهی شدم تا به میز منشی رسیدم.
زن جوان و بلوندی پشت میز قرار گرفته بود.
وقتی من رو دید، نگاهم کرد.
(شما؟)
سبد غذا رو روی میز کوچکی کنارم گذاشتم و گفتم:
(برای مشاهده کردن آقای نیکزاد اومدم.)
زن نگاهی به مانیتورش انداخت و بعد بیان کرد:
(وقت قبلی دارید؟)
کمی مکث کردم.
(نه… وقت قبلی ندارم.)
ابروهاش بالا راهی شد.
(پس متأسفانه نمیتونید بدون هماهنگی وارد اتاق آقا بشید.)
نگاهی به سبد غذا انداختم و مجدداً به خودش چشم دوختم.
(من نور هستم.)
زن چند لحظه ساکت موند.
انگار اسمم براش آشنا نبود.
(نور…؟)
(بله. برای آقای نیکزاد غذا آوردم..)
زن تلفن روی میز رو برداشت.
(یک لحظه صبر کنید.)
شمارهای گحرکت کرد و بعد از چند ثانیه بیان کرد:
(آقا؟ یک خانم اینجا هستن که میگن نور هستن و برای شما غذا آوردن.)
چند لحظه گوش داد.
بعد نگاهش به من افتاد.
(بله… متوجه شدم.)
تماس رو قطع کرد و گوشی رو سر جاش گذاشت.
(آقا اظهار کردن اجازه بمشاهده کرد بیان داخل.)
نفس راحتی کشیدم.
سبد غذا رو برداشتم.
(ممنون.)
منشی با کف دست به انتهای راهرو اشاره کرد.
(اتاق آقا آخر مسیررو، سمت راست.)
هر قدمی که به اتاق الیاس نزدیکتر میشدم، ضربان دلم بیشتر میشد.
جلوی یک در بزرگ و تیره توقف کردم.
روی پلاک طلایی کوچکی کنار در نوشته شده بود:
**Elias Nikzad**
چند ثانیه به اسمش خیره موندم.
بعد کف دستم رو بالا آوردم و آروم به در زدم.
صدای سرد و آشنای الیاس از داخل اتاق اومد:
(بیا داخل.)
دستگیره رو پایین کشیدم و در رو باز کردم.
در رو باز کردم و وارد شدم.
اامان چیزی که توجهم رو جلب کرد، بزرگی اتاق بود.
اتاق الیاس بیشتر شامگاهیه یک دفتر کار خصوصی و لوکس بود تا یک اتاق معماما. یک میز بزرگ و تیره درست روبهروی پنجرههای قدی قرار داشت و روی میز، چند پرونده و لپتاپ مرتب کنار هم چیده شده بود.
دیوارهای اتاق ترکیبی از رنگهای تیره و سنگ روشن بودن و پشت سر میز، یک کتابمنزلی بزرگ پر از کتاب و چند وسیلهی تزئینی قرار داشت.
الیاس پشت میز نشسته بود.
کت مشکی تنش بود و آستینهای پیمسیرنش تا روی مچ کف دستش پایین اومده بود. نگاهش روی صفحهی لپتاپ بود و حتی وقتی وارد شدم، سرش رو بالا نیاورد.
سبد غذا رو کمی جابهجا کردم و چند قدم جلو رفتم.
(سلام…)
صدای ورق خوردن کاغذی اومد.
بعد از چند ثانیه، بدون اینکه نگاهم کنه اضافه کرد:
(غذا رو بذار اونجا.)
با دست به میز کوچکی کنار اتاق اشاره کرد.
آروم به سمت میز راهی شدم و سبد رو روی اون گذاشتم.
(ماکارونیه.)
این بار سرش رو بلند کرد و نگاهش روی من نشست.
چند لحظه چیزی نگفت.
بعد نگاه کوتاهی به لباسهام انداخت.
(لباس جمتوجه شدته؟)
دستم ناخودآگاه روی لبهی مانتوم راهی شد.
(بله.)
(خوبه.)
همین یک کلمه رو بیان کرد و بار دیگر نگاهش رو به لپتاپ برگردوند.
نمیدونستم باید برم یا منتظر بمونم.
چند لحظه همونجا توقف کردم.
بالاخره سؤال کردم:
(چیز دیگهای لازم ندارید؟)
(نه.)
(پس من میرم.)
هنوز قدم اول رو برنداشته بودم که صوتی الیاس مجدداً قد بلند شد.
(نور.)
برگشتم سمتش.
(بله؟)
این بار مستقیم نگاهم کرد.
(دفعهی بعد لازم نیست با پله بیای.)
دیدههام کمی گرد شد.
یعنی درک کرده بود؟
تبسم بسیار کمرنگی روی لبم جای گرفت.
(من از آسانسور میترسم.)
چند لحظه نگاهم کرد؛ نه تعجب خاصی توی صورتش بود و نه همدردی.
فقط اضافه کرد:
(پس بهش عادت کن. اینجا زیاد به آسانسور نیاز داری.)
چیزی نبیان کردم.
فقط سرم رو پایین انداختم.
(باشه.)
برگشتم سمت در.
کف دستگیره رو گحرکت کردم و قبل از اینکه بیرون برم، آوای الیاس رو شنیدم:
(و نور…)
دوباره برگشتم.
(بله؟)
نگاهش هنوز روی من بود.
(ماکارونی رو خودت درست کردی؟)
تبسم کوچیکی زدم.
(بله.)
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد بسیار ساده اضافه کرد:
(ببینم این یکی چطوره.)
کف دستگیرهی در رو گرفتم که از اتاق خارج بشم، اما هنوز در رو باز نکرده بودم که آوای الیاس پشت سرم اومد.
(ناهار خوردی؟)
برگشتم سمتش.
الیاس هنوز پشت میز قرار گرفته بود و نگاهش به من بود.
(نه… راستش هنوز نه.)
نگاهش رو به سبد غذا انداخت و بعد دوباره به من چشم دوخت.
(غذا زیاده.)
چند لحظه خاموشی کرد و بهشدت عادی ادامه داد:
(بیا با هم بخوریم.)
متعجب نگاهش کردم.
(با هم؟)
(آره.)
نگاهم ناخودآگاه به ساعت افتاد.
یادم افتاد امیر پایین منتظرم بود.
(اما امیر پایین منتظره…)
الیاس بدون هیچ عجلهای گفت:
(اشکالی نداره.)
(اما…)
اجازه نداد حرفم رو کامل کنم.
(اضافه کردم اشکالی نداره.)
لحنش هنوز همونقدر جدی و قاطع بود.
چند ثانیه مردد موندم.
راستش بسیار گرسنه بودم. از صبح هم فقط صبحانهی مختصری خورده بودم و بوی ماکارونی از وقتی وارد اتاق شده بودم، بیشتر گرسنهم کرده بود.
(باشه.)
الیاس از جاش بلند شد و به سمت میز کوچکی که غذا رو روی اون گذاشته بودم رفت.
من هم پشت سرش رفتم.
در ظرفها رو باز کردم و عطر ماکارونی مجدداً توی اتاق پیچید.
الیاس نگاهی به غذا انداخت.
(بشین.)
روی یکی از صنقلبیها قرار گرفتم.
خودش هم روبهروی من قرار گرفت.
برای چند لحظه هیچکدوم حرفی نزدیم.
من چنگال رو برداشتم و کمی از ماکارونی رو داخل بشقابم کشیدم.
الیاس هم شروع کرد به کشیدن غذا.
چند لحظه بعد، اولین لقمه رو خورد.
منتظر نگاهش کردم.
بالاخره بیان کرد:
(خوبه.)
لبخند کوچیکی روی لبم جای گرفت.
(خرسندم که خوشتون اومده.)
مجدداً مشغول خوردن شد.
من هم شروع کردم به غذا خوردن.
با اینکه نشستن روبهروی الیاس کمی معذبم میکرد، ولی بعد از چند لقمه متوجه شدم چقدر گرسنه بودم.
آوای آرام برخورد چنگالها با بشقاب در اتاق پیچیده بود و برای چند دقیقه، هیچکدوم چیزی ناظهار کردیم.
چند لقمهای که خوردیم، خاموشی بینمون کمی سنگین شد.
الیاس قاشقش رو روی بشقاب گذاشت و نگاهی به من انداخت.
(چند سالته؟)
بیان کردم:
(هفده سالمه.)
کمی مکث کرد و پرسید:
(درس میخوندی؟)
(آره.)
(چه رشتهای؟)
(تجربی.)
چند لحظه نگاهم کرد و مجدداً پرسید:
(کلاس چندم بودی؟)
تبسم کمرنگی زدم.
(دوازدهم.)
ابروش کمی بالا رفت.
(دوازدهم؟ هفده سالته؟)
(آره. دهم رو نخوندم.)
(چطوری؟)
این بار تبسمم کمی بیشتر شد.
(جهشی خوندم.)
الیاس چند لحظه ساکت موند و بعد سؤال کرد:
(پس امسال کنکور داشتی؟)
نگاهم رو به بشقاب دوختم.
(قرار بود داشته باشم.)
صدایم کمی پایین اومد.
(بهشدت براش برنامه داشتم.)
(چی میتمایل داشتی بخونی؟)
چند ثانیه مکث کردم.
(پزشکی.)
بعد تبسم کوچیکی زدم و ادامه دادم:
(از بچگی دوست داشتم دکتر بشم.)
الیاس لقمهای برداشت و سؤال کرد:
(چه تخصصی؟)
این بار بدون مکث جواب دادم:
(دل.)
لبخند روی لبم قرار گرفت.
(متخصص قلب.)
چند لحظه توی ذهنم تصویر روپوش سفید و یک اتاق بیمارستان اومد.
(همیشه فکر میکردم یه روزگاری میرسم بهش.)
سکوت کردم.
بعد با آوای آرومتری اظهار کردم:
(اما خب… نشد.)
الیاس نگاه کوتاهی بهم انداخت.
(هنوز هفده سالته.)
نگاهش کردم.
(یعنی چی؟)
(یعنی برای بهشدت چیزها دیر نشده.)
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد لبخند بهشدت کوچیکی زدم و دوباره مشغول غذا خوردن شدم.
شاید حق با اون بود.
شاید هنوز برای کنار گذاشتن همهی آرزوهام زود بود.
نوشته تاوان فرار پارت21 اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن