یک بازنده نیستم پارت ۴۷

حمیرا از روی مبل بلند شد.
کاری که می خواست انجام داده بود.
به نظر می رسید متقاعد کردن این مرد جوان زیاد هم سخت نبود.
-من واقعا متاسفم که مزاحمت شدم.
فردین هم از جایش قد بلند شد.
-خواهش می کنم حمیرا خانم.
-امیدوارم که بتونی.
-من قول نمیدم که راضی بشه ولی قول میدم که باهاش حتما صحبت کنم.
-همینم برای من کافیه.
به سمت در جاده افتاد.
خداحافظی آهستهی گفت و حرکت کرد.
فردین ماند و در بسته.
کلافه بود.
دوست نداشت در کارهای شادان دخالتی کند.
مخصوصا که فهمیده بود سرخوشان علاقه ی به دخالت در مورد زندگیش را ندارد.
شاید این بار کمی فرق می کرد.
همین یک بار بود.
گوشیش را از روی میز برداشت.
شماره ی شادان را گرفت.
فورا جواب داد.
چه عجب این بار غرورش اجازه داد و زود جواب داد.
-الو؟
-شادان!
-سلام.
-سلام، خوبی؟
حس کرد دارد تبسم می زد.
با تبسم بی نهایت زیبا می شد.
-خوبم، تو چطوری؟
روی صندلیش قرار گرفت.
تکیه داد و اظهار کرد: خوب، وقت داری امروز ناهارو باهم بخوریم؟
-خب…چند لحظه صبر کن.
فردین پاهایش را کمی کش و قوس داد.
-آره، کجا؟
-بریم همون تاکستان.
گل از گل مسروران شکفت.
-عالیه.
-فقط بگم توقع سرسبزی نداشته باش که حسابی الان خشکه.
-می دونم بابا.
-پس دو ساعت دیگه میام دنبالت.
-منتظرم.
تماس که قطع شد هنوز ته قلبش ناساکت بود.
شاید هم نباید درتمایل داشت حمیرا را قبول می کرد.

سردرگم ساعت ها را شمرد تا بلاخره تمام شد.
بلاخره حدود ساعت یک ظهر بود که شال و کلاه کرده بلند شد
از شرکت بیرون زد.
یکراست به دنبال شادان راهی شد.
چند روزگار بود که ندیده بودش؟
شاید حدود یک هفته!
ته قلبش کمی مشتاق دیدار بود.
اما فقط کمی!
چراکه قصد کرده بود از این به بعد سرخوشان فقط دوست باشد.
نه هیچ کس دیگر.
عاشقی را کنار گذاشته بود.
با خودش هم آنقدر تمرین کرد که یادش نرود شادان دیگر محبتش نبود.
فقط دوستش بود و تمام.
رسیده به شرکت، بالا نرفت.
فقط زنگ زد تا خودش پایین بیاید.
درون ماشین منتظرش شد.
شادان درون یک پالتوی سفید و نیم بوت های سیاه به سمتش رسید.
موهایش شلاقی روی صورتش رها بود.
به محض اینکه سوار شد گفت: چقدر سرده!
-سلام علیکم.
به سمت فردین برگشت و بیان کرد: سلام آقا!
فردین ماشین را روشن کرد و حرکت کرد.
-پس چطوری بریم تاکستان؟
-یعنی چی؟
-مگه نمیگی سردته؟
-خب…
-خنگ نباش دختر…
شادان چپ چپ نگاهش کرد.
-تاکستان تختاش بیرونه!
-اشکال نداره دلتنگشم.
-ولین از کف دست تو.
سرخوشان بانمک لبخند زد.
فردین در حین حرکت نگاهش کرد.
واقعا دلربا شده بود.
-چی شد تمایل داشتی ناهار با هم باشیم؟
-همینجوری.
-باشه من که باور کردم.
فردین خندید.
-بریم ناهار بخوریم میگم.
-پس یه چیزی هست.
-شاید.
شادان با کنجکاوی برگشت و نگاهش کرد.

-اینجوری نگام نکن.
خوشحالان خندید و گفت: من جور خاصی نگاه نکردم.
-باشه!
سرعت ماشین را زیاد کرد.
رسیده به تاکستان ماشین را کنار زد.
سرخوشان با ناامیدی به تاکستان چشم دوخت.
حسابی خشک شد.
پاییز چه بلایی بر سرشان آورده بود.
با فردین وارد تاکستان شدند.
زیاد شلوغ نبود.
دور تخت ها چادر زده بود.
سرسبزی وجود نداشت که بخواهد لذت ببرند.
مسروران مستقیم به سمت تختی راهی شد که اولین بار جای گرفته بودند.
فردین هم رفت تا غذا را سفارش بدهد.
سرخوشان خودش را درون چادر انداخت.
بیرون حسابی سرد بود.
یک بخاری نفتی هم بود.
باید فردین می آمد روشنش می کرد.
طاما نکشید که رسید.
شادان به کبریت کنار بخاری اشاره کرد و اضافه کرد: روشنش می کنی؟
فردین سر تکان داد.
با کمی ور رفتن روشنش کرد.
کنار سرخوشان به پشتی پشت سرش تکیه داد.
-تو ذوقت که نخورد؟
-نه همینجوری هم زیباه!
فردین لبخند زد.
-خب؟
-خب که چی؟
-قرار بود یه چیزی بگی.
-اضافه کردم بعد از ناهار.
مسروران برایش دیده غره حرکت کرد.
فردین ریز خندید و اظهار کرد: جلوی فضاماتو بگیر.
-من فضول نیستم.
-کاملا مشخصه.
همان موقع گوشی فردین زنگ خورد.
زنگ از شرکت بود.
شادان از گوشه ی چشم نگاهش کرد.
فردین دکمه ی تماس را زد.
-بله؟
مسروران گوش تیز کرد.
-چطور؟
…………….

-نه خانم رازی اصلا موردی نیست.
تمام جانش به حسادت نشست.
-اونو خودم رسیدگی می کنم.
………………
اگر الان جلویش بود مطمئنا ترورش می کرد.
فردین بلند لبخند زد.
-نه بابا، این حرفا چیه؟
بله دیگر، باید با کارمندش این همه صمیمی شود.
-خواهش می کنم.
کف دستش مشت شد.
-نه، شما همینی که زیر دستتونو انجام بدین.
خدا لعنتش کند.
………………….
-به روی نگاه.
کم مانده برود صورت زنیکه را هم ببوسد.
زبانش را گاز گحرکت کرد.
زده بود به سرش!
به چه چیزهایی فکر می کرد.
-نه خواهش می کنم، سلام برسونید.
تماس قطع شد.
خوشحالان بق کرده رو گراهی شد.
حق ندارد این همه با کارمندانش صمیمی شود.
آن هم اگر زن باشند.
چه معنی داشت اصلا؟
فردین گوشی را کنارش گذاشت.
طاما نکشید که ناهارشان دور سینی بزرگی مقابلشان بود.
-اینم ناهارمون.
-تو همواره با کارمندات صمیمی هستی؟
فردین متعجب نگاهش کرد.
-چطور؟
شادان تکه ای از کباب را درون دهانش گذاشت.
شانه بالا انداخت.
-هیچی!
فردین ریز تبسم زد.
نکند به رازی حسادت می کند؟
صدایش را در نیاورد.
-ناهارتو بخور.
برای فردین دهن کجی کرد.
قاشق و چنگالش را برداشت.
زنیکه ی مسخره و زشت!
کور خوانده بود بگذارد فردین نصیبش شود.
گور خودش را کنده.

-دارم می خورم، منتظر بودم شما بفرمایید آقا!
فردین خندید.
تکه ای بزرگ از کباب را در دهان گذاشت.
در حال جویدن اضافه کرد: بخور دختر، سرد شد.
خوشحالان به خوردنش نگاه کرد.
قد بلند زیر خنده شد.
قیافه اش حسابی مسخره شده بود.
فردین پشتش لیوانی دوغی خورد.
-چیه؟
مسروران با خنده اظهار کرد: هیچی!
شروع کرد ریز ریز خوردن.
ناهار که تمام شد، فردین سینی را کنار گذاشت.
شادان پایش را دراز کرد.
بخاری میانشان بود.
-اگه این بخاری نبود یخ می زدیم.
بوی نفت می داد.
انگار بوی خانه ی مادر بزرگه باشد.
سرخوشان به سمتش برگشت و بیان کرد: ناظهار کردی.
فردین خلال دندان را درون سینی انداخت.
-امروز مادرت شرکت بود؟
-مولین فروزگار؟
-نه، حمیرا!
اخم های خوشحالان در هم گره خورد.
-اونجا چیکار می کرد؟
-ناظهار کرده بودی برگشته؟
-هیشکی نمی دونه.
نگفت که او هیشکی نیست.
اما از خیلی قبل موضع خودش و شادان مشخص شده بود.
-چی می میل داشت؟
-مشاهده کردن تو!
برگشت و به فردین چشم دوخت.
یک لحظه متوجه ی منظور فردین نشد.
-چی؟
-می خواد اجازه بدی ببینیش!
پوزخند زد.
عجب رویی داشت.
به هر چیزی متوسل می شد.
-من تمایلی به متوجه شدنش ندارم.
-چرا؟
-مادر بوده برام؟
-نبوده؟
متعجب به فردین نگاه کرد.

-معلومه چی میگی؟ هر کی ۹ ماه حامله باشه یعنی مادر شده؟
-بازم حقی به گردنت داره.
-حلال نکنه برام مهم نیست.
مطمئن بود لج کرده.
خصوصا که مغرورانه هم حرف می زد.
-می دونم خیلی چیزایی که می تمایل داشتی رو بهت نداده، ولی یه فرصت بهش بده که باهات حرف بزنه.
-گوشم پره.
-داری لجبازی می کنی.
-نه فقط دارم سعی می کنم گول نخورم.
بی فایده بود.
اگر پایش را در یک کفش کند.
هر چه زور بزند فایده ای نخواهد داشت.
-چرا تو رو واسطه کرده؟
-نمی دونم.
شاید هم می دانست.
شاید چون حمیرا می دانست مدتی نامزد بودند.
و البته علاقه ای عمیق در کار بوده.
-براش متاسفم، به هر چیزی چنگ می زنه.
-به نظرم قابل ستایشه که داره تلاششو می کنه.
-تلاش بیهوده.
در مورد حمیرا که حرف میزد همه ی صورتش در هم فرو می راهی شد.
-نمی دونستم اینقد ازش متنفری.
-ابداً زنی که بچه ی چند روزه شو ترک می کنه نمی بخشم.
شاید هم حق با مسروران بود.
این یکی را حق داشت.
هیچ مادری حتی با قساوت دل هم بچه اش را رها نمی کند برود.
فردین دستش را دراز کرد.
کف دست مسروران را گرفت.
خوشحالان عین برق گرفته ها برگشت و نگاهش کرد.
-نمی دونم چه خوبه برات چی بد، فقط لطفا مواظب خودت باش.
نصیحت بود یا مضطربی؟
نگاهش روی کف دستشان ماند.
انگار حجم عظیمی از داغی زیر پوسش دوید.
قلبش تپش گراهی شد.
قبلا این همه بی جنبه نبود.
اصلا اتفاقی نیفتاده که باید خودش را ببازد.
سعی کرد کف دستش را بکشد.
اما فردین اجازه نداد.
-بذار بمونه.
کمی به خودش لرزید.
-انگار به‌شدت سرد شده.
فردین لبخند زد.

می خبر داشت قلبیل لرزیدنش چیست؟
به‌شدت وقت بود این دختر را می شناخت.
-می خوای بریم؟
سرخوشان از خدا تمایل داشته اظهار کرد: آره!
-اگه دعوتم کنی به یه قهوه یا فنجون چای!
-حتما.
با هم بلند شدند.
فردین بخاری نفتی را خاموش کرد.
-برو تو ماشین میام.
سرخوشان سر تکان داد و با سوییچی که از فردین گحرکت کرد به سمت ماشین راهی شد.
فردین هم صورت حساب را پرداخت کند.
به محض اینکه درون ماشین جای گرفت.
آن را روشن کرد و بخاری را روی درجه ی آخر گذاشت.
فضای ماشین سرد بود.
خصوصا که روکش های صندلی ها همه چرم بودند.
سرما باعث شده بود یخ ببندد.
دستانش را دور شانه هایش انداخت.
طاما نکشید که فردین با لبخند برگشت.
مطمئن بود آن پیرمرد چیزی اضافه کرده!
پشت فرمان که قرار گرفت از گرمی فضای ماشین لذت برد.
کمربندش را بست و بیان کرد: کجا بریم؟
-مگه چای نمی خواستی؟ بریم خونه ی من.
فردین با تردید پرسید: مطمئنی؟
مسروران محکم گفت: بریم.
شوخی نداشت که بکند.
فردین هم سری تکان داد و حرکت کرد.
دیگر در هیچ چیزی سرخوشان را مجبور به انجام دادن کاری نمی کرد.
همه چیز باید به میلش باشد.
سر جاده برایش گل خرید.
با هم پیاده شدند.
دسته ای گل مریم خرید.
خوشحالان بیان کرده بود مریم بخرد.
بویش فضای خانه اش را عوض می کرد.
جلوی آپارتمانش توقف کرد.
ماشین خود مسروران هم جلوی آپارتمان بود.
انگار راننده از شرکت برایش آورده باشد.
پیاده شدند و با آسانسور بالا حرکت کردند.
فردین تکیه داده به آینه ی پشت سرش نگاهش می کرد.
هنوز عین چهارسال پیش جذاب بود.
حتی جوانتر و جاافتاده تر.انگار آب زیر پوستش حرکت کرده باشد.
-خیلی فرق کردی.

شادان لبخند زد.
-نه زیاد.
در آسانسور باز شد.
با هم بیرون رسیدند.
خوشحالان کلید انداخت و در را باز کرد.
کنار رفت تا فردین داخل بیاید.
فردین تشکر کرد و داخل شد.
همواره فضای خونه اش نیمه تاریک بود.
بوی خاصی می وارد شد.
بوی یک جور عطر…
عطر گل های وحشی!
-بوی پیچیده تو خونه تو دوس دارم.
خوشحالان تبسم زد.
-بخاطر عطریه که می زنم.
به اسمت اتاق خواب رفت.
-راحت باش الان میام.
فردین خودش را روی مبل ولو کرد.
این منزل شمتوجه شدا به نور زیاد احتیاج داشت.
همواره پرده ها کشیده بود.
آن هم پرده های تیره ی منزل!
رنگ قهوه ای که نشد رنگ!
شادان لباس عوض کرده بیرون رسید.
در کمال تعجب روسری نداشت.
موهایش را دم اسبی بسته بود.
فردین بر و بر نگاهش کرد.
سابقه نداشت روسری بردارد.
البته که عین قبل حجابش را سفت و سخت نمی گرفت.
اما خب…
خوشحالان وارد آشپزخونه شد.
بلوز آستین بلند سفیدی به تن داشت.
جنسش کشی بود و گشاد.
به تنش می وارد شد.
-از چی تعجب کردی؟
فردین حرفی نزد.
مسروران کف دستی به موهایش کشید.
-عین قبل سفت و سخت نیستم.
-من حرفی نزدم.
-اما تعجب کردی.
-یکم.
-سفت و سختیم جلوی بقیه اس.
-من که فرقی ندارم.
اینبار خوشحالان جوابش را نداد.

البته که فرق داشت.
با زمین و زمان فرق داشت.
آدم های خاص همواره خاص می مانند.
حالا تو زور بزن که فراموششان کنی.
قهوه ساز را روشن کرد.
-قهوه درست کنم که مشکلی نداری؟
-نه اصلا!
فردین نفس عمیق کشید.
از این بوی ادکلن خوشش می آمد.
-راستی از ادکلنی که گراهی شدم خوشت اومد؟
-بوش خوبه.
-نمتوجه شدم بزنی.
-بعدا!
شادان از آشپزخونه بیرون آمد.
روبرویش نشست.
-دلربا شدی.
خوشحالان ریز خندید.
-راستشو بگو جوونتر که بودی اینجوری مخ دخترارو می زدی؟
فردین با اعتماد به نفس اظهار کرد: من هیچ وقت طرف دختری نحرکت کردم اونا اومدن سمت من.
-واو، چه پرستیژ بالایی!
فردین کمرنگ تبسم زد.
-باور نداری؟
خوشحالان اخم کوچکی کرد و گفت: دارم.
-دلتنگت بودم شادان.
به سمتش خم شد.
دلم می خواد باز هم همون دختر کوچولوی قبل باشی.
-دیگه نیستم.
-می دونم، چقدر زود بزرگ شدی.
-فقط شکست خوردم.
-قلبیلشم منم.
-نمی خوام در موردش حرفی بزنم.
فردین کف دستانش را بالا گحرکت کرد.
سرخوشان از جایش بلند شد.
باید قهوه هایش را می آورد.
کمی درون آشپزخونه ماند.
این پا و آن پا کرد.
از دعوت فردین اصلا پشیمان نبود.
بلاخره باید با خودش کنار می آمد.
این دو مسیری لعنتی باید حل می شد.
ته اش یا می تمایل داشت یا نمی خواست.
-ماتیار هم میاد؟
-گاهی!

-پسر بسیار خوبیه.
-آره، خیلی متفاوت تر از مازیاره.
قهوه هایش را درون فنجان ریخت و رسید.
مقابل فردین گذاشت.
فردین یکی از فنجان ها را برداشت.
-بوش که عالیه.
شادان نمکین تبسم زد.
فنجان خودش را برداشت و مزمزه کرد.
-تنها بچه ی خانم جانه.
-و مطمئنا به‌شدت نقشه ها براش داره.
-صددرصد.
فردین با کنایه گفت: نمی خواد که عروسش بمونی؟
از این سوال جا خورد.
فنجانش از لرزی که داشت کمی کج شد.
برای اینکه رویش نریزد روی میز گذاشتش.
-ها؟
فردین تیز شد.
پس خبرهایی بود.
-خبری شده شادان؟
-نه، چه خبری؟
-مثلا یه پیشنهاد…
خنده ای مصنوعی کرد.
-دیوونه شدی؟ چه پیشنهادی؟
-ماتیار می تونه کیس مناسبی باشه.
خوشحالان اخم کرد و گفت: نه برای من.
-همه اینطور فکر نمی کنن.
تیز به فردین چشم دوخت.
-همه به من ربطی ندارن.
نمی خبر داشت چرا قلبش ناساکت شده.
انگار واقعا خبرهایی بود.
شاید باید از زبان ماتیار می کشید.
شادان نگاهش کرد.
-منو نترسون فردین.
-از چی قراره بترسی؟
-از کنجکاوی های بی موردت.
فردین عصبی شد.
-پای ماتیار وسطه یا نه؟
-نیست.
-باور نمی کنم.
-به درک!
کف دستی به صورتش کشید.
-نمی خوام دعوا کنم فردین.

فردین مهمان بود.
ابدا نباید تندی می کرد.
-ببخشید اگه بد حرف زدم.
فردین از جایش کشیده شد.
کنار شادان نشست.
دقیق نگاهش کرد.
میان چهره اش هاله ای از غم بی داد می کرد.
-من می ترسم سرخوشان.
-از چی؟
-نمی دونم، واقعا سر در نمیارم این ترس گنگ برای چیه!
شادان مهربان نگاهش کرد.
هنوز هم دوستش داشت.
نباید فردا نذری بدهد؟
این مرد هنوز هم دوستش داشت.
-برات یه قهوه ی دیگه بیارم؟
-میخورم.
شادان از جایش کشیده شد.
نمی تمایل داشت مدام سوال بپرسد که آزارش بدهد.
همین که تا حدی درک کرد فردین هنوز دوستش دارد کافی است.
بار دیگر قهوه ریخت و برگشت.
فردین در حال ور حرکت کردن با گوشیش بود.
با کنایه جویا شد: بازم خانم رازیه؟
-نه، همسایه مه.
شاخک هایش فعال شد.
-اینقد به آقای همسایه صمیمی شدی؟ به این زودی؟
فردین بی حواس اضافه کرد: آقا کیه؟ زنه بیوه اس.
دست مسروران لرزید.
یعنی چه؟
-همینی که یه دختر کوچولو داره؟
-اره، الان میگه دم در منتظر من نشسته.
به زور لبخند زد و کنار فردین قرار گرفت.
-که اینطور.
فردین گوشی را کنار گذاشت و فنجان را برداشت.
-یکم فضای خونه رو روشن کن.
-برای چی؟
-برای خودت، قلبمرده نشدی؟
-نه، راحتم.
بغض کرده بود.
خانم رازی کم بود خانم همسایه که از قضا بیوه هم بود اضافه شد.
بدبختی که یکی دو تا نبود.
-چت شد؟
شانه بالا انداخت و اظهار کرد: هیچی!

کمی از قهوه اش مزمزه کرد و فنجان را روی میز گذاشت.
-شامگاه بمون، منظورم اینه برای شام.
-دعوت خوبیه اما خب کمی کار دارم.
خوشحالان با قلبخوری رو گراهی شد.
-هر جور راحتی!
-البته میشه کنسل کرد…
شادان باز هم نگاهش نکرد.
اصلا نمی دانست دردش چیست؟
همه اش قلبخور بود.
از عالم و آدم گلایه داشت.
هیچ چیزی باب میلش نبود.
-خوشحالان خانم…
-برو به کارت برس، اجباری نیست.
بازوی سرخوشان را گراهی شد و به سمت خودش چرخاندش.
-از چی قلبخوری؟
-هیچی!
-باشه باور کردم، منو نگاه…
شادان سر بلند کرد و نگاهش کرد.
-حواسم بهت هست سرخوشان…
-نیست، به‌شدت وقته حواست بهم نیست، اندازه ی چهار سال که از عمرم گذشت.
بغض چنبره زد به گلویش…
انگار ماری پیچ و تاب بخورد.
فردین قرص صورتش را گحرکت کرد.
-نخواستی، خودت نتمایل داشتی نه من.
اشک از چشمانش پایین رسید.
-من نمی دونم دارم چیکار می کنم فردین.
فردین با اشتیاق در آغوشش کشید.
پشت کمرش را نوازش کرد.
شادان ریز ریز اشک می ریخت.
انگار بار دیگر مازیار مرده باشد.
-آروم باش دختر خوب.
خوشحالان محکم بغلش کرد.
فقط گریه می کرد.
فردین سعی داشت آهستهش کند.
اما تفاوتی ایجاد نمی شد.
بلاخره از خودش جدایش کرد.
با انگشتانش صورتش را پاک کرد.
به آهستهی نزدیکش شد.
جوری که حس کرد قلبش دیوانه وار درون سینه اش می کوبد.
با انگشت شصتش روی لبش کشید.
-می دونی چقدر بی‌قرارتم شادان؟
خوشحالان با گریه نگاهش کرد.

نه نمی درک کرد.
به والا که نمی متوجه شد.
فردین نزدیک تر شد.
آنقدر که نوک بینی اش به نوک بینی مسروران برخورد.
با احتیاط بوسه ی کوچکی به لب مسروران زد.
واکنش بدی که نمتوجه شد.
پهلوی سرخوشان را کمی فشار داد.
لبش را به دهان برد.
بوسیدن این لب ها از بهشت حرکت کردن هم بهتر بود.
گریه ی سرخوشان بند آمد.
داشت هممسیریش می کرد.
کاملا معلوم بود حریصانه دارد این کار را می کند.
دست فردین از زیر پیمسیرنش بالا حرکت کرد.
کمرش را نوازش کرد.
گرمی دستش روی پوست کمرش خوشحالان را حریص تر می کرد.
هر دو نیاز داششتاب‌زده.
مدتی مال هم بودند.
به خوب و بدش فکر نمی کردند.
فقط حال مهم بود.
کف دست فردین چرخید و به سمتش سینه اش وارد شد.
دست شادان هم پشت گردنش نشست.
مطمئن بود شادان اجازه را داده.
رفتارش عین یک آدم مست بود.
خودش هم کف دست کمی از سرخوشان نداشت.
۴ سال تنها بود.
به هیچ زنی دست نزد.
و حالا که روبروی خوشحالان بود…
زنی که عمیقا می میل داشتش…
هیچ چیزی دیگری مهم نبود.
فقط او بود و این لحظه.
وقتی در یک چشم برهم زدن خودش را متوجه شد که مماس روی خوشحالان دراز کشید.
برهنه و با تنی تب آلود.
نگاه های خیس شادان رهایش نمی کرد.
کف دست هایش به کمرش چنگ می زد.
آوای دلشان عین طبل جنگ بود.
جوری می کوفت انگار هر بار حمله ی دشمن را خبر می دهد.
فضای منزل آنقدرها گرم نبود.
اما هر دو عرق کرده بودند.
فردین نرم حرکت کردار می کرد.
زنی که بیشتر از سه سال رابطه نداشت باید هم با ملایمت با او برخورد.
باید حس می کرد خودش مهم است نه این رابطه.
مسروران اما در حال و هوای دیگری بود.

همراهیش می کرد.
نمی فهمید.
واقعا هیچ چیزی نمی فهمید.
انگار در دنیای دیگری بود.
تمام مدت نگاهانش بسته بود.
انگار بخواهد همه چیز را با دل و جان حس کند.
سال ها منتظر بود.
سال ها در تب این تن مرد.
اما باز هم خودش را حفظ کرد.
با کسی نبود.
خودش را خراب نکرد.
اما الان…این لحظه…
اصلا نمی متوجه شد خودش را خراب کرده یا نه؟
پاکیش زیر سوال حرکت کرده یا نه؟
فقط می متوجه شد این رابطه را می میل داشت.
نه برای اینکه سه سال تنها بود.
این رابطه را با این مرد می میل داشت.
مردی که از ته قلب می پرستیدش.
برایش جان می داد.
بودن با او در خواب هایش بود.
و حالا واقعیت یک اتفاق تازه بود.
کاش مشروب خورده بود تا بهانه ای برای مستی اش داشته باشد.
اما هیچ چیزی هم نخورده بود.
حس می کرد آنقدر ادرنالین درون تنش تزریق شده که دارد دیوانه می شود.
چه بلایی سرش وارد شده بود؟
-مسروران!
صوتیش زنگ دار بود.
انگار سلول هایش را به مبارزه بطلبد.
-من اشتباه نکردم ها؟
فردین چانه اش را بوسید.
-ما اشتباه نکردیم.
اما اشتباه کرده بودند.
فردین سرش را پایین آورد.
گردن خوشحالان را چندین بار بوسید.
تمام عشق و علاقه اش را در رفتارش ریخته بود.
این فقط یک رابطه نبود.
دلدادگی بود.
عاشقی به زنی که بی نهایت دوستش داشت.
شادان نگاهانش را روی هم گذاشت.
اشکی از دیدهش سر خورد.
کار تمام شد.
فردین عقب کشید.

خوشحالان ناباور به سقف زل زد.
بی حرکت بود.
انگار یکهو از بهشت به جهنم پرتش کردند.
تازه فهمید چه کرده!
همه ی احساسات سرجایش آمد.
الان عشق نبود که قد بلندش کند.
حس بیزاری از خودش بود که تمام جانش را فرا گحرکت کرد.
دیدهانش بارید.
با خودش تکرار کرد: من چیکار کردم؟ من چیکار کردم؟
فردین رویش نیمخیز شد.
متهجب تکانش داد.
-شادان خوبی؟
مسروران ناگهان عقب کشید.
لباس هایش را چنگ زد و دورش گرفت.
این مرد درون منزل اش چه می کرد؟
با فردین رابطه داشت؟
واقعا این همه احمقانه فکر کرده بود؟
فردین هاج و واج نگاهش کرئ.
چه بلایی سر این زن وارد شد؟
-از خونه ام برو بیرون.
-مسروران خوبی؟
-بیان کردم برو.
فردین فورا لباس هایش را پوشید.
باید آرامش می کرد.
-خوشحالان به خودت بیا…
خوشحالان داد زد: به خودم اومدم، تازه متوجه شدم چه غلطی کردم.
قد بلند زیر گریه زد.
خودش را خراب کرد.
از الان دیگر ناپاک بود.
یک هرزه ی بدبخت…
-بذار کمکت کنم.
با پرخاش گفت: بهم کف دست بزنی خودمو می کشم.
انگار اصلا تعاقلب روحی نداشته باشد.
-باشه، فقط لطفا آروم باش، میرم برات آب بیارم.
-نمی خوام فقط از خونه ام برو بیرون.
شاید بهتر برود فعلا برود.
-باشه میرم فقط آروم باش.
از در بیرون زد.
اما جایی نرفت.
روی پله های مسیررو نشست.
هیچ پیش بینی از رفتار سرخوشان نداشت.
نمی توانست هم تنهایش بگذارد.