احمد، عموی آریا، پشت سیستم قرار گرفت و با اخم مشغول شد. آریا نیز به آنها ملحق شد، فیلمها را یکییکی نگاه و سپس رد کردند تا اینکه مرد سریع اضافه کرد:
– برگرد… برگرد فیلم قبلی.
احمد ویدیوی قبلی را بخش کرد. آنها با دقت خیره شدند که دخترک را یافتند. ملایمآرام قدم برمیداشت و بهطرف ورودی دانشگاه میحرکت کرد و به اطرافش نگاه میکرد، سپس از دانشگاه خارج شد. پدرش وایی گفت و میل داشت از اتاق رئیس خارج شود که احد آوایش زد:
– صبر کنید تا منم هممسیرتون بیام.
و بعد رو به برادرش کرد و همانطور که بهسمت در اتاق میرفت، بیان کرد:
– حواست به اینجا باشه.
و رفت. آریا با نگاهش آنها را بدرقه کرد و سپس با خداحافظی از عمویش خود نیز تنداً بهسمت ماشینش راهی شد؛ دیرش شدهبود و باید قبل حرکت کردن به رستوران به منزل رفته و دوشی میگراهی شد. سوار ماشینش شد و به موزیکِ ملایمی که از سیستم ماشین بخش شد، گوش داد. با خونسردی شروع به راندن ماشین کرد، اندکی گذشت که نگاهش به گوشهی خیابان خورد. سه پسر را متوجه شد که بیشرمانه میلبخند زدند و دختر بچهای را اذیت میکردند. کمی که نزدیکتر شد، متوجه شد که او دختربچه نیست؛ بلکه همان دختر عجیب و غریب بود که به اصطلاح گم شده. وقتی که صورت هراسیده و گریان دخترک را متوجه شد به سرعت ماشین را گوشهی خیابان پارک کرد و بهسمتش دوید. دخترک بیصدا گریه میکرد و حتی جیغ هم نمیکشید تا دیگران را از احوالش آگاه کند. پسری کوتاه قد قصد داشت کف دست النای رنگپریده را بگیرد که آریا یقهش را از پشت کشید و وقتی پسرک به او خیره شد، آریا محکم با مشت بر فکش کوبید. پسرک با آخی قد بلند نقش بر زمین شد و آریا با لگدی محکم بر شکم پسری دیگر، او را نیز از دخترک دور کرد. پسر سوم کف دست در جیبش کرد و مدتی که آریا میل داشت او را هم زیر مشتهایش بگیرد، فردی از پشت گلویش را محکم گراهی شد و پسری که دست در جیبش کردهبود، چاقویی بیرون آورد و آن را در بازوی آریا فرو برد. صورت آریا در هم حرکت کرد و آخش بلند شد، اما بهسرعت دستش از پشت بند گردن پسرک کرد و با خم شدن بهسمت جلو پسرک را با ملق به جلو پرت کرد. پسرک فریادی زد که دوستانش تند او را قد بلند کرده و فرار کردند. آریا با اخم بازویش را که خون از آن سرازیر بود، گحرکت کرد و آرامآهسته چاقو را از آن خارج کرد که از دردش هیسی اضافه کرد. یکباره حواسش به دخترک جلب شد، اویی که وحشت کرده و نفسنفسزنان عقب میحرکت کرد و دیدهش به زخم آریا دوختهشدهبود. در شوک فرو رفتهبود و پلکهایش مدام روی هم میافتاد، به گونهای که انگار دارد از حال میرود. آریا گامی به طرفش برداشت که او با دیدهانی گرد شده، زمزمه کرد:
– نه!
متعجب نگاهش کرد و مسالمتآمیز دستش را بهسمتش گحرکت کرد و اضافه کرد:
– باشه هر چی تو بگی… بیا میریم پیش پدرت.
دخترک نگاهش کرد و مثل بچهها هجیکنان گفت:
– با… بام… با… با.
آریا سری تکان داد و با پوشاندن زخمش توسط کف دستش، اظهار کرد:
– آره، بابات… بیا بریم.
دخترک سرش را به چپ و راست تکان داد و عقبتر راهی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن