حرف آذر را نیمه گزاشت انگشت اشاره اش را به علامت سکوتت جلوى بینى اش نگه داشت
_هیییس ادامه نده نیاز به توضیح نیست دیگه چیزى واسه درست کردن باقى نمونده که بخواین با توضیحاتتون درستش کنین
راست میگفت!!! چیزى باقى نمانده بود
خودکارش را از جیبش در آورد و روى گزارش دکتر شروع به نوشتن کرد بعد هم گزارش را سر جایش گزاشت و از کیف پولش کارت اعتبارى اش را در آورد و رویش گزاشت
دیگر حتى نگاهم هم نکرد کتش را صاف کرد و از اتاق خارج شد!!
حرکت کرد! حتى بى سرزنش !! راهی شد؟!
فریاد زدم نامش را فریاد زدم
اما راهی شده بود راهی شده بود…
پرستار سریع خودش را به اتاق رساند با آذر سعى کردند آهستهم کنند چشمش که به گزارش افتاد آن را برداشت و با دقت خواند
_ اوه شوهرت دکتره دختر؟ چه نسخه و گزارش کاملى چرا زودتر نگفتى قرص خاص مصرف میکنى؟!
شوهرم ؟! شوهرم همیشه فقط ط
بیب من است !!
کجا حرکت کرد ؟! دیگر نداشتممش؟
چه قدر دلم یک خداحافظى عمیق با دنیا میمیل داشت!!!
ولى افسوس که بیهوشى هایم موقت بود
هنوز در بیمارستان بودم مردى در اتاق دلواپس قدم میزد
معین است؟ برگشت؟
نه قد معین من کشیده تر است ۴ شانه تر است !!
اینقدر غرق نداشتن معین شده ام که اندام برادرم را نمیشناسم
بر میگردد نگاه هایش متورم و سرخ است بینى اش هم کمى سرخ شده است توقع دارم در آغوشم بکشد و دردم را التیام بخشد
ولی به گفتن یک خوبى؟ اکتفا میکند؟
بازهم فقط دلواپس مردِ رفته ام هستم
_ معین
تبسم تلخى میزند
_ من جاى تو بودم دیگه بهش فکر نمیکردم تموم شد ، تمومش کردى یلدا
با شنیدن صداى آذر متوجه حضورش میشوم که در کنار تختم جای گرفته است
_ خُبه خُبه به درک که تموم شد مرتیکه غد
عماد روى آقایش حساس است
_ آذر یک کلمه دیگه بگى میندازمت بیرون ، نابودش کردین بس نبود ؟
باز گریه باز ناله، اما فایده دارد؟
عماد نزدیکم میشود
_ وقتى برگشت شرکت بدون اینکه بدونم چى شده فهمیدم این مرد دیگه کمرش صاف نمیشه ریز ریز زدى بهش تا به اینجا رسوندیش
ولى وقتى عکسهاى تفریحاتتو واسش فرستادن اونجا واسه اولین بار دیدم که آقام بغض کرد تو مرگ باباش تو خیانت ژاله هیچ وقت بغض و خورد شدنشو ندیده بودم
نه واسه اینکه بچه اشو با عیاشى و تفریح کشتى ، میدونى چى گفت؟
اظهار کرد حتى واسه آخرین بارم بهم دروغ اضافه کرد عماد!!
بیان کرد بهش اظهار کردى تو خیابون زمین خوردى !!!
گفت دم آخر موقع راهی شدنم هم دروغ بیان کرد
من طعمه انتقام شده بودم ؟! روان گردان !! عکس! خبر دادن به معین!!!
جیغ زدم
_ اردلان کجاست آذر؟
آذر هراسان شد
_ حال تو رو که دید حالش بد شد راهی شد استراحت کنه
_ همه چى زیر سر اونه عماد باور کن همه چى زیر سر اونه
عماد سر تاسف تکان داد
_ کافیه یلدا، دیگه هیچى نگو هیچ کس نمیتونه تو رو به زور به تفریح ببره چند هفته است که با میل و اراده خودت شروع به نابودى زندگیت کردى ،حالا لذت ببر از زندگى که خودت انتخاب کردى
چرا کسى دلش به حال مادرى که تازه فرزند از دست داده بود نمیسوخت؟
من هم وقت عزیزان زندگى ام را باخته بودم برادرم تو دیگر سرزنش نکن!!!
_ عماد بس کن من به اندازه کافى درد دارم اصلا واسه چى اومدى ؟ برو برو تو هم برو
پوزخندى زد و بیان کرد:
_ چندان علاقه اى ندارم شرمم میشه از هنرنمایى هاى خواهرم حیف که مجبورم ، مامورم و ماذور
سکوت کرد و ترجیح داد بیرون اتاق تا وقت ترخیصم منتظر بماند
چرا عمه نیامد؟!
آذر راهی شد!! بى حالى اش را بهانه کرد و حرکت کرد !
من ماندم و برادرى که لایق حرف زدنم هم نمیدید!
در طول مسیر بازگشت فقط وحشت رویارویى با اهل خونه را داشتم
شرم بر من باد!!!!
ضربه محکم تر ترمز کردن ماشین جلوى در آپارتمان بود ، عماد مرا به خونه نبرد!!!
شکستم ، معین مرا دیگر در منزل نمیمیل داشت
وحشت زده و با بغض نگاه به عماد دوختم
_ از خونه بیرونم کرد؟
فکر کنم دلش کمى به رحم آمده بود
_ اینجورى واسه تو هم بهتره
_ بهتره؟ بهتره؟؟؟ من اینجا میمیرم عماد منو ببر هتل تو رو خدا
_ چمدوناتو بردن اینجا ، پروین خانم بالا منتظرته برو چند روزگار دیگه یه آپارتمان میخرى
چمدانهایم را بسته بودند؟ به همین راحتى؟ عماد فکر خرید یک منزل برایم بود، این یعنى جاده برگشتى نمانده بود؟!
سرم گیج میحرکت کرد لرزشى بدى داشتم کمکم کرد بالا بروم
خدایا عطر معین در این خونه مرا خواهد کشت!!
عمه چرا سرد است دیدهان گریه کرده و متورمش میگوید که دوستم دارد ولى چرا مثل همیشه دردم را درمان نمیکند
سر تاسف تکان میدهد
_ چه کردى با خودت و زندگیت یلدا؟؟؟
عماد مانع میشود
_ دیگه سرزنش کارى رو درست نمیکنه ، کمکش کن استراحت کنه و عاقلانه حرکت کردار کنه
قدم هایم سست شده است
این چه شکنجه اى است؟! معین چرا مرا به این خونه تبعید کرده است
تخت خوابمان هنوز مملو از عاشقی بازى هایمان است
آوایش در آشپزخونه میپیچد
جلوى تلوزیوىن روى کاناپه مرا بغل کرده است و با هم ذرت بو داده میخوریم
صوتى خنده هایمان گوشهایم را کر کردن است
دستانم را روى گوش هایم میگزارم!!!
به اتاق میروم و به بخت بد و حماقتم زار میزنم
عماد هم میرود
عمه در سکوت از من نگه دارى میکند
مهربان است من تنها دارایى اش هستم
توف سر بالا شده ام برایش!!
باز هم من ماندم و عمه و تنهایى
نه مردَم هست نه دختر مو طلایى ام امید زندگى ام نه برادرم نه خانواده ام
قلبم براى خانم جون و شیرین جان هم تنگ شده است
مهرسام ، آوا ، شریفه ، سامى و ساره
قلبم براى خشت خشت خانه ام تنگ شده است
منزل و خانواده ام را باختم ، باختم
چند روز اول هنوز در شک و بهت بودم
از آذر خبرى نبود
عماد هر روز یک ساعت دست پر مى رسید و بعد میرفت
کمى که به خودم آمدم تصمیمم جدى بود وقتش رسیده بود که بجنگم حتى اگه این جنگ نتیجه اى نداشت من براى بقاى هویتم باید میجنگیدم
نه خودکشى و خودخورى گوشه خانه فایده نداشت من باید خودم را میکوبیدم دشمن اصلى من خودم بودم باید خودم را ثابت میکر
دم به هر قیمتى
حتى اگه شده بود به پاى معین مى افتادم!!
نباید مدیون قلبم میماندم هرچى که از من بر مى وارد شد باید انجام میدادم حتى اگر موفق نمیشدم
بالاخره موفق شدم با آذر تماس بگیرم
_ یلدا تو کجایى؟ عماد به من آدرستو نمیده
_ جایى که هستم با قبرستون فرقى نداره ، شوهرت کجاست؟
_ رفته پیش زنش آلمان مگه چى شده؟
_ دشمنى اردلان با ما چیه این مرد کیه
سکوت کرده بود فریاد کشیدم
_ ارقلبان کیه
_ یلدا به خدا من نمیفهمم چى به چیه چرا اینکارو کرده
_ به من قرص داد تحریکمم کرد برم اون بالا و سقوط کنم ! اون به معین خبر داده اون واسه معین عکسامونو فرستاده
_ نمیفهمم هیچى نمیفهمم قبول نکرد چندر غاز انداخت جلومو رفت
داشت گریه میکرد؟! اعتراف میکرد؟
_ یلدا من نمیدونم نقشه اش چى بود!! یه روزگار اومد سراغم و ادعاى عشق کرد !! بعدم شد شوهرم کلا چند ماه بیشتر طول نکشید بعدم مجبورم کرد بیان سراغ تو عماد نقشه کشید بگم سرطان دارم میگفت اینحورى بچه هات بر میگردن
واى خداى من دروغ بود ؟! همه چیز نقشه بود؟
_ تو با من چى کار کردى اى به اصطلاح مادر
_ یلدا باور کن من گولشو خوردم من ، من .. من نمیدونستم من اینقدر بى رحمم که بخوام بچه تو رو بکشم؟ من فقط بچه هامو در کنارم میتمایل داشتم
قلبم میتمایل داشت توان کشتن آذر را داشتم ولى فعلا به او محتاج بودم
_ اسمش واقعا ارقلبانه؟
_ آره آره اردلان پرتو
پرتو؟!! چه قدر برایم آشنا بود
_ آدرسى ازش دارى؟
_ نه به خدا فقط اسم شرکتوش میدونم
_ بگو
_ پرتو گستر شرق
همه بدنم لرزید !!! اردلان همان پرتو معروف بود!!! پدر پیمان ؟! دشمن دیرینه خاندان؟؟؟
چرا من ؟! چرا من ؟ چرا بچه من؟ چرا عشق من ؟
و واى و واى از اینکه معین بفهمد قاتل بچه اش کیست!!!
گوشى از کف دستم زمین افتاد
چه طور نفهمیده بودم؟!
روى زمین افتادم
عمه به کمکم شتافت
حتى قدرت گریه هم نداشتم…
***
شامگاهیه آدم مرده اى شده بودم که از زیر خاک بیرون رسیده باشم و به زور محکوم به ادامه زندگى باشم!!!
رو به روى آینه ایستادم قرص هایم را با لیوانى آب سر کشیدم شال سیاهم را روى سرم کشیدم دیدهانم گود و بى فروغ بود لبهایم سفید شده بود چه قدر در این چند روزگار پیر شده بودم
عمه خواب بود هنوز۱ ساعت تا ساعت بازگشت معین به خونه مانده بود یکراست به خونه حرکت کردم خونه اى که تا همین هفته پیش خانمش من بودم
روى جدول کنار پیاده رو پشت شمسرخوش ها طورى که نگهبان مرا نبیند جای گرفتم و زانو هایم را بغل کردم
پنجره هاى ساختمان ما بسته و چراغ هایش خاموش بود
به مسیر آمدن معین نگاه دوختم حتى توان پلک زدن نداشتم میترسیدم در عرض یک پلک زدن بیاید
کم کم خسته شدم سرم را روى زانوهایم گزاشتم حس کردم معین آمده و سرم را نوازش میکند سر که بلند کردم به خیال و وهم خودم گریستم
چراغ هاى اتومبیل تاریکى کوچه را از بین برد نور چراغ ها اذیتم میکرد سامى پشت فرمان لیموزین بود اما زیرا شیشه هاى عقب دودى بود معین را نمیدیدم مطمئن بودم آنجاست عطرش را حس کرده بودم من از چند فرسخى این مرد را بو میکشیدم
در آنى خودم را جلوى ماشین انداختم درب باغ باز شده بود و مانع ورودش شدم سامى وحشت زده از ماشین پیاده شد
_ یلدا خانم شما…
صداى جان جانانم قلبم را لرزاند
_ سامى کى به تو اجازه داد پیاده شى ؟
فریاد زد؟!
نزدیک ماشین شدم به شیشه کوبیدم التماس کردم باید حرف میزدم
حتى شیشه را پایین نکشید
قسمش دادم ولی باز بى افاقه بود سامى ناچار اطاعت کرد و سوار شد دنبال ماشین دویدم ضجه زدم صوتیش کردم …
چه قدر بى رحم شده بود
راهی شد
در به رویم بسته شد
روى زمین افتادم زانوهایم از برخورد با آسفالت کف زمین خراش برداشت و عجیب سوخت
ولی در مقابل خراش و سوزش دلم هیچ بود
همه تنم میلرزید و اشک میریختم نگهبان با ترحم نگاهم میکرد چند دقیقه طول کشید عماد دوان دوان از منزل خارج شد از جایم بلند شدم کف دستان عماد را گرفتم التماسش کردم
_ عماد فقط ۱ دقیقه ببینمش فقط ۱ دقیقه باهاش حرف بزنم
کلافه بود
_ این وقت شامگاه چرا اومدى اینجا؟ الکى خودتو بیشتر از این تحقیر نکن تموم شده دیگه اینجا نیان بیشتر از این جفتتونو اذیت نکن
جیغ زدم پا کوبیدم
_ اون همه زندگیمه عاشقیمه تو رو خدا عماد تو رو خدا !!
اعتنا نکرد دستور داد ماشینش را بیرون بیاورند و به زور سوارم کرد و به آپارتمان رساند
حالم که بهتر شد رفت
من در این منزل ماندنى نبودم !! باران میبارید !!
عمه جیغ زد التماس کرد نمیشنیدم هدفونم را برداشتم و در را بستم و حرکت کردم
از پله ها میدویدم
۲۰ طبقه مهم نبود!! من در آسانسورى که همیشه با معین ب*و*سه هاى یواشکى رد و بدل میکردم تنهایى خفه میشدم خیابان هاى این شهر را بلدم اسم هر خیابان را خودم انتخاب کرد
خیابان اولین باران من و معین
خیابان کیک خریدن معین برایم
خیابان ب*و*سه پشت فرمان
خیابان قهر و آشتى
“آینده من و این خیابان ها بى معین به کجا میرسید؟!
موسیقى هم عجب هم نوایى با من داشت!!
بى مهابا اشک میریختم
همواره آخر
قصه یکی راهی شده راهی شده
یکی مبهوت و یاده روزای رفته میوفته
نه اونکه میره میخواد و نه اونکه مونده میخنده
شاید اینجوری قسمت بود
چی میشه بی تو آینده بی تو آینده
چی میشه بی تو روزایی که هر لحظه اش یه جهان بود
نمیشه بی تو لبخند زدو نمیشه فکر فردا بود
تموم لحظه هام آهه خیال با تو بودن شد
چه روزگارایی که پژمردو چه رویایی که پرپر شد
یه عمره با خودم تنهام اما سخت میشه عادت کرد
نمیشه راهی شده باشی تو نمیشه اینو باور کرد
خیابونای تاریکو یه از خود بی خود شب گرد
یه مشت رویای تو خالی همه دلتنگتن برگرد
آینده آینده…
چی میشه بی تو روزایی که هر لحظه اش یه دنیا بود
نمیشه بی تو لبخند زدو نمیشه فکر فردا بود
تموم لحظه هام آهه خیال با تو بودن شد
چه روزگارایی که پژمردو چه رویایی که پرپر شد”
چى میشه بى تو آینده؟!…
آینده من بى معین با این همه یاد چه میشد؟!
وقتى برگشتم عمه آن قدر گریسته بود که قلب من قلب سوخته ام برایش سوخت بالاخره بغلم کرد در آغوشش دردهایم کم میشد
_ عمه امشب پیشم بخواب مثل بچگى هام
_ باشه خوشگلم باشه
نوازشم کرد بیچاره چه قدر شکسته تر شده بود
_ یلدا به خدا توکل کن خدا خیلى بزرگ و بخشنده است
تلخ خندیدم
_ بخشنده است ولى من لیاقت بخشش ندارم
_ این طورى نگو به خودش پناه ببر
کنار هم خوابیدیم سرم در آغوش مادرى بود که قدرش را همیشه دیر فهمیدم
_ عمه تو تا حالا اصلا گ*ن*ا*ه کردى طعم عذاب وجدانو چشیدى
کف دستى روى سرم کشید
_ من که معصوم نبودم منم گ*ن*ا*ه دارم
_ خیلى حالم بده دیگه نمیکشم کم آوردم آخراشم
_ قرصاتو خوردى تب دارى یکم ولى پایین میاد میدونم چه طورى باید مواظبت باشم
_ نه هیچ کى جز معین نمیدونه ، کاش بمیرم کاش تموم شه
همیشه در همه مراحل و مشکلات زندگى عمه یک کتاب جادویى داشت که میخواند و آرام میشد بلند شد و کتاب را آورد را رو به رویم گرفت
_ بخون آروم شى
_ این چیه؟ کتاب ورد و جادو؟
_ نه کتاب راز و نیاز یه بنده خوب با خدا ، صحیفه سجادیه قول میدم آرومت کنه
اسمش را شنیده بودم در کتابخونه معین دیده بودم
کتاب را گحرکت کردم و ناخودآگاه صفحه اى را باز کردم که زخم هایم را تسکین بخشید!
منى که حتى در همه زندگى ام یک رکعت نماز نخوانده بودم عجیب دلم با خط به خطش آرام گراهی شد
و گاه خدا براى نجاتت خودش به زمین مى آید و چاره اى مى اندیشد
” خداوندا …
گره های ناگوار، با تو باز می شوند؛
شدت سختی ها، با تو می شکند؛
آنان که دنبال رهایی می گردند،
به تو التماس می کنند.
از قدرتت، سختی های زیستن،
حساب می برند؛
به لطفت،
علت ها و اسباب،
فجادهم می شوند؛
با توانایی ات،
سرنوشت، جاری می شود؛
و با اراده ات،
وسایل آماده می شوند.
وقتی که می خواهی،
بی آن که چیزی بگویی،
اسباب، فرمان می برند؛
و وقتی نمی خواهی،
بی آن که چیزی بگویی،
اسباب، از کار می ایستند.
وقت دشواریها،
آن که آوایش می کنند،
تویی
و وقت گراهی شداریها، آن که دنبال پناهش میگردند،
تویی.
برای من اتفاقی افتاده
که زیر سنگینی اش شکسته ام؛
گرفتاری ای آمده که تحملش را ندارم.
آن چه تو فرستاده ای، کس دیگری برنمی گرداند.
آن چه تو آوردهای، کس دیگری نمی برد.
دری را که تو بسته ای، کس دیگری باز نمی کند
و دری را که باز کرده ای، کسی نمی بندد.
پس خودت درِ رهایی را به رویم باز کن.
به توانایی ات،
این هیبت غم را در من بشکن
و کاری کن به همین سختی،
به همین رنجی که دارم
از آن به تو شکایت می کنم، قشنگ نگاه کنم.
نیایشی از صحیفه سجادیه “
پایان قسمت ۶۷
یا حق
#۶۸ قسمت ۶۸ این مرد امشامگاه میمیرد
روزگارها که هیچ ساعت ها هم هیچ، براى من ثانیه ها هم با جان کندن میگذشت با زور قرص و داروهایم سر پا مانده بودم
روحم را شامگاهیه قایق هاى کاغذى کودکى هایم روانه آب روان کرده بودم رفته بود از من چند استخوان که چهارچوب یک یلداى خالى شده از همه ى هستى باقى مانده بود
در حد نمردن غذا میخوردم
نور اذیتم میکرد عمه جرات نمیکرد پرده ها را کنار بزند صبح تا شب، شامگاه تا صبح روى تخت زانو بغل میکردم و با خاطره هایم ذره ذره خودم را زجر کش میکردم
من هم قاتل بودم و هم مقتول قاضى هم خودم بودم و حکمى که به خودم داده بودم اشد مجازات بود
عماد این روزگارها بیشتر هوایم را داشت ولى من هیچ هوایى جز هوایى که معین در آن نفس بکشد را نمیمیل داشتم
عماد که خبر آورد خانه اى که برایم خریده است از حسى که آن لحظه داشتم خودم هم تعجب کردم
وحشت کردم من به اندک عطر باقى مانده از معین در این منزل راضى بودم
_ نه عماد من میخوام همینجا بمونم
با غم و قلبسوزى اینبار نگاهم کرد
_ دور سرت بگردم اینجورى بهتره جمع کن بریم
بغض جاده گلویم را بست
_ کجا برم تو این شهر در اندشت اینجا امنیت دارم
_ من که نمردم ، منم میام اصلا اسباب اثاثیه اى رو بردم تو یکى از اتاق ها خونه جدید
خیلى آپارتمان لوکس و قلببازیه از اینجا خیلى بهتره قول میدم عاشقش شى
بى رمق و بى حوصله روى کاناپه نشستم
_ عماد من میخوام اینجا باشم
کلافه شده بود
_ آقا اظهار کرده اینجا رو تحویل بدى
شکستم آنقدر که لحظه اى احساس کردم کسى سینه ام را شکافت و قلبم را در آورد از بالاترین ارتفاع این شهر به زمین کوبید
از اینجا هم بیرونم کرد؟!
تا به این حد بى ارزش و بى اهمیت شده بودم؟
میدانستم این ساعت قطعا در شرکت است بعد از چند روزگار جرات کردم از خانه خارج شوم عماد فکر کرد به تنهایى و کمى هواى تازه احتیاج دارم نمیخبر داشت قصد راهی شدن به شرکت را دارم
وقتى که رسیدم از احترام و برخورد کارمندان متوجه شدم اینجا کسى از اتفاقات بد زندگى ما خبر ندارد
منشى جدید معین خانم میانسال با وقارى که خودم انتخابش کرده بودم با دیدن من به احترامم ایستاد و اعلام کرد رئیس با مهندس ملک جلسه دارند در ذهنم هرچه گشتم مهندس ملک را به خاطر نیاوردم ترجیح دادم بى ادبى نکنم و منتظر بمانم از منشى هم میل داشتم حضورم را اطلاع ندهد
ظاهر آشفته و لباس هاى به هم ریخته ام کنجکاوش کرده بود زیر نگاهى مرا میپایید حدود نیم ساعت بعد در باز شد و مهندس ملک رویت شد
زن جوان و فوق العاده شیکى که تمام وجودش طنازى بود!!
به خاطر آوردم طناز ملک تنها وارث شرکت بین الملمى ملکان !!! اسمش را زیاد شنیدن بودم ولی فکرش را هم نمیکردم معین راضى به همکارى با یک زن شود!!
معین براى بدرقه اش دم در آمد حتى نگاهم هم نکرد این قدر حقیر بودم که به چشم طناز هم نیامدم
ته ریشش کشیده شده بود مثل همیشه آراسته نبود
با بهت و بغض ایستادم و نگاه کردم که با خوشرویى بدرقه اش کرد و واى و واى از کف دستى که مرد من در آخر در کف دستش فشرد!!!
معین من و فشردن کف دست زن دیگر؟؟
خدایا این کاب*و*س است؟!
طناز که رفت نگاهى حقیرانه خرجم کرد و بیان کرد
_ بیا تو
آوایش را هنوز میپرستیدم
خودش داخل اتاق شد چند ثانیه بعد با اشک نگاه وارد اتاق شدم
در را بست و کمى نزدیکم شد
خدایا همینجا جانم را بگیر من در کنار نفس و عطر او آرزوى دیگرى نداشتم
_ واسه چى اومدى؟
اشک هایم برایش بى اهمیت بود که این سوال را میپرسید؟
_ معین…
فریاد زد
_ مُرد واسه تو مرد
_ این زنه کى بود؟
_ به تو مربوط نیست ، کارتو بگو و برو و بیشتر از این مزاحم زندگیم نشو
_ من هنوز زنتم
نیشخندى زد و گفت:
_ آره هنوز آره البته فقط یه اسمى تو شناسنامه ام اونم به زودى پاک میشه
چه قدر بى رحم شده بود!!! چه قدر راحت از راهی شدن و جدایى و پاک شدن حرف میزد
من با همه محبتم غرور داشتم!!
_ پس قبل تموم شدنش کثافت کاریو شروع کردى؟
یقه مانتویم را با عصبانیت گراهی شد و کمى بالا کشید
_ ببین تو ذات من کثافت کارى نیست ذات آدمم قابل تغییر نیست، الانم کارى ندارى زود برو
کنایه بود؟ در دیدش ذات من کثیف بود؟
یقه ام را از کف دستش گراهی شدم من با همه عشقم غرور هم داشتم!!
_ اینجا شرکت منم هست
اینبار طولانى و با صوتى بلند خندید
_ همه سهمتو حساب میکنم میدم عماد
_ نمیفروشم . سهمم فروشى نیست ، در ضمن پروژه پرورشگاه رو هم بگو متوقف کنن ، پشیمون شدم ، اون آپارتمان و هرچى که دارى هم ارزونى طناز ملک
من یک زن بودم و حسادت میتواند یک زن را شامگاهیه بى رحم ترین قاتل جهان کند
رو برگرداند میدانستم توقع این برخورد را نداشت
ولی وقتى حلقه ام را در آوردم و روى میز گذاشتم نگاهش فرق کرد ،فریاد نزد!! فقط نگاه کرد پایان زندگى مان را به نظاره نشست
راهی شدم این بار با پاى خودم حرکت کردم باورم شد که تمام شده است باورم شد این معینى که من دیدم با غول چراغ جادوى همیشگى زندگى ام زمین تا آسمان فرق داشت!!
به خانه اى که عماد خر
یده بود حرکت کردم خونه به نام خودم بود مجبورش کردم از سهمى که داشتم پول منزل را کسر کند
با خاطراتم و آن خونه خداحافظى کردم یک دل سیر گریستم و جلوى آینه ایستادم با رژ لب روى آینه نوشتم
تو را میسپارم به شب هاى روشن…
چمدان کوچکم را برداشتم و رفتم تنها یادگارى که از معین برایم ماند اسمش در گردنم و روى سینه ام بود این گردنبند را نتوانستم رها کنم…
وکیل معین براى انجام مراحل طلاق بامن تماس گحرکت کرد مثل مجسمه سکوت کردم تنها گوش سپردم چند ماه دیگر تا تاریخ عقدمان مانده بود
ما هنوز به اولین سالگرد نرسیده به طلاق رسیده بودیم
چند ماه باید طبق قانون وصیت نامه صبر میکردیم و بعد راحت طلاق میگراهی شدیم
چند ماه اجبارى باید اسم مرا در شناسنامه اش یدک میکشید!!!
چه طور به اینجا رسیده بودم؟ مقصر اصلى این فاجعه چه کسى بود؟! چرا باید از گ*ن*ا*هشان میگذشتم؟
من و بچه بى گ*ن*ا*هم چرا باید آلت انتقام از معین نامدار میشدیم؟
چرا همیشه من ؟
چون از همه احمق تر بودم؟
حقم بود واگرنه از طریق آوا و عماد شنیده بودم بارها وارد شده اند و موفق نشدند من دربازه بى دربازه بان بودم!
هر وقت معین به من اعتماد کرده بود و پاسبانى و کنترل من را کنار گذاشته بود من بدترین حماقت ممکن را انجام داده بودم
دنبال ارقلبان گشتم انصافا فهمیدم آذر از توطئه هایش بى خبر بود کمکم کرد پیدایش کنم رفته بود و حالا آلمان بود
ولى فکر تازه اى داشتم ، ارقلبان معین را با نابود کردن فرزندش زمین زد ! من هم همین کار را میکردم!
پیمان نه! پیمان زرنگ و بى رحم تر از پژمان بود
فرزند کوچکتر عزیز تر هم میشود !!!
وقتش رسیده بود…
انتقام احمقانه ترین عاقلانه نماىِ بشریت است!!!
وقتى به شرکت پرتو گستر راهی شدم و خودم را به منشى پژمان معرفى کردم توقع هرچیز را داشتم جز اینکه پیمان به جاى پژمان از اتاقش هراسان بیرون بیاید و با نگاه هاى خودش یلدا نامدار زن دشمنش را قلمرو خودش ببیند!
پژمان ترسو بى اطلاع این هیولا آب هم نمیخورد
از جایم کشیده شدم و سلام دادم
هنور با تعجب به من مینگریست
_ سلام عرض کردم جناب پرتو امکانش هست چند دقیقه وقتتون رو بگیرم
جواب سلامم را داد و من را به سمت اتاقش هدایت کرد
این اولین بار بود پیمان را دقیق مینگریستم
او هم طور خاصى نگاهم میکرد
با همه خشونت ذاتى پیمان غم عجیبى در نگاهانش موج میزد
از نگاهش معذب شدم و سر پایین انداختم
_ زن معین اینجا چى کار میکنه ؟
باید جواب قانع کننده اى براى پیمان پیدا میکردم
انگشت بى حلقه ام را جلویش گحرکت کردم و گفتم
_ الان دیگه زنش نیستم بزرگترین دشمنشم
پوزخندى زد و گفت
_ تا این حد که با پاى خودت بیاى تو دل آتیش؟
_ اومدم این آتیشو شعله ور تر کنم
_ زنش هم که نباشى ، دختر عموشى ، معین به کنار تو خواهر اون عماد مغز تیلیدى
عماد عزیزم؟! مرا ببخش که در مقابل توهین این هیولا سکوت میکنم !!
باز به خاطر مى آورم که قاتل دلدادگی و فرزندم حال رو به رویم قرار گرفته است
_ عماد و معین واسم دیگه اهمیتى ندارن من از همشون کندم
_ خوب این به ما چه؟
_ طناز ملک
با حالت خاصى اظهار کرد
_ خوب؟
_ اونو جایگزین من کرده، شرکتشو میخوام با هر قیمتى که شده ، خودم نمیتونم اقدام کنم به کمکت احتیاج دارم
_ چرا باید کمکت کنم؟
_ چون منم در ازاش کمکت میکنم انتقام بگیرى
_ بر عکس بقیه اعضاى خانوادم دیگه فکر میکنم انتقام جاده خوبى نیست زیرا ژاله رو نمیتونه بر گردونه
برگشت ژاله هنوز برایش مهم بود؟!
سرش پایین بود
ولى باز ادامه داد
_ تن آوات شبیه ژاله است ، تو میدونى کجاست؟
در آنى حس کردم چه قدر ناتوان و عاجز شده است
_ من تا حالا ژاله رو ندیدم ولى میتونم پیداش کنم مطمئنم معین میدونه کجاست
_ میدونه اما به هیچ قیمتى حاضر نشد بگه ، حتى وقتى دختر عموش با پژمان فرار کرد راضى شد هر بلایى سر اون دختر بیاد ولى جاى ژاله رو به من نگه
تازه متوجه حرفهاى مهرزاد در مورد ناموسش شدم که معین را مقصر میاطلاع داشت!!!
_ من میتونم! اصلا بیا معامله کنیم ، جاى ژاله در مقابل شرکت طناز ملک
خود پژمان بهترین جاده حل و بهانه را بى آنکه بداند براى انتقام از خودش به من نشان داد
ژاله!! من با این اسم میتوانستم این مرد را تا مریخ بکشانم
دست همکارى جلویم دراز کرد و مجبور شدم به این ابلیس دست دهم!!
موقع خروج پژمان ترسو را دیدم که با تعجب نگاهم میکرد حقیر تر از مورد انتقام گحرکت کرده شدن بود!! بهتر که پیمان پا پیش گزاشت
فاتحانه به سمت منزل حرکت کردم
درست سر خیابان وحشتناک ترین و عجیب ترین اتفاق ممکن را تجربه کردم
در جایم خشکم زد
هیچ به خاطر نمى آوردم
حتى اسمم
نمیخبر داشتم کجا هستم و قرار بوده است به کجا بروم!!
مغزم فلج شده بود خیلى عجیب بود خیابان دور سرم میچرخید چه احساس غریبى !!
به سختى خودم را لب جدول رساندم و قرار گرفتم سرم را میان کف دستانم گراهی شدم هرچه بیشتر فکر میکردم گیج تر میشدم
اینقدر ترسیده بودم که گریستم
تنها نکته مثبت آن حالت وحشتناک فراموش موقت درده
ا و از دست داده هایم بود!!
دختر نوجوانى به کمکم آمد کنارم جای گرفت و حالم را پرسید میان گریه اسم خیابان را پرسیدم ولى وقتى اسم خیابان را هم فهمیدم چیزى به خاطر نیاوردم
دختر با ناراحتى گفت
_ خانوم موبایل دارى؟
موبایل؟! داشتم ؟
کیفم را جلویش گراهی شدم با عجله گشت و گوشى ام را پیدا کرد و شروع کرد خواندن اسم مخاطبینم
_ جان جانان کیه ؟ زنگ بزنم بهشون؟ انگار همسرته
جان جانان؟! معینم؟!
این اسم قدرت معجزه داشت کمتر از یک ثانیه همه چیز را به خاطر آوردم !!
معین و نداشتنش!!!!
کاش به خاطر نمى آوردم کاش آن فراموشى موقت ، دائمى میشد
با دکتر شمس که تماس گحرکت کردم وموضوع را مطرح کردم از من خواست سریع خودم را به بیمارستان برسانم
بعد از بار دیگر کلى عکس و آزمایش قرص هاى جدیدى تجویز کرد و از من خواسن حد الامکان تنها جایى نروم، ورزش کنم و شطرنج و حل جدول هم از برنامه هاى هر روزم قرار دهم معین هر روزگار مجبورم میکرد جدول حل کنم و با او شطرنج بازى کنم باز به یاد خوبى هایش بغض کردم
ولى حالا وقت مردن و مریضى نبود من باید سالم و سرحال تا رسیدن به هدف اصلى ام زنده میماندم
کم کم جرات کردم پرده هاى منزل را کنار بزنم معین دیگر نبود من هرشامگاه خواب دختر مو طلایى ام را میدیدم و دیگر نداشتمش ولی زندگى در جریان بود
با بى رحمى تمام پروژه پرورشگاه را متوقف کردم
عماد حسابى از کف دست من کلافه و قلبخور بود
اجازه ندادم خونه و آقایش را ترک کند من میخواستم مثل قبل همان یلداى تنها و عمه همیشه فداکار با هم و در کنار هم باشند
ولى عماد هر روزگار به ما سر میزد
این روزگارها دلم براى کودکى و عمه خیلى تنگ میشد مدام به آغوشش پناه میبردم آرامم میکرد برایم قرآن میخواند و نذر میکرد ، از خدایى میاظهار کرد که من شیفته این خدا میشدم…
ورزش میکردم هر روز آنقدر در پارک میدویدم که پاهایم بى رمق میشد
به پیمان وعده دروغ داده بودم که آدرس ژاله را به دست آوردم
در پى خرید شرکت عظیم ملکان بود تمام سهامش را به کف دست آورد حقا که دو دشمن در قدرت نابودى دیگرى خیلى شبیه هم بودند
طناز ملک بى خبر از انتقام من !! تمام دارایى اش را به پیمان میباخت
و پیمان هم دوبرابر مبلغ واقعى سهام ها را به او میپرداخت تا رسیدن به هدفم خیلى نمانده بود به زودى من صاحب ۸۰ درصد سهام شرکت ملکان بزرگ میشدم
باید خودم را براى این منصب آماده میکردم با بى رغبتى تمام به آرایشگاه راهی شدم موهایم را شکلاتى با هایلایت شیک و محوى کردم و مدل خاصى آراستمشان
ظاهر جدید یلدا باید کم از طناز ملک نداشته باشد
وقت خریدن یک اتومبیل در خور بود
چه قدر رانندگى شامگاه هنگام در اتوبان هاى تهى از اتومبیل هاى آدم هاى پر مشغله ساکتم میکرد بى هدف میراندم و تمام مدت آهنگ گوش میداد
چه قدر میگریستم و میان گریه به بخت بد خود خنده تلخ میزدم
و واى از آن وقتى که نم باران هم به این ضیافت جنون آمیز من و آواى بانوى ترانه ملحق میشد
چه قدر این سمفونى دردناک بود و وصف حال من !!
با تک تک نت موزیک و کلماتش درد شکستنم را باز حس میکردم
و شیرین ترین شکنجه دنیا یاد بازى است
” مثل باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نمتوجه شد … که چه آفتی به من زد
رگ و ریشه هام سیاه شد , تو تنم جوونه خشکید
اما این دل صبورم به غم زمونه خندید
آسمون مست جنونی آسمون تشنه ی خونی
آسمون مست گ*ن*ا*هی آسمون چه رو سیاهی
اگه حیات عذابه یه حبابه روی آبه
من به گریه ها می خندم می گم این همش یه خوابه
مثل باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نمتوجه شد … که چه آفتی به من زد
آسمون تو ،مرگ محبتو توی یاخته هام نوشتی
این یه غم نامه ی تلخه که تو سر تا پام نوشتی
من به لحظه ی شکستن اگه نزدیک اگه دورم
از ترحم تو بیزار … که خودم سنگ صبورم
آسمون تیشت شکسته من دیگه رو پام می مونم
منو از تنم بگیری تو ترانه هام می مونم
اگه حیات عذابه یه حبابه روی آبه
من به گریه ها می خندم می گم این همش یه خوابه
مثل باد سرد پاییز غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نمتوجه شد … که چه آفتی به من زد
آسمون تیشت شکسته من دیگه رو پام می مونم
منو از تنم بگیری … تو ترانه هام می مونم “
باغبان من کجا بودى وقتى آفت به باغ قلبم زدند؟!
***
خدا با من باز قهر کرده بود؟!
خسته ولى با هزار امید بعد کلى دوندگى به خونه رسیدم بوى خورشت قیمه پروین نشان از جارى بودن هنوزِ زندگى داشت
اما به استقبالم نیامد صوتیش زدم
_ عمه ، عمه خانم ، عمه جونم
این روزها بیشتر قدر مرحم زخم هایم را میاطلاع داشتم این زن از کودکى ام تنها همجاده و همقلبم بود با همه خطاهایم همیشه بخشید و محبتش را دریغ نمیکرد…
چرا جوابم را نمیدهد؟! حتما سر نماز است
به اتاقش رفتم حدسم درست بود عمه عزیزم پروین همیشه فداکارم سر سجاده بود اما چرا خوابش برده بود؟
قرآنش چرا روى زمین بود ؟ عمه هیچ وقت قرآن را روى زمین نمیگزارد
باز صوتیش میکنم
جواب نمیدهد نزدیکش میشوم و کنارش مینشینم
تکانش میدهم جواب نمیدهد
چادر نما
به نام او
#۶۹ قسمت ۶۹ این مرد امشب میمیرد
کف دستانت پر است از تهى بودن، لبهایت غالبى ساخته شده فقط به شکل لبخند. من خوب میدانم که در پس آن تبسم تصنعى تلخ و آن کف دستان سرد انباشته از تارهاى تنیده شده از درد چه قدر خسته اى!!! میدانم در عمق نگاهان بى فروغ و فروهشته ات که سالیانى است که در آن دگر طلوعى از مسرورى نمیبینم، پر است از راز ،
راز رمزهاى دورانى بس دور ، آن زمان که تو بودى و همه بودند و همه یک به یک رفتند و در هنگام حرکت کردنشان دیدم که اینگونه میخندیدند ، کف دست میکوفتند ولى مى رفتند و مى حرکت کردند…
و من از چنین هجرتى آموختم که واژه درد را از هر سو که بخوانى درد دارد!!!
چند بار یتیم شدن انصاف نبود!!
من هنوز عزادار مو طلایى از کف دست رفته ام بودم
من هنوز داغدار دلدادگی باخته ام بودم
من مادر و پدر از دست داده بودم
رفتن تنها همدمم انصاف نبود
توان گریستن نداشتم!!!
من رفتن پروینم را باور نداشتم
دروغ بود یک کاب*و*س طولانى بود که به زودى با صوتى خودش که بیدارم میکرد تمام میشد
چرا مشکى تنم کرده اند؟
دکتر شمس و سیما اینجا چه میخواهند؟
چه قدر از بوى حلوا متنفرم
آوا چرا بغلم میکند
اصلا این جماعت مشکى پوش خانه ما چه میخواهند
چرا نمیتوانم حرف بزنم؟ به سختى پلک میزنم آواى هیچ کس را نمیشنیدم
عماد دلواپس بغلم میکند پشت سینه ام را ماساژ میدهد موهایم را میب*و*سد شال مشکى ام را که از سرم روى شانه ام افتاده روى سرم مى اندازد
چه کاب*و*س کند و طولانى !!!
باید بخوابم اینبار که بیدار شوم عمه بالاى سرم است
نه ! باز هم تمام نشد !!
حال در قبرستانم!!
نگاه دوخته ام به قبر خالى رو به رویم جمعیتى با تابوتى نزدیک میشوند آواى لا اله الله ناگهان گوش هاى کر شده ام را شنوا میکند
تنم میلرزد
چند بار پلک میزنم
معین و عماد نفرات جلو دار زیر این تابوت هسسریع
سر تا پا مشکى و خاک آلود
چه خبر است میخواهم از جایم بلند شوم آوا مانع میشود
مراسم تلقیح انجام میشود معین در قبر راهی شده است
سر تا پایش خاکى است
دکتر شمس رو به آوا دستور میدهد مرا نزدیکتر قبر ببرد کفن را کنار میزنند
بغض میکنم
کاب*و*س نیست !!
جیغ میزنم شیون سر میدهم حال شانه هاى جان جانانم از شدت گریه میلرزد
او هم باز بى مادر شد
پریمایش را با دستان خودش به خاک میسپرد روى زانو زمین افتادم شالم را روى صورتم کشیدم مشتى خاک برداشتم و روى سرم ریختم انگار همه منتظر گریه و عزادارى من بودند کسى مانعم نمیشد
فریاد میزدم
_ عمه پاشوووو
بى معراهی شد کجا میرى تنها ؟؟؟
خدا را آوا میزدم
خدایااااااا این رسمش نبود
خدایا پروینمو برگردوووون
من مرثیه میخواندم و جمع میگریست بدنم داغ داغ بود به زور قرص به خوردن میدادند
هیچ جز قبر پر شده نمیدیدم
از جایم بلند شدم کارهاى خاک سپارى تمام شده بود حالا باید خودم را روى مزارس رها میکردم بیدار میشد اگر مرا تا این حد تنها میدید
یک قدم برداشتم زمین و وقت دور سرم چرخید
خودم را براى سقوط آماده میکردم که دستى قدرتمند زیر بغلم را سریع گرفت و مانع افتادنم شد و بالا کشیدم
خدایا چه قدر در این لحظات به آغوش و عطرش محتاج بودم
نگاه هایش پر از غم و اشک بود درآغوشش رها شدم خودش از بطرى آب روى کف دستش ریخت و دستش را روى صورتم کشید موهاى پریشانم را از صورتم کنار زد و شالم را که دور گردنم پیچیده بود کمى شل کرد
چند لحظه خیره نگاهم کرد
این مرد شوهر من است !!!
عماد را صدا میزند
کمتر از آنى میرسد صوتى بم گراهی شده اش جذاب است دلربا!!!
_ عماد بیا مواظب خواهرت باش
من فقط خواهر عماد بودم؟!
مرا به آغوش عماد سپرد و حرکت کرد
راهی شد و مطمئنم نمیدانست با هر بار حرکت کردنش چه پتکى بر سر ویرانه از من مانده میزد
میخبر داشتم درد از کف دست دادن پریما امشامگاه با هوار هوار سیگار هم از سینه این مرد دود نمیشود
مراسم تمام شد همه رفتند من ماندم و آوا و عماد
و سیما دلم قدرى تنهایى میمیل داشت هرچه اصرار کردم نپذیرفتند به خانه که حرکت کردیم
به اتاق عمه راهی شدم قلبم استشمام عطرش را میمیل داشت
باورم نمیشد مرد من روى تخت عمه عزیزم خوابیده بود و چادر نماز عمه را بغل کرده بود زیرا یتیم مادر مرده اى خوابیده بود
ولی خواب این مرد سبک است دیدهانش را پس از چند ثانیه باز کرد
چه قدر گریسته است که نگاهانش کاسه خون است
نشست و بینى اش را بالا کشید چشمم به حلقه اش که هنوز در انگشتش خودنمایى میکرد خیره ماند
خم شدم و چادر عمه را برداشتم بغل کردم و بوییدم باز روى زانو افتادم و زار زدم
بوى دلدادگی میداد سالها با این چادر با خدایش دلدادگی بازى کرده بود
زمزمه کردم
عدالتت کجاست خداى عاقلب و کریم؟
عجیب بود!!!
کوه غرور در مقابلم زانو زد دقیق رو به رویم بغلم کرد
بالاى کمرم را ساکت آرام نوازش کرد
_ کفر نگو دختر کفر نگو
کفر؟!! من در آغوش تو عبد و عبید ترین مخلوقم!!
لعنت به من که حالا وقت از هوش راهی شدن نبود!!!
به هوش آمده بودم اما توان گشودن چشم هایم را نداشتم
صدایش که سیما را مخاطب قرار داده بو
د و در مورد وضعیت من به او سفارش هایى میکرد خیالم را راحت کرد که هنوز اینجاست اما جمله سیما باز مرا به هم ریخت
_ آقا فشار خودتون خیلى بالاست قرص فشارتون رو لطفا الان بخورید
به فکر همه هست جز خودش
_ شما حواست به نکته هایى که بیان کردم باشه
بالاخره موفق میشوم نگاه هایم را باز کنم
متوجه میشود و نگاهم میکند پلک طولانى میزند
باز نداشتم عمه را به خاطر میاورم آوا را صوت میزند
و اوا هم سریع خودش را میرساند با مهربانى کنارم مینشیند و نوازشک میکند معین همانجا ایستاده است
_ این پسره کجاست؟
آوا سر تکان میدهد
_گفت کارهام نیمه تمومه باید برم
_ امروزگارو نمیرفت اون خراب شده چیزى نمیشد زنگ بزن بگو سریع کارشو تموم کنه بیاد
_ نگاه
آوا پس از تماس با عماد رو به من پرسید
_ بهترى؟ چیزى نیاز ندارى؟
چرا نیاز دارم!! من پروینم را میخواستم الان باید مثل همیشه برایم اسپند دود کند !! و دیده دشمن را باعث و بانى حالم بداند ، پس کجاست؟
یاد آورى اینکه عمه ام را راحت در قلب خاک تنها گذاشتم و آمدم جگرم را سوزاند
رو بر گرداندم و باز بناى گریه گذاشتم و میان گریه با التماس اضافه کردم
_ تو رو خدا منو ببرین پیشش اون تنهاست الان میترسه
آوا بغض کرده بود
_ یلدا جان خودتو دارى نابود میکنى
_ به درک من میخوام پیشش باشم
از جایم قد بلند شدم کف دست بردم که سوزن سرم را از کف دستم بیرون بکشم که صوتى جان جانانم متوقفم کرد
_ آروم باش
نگاهش کردم حال و روز خوبى نداشت آوا قد بلند شد و جایش را با معین عوض کرد
مجبورم کرد مجدداً دراز بکشم و رو به سیما گفت:
_ آرام بخش بزن توى سرمش
با عصبانیت گفتم
_ نمیخوام بخوابم بسه دیگه
_ هیس تا فردا باید بخوابى بعد هر کارى خواستى بکن
_ عمه از غصه و فکر و خیال من مرد
پنجه لاى خرمن مشکى موهایش کشید
_ مرگ ما کف دست یه قدرت برتره ، صلاح اون قدرت این زما بوده براى رفتن پریما
_ نه من قاتلم من عمه رو کشتم بچه ام رو کشتم
سیما در حال ترزیق آهستهبخش داخل سرم بود
معین با اتمام جمله ام سر پایین انداخت با دو انگش شصت و اشاره کف دست راستش دیده هایش را فشرد و هیچ ناظهار کرد و مرا مجبور به حرف زدن کرد
_ نقشه بود واسم دام پهن کردن ولی تلافى میکنم حقمو میگیرم
فکر کرد هذیان میگویم
_ هیچى نگو یکم ذهنتو آزاد کن
جدى ام نمیگحرکت کرد!! باورم نمیکرد !! کلافه اظهار کردم
_ برو از اینجا برو
_ میرم فقط فعلا آروم باش
چگونه به کسى که همه جانم تمناى ماندنش را داشت گفتم برو؟!
لعنت به من !!
حرکت کرده بود صبح که بیدار شدم کسى جز عماد و سیما در منزل نبود
قلبم تنهایى میتمایل داشت اصلا بى معین تنهایى بهترین شریک زندگى ام بود
جیغ زدم تنهایم بگزارند عماد بغلم کرد مشت به سینه اش میکوبیدم ولی محکم تر بغلم میکرد
_ یلدا من کجا برم آخه چه طور تنهات بزارم؟
_ نمیخواام هیچ کسو نمیخوام این زنیکه رو بردار و از این خونه برو به ترحمتون نیاز ندارم
_ جمع کن میریم خونه ساختمون ما پیش من و خانم جون اینا
با آواى قد بلند خندیدم
_ آقات اجازه برگشت صادر کرده؟؟ بهش نیازى ندارم ، قصد مردنم ندارم میخوام تنها باشم فقط تنهااا دیگه هم لازم نیست بیاد اینجا تموم شده خودش اظهار کرد تموم شده من به ترحم یه غریبه احتیاج ندارم
کلافه اش کرده بودم به زور روى تختم پرتم کرد و انگشت اشاره اش را به علامت تهدید جلویم گرفت
_ من برادرتم جایى هم نمیرم شده کف دست و پاتو ببندم فعلا باید ما رو تحمل کنى پس اینقدر یک دنده نباش
***
تا هفتم عمه فقط در مراسم و خیلى کوتاه مدت دیدمش باریکاندامتر شده بود و ریشهایش قد بلندتر شده بود
ولی هنوز هم براى من زیباترین مرد کره زمین بود
پیام تسلیت پیمان در قالب تاج گلى بزرگ بى نام رسید و با یک پیام کوتاه اعلام کرد تا کسى جز من متوجه نشود
عمه رفت !! هیچ وقت فکر نمیکردم مردن به این آسانى باشد و تحمل مرگ عزیز تا این حد سخت باشد!!
بعد از ۴۰ روز رخت عزا را بالاجبار از تنم در آوردند
عماد بعد شرکت به منزل مى آمد و راضى نمیشد شامگاه ها تنها باشم
بالاخره عذر سیما را خواستم خودم این روزگارها بهترین پرستار خودم بودم
باید هدفم را به پایان میرساندم من شریک اصلى طناز ملک شده بودم و وقتش بود بداند !
با معرفى خودم و اسمم جا خورد فکر کرد از طرف معین این نقشه را عملى کرده ام ولى وقتى متوجه شد حالا رو به روى معینم جبهه گحرکت کرد حالا چاره اى جز تسلیم نداشت
اعتماد پیمان را در اینکه دشمن معینم به دست آوردم نوبت به پیاده کردن نقشه دومم رسید
میاطلاع داشتم تجارت اصلى و پنهانى پرتوها قاچاق است از قاچاق اسلحه گحرکت کرده تا عتیقه
باید از موضع خاصى وارد میشدم
وقتى در جلسه خصوصى با پیمان اعلام کردم بزرگترین محموله ات با دوبرابر قیمت را میخواهم جا خورد
_ تو چى توى سرته؟
با حالت بدجنسى اظهار کردم
_ انتقام فقط انتقام
راست گفتم !!! قصدم انتقام بود از کل خاندان پرتو اما او فکر کرد انتقام از معین هدف من است
ژست زیرکانه اى گراهی شد و اظهار کرد
_ کار سختیه و البته واسه تو محال ، معین مار چموشیه
_ واسه من آس
ونه میدونى چرا؟ زیرا نمیدونه دشمنشم، اون محموله میتونه هم آبروشو ببره هم شرکتشو نابود کنه و همه عمر مجبورش کنه تو زندان بپوسه
چند لحظه در فکر فرو راهی شد
_ ژاله هیچ وقت تا این حد بى رحم نبود
_ شاید زیرا تا این حد من زخمى نبود
باز به من چشم دوخت و این نگاه پر از غمش حکایت از یک حس نافرجام داشت و با یاد آورى اش در ذهنش براى نابودى معین مصمم تر شد
_ سوله اصلیش رو میتونى نشونه بگیرى
_ آره با کلى پرونده سازى فقط باید بین من و تو بمونه زیرا میدونم معین تو دم و کف دستگاه تو آدم زیاد داره
_ خیالت راحت باشه کار ما تمیزه!
حق داشت ۴۰ سال این تجارت کثیف تجارت کل نسلش بود و پلیس نتوانسته بود مدرکى علیه آن ها به کف دست بیاورد و حالا خبر نداشت انتقام و محبت کور این قدر احمقند که تو را تا نابودى پیش خواهند برد!!!
پیمان با خیال نابودى معین محکم قدم بر میداشت
بالاخره روزگارى که انتظارش را میکشیدم فرا رسید رویارویى با معین به عنوان مالک شرکت ملکان
از قبل از طریق طناز خبر دار شده بود و آماده این جلسه بود
در کنار طناز پشت میز جلسه شرکت منتظر رسیدن رئیس بزرگ بودیم
رار وقتى به شرکت رسیده بودم نه از عماد خبرى بود و نه از معین
طناز به سختى مرا به عنوان شریک و سهامدار اصلى در کنارش تحمل میکرد
واقعا شیک و با وقار بود با وجود اینکه فقط ۴ سال از من بزرگتر بود خیلى خانمانه در وجودش موج میزد حیف که بعد از فوت عمه کف دست و دلم به آرایش نمیحرکت کرد واگرنه جواب این رژ مخملى اش را میدادم
چند دقیقه بعد عماد هممسیر وکیلش وارد اتاق شد و صمیمانه به طناز کف دست داد
(کى اینقدر صمیمى شدن!!!)
مرا با دلخورى نگاه کرد
_ خواهر من واسه رقابت با شریکهاش تو رو انتخاب کرده طناز واگرنه اصلا اهل خواهر شوهر بازى نیست زیرا خودش اصلا مورد ستم خواهر شوهر واقع نشده این یک هفته که فهمیدیم خریدار اصلى سهامدارها یلدا بوده همه تو شوکیم وکیل معرکه اى انتخاب کرده بود
بى حرکت مانده بودم!! چه میشنیدم ؟! باید خوشحال میشدم یا قلبخور از بى خبرى
_ عماد من نمیدونستم…
طناز سرخ شد و میان حرفم گفت
_ منم نمیدونستم
عماد خندید و گفت:
_ بعد چند ماه مقلب تمایل داشتگاریم مسخره بود؟!
بغض کرده بودم! چه قدر از عماد عزیزم دور شده بودم که دلباختنش از نظرم پنهان شده بود
طناز ملک شایسه برادرم بود یک ظاهر فوق دلربا ادغام با سادگى روح و ذات
به هم مى رسیدند!!
عماد کى کمر هیولاىِ بدبختى و ماتم را زمین زده بود؟
با صوتى گرفته اضافه کردم
_ تبریک میگم
طناز دستش را روى دستم گزاشت انگار تازه به خودش وارد شده بود
_ عماد همه رو غافل گیر کرد
خواستم بگویم روزهاى طولانى است که به عماد اجازه حرف زدن نداده ام فرار کرده ام طردش کرده ام
برادرى اش را نخواستم …
به تبسمى اکتفا کردم و گفتم
_ سورپرایز خوبى بود
معین که وارد اتاق شد همه جز من به احترامش قیام کردند مثل همیشه که در جلسه رسمى راهی شدار میکرد نبود
صندلى اش را کنار کشید و دوستانه دعوت به جای گرفتنشان کرد
سرم در تبلتم بود و سعى میکردم نگاهش نکنم
ولین از این آوایشششش!!!!
_ عماد کو حلقه ات؟ قرار بود بود زانو بزنى و درتمایل داشت ازدواج کنى
( حتما میخواد بگه من زودتر از همه خبر داشتم!)
عماد و طناز هر دو سرخ شده بودند
عماد با خجالت گفت:
_ من دوست دارم سنتى بریم خواستگارى با حضور شما آقا و تنها خواهرم
وقت حرف زدن من رسیده بود
_ این روزها دوره این مقلب خواستگارى تموم شده ۴ تا سفته ازش بگیر و ببرش تو محضر کارو تموم کن
هیچ کس جز معین منظورم را نفهمید
متعجب به گستاخى من چشم دوخسریع
پوزخندى زدم و ادامه دادم
_ طناز ملک شرکتت رو به عنوان هدیه ازدواج بهت پس میدم، خوشامگاهخت باشى
از جایم قد بلند شدم و قصد حرکت کردن کردم
عماد دنبالم دوید
_ یلدا من غمگینت کردم؟
به شانه اش زدم و گفتم :
_ نه فقط نمیتونم اینجا بمونم هواش واسم سنگین شد
سنگینى نگاهش را حس میکردم ولى خوب معین نامدار بود دیگر استاد نادیده گحرکت کردن طناز را مخاطب قرار داده بود!!
_ خوب عروس خانم هنوز جواب پسرمونو ندادى ؟!
کاش نظر من هم قبل از ازدواج میپرسیدى!!
عماد تا ماشین هممسیرى ام کرد مضطرب رانندگى ام بود ولى میاطلاع داشت چه قدر راندن ساکتم میکند
میخبر داشت من این روزها تشنه رفتنم…
معین فهمیده بود که تلاش براى خرید شرکت طناز فقط یک حسادت و انتقام زنانه است باز هم رو کف دست خوردم میمیل داشت احمق بودنم را بار دیگر متذکر شود
به خانه که رسیدم چراغ ها و اجاق خانه خاموش بود چه قدر تنها بودم!
از امشامگاه عماد را هم در خانه نمیپذیحرکت کردم بالاخره او در شرف ازدواج بود و دیر یا زود باید میرفت ، کلید ساز آوردم و قفل خونه را عوض کردم
شامگاه یک ساعت پشت در حرف زد و کلنجار حرکت کرد تا راضى ام کند مرغم یک پا داشت
در حد مرگ عصبانى بود میدانستم دستش به من برسد سالم نمیمانم
خوشامگاهختانه درب ضد سرقت قابل شکستن نبود و الا مطمئنم که در را میشکست
آخر هم با اعتراض مدیر برج به خاطر سر و آوا مجبور شد برود
یلدا تن
هایى و بى کسى ات از امشامگاه مبارک…
گرچه وقتی بغض می کنم، خودم ،خودم را در آغوش می گیرم ، قلبداری می دهم
تنهایی، با تمام دردی که دارد، مرا “مرد” بار آورده…
آنقدر که با همه تنهاییم
“مردانه” به خودم تکیه می کنم…
هنوز تا نیمه شب چند دقیقه باقى است
تلفنم زنگ میخورد
با دیدن اسم جان جانان روى صفحه گوشى ام قلبم که نه همه تنم میلرزد
میخواهم سریع جواب دهم ولی حسى مرا منع میکند
ادامه با مردى که تنها یک ماه تا تاریخ طلاقتان مانده فقط و فقط تحقیر خودم است
گوشى را خاموش میکنم به اتاق عمه میروم و روى تختش سعى میکنم پریشان حالى ام را تسلى بخشم
واى واى واى تنها و تنها حس مرا یک زن یک دختر میتواند بفهمد !!!
پشت خط عاشقیت باشد و تو خودت را از داشتن آوایش محروم کنى چراکه مطمئنى مال تو نیست!!
از همه نعمت هایت چرا تنها گریه نصیب من شد خدایا؟!
قرص هایم را بلعیدن و به زور چند قاشق غذا خوردم فکرم از تماس معین و علتش رها نمیشد مثل دیوانه ها در خونه جاده میحرکت کردم
عماد به تلفن خونه زنگ زد و باز خواهش کرد
بى فایده بود من دلم ایستادگى میتمایل داشت چیزى که نداشتنش مرا به اینجا کشانده بود
آن شامگاه هم مثل همه شب هاى خلا و بیخود زندگى ام گذشت نه از تاریکى ترسیدم و نه از سکوت!!
من این روزگارها فقط از ضعیف بودن هراس دارم!!!
***
سرهنگ طلوعى مخالف همکارى ام با پیمان بود و نگران وضعیتم بود اما اگر موفق میشدیم بزرگترین پیروزگارى سالهاى خدمتش محسوب میشد
پیمان براى نابودى معین و رسیدن به ژاله به سیم آخر زده بود!!
خودم را به همه میتوانستم ثابت کنم و انتقام دختر مو طلایى ام را بگیرم
آخرین جلسه ام با پیمان براى بازدید محموله در باغ خصوصى اش بود استرس شدیدى داشتم
از تنها بودن با این هیولا به هم میریختم
به باغ که رسیدم به محض پیاده شدن از ماشین سرم گیج راهی شد و براى ۱ دقیقه باز دچار همان حالت فراموشى شدم
پیمان و پژمان متعجب بر اندازم میکردند و بالاخره خودم را جمع و جور کردم استقبال و میهمانوازى شان بر عکس خودشان عالى بود
قلبم تفریح میمیل داشت حتى با پیمان و پژمان!!
مدت طولانى غم سرزمین وجودم را تسخیر کرده بود
پژمان قلبقک ترین مرد کره زمین بود
با بساط قلیون تا چند ساعت سرگرم بودیم یک سرخوشى کاذب افراطى!!!
پایان قسمت ۶۹
به نام او
#۷۰قسمت ۷۰ این مرد امشب میمیرد
پیمان که جام هایمان را پر کرد به خودم قول دادم براى همجادهى اش فقط یک جرعه بنوشم
جامش را بالا گحرکت کرد و به سلامتى نابودى معین نوشید و هیچ کس نفهمید من همان یک جرعه را با چه مرثیه اى در قلبم نوشیدم
“
ســــَــــــــــــــــــــلامَتیہ آخرین خداحافظے که توے گلوم خُشک شد
ســــــــــــــــــــــــلامتیہ کسے که طاقت نداشتم ازش خداحافظے کنم فقط تونستم بگم برو ســــــــــــــــــــــــلامتیہ کف دستامون که دیگه هیچوقت به هم نمیرسه.
ســــــــــــــــــــــــلامتیہ خندهامون
ســــــــــــــــــــــــلامتیہ یاد ی دیروزمون
لَعنـت به اونے که مانع شد تا ما با هم نباشیم
فرامـــــــــــــــــــــــــــــــــوشت مـــــــــــــــــــــــــــــــــیکنم…!
بــــــــــــــــــــــــــــــــــه مردونگیت قـــــــــــــــــــــــــــــــــسم
بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه حافظه ای که تمامش خاطرات توست
بــــــــــــــــــــــــــــــــــه آغوشی که
تمام پیوندهای جز تورا
پـــــــــــــــــــــس میزند
قــــــــــــــــــــــــــــــــسم میخورم
فـــــــــــــــــــــــــــــــــراموشت کنم…”
باید فراموشت میکردم عهد کرده بودم روزگارى که خودم را ثابت کردم براى همیشه حتى شده به قیمت جان کندن معین را فراموش کنم
نمیدانم پیمان بعد از نوشیدن خلاف سایرین چرا بساط غم را پهن کرد
_ هنوز باورم نمیشه زن اون معین قالتاق این طورى بتونه دورش بزنه اون توى هرچى ماهره تو زن گحرکت کردن خیلى ناشیه ، درد اصلیت چیه دختر؟
حس کردم هنوز کمى به من شک دارد چراکه فعلا خبرى از محموله نبود
باید کف دست روى نقطه ضعفش میگزاشتم !!
جواب سوالش را دادم
_ ژاله
حتى با شنیدن اسم ژاله هم دیده هایش شور خاصى میگرفت
_ چرا ژاله؟
_ معین منو واسه رسیدن به میراثش فریب داد و تمام مدت فکرش و دلش پیش ژاله بود با هم در ارتباطن
( عجب دروغ بزرگى)
انگار در لحظه اى صنقلبى پیمان به صندلى شوک برق تبدیل شد!!
وحشت کرده بودم از حرفم پشیمان شدم
_ محاله محاله ژاله از اون و ظلمش متنفره
_ ژاله شاید ولى معین عاشقشه
فریاد زد
_ نیست هیچ وقت نبود اون فقط میخواد ژاله رو از من دور کنه با محبت دروغش میخواد از من انتقام بگیره
پریشان حال شده بود کنارم نشست خیلى نزدیک شده بود
با صداى بلند پژمان را صوت زدم ولى گور به گور شده بود و جواب نمیداد
کف دستش را که به قصد نوازش سمت صورتم آورد پس زدم
_ پیمان حد خودتو رعایت کن من چیزى واسه باختن ندارم ولى زیر قول و قرارمون بزنى بد میبینى
پوزخندى زد و اضافه کرد
_ من بعد ژاله با هیچ کس نبودم فقط میخواستم واسه یک بارم شده ببینم پوس صورتت مثل عزیز من ابریشمیه
واقعا عاشق بود؟ این هیولاى بى وجدان قدرت محبت داشت؟
چه قدر احمق بودم که حس ترحمم براى این موجود هم به قلیان مى افتاد
صحنه رقت انگیزى بود مردى با آن هیکل در فراق معشوقه اشک بریزد
کف دستش را گراهی شدم
_ عشق حتى تو رو هم از پا در میاره دلدادگی تنها قدرتش نابودیه عشق خیلى بى رحمه
اشک صورتش را با پشت کف دست زدودم
تلخ خندید
_ تو حامله بودى؟
با سوالش همه جانم را دوباره لبریز از انتقام کرد
_ آره
_ معین زیرا عاشقت نبود زیاد درد نکشید واسه از کف دست دادن بچه اش
_ نمیدونم شاید این طورى باشه که تو میگى، ولى من خیلى درد کشیدم
_ میتونم درکت کنم
_ میتونى؟!
_ ژاله میخندید میاظهار کرد پسر شه اسمشو میزارم پیاله ! پى اول پیمانه ، اله آخر ژاله، میگفت باید بدونه اول و آخره بابا ننشه ، با هم واسش لباس خریدیم هیچ وقت تو همه زندگیم اندازه اون چند ماه دلم نمیمیل داشت آدم خوبى باشم اون فقط یه نطفه حاصل از لذت نبود نتیجه دلدادگی بود قلبیل زندگى دوباره علت و هدف مسیر سالم و بى حاشیه… اَح لعنت به من باز احساساتى شدم
( گ*ن*ا*ه بچه من چى بود؟ که پدرت با بى رحمى تموم کارى کرد بکشمش و یک عمر عذاب وجدان داشته باشم که بچمو با کف دستهاى خودم نابود کردم؟! هر بلایى سرت بیاد حقته ارقلبان هم باید مثل من واسه بچه اش عذاب بکشه)
در حالت مستى پیمان خیلى چیزها فهمیدم همکارى اش با مهران دایى معین در این مدت یکى از بزرگترین کف دست یافته هایم بود
بعد از یک ساعت سر و کله پژمان پیدا شد
در صورتش رضایت و خوشحالمانى چندشى موج میزد حس کردم عمدا اتاق را ترک کرده است که پیمان در حالت سرخوشى به من کف دست درازى کند ولى نمیاطلاع داشت برادرش با همه کثافت وجودش تا حدى عاشق است که جز ژاله باخته اش زنى به دیدهش نمى آید
باز تلفنم زنگ خورد و باز اسم جان جانان روى صفحه گوشى ام خود نمایى کرد طورى که نفهمند رد تماس دادم و باز تلفنم را خاموش کردم
پژمان با کنجکاوى مرا برانداز میکرد
بالاخره وقت رویت محموله رسید
واقعا حق با پیمان بود این محموله بزرگ و وحشتناک بود
شاد بود که کمتر
از ۲۴ ساعت آینده میتواند معین نامدار را براى همیشه زمین بزند
از دیدن محافظ هاى مسلحش واقعا ترسیده بودم
با وجود اینکه میدانستم سرهنگ طلوعى و تیمش در نزدیکى همین باغ منتظر خبرم هسشتابزده
نقشه اى که براى فردا داشت با قول و نقشه هاى دروغ من حرف نداشت واقعا اگر همکارى میکردم میتوانست معین را براى همیشه نابود کند و چه قدر خوشحال بودم که با این کار میتوانستم براى همیشه شرشان را از سر زندگى معین و خانواده ام کم کنم
وقتى از آن باغ خارج شدم حس کردم بزرگترین خطر زندگى ام را پشت سر گذاشتم
غروب شده بود طبق تمایل داشته سرهنگ دوبار پشت سر هم چراغ هاى ماشینم را خاموش و روشن کردم و این علامت تایید رویت محموله بود
تمام طول جاده در جاده یک نگرانى توام با شادى داشتم
حتما تا الان سرهنگ کار پیمان را تمام کرده است!! کاش شاهد دستگیرى اش بودم !!
به منزل که رسیدم تلفنم را روشن کردم
پیام ۱۷ بار تماس معین مرا به شک انداخت!!
در فکر بودم که تلفنم زنگ خورد سرهنگ بود
جواب که دادم تازه متوجه شدم همیشه همه چیز آن طور که ما میخواهیم پیش نمیرود
پیمان به راحتى فرار کرده بود!! با وجود کف دستگیرى پژمان سرهنگ نگران بود پیمان براى انتقام به سراغم بیاید
قرار شد چند مامور را براى محافظتم جلوى درب اصلى ساختمان به طور نامحسوس قرار دهد و از من تمایل داشت در صورت دیدن هر مورد مشکوک با او تماس بگیرم…
تب داشتم سرگیجه رهایم نمیکرد تمام بدنم غرق عرق سرد شده بود
به قول عمه خدا بیامرز انگار توى قلبم رخت چنگ میزدند
یاد زمانى که تب میکردم و کارهایى که معین میکرد افتادم ، قرصهایم را خوردم و دوش آب سرد گرفتم کیسه یخ روى سرم گذاشتم و پاهایم را در لگن آب و یخ و الکل گذاشتم
موزیک آرامى گذاشتم و سعى کردم خودم را آهسته کنم، چه دکتر ماهرى شده بودم
چه قدر غریب بودن در اوج مریضى دردناک تر میشود
بیقرارش شده بودم
ناگاه همه وجودم نامش را فریاد زد
کارم این روزگارها تماشاى عکس هایش بود!!
“مخترع دوربین عکاسی
اگر می دانست
ساعتها حرف زدن با یک عکس بی جان
چه بر سر آدم می آورد
هیچ گاه کف دست به این چنین اختراعی نمی زد!
البته که عکس هایش جان دارند!
این را حال پریشان من می گوید
وگرنه هیچ دیوانه ای
صفحه ی موبایل را نمی ب*و*سد و در آغوش نمی کشد!”
این قدر دیوانه ام که از عکسهایت عطرت را هم استشمام میکنم!
چه قدر بى تابت بودم هر چه قدر هم انکار کنم این که تو دیگر مرا نمیل داشتى آغاز و پایان مرگ من خواهد شد…
یک لحظه دلواپس شدم کوه غرور ۱۷ بار با من تماس گحرکت کرده بود و از عماد هم خبرى نبود
نکند اتفاقى براى برادر عزیزم افتاده است !!!
در اوج تب یخ زدم و همه تنم لرزید
سریع با عماد تماس گراهی شدم جواب نداد دستم میحرکت کرد که با معین تماس بگیرم ولی ترسیدم جراتش را هنوز نداشتم
طناز!!!
حتما از عماد من خبر دارد ، بعد از چند بوق طولانى جواب داد
صوتیش میلرزید
_ بله؟
_ سلام طناز خوبى؟
_ سلام عزیزم شما خوبى
_ بد موقع زنگ زدم، عماد کجاست کارش دارم جواب نمیده
سکوت کرد آوایش کردم
_ طناز میگم عماد کجاست؟
_ حتما خوابه
_ خوابه چى؟ عماد تازه الان باید تو جاده خونه باشه
_ یلدا جان اجازه بده میگم فردا بهت زنگ بزنه
حصابى عصبى شده بودم
_ من خیلى از خر فرض شدن بدم میاد این جورى مضطربیمو ۱۰ برابر کردى
_ آخه… آخه عماد
_ واى عماد چى؟
_ بیمارستانه
دلم از جا کنده شد
_ چى؟! چش شده کدوم بیمارستان؟
_ عماد خوبه انگار پسر عموش حالش یکم بد شده
پسر عمویش؟! معین من؟!
جهانم بار دیگر تیره و تار شد!!!
نمیدانم مسیر بیمارستان را چه طور راندم فقط به خاطر دارم که چند بار تا مرز تصادف حرکت کردم
آسانسور شلوغ بود تمام ۶ طبقه را دویدم اینقدر که از شدت نفس نفس زدن سینه ام میسوخت و بوى خون میداد
هر قدمى که بر میداشتم فقط خدا را آوا میزدم
معینم را از او میمیل داشتم جلوى درب اتاق عمل شلوغ بود دیدهم به عماد که پیشانى اش را به دیوار تکیه داده بود افتاد
آوایى که کف دستانش جلوى چشمانش بود و معلوم بود در حال گریستن است
سامى که سر تکان میداد و میگریست
جلوتر حرکت کردم سامى با دیدن من گریه اش اوج گرفت
_ اومدى یلدا خانم اومدى بابا؟ دیدى آقام از پا در اومد
با شنیدن صوتى سامى دیگران هم متوجه حضور من شدند
عماد برگشت و نگاهم کرد نگاه خونینش غرق نفرت بود باورم نمیشد برادرم رو به رویم ایستاده است!!!
درمانده نگاهش کردم
_ عماد چى شده
سمتم یورش آورد اگر سامى و آوا و سایرین نگرفته بودنش قطعا مرا میکشت میان گریه فریاد میزد
_ از اینجا گورتو گم کن بى آبرو کشتیش دیگه چى میخواى؟ اومدى ببینى کارش تموم شده یا نه؟
شروع کرد محکم به سر خودش کوفتن
_ خاک تو سر من ! خاک تو سر من که تو خواهرمى !کثافتى مثل ژاله ! روى همون زخمش دست گذاشتى ننگ به من بى غیرت
خداى من چه میشنیدم؟! جان جانان من روى تخت بیمارستان ؟! محال بود
_ تو رو خدا بهم بگین چى شده
عصبى تر شد و از دور موبایل معین را چنان پرت کرد که ب
ه قفسه سینه ام خورد
_ چى شده؟ باز هم دارى فیلم بازى میکنه دختره آشغال
چى شده؟ هیچى فقط آقام سکته کرد و الان زیر تیغ جراحى ممکنه بمیره برو نگاه کن برو لذت ببر از عکسهات که الان که تو همه شبکه هاى اینترنت پخش شده و کل غریبه و آشنا فهمیدن ناموس نامدار معشوقه پیمان کثافته
همه چیز را فهمیدم ناتوان روى زمین افتادم
خدایا خدایا چه طور ثابت کنم؟
خدایا معینم را نجات بده
دیگر هیچ براى خودم نمیخواهم حتى معین!!
هرچه التماس کردم نگذاشتن بمانم عماد مرا با حقارت بیرون کرد جمله آخرش را هرگز فراموش نمیکنم
_ برو خودتو جورى گم و گور کن که انگار از روز اول نبودى از زندگیش گمشو بیرون اصلا از این شهر برو
لعنت به روزى که اومدى تو زندگیمون!
رفتم روى بیشتر ماندن و نگاه هاى شماتت بار سایرین را نداشتم
همه بى کسى ام را به ولیمزاده کودکى هایم بردم همانجا که عمه همیشه برایم شمع روشن میکرد
شمعى روشن کردم بلکه از تاریکى هاى زندگى ام قدرى بکاهم
خدایا فقط تو میدونى من اندازه یک نگاه به عشقم خیانت نکردم
خدایا فقط تو میدونى من چوب حماقت و دلسوزیمو خوردم
خدایا امشامگاه جان من را بگیر و جان جانانم را به زندگى برگردان
حق این مرد این نیست من همه مردانگى اش را زیر سوال بردم
خدایا معین من در تمام این مدت دورى و جدایى عاشقم بوده است
معین را به خانواده اش ببخش قسم میخورم دیگر یلدایى نباشد که عذاب بکشد
گوشى اش را به دلم چسباندم عطر کف دستانش را هنوز داشت
هنوز عکس من و باران تصویر زمینه گوشى اش بود
آخرین پیامم را که شامگاه چهلم عمه برایش فرستاده بودم را نگه داشته بود
برگشته بودی بشکنی من را، شکستی!
این زخم ها جز بانمک درمان نمیشد
ممکن نبود اصلا مرا از نو بسازی
تا این خرابه کاملا ویران نمیشد!
کارش به طغیان میکشد رودی که یک سد
مسیر وصالش را به دریا بسته باشد
اما اگر دریا نخواهد رود خود را…
ولی اگر رود از دویدن خسته باشد…
می ترسم و اصلا برای تو مهم نیست
لعنت به این قلبشوره های دخترانه!
حالا کجایی با تعصب پس بگیری
بغض مرا از دیگران شانه به شانه؟!
دیگر حواس پرت من پیش خودم نیست
یادم نمی ماند تمام حرف ها را
هچ کس نمی داند که مشتاق دیدار تو هستم
وقتی جای گرفته می گذارم ظرف ها را
ازخونه بیرون می زنم در کوچه ها هم
دنبال ردپای تو دربرف هستم
گم می شوم دربین عابرهای این شهر
اینروزها یک دختر کم حرف هستم
هر بار بادی آمد از شهر تو اضافه کردم،
شاید همین از بین موهایش گذشته
تومثل جهانی منی، هرچند جهان
اینروزگارها از خیر رویایش گذشته
شاعر شدم تا درخیابان های این شهر
با این جنون لعنتی درگیر باشم
آهو همیشگی در پی یک تکیه گاه است
ترجیح دادم درنبودت شیر باشم!
من شیر نبودم!! من اداى شیر بودن را در مى آوردم من بره اى ناتوان و زخمى بودم که براى باز ستاندن محبتش و خونهواهى طفلش به گله گرگ ها رفته بود…
از شدت گریه بیهوش شدم چشم باز کردم و خودم را در خانه اى کوچک و قدیمى یافتم در منزل خادم امامزاده بودم چه قدر این خونه امن و آهسته بود من کعبه را ندیده بودم ولى فکر کنم آن جا کعبه بود زیرا که من خدا را در آن منزل یافتم خونه خدا به یقین آنجا بود
سید هاشم و سادات خانم و فرزند معلولشان میزبانان خوبى براى دردمندى که سالها خدا را درست نشناخته بود شدند
به منِ غریبه چنان مهر ورزیدند و خدا را نشان دادند که در آن ثانیه ها مطمئن بودم اینقدر با خدایم رفیقم که چیزى نیست که بخواهم و رد کنم
با سادات خانم که بوى عمه را میداد نماز صبح را در جوار ضریح ولیمزاده حسن خواندیم
یادم داد ولیم زاده را به غریبى اش قسم دهم تا به غریبى ام رحم کند!!
انسان بى اعتقاد چه قدر در هنگام دردمندى پریشان تر و بى پناه تر از کسى است که حداقل یک ولیمزاده یک سقامنزل و حتى یک سجاده براى درد قلب با خدایش دارد و من این را آن شامگاه درک کردم
سید هاشم که براى آرامش خیال من به بیمارستان حرکت کرده بود عصر آن روز خبر آورد خطر از جان جانانم گذشته است و منتظرند به هوش بیاید
با شنیدن این خبر چنان میان گریه میخندیدم که بى حال شدم و روى سجاده افتادم قلبم یک سجده طولانى میخواست یک شکستن خالص در مقابل خدایم
یک شکر گزارى طولانى…
خداى من حاجت دلم را اجابت کرد حالا نوبت من بود که وفاى عهد داشته باشم…
قلب کندم از تمام آنچه مرا به این دنیا پیوند زده بود قلب کندم
از تمام آن ارث گذشتم تنها به سقف محقرى در یکى از محله هاى آهسته و خوشنام جنوب شهر اکتفا کردم
کارى در ورزشگاه یک کانون اصلاح و تربیت با معرفى سید هاشم قدرى وجدانم را تسکین میبخشید
به یک بیمارستان دولتى راهی شدم و پرونده پزشکى تشکیل دادم
اوضاع مغزم خیلى وخیم تر از چیزى بود که معین میبیان کرد!
تعداد فراموشى هاى کوتاه مدتم در طول روزگار افزایش پیدا کرده بود
صف هاى طولانى در بیمارستان و گحرکت کردن نوبت کلافه ام میکرد ولی این زندگى بود که خودم انتخاب کرده بودم
سید هاشم خبر سلامت معین و ترخیصش را برایم آورد
چه قدر قلب تنگش بودم!
ولى به
خودم قول داده بودم نزدیکش نشوم
شماره تلفنم را عوض کردم
قوى شده بودم سختى زندگى از من یلداى دیگرى ساخته بود
بزرگ شده بودم
قلبم نمیخواست حتى کوچکترین خبرى از معین و خانواده ام داشته باشم
با عکس ها و یاد هایم زندگى میکردم
هر شب خواب دختر مو طلایى ام را میدیدم
تنها دعایم سلامتى معین و همه خانواده ام بود
***
“قلبـــم کـه میگیرد …
دلتنگـــ که میشــوم …
لابه لای آشفتــگی هــای ذهنــم
آنجـــا که کف دستــــ نخورده تــرین خاطــراتم
را نگــه داشتــه ام،
میگــردم تــا پیــدا کنم
خوشی لحظــه هایی که زود گذشتـــ …
که سهــم این روزهـــای من،
شده مرور آن روزگارهـــا…
چه زود این روزگارهای من شد،
” آن ” روزگار هـــا ….!!!
ناجى آن روزگارهایم را دیگر نداشتم من یلداى خالى شده از هرچه داشتم یکه و تنها در غربت این شهر زیر هجوم تمام نا امنى و نامردمى ها صبح را به شب و شب را به صبح میدوختم
گاهى روزها میگذشت و من از آینه بى خبر بودم
میترسیدم، میترسیدم این فراموشى هاى ممتد روزگارى یاد معین را از ذهنم بدزدد و واى از آن روزگارى که من بى یاد جان جانان و بى یاد آورى تصویر صورت مردانه اش صداى بم و دلرباش اخم ها و عاشقانه هایش در این تنگناى زندگى ساعتى بگذرانم
قطعا کم مى آورم قطعا…
پایان قسمت ۷۰
به نام نامى عشق
#۷۱ قسمت ۷۱ این مرد امشامگاه میمیرد
قول داده اَم…
گاهـــی…
هَر اَز گاهـــی…
فانـــوس یادَت را…
میان ایـن کوچه ها بـی چراغ و بـی چلچلـه، روشَـن کنَم…
خیالـت راحـَــت! مَـن هَمان منـــَــم؛
هَنوز هَم دَر این شَبهای بـی خواب و بـی خاطـــِره
میان این کوچـه های تاریک پَرسـه میزَنـَم
اَما بـه هیچ سِتارهی دیگـَری سَلام نَخواهــَـم کَرد…
خیالَت راحَت !
هنوز اسم معین در گردنم بود و این تنها حامى من در این غربت خودساخته ام بود
بعد از کلى انتظار در بیمارستان بالاخره نوبت به من رسید
پرونده ام را به تازگى به این بیمارستان منتقل کرده بودم
دکتر زن مسن و دقیقى به نظر مى وارد شد
پرونده ام را با دقت بررسى کرد
_ خانم یلدا موسوى همراه دارین؟
تمام این مدت از نام خانوادگى سید هاشم استفاده میکردم
سرم را به نشانه منفى تکان دادم و پاسخ دادم
_ خیر، هرچیه به خودم بگین من چیزى واسه باختن ندارم
دقیق تر نگاهم کرد و بعد از معاینه اظهار کرد
_ این معین کجاست پس؟
جا خوردم یخ کردم رنگم پرید به من من افتادم حالم را که دید خندید و گفت:
_ گردنبندت خیلى خوشگله
تازه متوجه جریان شدم و خیالم راحت شد ولی دکتر زند قصد کوتاه آمدن نداشت
_ دفترچه بیمه ندارى؟ مدام بیمارستان و پزشکتو عوض میکنى، از این اسمى که تو گردنته فرار میکنى؟
دکتر زند جنسش یک زن بود و قطعا میتوانست جز مغز بیمارم دل دردمندم را هم درک کند
_ چه اهمیتى تو روند درمانم داره؟
_ روند درمان تو بیش از ۵۰ درصدش درمان روحیه و آرامش محض ، این بیمارى یکى از نادرترین بیماریهاو دنیاست ادامه این جاده به تنهایى واست میسر نیست
_ ولى من تنهام، چاره چیه؟ تهش مرگه دیگه
_ بزار باهات رو راست باشم
_ اضافه کردم که تفره نرین
_ تهش از مرگ هم شاید سخت تر و دردناک تر باشه، استطاعت مالى دارى؟
چه قدر بى رگ شده بودم حتى رو راستى دکتر هم تاثیرى در وضعیتم نداشت
_ براى چى؟
_ این بیمارى رو فقط پروفسور شمس روش تحقیقاتى داره که توى بیمارستان خصوصیه و هزینه هاش…
میان حرفش دویدم ، محال بود دوباره نزد دکتر شمس بروم ، من از همه گذشته ام قلب کنده بودم
_ نه من پول بیمارستان خصوصى ندارم ، فقط دارو بهم بدین که درد و تبم کنترل شه بتونم کار کنم
دکتر زند عینکش را با کلافگى از صورتش برداشت و کف دست روى شقیقه اش گذاشت
_ مغزت داره فلج میشه، پیر مغزى زود رس اصطلاح آمیانه تَرِش میشه خشک شدن آب مغز ! آلزایمر از کمترین عوارض بعدیه بیماریته
چه قدر خوش باور بود که فکر میکرد این قدر امید به زندگى دارم که از شنیدن این خبر زجر میکشم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن