پارت ۱۵
بعد از خوردن شام کسری تمام وسایل و جمع کرد و با هم به سمت ویلا برگشتیم به محض اینکه داخل اتاقم حرکت کردم کسری بدون اینکه اجازه بده لباسی بردارم منو با یه حوله به داخل حمام فرستاد تا دوش بگیرم.
بعد از یه دوش حسابی حوله رو به دور خودم محکم کردم و از حمام بیرون اومدم. کسری روی تخت خوابیده بود و یک دست شو روی چشم هایش گذاشته بود با مشاهده کردن لباس هام بر روی تخت لبخندی روی لبم جای گرفت. برام یه تاپ شلوارک زرشکی با نقش سفید روی تخت گذاشته بود. به سمتشون رفتم و برشون داشتم و به داخل حمام برگشتم. با پوشیدنشون به سمت تخت برگشتم تا تمایل داشتم بخوابم کسری گفت:
– کجا عزیزم؟
_ بیدارت کردم؟
– خواب نبودم که بخواب بیدار بشم. موهاتو خشک نکردی کجا داری میای؟
وای کسری فکر کردم چی شده، خودش خشک میشه.
روی تخت دراز کشیدم و ادامه دادم:
_ من غش خوابم.
– خودم برات خشکش میکنم. پاشو تنبل خانم.
کسری دستم و گحرکت کرد کشید. هرچه نقو نوق کردم فایده نداشت. منو پشت میز آرایش نشوند، سشوار و به برق زدو با صبوری مشغول خشک کردن موهام شد. از آینه که نگاهش میکردم انگار کسری نبود یه مرد با نگاه فوقالعاده خاص، نگاهی که هیچگاه در هیچ مردی نمتوجه شدم. حتی میلادی که این همه ادعای عاشقیش میشد. کسری سشوار و خاموش کردو خم شد و سرشو درون موهام کردو از جان دل، نفس عمیقی کشید.
– من که دلم نمیاد جان دلم آخ بگه چه برسه به سرما خوردگی؟
_ کسری چرا اینقدر دوستم داری؟
سرشو از درون موهام بیرون آورد چرخید رو به روم، روی زانو نشست:
– نمیدونم سرمه، خودم هم بارها این سوال و از خودم جویا شدم تنها جوابی که گرفتم این بوده، زیرا عاشقت شدم.
_ تو که منو نمشاهده کرده بودی.
درسته خودتو ندیدم ولی وصفتو زیاد گوش دادم. اون نامرد در موردت حرف زیاد میزد اما نامیل داشته در میان جملاتش از ده جمله اش هفتاش تعریف و تمجید بود. نامیل داشته کنجکاو شدم و تمایل داشتم ببینمت. مدتی که برای تحقیقات پیش دوستان دانشگاهیات حرکت کردم، عکستو که با دوستانت در اردو گرفته بودی متوجه شدم. اونجا بود که دلم یجور ناکوک شد و ذهنم یه جور دیگه، هر جا بودم تصویرت جلوی چشمم بود. بارها سعی کردم فراموشت کنم ولی نتونستم. این قلب هر لحظه با بودنت و نبودنت با یاد آوریات بی قرار بود. جوری که حس میکردم بیماری قلبی دارم. به خودم گفتم تو باید مال من بشی حتی اگر ردمم بکنی اونقدر میام تا قبولم کنی. سرمه تنها چیزی که میتونه من و از تو جدا کنه فقط مرگ.
باگوش دادن اسم مرگ از کسری درون دلم تیری کشیده شد. ناخواسته آخی اضافه کردم و کف دستمو روی قلبم گذاشتم. کسری کف دست و پاشو کردو هراسیده پرسید:
– عزیزم چی شد؟ حالت بد؟ پهلوهات درد گرفته؟ حتما بدنت سرد شده، بیا ببرمت داخل تخت و یه چیز گرم کنم بپیچم دورت.
_ خوبم کسری اما خواهش میکنم دیگه اسم مرگ و جدایی و جلوی من نبر.
– وای دختر منو که کش…
ترسوندی، خدارو شکر! بریم بخوابیم. باید امروزگار حسابی خسته شدی، باید خوب استراحت کنی!
با هم به سمت تخت راهی شدیم. کسری کف دست هاشو باز کردو منو در آغوشش کشید. سرمو روی بازو و سینه هاشو گذاشتم و مثل یه کودک، در آغوش گرم و پر از امنیتش جمع شدم و بهشدت زود به خواب راهی شدم.
تمام یک هفته ای که در شمال بودیم از بهترین و پریادگار ترین روزگارهای زیستنام بود. یعنی به معنای واقعی طعم عاشق شدن و مشاهده کردمو چشیدم. من در کنار کسری مسرور بودم. حال خوبی داشتم. اون کاری کرد که من حتی به خانواده ام و اطفاقاتی که در گذشته برام افتاده بود فکر نکنم. تنها چیزی که کمی خاطرمو اذیت کرد تماس های گاه و بی گاه تلفنی کسری بود اما من حق شکایت نداشتم. خوب اون یه پسر داشت. بچه ای که من برای همیشه، از داشتنش محروم بودم.
بعداز ظهر روزگار دوشنبه بود که به خونه رسیدیم بعد از جا به جایی وسایل من رفتم دوش بگیرم اما کسری به خاطر رانندگی کلی خسته بود و قصد استراحت داشت روی تخت دراز کشید. از جا
نام که بیرون اومدم کسری رو نمشاهده کردم مشغول خشک کردن موهام بودم که صوتی زنگ تلفن هممسیر کسری توجه امو جلب کرد. چرا کسری گوشیشو تو اتاقم جا گذاشته؟ شونه هام و بالا انداختم و حوله رو روی تخت انداختم. کف دست بردم حوله دورم و باز کنم که باز تلفنش زنگ خورد. با خودم اضافه کردم حتما یکی باشه که باهاش کار مهم داشته باشن. به سمت موبایل حرکت کردمو دست دراز کردم بردارم که با دیدن اسم شادی روی گوشی کف دستم میون هوا و زمین خشک شد. ته قلبم خالی شد و هر چی افکار منفی بود ذهنم و پر کرد. یعنی صاحب این اسم کی میتونه باشه؟ اسم مامانش که مسروری نیست؟ خوب یادمه اون روزگار به مولینش گفت مریم. اعصابم به هم ریخت. تلفنو روی تخت انداختمو لبه تخت جای گرفتم. آرنجمو روی زانوهام گذاشتم و صورتمو درون کف کف دستم پنهان کردم. دلم ضربان گرفته بود. کف دست هام میلرزید.حالم اونقدر خراب بود که میتمایل داشتم جیغ بزنم. _سرمه آروم باش! تو چه مرگت شده؟ چرا با مشاهده کردن اسم زن حالت بد شد؟ چطور میتونی نسبت به شوهرت بدبین باشیو شک کنی؟ مگه تو با وضعیتی که داشتی کسری بهت اعتماد نکرد؟ شاید همکارش باشه ولی اگر همکارشه چرا به اسم کوچیک اسمش و سیو کرده؟ وای دارم دیوونه میشم. سد پشت دیده هام شکسته شد و اشک هام جاری شد و حق حق گریه ام قد بلند شد کف دستم و محکم جلوی دهنم گرفتم تا صوتی گریه ام از اتاق بیرون نره ولی دلم دردگراهی شده بود انگار یک نفر درون مشتش گحرکت کرده بودو داشت با تمام قدترتش میفشردش. یعنی تمام تلفن هایی که بهش میشده همین زن بوده؟
– سرمه عزیزم، برای شام چی دوست داری سفارش بدم؟
با گوش دادن صوتی کسری رو برگردوندم و از سرجام بلند شدم. اشکهام و شتابزده پاک کردم. کسری داخل اتاق شد و جویا شد:
-بگو جان قلبم میخوام تماس بگیرم! سرمه، ببینمت! ضجه زدی؟
پشتم به کسری بود خم شدم و مشغول زیرو رو شدن کشو پاتختی شدم و اظهار کردم:
_ نه عزیزم، چرا باید گریه کنم؟
حضور کسری رو پشت سرم حس کردم خم شدو هردو بازومو گحرکت کرد و به طرف خودش برگدوند و با جدیتی که تا به حال تو صورتش نمشاهده کرده بود از من جویا شد:
– ببینمت! که گریه نکردی؟ فقط یک ساعت تنهات گذاشتم. بگو ببینم چی شده؟
خودم و از حصار دست هاش بیرون آوردم و به سمت کمد لباس هام رفتم و گفتم:
هیچی، برو بیرون میخوام لباس عوض کنم.
– من هیچ کجا نمیرم! تو هم اگر قراره لباس عوض کنی جلوی روی من عوض کن.
_ کسری از اتاقم برو بیرون!
– اتاقت؟ الان شده اتاقت؟ آره سرمه؟ تو این یک ساعت چه اتفاقی افتاد که باعث شده تو گریه کنی؟ منو از اتاق بیرون میکنیو اتاق میشه اتاقت؟
_ هیچی فقط نیاز دارم تنها باشم.
– نگو نیست که یه چیزی هست و من هم از این اتاق بیرون نمیرم تا بهم بگی!
خشمگین به طرفش حرکت کردم و با مشت به بازو سینه اش زدم و گفتم:
_ از اتاقم برو بیرون! نمیخوام ببینمت! چرا نمیفهمی چرا درک نمیکنی؟ دوست ندارم چشمم به صورت دروغگوت بیفته! برو بیرون! خشمگین بودم و حال خودم و نمی درک کردم. تنهاکاری که میکردم خشمم و با مشت زدن به بازو و تخت سینه اش بود میمیل داشتم از اتاق بیرونش کنم اما اون مثل یک کوه مقاوم همونجا از حرکت ایستاده بود و دریغ از یک سانت جا به جا شدن، بدون هیچ حرف و اعتراضی مشت های من و تحمل میکردو حرف های منو با قلبو جون میخرید. کسری انگار متوجه شد بهش نیاز دارم و دارم بهانه گیری میکنم. منو محکم در آغوشش گرفتو مشغول نوازش کردنم شدو زیر باران بوسه های ریزش قرار گحرکت کردم. خوب بلد بود چطور دل نا آراممو آهسته کنه.
– آروم عزیزم، آروم قربونت برم! کسری فدات بشه! آروم باش عزیز قلب کسری، هیچ دوست ندارم حالت بد بشه.
_ کسری.
– جان دل کسری!
کسری منو بغل کردو به سمت تخت رفت، روی تخت قرار گرفت و منو روی پاهاش نشوند. سؤال کرد:
– بگو جون قلبم؟ حرف بزن! چی شده که چشم های سرمه ام اشکی شده؟
_ یه چیز بپرسم راستشو بهم میگی؟
ممنون خانم، من کی بهت دروغ بیان کردم؟
از حرفی که زدم خجالت کشیدم. سرمو پایین انداختم و مشغول بازی با انگشت های دستم شدم. کسری چونه ام گراهی شد و صورتمو بالا آورد:
– بگو جان قلبم! چی داره تَه دلت میگذره؟
_ نمیخوام ناراحتت کنم اما زیرا نمیخوام شکی تو قلبم باشه باید بپرسم.
– بگو عزیزم!
_ تمام تماس های تلفنی که بهت میشد از طرف پسرت بود؟
– معلومه چطور مگه؟
_ بهم دروغ نمیگی؟
– سرمه این چه سوالی؟ چی شده؟ تا حرف نزنی که من از درونت نمیفهمم!
_ مسروری کی؟
کسری با شنیدن اسم، اول شوکهو متعجب شد. همونطور که دهنش باز بود نگاه بست کم-کم حالت صورتش عوض شد و جاشو به خشم داد. دندون کروچه ای کرد و گفت:
– خدا لعنتت کنه، میدونم داری از کجا میسوزی و چه قصدی داری ولی کور خوندی.
_ کسری اون زن کی؟
– متاسفم سرمه، باید از قبل در موردش میاضافه کردم. مسروری همسر سابق منه، تا در مورد ازدواج مجدد من شنیده چند باری از طریق سام تماس گحرکت کرده، با جدیت گفتم نمیخوام باهاش صحبت کنم و جوابشو ندادم فکر نمیکردم امروزگار هم تماس بگیره اما براش دارم، چراکه قلب خانم خوشگلم و شکسته.
تا کسری گفت مسروری همسر سابقشه وجودم آروم گراهی شد. نفس عمیقی کشیدم و کف دستمو دور گردن کسری انداختم صورتمو به گردنش نزدیک کرد.م تنها آغوش گرم و عطر بدنش بود که بهم ملایمش میداد.
– سرمه جانم.
_بله!
تا سرمو قد بلند کردم بهش نگاه کنم؛ لب هام، مهر لبهای گرم کسری شد و من هر لحظه با غرق شدن در کسری نه تنها گذشته بلکه مسروری نامی رو هم فراموش کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن