پارت ۴ رمان عود

هر دوی شان!
چیزی که این سفر را از همه بیشتر لذت بخش میکرد پیشنهاد وانیا مبنی بر برگشت شان به منزل بود..قلببرکش صحرا را خانۀ خود میدانست..
البته شاید هوای نسبتاً سرد ترکیه یکی دیگر از آن قلبایلی بود که وانیا سرمایی علاقه ای به ماندن در آنجا نداشت!
شب را در میان راه اطراق کردند و اینبار برای وانیا و خلیل چادری کوچک برپا کردند تا هر دوبیارامند و فردا صبح زود دوباره حرکت کردند و سر ظهر به نخلستان رسیدند.
هرچقدر نزدیکتر میشدند صوتی ساز و آواز کشیدهتر میشد و صوتی خانوم هایی که شعرمیخواندن و کل می کشیدند.وانیا بازهم با تبسم به خلیل چشم دوخت و که جوابش را با یک تبسم گرفت.به شکل عجیبی احساس راحتی میکرد، انگار که واقعا صحرا خانه اش شده بود، دلش برای آن گرمای سوزان و آفتاب کور کننده دم ظهر هم تنگ شده بود در همان مدت مدت کم..وقتی بلااخره وارد نخلستان شدند، به محض پایین وارد شدن از شتر های شان به کف دست بوسی عبدالرحمان که بازهم با تبسمی پنهان شدن در پی ریش های کشیدهش به استقبال آنها از حرکت ایستاده بود.او با مهربانی پسرش را در آغوش گراهی شده و بوسه ای بر سر وانیا نشانده بود و از همه خواسته بودتا بازهم برای شب آماده گی یک جشن را بگیرند و آن نصف روزگار باقی مانده را به این دو از سفربرگشته و خسته را اجازۀ استراحت بدهند که با این درتمایل داشت وی با استقبال همه مواجه شد.
خلیل و وانیا شانه به شانۀ هم به سمت چادر شان حرکت کردند و به محض آنکه داخل شده و پرده های ورودی را رها کردند وانیا دست انداخت و شال دور سرش را باز کرد و به ادامۀ آن عبایش را در آورد و نفس عمیق و صدا داری گحرکت کرد و باخرسندی به سمت خلیل برگشت و اظهار کرد: هیچ جا خونۀ خود آدم نمیشه..مگه نه!؟
و خلیل در شگفت و لذت از این همه قلببستگی وانیا به صحرا و این چادر شان تبسمی زد وسرتکان داد که وانیا با همان تبسم به سمت تخت رفت و خود را بر روی آن انداخت و درحالیه پروانه وار کف دست هایش را تکان میداد و ملافه ها را لمس می نمود بیان کرد: قلبم برای تخت خودمون تنگ شده بود..!
بالشت ها را بو کشید و اظهار کرد: باورکن بالشت های ما بوی بهتری میده..ذهنش افسار گسسته درحالی سفر به گذشته ها بود،جایی میان خاطراتی که با سمیه داشت، همان جاهایی که سمیه همواره از صحرا بد میاضافه کرد وهیچ وقت ماندن در آن را دوست نداشت و هر وقت سفر میرفتند زمانیکه قصد برگشت داشتندانگار عزا میگرفت.به سمت وانیا حرکت کرد و درحالیکه کندوره اش را در می آورد پرسید: استانبول را نپسندیدی؟!
وانیا همانطور دراز کشیده به او نگاه کرد و اضافه کرد: جای خوبی بود، اما سرد بود..من از سرما خوشم نمیاد! حبیبتی این به خاطر این است که فصل سرماست، اگر درتابستان آنجا برویم شاید خوشت وارد شد..وانیا سر جایش نشست و سر درگم از سوال های او پرسید: حالا چه گیری دادی به ترکیه؟کشور های خوش آب و هوا کمه؟!
تو کجا ر ادوست داری؟وانیا کمی فکر کرد، ولی از آنجایی که برگشت به منزل حس فوق العاده ساکتش بخش و خوبی رابه او داده بود نمیتوانست بر روی جای دیگری تمرکز کند و بهترین مکان دنیا همین صحرا به نظرش میرسید.و مدتیکه نتوانست جواب خلیل را بدهد دقیقا به آن حرف خواهر بزرگش که از خانۀ شوهرش قهر کرده بود و به خانۀ آنها آمده بود ولی همان شامگاه اول دائم اعتراف میکرد که قلبش برای خونه و زیستن خودش تنگ شده رسیده بود..!وقتی که ذهنش را خلیل همسرخود پذیرفت، صحرا و این چادر را هم خانۀ خود و مکان امن خود قبول کرد، و حالا بعداز ۲ روزگار دوری با اینکه هیچ مشکلی نبود و اگر حال جسمی اش مساعد می بود میتوانست بهترین سفر گردشی_کاری باشد ولی تمام مدت دل او اینجا بود..خلیل بعداز پوشیدن لباس راحتی که باز هم یک کندوره بود اما از جنس سبک تر و خنک ترآن مجدداً کنار وانیا قرارگرفت و به او که هنوز کف دستانش را باز کرده و بر روی تخت دراز کشیده بود نگاه کرد و در همان حال اضافه کرد: خوابت می آید؟!
وانیا بدون آنکه چشمانش را باز کند بیان کرد: نه زیاد..و با قرار گرفتن وزن خلیل بر روی تنش دیدهانش را تند باز کرد که با لبخنده شیطنت آمیزاو مواجه شد..
لب هایت دیگر درد نمیکنند؟!
تبسمی خیلی مشابه به لبخند خلیل آرام آهسته بر لب های وانیا هم جای خوش کرد و با نازی که بار دیگر به صوتیش میداد جواب داد: چرا..
بوسه ای به‌سرعت و کوتاهی بر لب های وانیا کاشت و بیان کرد: خوب شد؟
وانیا لبانش را غنچه نمود و اضافه کرد: هنوز درد میکنه..
خلیل بوسه ای برلب های غنچه شده ی او کاشت که ماننده گلی به تبسمی ازهم باز شدند..!بوسه های ریزی بر نگاهان او زد و همانطور بوسه هایش را ادامه داد، شیار گونه..چراکهه..گردن..همانطور بوسیده پایین میحرکت کرد، و زمانیکه به ترقوه ی او رسید آهسته کف دست برد تا بند لباس او راباز کند..و در همان حال نفس های عمیق از خماری میکشید که حرم شان داشت حال وانیا راخراب میکرد..وقتی ۱ بندینه ی لباس را با رخوت باز نمود و با هر تماس سر انگشتانش حال وانیا را خراب کرد بلاخره وانیا دستش را گحرکت کرد و اظهار کرد: خلیل الرحمان..من..خلیل لب های اورا شکار کرد و نگذاشت حرفش را کامل کند، اینبار بوسه ی شان را عمق بخشید و این کارش باعث شد وانیا هم هممسیری اش کند.
کف دستانش را در موهای خلیل چنگ نموده بود و شمتوجه شد تر از هر مدت دیگری هممسیری اش میکرد..
دستان خلیل دوباره به سمت س*ین*ه های او راهی شد و با اولین لمس شان وانیا آه غلیظی دردهان او رها کرد که خلیل فشاری به آنها وارد کرد و اینبار وانیا لب هایش را جدا کرده و قد بلندترآه کشید..
خلیل بوسه های زیرش را مجدداً شروع کرد و بازهم به سمت گردن و پشت گوش او رفت ووانیا بازهم ناله های تو گلویی اش را رها کرده بود..
خلیل از محدودیتی که در چادر ها به خاطر آوا های شان داشتند تنها همین بخش که وانیاآه و ناله هایش رادر گلویش خفه میکرد را از همه بیشتر دلبسته شد.
با دستش ادامۀ بندینه های وانیا را هم باز کرد و و به‌سرعت پیراهن را از بدن او جدا کرد و باهمان سرعت خودش هم لخت شد و از آنجایی که میدانست قلببرش روشنایی و مشاهده کردن این سرتا پا عریانی را نمی پسندید ملافۀ طلایی رنگ را بر روی تن شان کشید..
مجدداً روی وانیا قرار گراهی شد، با دست هایش تمام وجود او را مورد نوازش قرار داد و آنقدر وانیارا تحریک کرد که بلاخره او بود که سر خلیل را پایین کشید و شروع کنندۀ یک بوسۀ طولانی شد!خلیل برای اولین بار زبانش را وارد دهان وانیا کرد و زبان او را وارد دهان خود کرده وم*کی*ده بود..
همان لحظات اول وس*ط پ*ای وانیا قرار گرفته بود و آرام ساکت بدن هایشان را بهم م*ی م*الی*د و این کارش آنقدر آهسته و لذت بخش بود، مخصوصا برای وانیای که چندین روزگار را درعادت ماهیانه به سر میبرد و حالا به شدت میزان تحریک پذیری اش به خاطر ترشح هورمون ها بالا بود..که چند لحظه نگذشته بود او با آه کشیدهی ارض*ا شد..!
خلیل با لبخند به وانیا خیره شد، دیدهان بستۀ او را بوسید و آهسته آرام حرکاتش را شروع کرد..
خودش را بیشتر از همواره به او میفشرد و همین کارش باعث شد که دوباره وانیا به آن تحریک شده گی لازم برسد و همانطور چشم بسته ناله های ریز سر دهد..
مدتی گذشته بودو هر دوی شان در اوج به سر میبردند و کنار گوش هم نفس نفس زنان ناله میکردند که خلیل نامیل داشته خودش را اندکی به وانیا فشرد و از آنجایی که در بدن های شان مقابل هم بود م*ردا*نگ*ی اندکی داخل راهی شد که گ*رم*ی و ت*نگ*ی بیش از اندازۀ وجود وانیا باعث شد از خود بی خود شده و اندکی بیشتر خود را به او بفرشد که با جیغ وانیادرست کنار گوشش لحظه تمام خماری وتحریک شده گی اش پرید!!!
خود را از او جدا کرد اما وانیا با این کار مجدداً جیغی کشید و صدای هق هق گریه اش بلندشد، دست پاچه شده بود!!
وانیا گریه میکرد و لب اش را برای قد بلند نشدن صدایش گاز میگحرکت کرد، خلیل میتوانست خون
جریان پیدا کرده میان پاهای او را حس کند و نمیاطلاع داشت جلوی خون ریزی را بگیرد یا کارش را آنقدر ادامه دهد تا درد وانیا کم شود..
لعنتی چرا یادش نمی رسید در کلاس های تنظیم خانواده چه کاری در چنین موقعیتی یادش داده بودند..
بدون شک اگر یکبار دیگر داخل میکرد وانیا غش میکرد از درد، با شک و ترمتوجه شد مجدداً خودش را روی او کشید، اصلا لذتی نمیبرد، تمام حس های خوبش پریده بودند و تنها میخواست وانیارا دوباره ارضا کند تا در مرحلۀ ارگاسم اینقدر درد نکشد..
اما برخلاف آن چیزی که فکر میکرد نه تنها وانیا مجدداً تحریک شد بلکه خودش هم خمار
شده و بار دیگر داشت لذت میبرد ولی اینبار با احتیاط تر بود و نمیخواست دوباره آن اتفاق تکرارشود..
سرش را خم کرد و قسمت نرم گوش وانیا را بین لب هایش گحرکت کرد و مکید که باعث شد وانیاآهی بکشد، حتی آه هایش هم خش دار بود..
از چشمان خلیل انگار حرارت بیرون میزد، تمام وجودش میمیل داشت آن گرما و آن ت*نگ*ی را دوباره احساس کند اما هنوز بخشی از ذهنش فعال بود و میتوانست درک کند که این کارش فعلا درست نیست.
وانیا بلاخره به اوج رسید و برای اولین بار ناله ای نسبتاً بلند در چادر شان رها کرد که همین موضوع باعث شد خلیل هم به اوج برسد و ولی او لب هایش را بر روی شانۀ سفید وانیا چسپانده و صدایش را خفه نموده بود!
خسته بود، از هر زمان دیگری خسته تر بود..
اما ملایم بود..به اندازه ای آهسته که حتی اگر همان لحظه جنگ میشد هم نمی هراسید..وانیایش مال او شده بود، گل پاکش بلاخره برای او شده بود..هرچند ناگهانی و نامیل داشته و بد و بدون یک نزدیکی کامل بود ولی بازهم خوب بود، به وانیا که خواب رفته بود نگاه کرد..!قلبش میمیل داشت او را در آغوشش تنگ کرده و بخود بفشرد، دلبرک استخوانی اش به کف دست اوپا به جهانی زنانگی گذاشته بود..احساس سبکی میکرد..
انگار وزنی از روی دلش برداشته شده بود، وزنی که شامگاه حجلۀ اش با سمیه بر قلبش قرار گرفته بود، وقتی که هیچ خونی نیامده بود..!!!
لباس وانیا را تنش کرد و کنارش دراز کشیده و در برش گحرکت کرد..به عادت همیشگی او را اندکی به خود فشرد که وانیا در خواب ناله ای کرد..چقدر این عادت خواب راهی شدن های او را دلبسته شد..اصلا چیزی بود که درمورد او دوست نداشته باشد؟!
به صورت غرق خواب او که هنوزم ردی از اشک را در خود داشت خیره شد، حتی اون لحظه که جیغ کشیده بود هم عاشق شدنی به نظر میرسید..احساس میکرد واله و شیدای این موجود استخوانی بغلی شده است!کف دستی در موهای او کشید و با احساس رطوبت شان به این فکر افتاد که وانیا به محض بیدارشدن قلبش حمام می خواهد.
برخلاف میلش از چادر خارج شده و به معصمومه گفته بود که وسایل مورد نیاز را به همان نگاهه ی آب گرم ببرد..جایی که بدون شک جزه مکان های مورد علاقه ی وانیا بود.وسط ظهر بود، ساعتی که آفتاب از همیشگی سوزان تر می تابید، همه در چادر های شان بودندپس با خیال راحت وانیا را در ملافه ای پیچانده و به سمت دیدهه حرکت کرد.وقتی وارد چادر شد نفس راحتی کشید، وانیا سنگین نبود،اما هوا بسیار گرم بود طوری که در همان کندوره ی شیری رنگ سرد..بازهم داشتمیسوخت..
وانیا چطور میتوانست از اینجا خوشش بیاید؟؟؟ او که مدت بیشتری را در صحرا گذرانده بودبعضی وقت ها گرمای آن را تحمل کند.
وانیا را بر روی متکا گذاشت و خودش کنار او نشست، ظروف پر از غذا فضای کوچک چادر راتنگ کرده بود و او فقط میتوانست کنار وانیا بنشیند یا در دیدهه دراز بکشد.انتظارش زیاد طول نکشید که وانیا بیدار شد، شاید به خاطر دردش و شاید هم به خاطر آوای قل قل چشمه ی آب گرم..
وقتی چشم گشود با اولین چیزی که مواجه شد چهره ی خندان و مهربان خلیل بود، میل داشت به سمتش خم شود که با احساس درد وجودش صورتش به شدت درهم راهی شد و لب هایش رابهم فشرد.
خلیل به‌سرعت به کمک او شتافت و اضافه کرد: حبیبتی آب گرم دردت را کم میکند..
و فرصت اعتراض به او نداد و لباس هایش را در آورده و بعداز لخت شدن خودش هر دو درنگاهه قرار گراهی شدند و برخلاف تصور خلیل وانیا چنگی به بازوی خلیل انداخته و عضلاتش رامنقبض کرده بود..
خلیل کف دست هایش را نوازش وار در پهلو های وانیا حرکت داد و اظهار کرد: آرام باش..وانیا با بغض نالید: میسوزه..خلیل الرحمان میسوزه..خلیل اینبار شروع نمود به نوازش قسمت های حساس وجود او و با این کار حواس او را از دردوجودش پرت کرد و در همان حال گاهی دانه ای انگوری کنده و در دهان وانیا میگذاشت..
وانیا بلااخره در آغوش خلیل ملایم گراهی شد و خودش را آرام در آب گرم دیدهه ی جوشان رهاکرد.خلیل دست او را گرفته و به سمت دهان خود برد و دانه دانه انگشتانش را مکید که باعث شدرخوتی عاشق شدنی وجود وانیا را در بر بگیرد..وانیا خودش را اندکی در آغوش خلیل جا به جا نمود که باعث شد سکوت طولانی بین شان شکسته شود..
درد داری حبیبتی؟ نه!
خانوم شدنت مبارک عزیزم!این جمله ای که خلیل گفت دقیقا دیالوگ یک فیلم بود که از آن خوشش آمده بود و همیشگی آرزو داشت آن را به همسرش بگوید که..آهی کشید و سرش را تکان داد تا افکارش از کنکاش در گذشته رهایی یابند و به جایش منتظر عکس العمل وانیا شد..
و لی تنها چیزی که از وانیا گوش داد، خاموشی بود..!
دیدهان وانیا با وحشت در مردمک های دیدهانش می چرخیدند، سرش گیچ میرفت از افکاری
که دسته داسته وارد ذهنش می شدند..
دخترانگی اش را از دست داده بود!
آن همه برنامه داشت، آن همه آرزو داشت برای این اتفاق اما ساعتی پیش به راحتی تمام
دارایی اش را در شهوت شمتوجه شد از کف دست داده بود..
احساس بدی داشت!
ماننده کسی که بدون سرپناه زیر باران مانده باشد..
از طرفی فشاره عصبی که مستقیم بر روی معده اش تاثیر میگذاشت و از طرفی بغض چمبره زده در گلویش..کلافه بود..
به نفس نفس افتاده بود، سریع سریع پلک میزد تا اشک هایش نریزد اما نمی شد، دیدهان درستش پر از اشک شده و اامان قطرۀ آن بر روی کف دست خلیل که جایی روی توقوۀ او بودچکید.خلیل با تعجب ازاحساس اشک وانیا گفت:
وردتی الجمیلۀ …لما البکاء؟!! )گل زیبام چرا گریه میکنی؟(وانیا چیزی نبیان کرد فقط در خاموشی اشک ریخت که خلیل بار دیگر سؤال کرد: ألا زلتی تتألمین حبیبۀ دلی؟!! )هنوزم درد داری عزیز قلبم(اینبار نفس نفس زدن های وانیا بیشتر شد که خلیل نگران سؤال کرد: أجیبینی عمری…)جواب بده عمر من(چیزی در درونش دائم با خشمگینت نعره میزد که تو مگر نمیمیل داشتی رابطۀ تان را محکم کنی..خوب رابطۀ جن*س*ی یکی از ارکان اساسی زندگی زناشویی است.ولی آن بغض ترسان وجودش ماننده کسانی که نابود شده باشد خود را به در و دیوار می کوبیدو حال وانیا را بد میکرد..
بلاخره خلیل طاقت نیاورد، وانیا را به سمت خود برگرداند و دستانش را قاب صورت او کرد واضافه کرد: وانیا، چرا گریه میکنی؟!
نگرانی و اضطراب موجود در صدای خلیل آنقدر زیاد بود که وانیاخود به خود به حرف وارد شد:
نه درد ندارم!
پس چی؟!
وانیا نگاهان اشکی اش را به چشمان مضطرب خلیل دوخت و اضافه کرد:
خلیل الرحمان..ما..ما..من..
خلیل بوسه ای نرم بر لب های او نشاند و بازهم سؤال کرد:
ماذا حبیبتی؟!!قولی… )چی عزیزم؟ بگو!!!(
ما..چیکار کردیم؟ ما..
نمیخبر داشت چطور باید حالش را برای خلیل توضیح دهد، کلمات را گم میکرد! حبیبتی! نحن لم نرتکب خطأً حیاتی…إهدئی…)مااشتباهی مرتکب نشیدم زندگی من….ارومباش..(
وانیا با همان نگاهان اشک بار تنها به خلیل که در چنین موقعیت هایی نمیتوانست به فارسی صحبت کند نگاه میکرد.. تزوجنا منذ فترۀٍ حبیبۀ دلی….)الان مدتیه که ازدواج کردیم عزیز قلبم(قطره اشکی آرام از چشم وانیا قل خورد و روی چانه اش ایستاد که خلیل با بوسه آن را پاک کرد واضافه کرد: وکان یجب ان یحدث هذا…. ألیس کذالک؟!!أ أنتی مستاءۀٌ لما حصل بیننا ؟!!!
)بلاخره این اتفاق باید میفتاد…اینطور نیست؟!!از چیزی که بین ما رخ داده ناراحتی؟!!!(
وانیا کف دست و پا شکسته متوجه می شد او چی دارد میگوید، برای همین گریه اش داشت بندمی رسید، این همه مهربانی خلیل که به پایش ریخته میشد، بدون شک لیاقتش این اشک هانبود..ولی بازهم این احساسات بد، این حس نا امنی و تر از آیندۀ نامعلوم نمیگذاشت آرام باشد..وانیا کلافه نالید: من نمیتمایل داشتم اینطوری…
خلیل مجدداً بوسه ای بر لب های او نشاند و گفت:
انظری ألیَّ حبیبتی…أنا ایضا لم أکن ارید أن یحدث هذا …خاصۀً أنکی لم تکونی مستعدّه..)عزیزم به من نگاه کن..منم نمیمیل داشتم این اتفاق اینجوری واین موقعیت بیوفته…مخصوصااینکه ولیدگی نداشتی….(
ملایم نشده بود ولی دیگر گریه هم نمیکرد، فشار عصبی که معده اش را اذیت میکرد همچنان پابر جا بود و هرچقدر چیزهای شیرین میخورد آن حالت تهوع عصبی گم نمی شد!خلیل حرف های عاشقانه اش را برای آهستهتر کردن وانیا که احساساتش کاملا در چهره اش مشخص بود ادامه داد:
لکن تعلمین انّ کل ما حدث بیننا ینبع من حبی لکی…)اما میدونی که هرچی بین مااتفاق افتاده ناشی از عاشقیم به تو بوده….(موهای وانیا را نوازش کرد و بیان کرد:
میفهمی چی میگم؟
وانیا آرام سرش را به تایید تکان داد که خلیل با لبخندی مهربانتر بیان کرد:
لما القلق إذا حُلوتی؟!!!)پس نگرانیت واسه چیه دلنشینم؟!!!(
تعالی هنا…مکانکی دائما علی صدری..
)بیا اینجا)خلیل به اغوشش اشاره میکنه(جات همواره توبغل و روی سینه منه….(
لا أرید أن تبتلَّ عیناکی الجمیلۀ مرۀً اخری…)دوست ندارم چشای قشنگت بارونی بشه ازاین به بعد….(وانیا آرام سرش را بر روی سینۀ خلیل گذاشت و در آغوش او جنین وار جمع شد و خلیل محکم دست هایش را دور او حلقه نمود چانه اش را بر بازوی لخت او تکیه زدچیزهایی که نصف و نیمه از حرف های خلیل درک کرده بود ساکتش عجیبی داشسریع ولی بازهم ذهن آشوفته و دلواپسش به اندازه ای پیش روی میکرد که حتی به پس زده شدن از طرف خلیل و فروخته شدنش به دیگر مردان قبیله هم میرسید و دقیقا در همین نقطه بود که وجدانش جلویش توقف کرده و چپ چپ نگاهش میکرد تا اندکی به خود بیاید..
حتی چنین فکر هایی هم درمورد خلیل که تا به امروز جز صبر و مردانگی چیزی از خود نشان نداده بود گناه محسوب میشد.
بوسه ای نرم و کوتاه بر سینۀ خلیل نشاند، نباید با افکار پوچ و احساسات غلط اش دم به دم لحظات شیرین کنار هم بودن شان را زهر میکرد..!
درد اش خیلی کم شده، تقریبا از بین راهی شده بود و حالا که حال جسمی اش بهتر بود حال روحی اش هم آرام ساکت به حالت عادی خود بر میگشت.
وقتی داشت لباس هایش را میپوشید تا آماده شده و به جشنی که به خاطر بازگشت شان
گرفته شده است بروند از چشم دوختن به صورت خلیل خجالت میکشید، یاد گریه هایش افتاد..یاد اینکه به خلیل اظهار کرده بود نمیمیل داشت آن اتفاق در چنین حالتی بیوفتد..!
مگر او برنامه ی دیگری برای این اتفاق داشت؟!
اصلا او فرصت اینکه بخواهد به این اتفاق فکر کند را داشت؟!
هربار افکارش به آن سمت و سوق میحرکت کرد حالت تهوع میگرفت و سریعاً سعی میکرد فکرش رابه موضوع دیگری معطوف کند.
جلوی آیینه ایستاده بود و درحال پوشیدن عبای زیبایی که خلیل از ترکیه برایش خریده بوددائم در همین افکار بود، آن حس های بد ااماه که آزارش میدادند ملایم ملایم از وجودش خارج می شدند و حس های بهتری در حال جایگزینی بودند.او حالا وارد مرحلۀ دیگری از زندگی اش شده بود..وارد مرحله ای که همواره از آن میوحشت کرد..نگاهی به خلیل که کف دست به سینۀ منتظر او بر روی راحتی ها نشسته و کندورۀ سفید رنگ قشنگیی بر تن داشت تبسمی زد..مگر میشد با وجود خلیل از چیزی ترسید..!
احساساتش مجدداً غلیان کردند، به سمت خلیل که سخاوتمندانه تبسم های دلربا نثارش
میکرد راهی شد روی صورتش خم شده و بوسه ای سریع به لب هایش نشاند، بوسه ای که خودش هم فکر میکرد کم است، چه برسد به خلیل..
خلیل دست های قلاب شده در همش را باز نمود و درحالیکه انگشتان ظریف او را میان
انگشتان خود جای میداد سؤال کرد:
این برای چی بود؟
جشن شان ماننده هربار با نمایش آتش بازی و رقص دختران که با ورود شان به چادر خلیل یک لحظه سرش را بلند نمود و همان لحظه با چنان نگاه غره ای از طرف وانیا رو به رو شد که دیگر نمیتوانست تا آخر جشن سر کشیده کند.قلببرک حساسش نمیخواست او به زنان عریان نگاه کند..
خوب نمیکرد!مگر چیزی مهم تر از قلببرکش هم بود؟!
شب وقتیکه به چادر شان برگشتند وانیا همانطور که آرام ساکت درحال در آوردن عبایش بودآب دهانش را قورت داد تا بلکه بتواند بدون استرس و شرم درمورد تصمیم بچه دار شدن شان با خلیل صحبت کند.کار وحشتناکی به نظر میرسید اما اشتباه که نبود…بود؟!
وقتی بالاخره عبایش را در آورد به سمت خلیل برگشت و بیان کرد:
خلیل الرحمان..؟
خلیل تند کندوره اش را در تنش در آورد و جواب داد: ماذا حبیبتی؟ )جانم عزیزم؟(
وانیا تره از موهایش را دور انگشت خود پیچاند و دیده هایش را پایین انداخت و بحث را
اینطوری شروع کرد: چند سالته؟
خلیل با اندکی تعجب از این سوال وانیا جواب داد: ۵۱
وانیا آرام و قدم رو به او نزدیک شد و بیان کرد: منم ۱۸ سالمه!خلیل با گیچی لبخندی زد، خوب که چی؟!
وانیا کنار او بر روی راحتی جای گراهی شد و ادامه داد:
اممم…به نظرت..به نظرت..
سخت تر از آن بود که فکر میکرد!
خلیل لبخندی مهربانی زد و کف دست او را گحرکت کرد و اضافه کرد:
بگو حبیبتی!
وانیا خیره به کف دست خود که در حصار کف دستان خلیل بود آهسته لب زد:
نظرت درمورد بچه چیه؟!
یک چیزی در درون خلیل از ارتفاع قد بلند سقوط کرده و پوخ پوخ
شد..!!!
احساساتش آنقدر زیاد و به‌یک‌بارهی بودند که کاملا در صورتش نمایان شدند، به گونه ای که وقتی
وانیا سر بلند کرد تا عکس العمل او را ببیند با دلواپسی پرسید:
چی شد؟! خلیل الرحمان!؟خلیل به خود رسید، سر تکان داد، فکر میکرد که روزی به این نقطه میرسند ولی هرگز تصورنمیکرد اینقدر زود! درست چند ساعت بعداز اامان رابطۀ شان، البته اگر نامش را میتوان گذاشت رابطه!آماده گی آن را نداشت!
هنوز جملاتش را برای بیان آن اعتراف تلخ درمورد وجودش سرهم نکرده بود!حالا او بود که احساس میکرد معده اش درحال بهم پیچیدن است، چی باید میاضافه کرد به قلببرک بچه دوستش؟! اینکه هیچ‌گاه نمیتواند با او صاحب فرزندی شود؟!!دوباره سر تکان داد که وانیا با تعجب و مضطربی پرسید:
چی شد خلیل الرحمان؟! از حرف من دلخور شدی؟
خوب..خوب من..فقط به این خاطر حرف بچه رو پیش کشیدم چراکه هم سن تو زیاده و هم سن من..خوب..یعنی..چطور بگم..
کف دستی به پیشانی اش کشید، اوهم قاطی کرده بود!
یعنی خلیل بچه نمیخواست؟!
اگر بچه میمیل داشت پس این درهم حرکت کرده سگرمه هایش برای چی بود؟؟؟
سعی کرد با کمی شوخی جو بوجود آمده را از بین ببرد، بعدا میتوانست جویایی این حال
خلیل شود..با شیطنت اظهار کرد: میدونی من به خاطر خودت میگم..دیگه پیر شدی!
چی؟
پیر شدی! دیگه داری فسیل میشی..چند روزگار دیگه باید عصا به کف دستت بدم..
خلیل با تعجب به او نگاه کرد که وانیا با حالت نمایشی یک دستش را بر پیشانی اش گذاشت وکف دست دیگرش را به جلو گرفت و گفت:
واااای خدا..این چه بختیه که من دارم..یک شوهر پیر و پاتال نسیبم شده که حتی نمیتونه..
با شیطنت لبانش را نزدیک گو شاو برد و زمزمه کرد:
تمکین کنه!!!
با این حرف او ذهن خلیل کاملا از موضوع بچه دور شد، او تبسمی ماننده خوده وانیا بر لب نشاند و گفت:
مرا تحریک نکن که تمکین کردن را نشانت بدهم!وانیا با همان شیطنت ابرو بالا انداخت و بیان کرد: هووووم..خوب میخوام نشونم بدی!خلیل دست انداخت دور او و درحالیکه به سمت تخت می بردش اضافه کرد: خودت تمایل داشتی!!برای اامان بار وانیا زودتر ا زخلیل بیدار شده بود..!
خلیل دمر خوابیده بود و کف دستانش در موازان سرش قرار داشت، موهای همیشه حالت دارش بهم ریخته تر از هر وقت دیگری به نظر میرسید، وانیا با انگشتش آهسته شیار چشم تا گونه و تازیراۀ او را کف دست کشید .
وانیا انگشت اشاره اش را آرام روی لب های او کشید که خلیل در خواب سرش را تکان داده وبه سمت مخالف چرخید..
نگاهی به کف دست او که نزدیک صورت خودش بود انداخت، با هر دو کف دستش آرام کف دست خلیل راگراهی شده و به سمت لب هایش برده بوسه ای پر از محبت بر روی نشاند.
یاد اولین بار که این کار را انجام داد افتاد، اون روزگار چقدر وحشت کرده بود، چقدر تحت فشار نگاه های دقیق شده روی خود بود، و چقدر در ترمتوجه شد بود که آیا این کار را بکند یا نه!
اما حالا..
آنقدر این مرد صبور حیات این روزگارهایش را عاشق شد که حاضر بود هر دو کف دستش را باعلاقه بوسه باران کند..
و ناخواسته شروع نمود به نشاندن بوسه های ریزی بر دست خلیل.
افکارش جای دیگری پرواز میکردند اما کف دست خلیل را میان کف دستانش ماننده اسباب بازی
گحرکت کرده و غافل از بیداری او هر چند دقیقه چندین بوسه بر آن می نشاند.
افکارش جایی میان گذشته و حال در گردش بود و دائم در پی اتفاقات خوب بود و جالب بودکه همه چیز به نظر خوب می وارد شد و همین باعث میشد گاهی ناخواسته لبخند بزند..
یک حسی داشت، یک حس خوب..یک حس دوست
داشتنی..
یک حس شیرین..مثل شیرینی عسل..
حس خوشامگاهختی..آری حسش دقیقا حس خوشامگاهختی بود!
خلیل از همان اولین تماس لب های وانیا با دستش بیدار شده بود ولی روی نگردانده بود تا
ببیند قلببرش دیگر قصد چه کاری دارد..
بوسه های ریز وانیا بر روی کف دستش ادامه داشت و او آنقدر از این حالت خوشش می آمد که
اصلا قلبش نمیمیل داشت تکان بخورد، حاضر بود سالها در همان حال بماند و این حالت بی قید وبند وانیا را کنار خودش حس کند.
هرچند که دیگر حریمی بین شان نبود اما بازهم اکثر مواقع این خلیل بود که پیش قدم میشد و برای او بیشتر از به اوج رسیدن، پیش قدم شدن وانیا لذت بخش بود.
خودش را به خواب زده بود ولی نگاه هایش باز بودند که با یک‌باره با قرار گراهی شدن وزن وانیا برروی شانه هایش به‌سرعت نگاهانش را بست.
چقدر این روزها آرزو هایش زود به زود بر آورده میشد..!!!
وانیا بالا تنه اش را کامل بر روی شانه های او قرار داده بود و درحالیکه نیم رخش را بر روی نیم رخ خلیل میگذاشت آروم زمزمه: نمیخوای بیدار شی؟!
آهستهتر زمزمه کرد: حوصله ام سر رفته!
خلیل حتی نفس کشیده هم نمیتوانست و این به خاطر وزن وانیا که بر رویش قرار داشت،
نبود! فقط از تعجب و شبیان کردی و لذت بود که نفسش راحبس کرده و از آنجایی که با گراهی شدن یک نفس عمیق نمیمیل داشت بیدار شدنش را اعلان کرده و این لحظات را خراب کند درحال خفه شدن بود!
وانیا گونه اش را بر روی ته ریش خلیل کشید و درحالیکه از خلیدن ریش های او به صورتش رامورمورش شده و قلقلکش می وارد شد ریز لبخند زد و مجدداً زمزمه وار بیان کرد:
بیدا شو جوجه تیغی من!
جوجه تیغی دیگر چه بود؟!! یک حرف عاشقانه!!
بالاخره تحمل کرده نتوانست و نفسش را پر صوت رها کرد که باعث شد وانیا شک زده از جابپرد، او خجالت زده سریع از روی خلیل کنار رفت و پشت به او جنین وار در خودش جمع شد!
از خجالت گونه هایش آتش گرفته بودند..
خلیل خندان از این عکس العمل تند او به سمتش برگشت و با شیطنت اضافه کرد:
چی شد حبیبتی؟!
وانیا ملافه را بیشتر به خود فشرد و به همان سبک مخصوص خودش جیغ وارد اسم او را صدازد که باعث شد صدای خندۀ خلیل تا بیرون از چادر رسوخ کند و درست وارد گوش های عبدالرحمانی شود که سالها منتظر شنیدن این خنده های کشیده و سرخوشانه از تک دانه پسرش بود.
او آن روزگار ۱۲۲ رکعت نماز شکرانه ادا کرد و دیر تر از همه وارد چادر عمومی شد، ماننده هرروز تعداد کثیری از اهالی قبیلۀ شان به دست بوسی اش وارد شدند..
خلیل و وانیا از همه آخرتر و وقتیکه چادر از تمام طول روز خلوت تر بود داخل شدند، هر دوحمام کرده و مرتب می نمودند و از وجنات شان مشخص بود صبحانه خورده اند و این درحالی بود که عبدالرحمان تا آن ساعت چیزی نخورده و منتظر خوردن صبحانه با آنها بود.
اما قرار که نبود وانیا و خلیل از این موضوع با خبر شوند؟! بود؟!!!با روی باز ازآنها استقبال کرد و در جواب خلیل که اجازه میخواست تا چند روزی را همجاده همسرش به نخلستان خصوصی شان )که حکم همان ویلا را داشت (بروندلبخندی زده و اجازه داده بود.
حس خوبی به این سفر آنها داشت..
حس به‌شدت خوبی! طوری که به محض خارج شدن آن دو از چادر عمومی اش به‌سرعتا دستور دادتا چندین خدمه پیشاپیش به نخلستان حرکت کرده و همه وسایل راحتی آنها را محیا کنند!!
کنار هم بر روی راحتی ها نشسته بودندو خلیل همراه انگشتی که حلقۀ ازدواج شان در آن بود بازی میکرد، و این کارتمرکز وانیا را دائم بهم میزد.معصومه سریع سریع درحال جمع کردن وسایل مورد نظر آن دو بود و ازآنجایی که ساعت نزدیک ۱۱ ظهر بودو این ساعت آفتاب سوزان می شدبرای همین هر دوی شان در چادرجای گرفته بودند و بیچاره معصومه!زیر نگاه خیرۀ آن دو سریع شتاب‌زده درحال انجام وظایفش بود و گاهی واقعا کف دست پاچه میشد و نمیدانست باید چه کند!؟بالاخره کارش تمام شد و با سرعت خودرا از چادر بیرون انداخت.
وانیا با راهی شدن معصومه به سمت خلیل برگشت و اظهار کرد: کجا میخوایم بریم؟خلیل لبخندی زد و گفت: به‌شدتکنجکاو هستی؟!!! خب نباید باشم؟! وقتی برسیم خواهی متوجه شد! ای بابا، کجا میخوایم بریم..؟!! ما که همین دیروز برگشتیم! خواهی فهمید حبیبتی!
وانیا دیگر چیزی نبیان کرد و دقایقی بعدهردو از چادر شان خارج شدند وبرخلاف همیشه سوار دو اسب زین کرده ای شدند، این درحالی بود که دوسرباز شتر سوار هم در پی شان حرکت میکردند و وسایل آنها هم سوارشتر های آن دو بود..وانیا که جلوی خلیل قرار گرفته بود آهسته صورتش را کمی به سمت خلیل برگرداند و جویا شد: کجا میرویم؟!!خلیل همانطور که جلویش را نگاه میکردجواب داد: خواهی متوجه شد عمری!وانیا با اخم رو برگرداند و به جلویش خیره شد، بدن هایشان در نزدیک ترین حالت ممکن به هم قرار داشت و با هرحرکت اسب بدتر از آن مدتیکه سوارشتر بودند بهم برخورد میکردند!ساعتی از حرکت شان گذشته بود که وانیا کلافه اظهار کرد: خب حداقل حرف بزن..خوابم گراهی شد!خلیل بی صوت لبخند زد و اظهار کرد: بخواب! هر وقت رسیدیم بیدارت خواهم کرد..!وانیا بازهم چپ چپ نگاهش کرد و درهمان حال گفت: انگار سوار احمرشیم که میگه بخواب! صنقلبی تا شوت کو؟؟خلیل که از حرف های او تنها صنقلبی را درک کرده بود به سینه اش اشاره کرد و بیان کرد:
ضعی رأسکی علی صدری ..)سرت را روی سینه ام بگذار( نمیخوام، افسار اسبو بده کف دست من..من میخوام برونم..چند لحظه خاموشی بود و در نهایت هردوی شان با آوای بلند زدند زیر خنده و خلیل در همان حال افسار اسب را به وانیا سپرد و بریده بریده بیان کرد:تعالی..)بیا( تو بران..
و وانیا همانطور خندان افسار را گراهی شد و ناشیانه تکانش داد که باعث شد اسب شیهه ای کرده و تند تر حرکت کند…سریع شتاب‌زده در پی شان پرواز میکرد..هیجان داشت..!با متوجه شدن هیجان آن دو خودش هم هیجان زده میشد.. بازهم حضورش را کنار خود احساس کرد..
روی برگرداند و به او که خونسرد درموازاتش پرواز میکرد نگاه کرد..تبسمی زد و گفت:
آنها باعث خوشحالی یک دیگر می شوند..! همینطور است، این نمونۀ بارز همان قانون طبیعت اند که هرچه کنی به خود کنی..سرعتش را کم کرد بار دیگر نگاهی به آنها انداخت و در همان حال گفت: یعنی صبر و حوصلۀ او برای همسرش به خودش برگشت؟!
او هم به آن دو خیره شد..صحنۀ خیره کننده ای بود، کنار هم برروی اسب در صحرا می تاختند، صوتی خنده های قد بلند شان گاهی در میان نوای نعل و شیهۀ اسب در صحرا می پیچید..با ساکتش به سمت او که همچنان باهیجان درحال پرواز بود و نگاه از آن دو نمی گرفت نگاه کرد و جواب داد: درآینده معلوم خواهد شد..
در نزدیک ترین موقعیت او قرار گراهی شد واضافه کرد: یعنی چی؟!با همان آهستهش نگاهی به او و بعدنگاهی به آن دو کرد و گفت: همیشه یادت باشد، هرچی کنی به خود کنی!
دیدهانش از این بزرگتر نمی شدند!درست ماننده خواب و رویا بود..
ماننده کارتون های مداد رنگی شرکت والت دیزنی..یک نخلستان کوچک با درخت های بلند ونزدیک به هم..!
سبزه های هرزه ای که در زیر سایۀ درختان رشد کرده بودند تا یک متری شان وجود داشت و این نشان از قشنگیی بی نظیر داخل نخلستان را میداد.از همان فاصلۀ چند متری هم صوتی شرشر آب قلبنشینی به گوش میرسید که باعث میشد وانیای گرما زده دلش بخواهد همان لحظه بی توجه به خلیل خود را از اسب پایین انداخته و به سمت نخلستان بشتابد..!
زمانیکه داخل شدند آن دو سربازی که هممسیر شان آمده بودند سریعتر پیاده شده و با وسایل آن دو تقریبا بین نخل ها گم شدند و به همان سرعت هم بیرون شده و شمشیر به دست کنارشتر های شان قرار گحرکت کردند.
وقتی داخل شدند، وانیا اولین کاری که کرد صنقلب های مخصوص صحرا نوردی اش را از پای در آورد و با احساس سرمای لذت بخش سبزه های وحشی زیر پاهایش تبسمی زد که با نزدیک شدن به مرکز نخلستان و کشیده شدن صدای شر شر آب آن تبسمش از بین رفته و چهره اش شامگاهیه علامت سوال شد!
نفس نفس زنان درحالیکه بازوی خلیل رادر دست میفشرد بیان کرد: مثل یک تیکه از بهشته!!!!
خلیل تنها تبسم مهربانی به آن همه هیجان وانیا زد و مشغول بستن افساراسبش به تنۀ درختی شد و زمانیکه کارش تمام شد خطاب به وانیا بیان کرد: اینجا تنها من و تو هستیم!
وانیا خیره به رو به رویش درحالیکه شال دور سرش را باز می نمود بیان کرد: اومدیم ماه عسل؟؟؟
خلیل با تعجب سؤال کرد: ماه عسل؟!!
و تا رسیدن به مقصدوانیا درحال توضیح دادن معنی ماه عسل به خلیل بود و دراین هرچه بهتر انجام دادن این کار ازهر زبان گفتاری که بلد بود استفاده میکرد، تا اینکه بالاخره خلیل از حرکت از حرکت ایستاد و وانیا هم به تبعیت از او ایستادو جویا شد:
چرا توقف کردی؟!
خلیل ساکت با دست چانۀ او را به رو به رو چرخاند و اضافه کرد: به این قلبیل.. چ…
به دیده هایش نمیتوانست اعتماد کند!!!زمانیکه تازه داخل شده بودند او به نخل های درهم پیچیده و سبزه های وحشی گفته بود تیکه از بهشت و حالا اصلانمیاطلاع داشت چه توصیفی باید برای منظرۀ روبه رویش به زبان آورد..تخت خواب بزرگی با پرده های حریرسفید رنگی در زیر سایۀ برگ های پهن چندین نخل قرار گذاشته شده بود و روبه روی تخت چشمۀ آبی بود که ازرانش زمین کمی بالا آمده و ماننده آب نماهای مصنوعی جلو میکرد، آب ازمیان سنگ ها بیرون زده و شر شرکنان بار دیگر پایین میریخت..دور سنگ ها یک حوضچۀ کوچک بوجود رسیده بود..شن های همان محدوده به خاطر دوربودن از گرمای سوزانه آفتاب سفیدرنگ مانده بودند و هوای آن برعکس بیرون خنک تر و مطبوع تر بود..وانیا ساکت چندین قدم به جلو برداشت ونامیل داشته چرخی دور خود زد وکف دستانش را از هم باز نمود و زمانیکه رخ به رخ خلیل خندان شد اضافه کرد: مصنوعیه؟!نخلستان مقلب تخت زیر نخل جز همان تخت دیگر هیچ چیزی ساختۀ کف دست ما انسان ها نیست!جمله اش به شدت نامآنوس بود اما وانیا توانست منظور او را کاملا دریافت کند و درحالیکه ازشاضافه کردی خلقت آن اثر جذابی خداوند اشک شوق در چشمانش جمع شده بود کف دستانش را بهم گره زد و شروع نمود به زمزمه های شکرانه که خلیل هم به تبعیت از او کف دستانش را به دعاکشیده کرد..زمانیکه وانیا دستانش را به صورتش مالید خلیل هم همان کار را کرد و به او نزدیک شد ودرحالیکه او را در بر میگحرکت کرد سرش را روی شانه اش گذاشت و اظهار کرد:
آمین، زوجتی )همسر( احساساتی من..
وانیا آهسته ریز خندید و با سر انگشتانش قطرات اشک گوشه های چشمانش را پاک کرد و گفت: این فارسی_عربی حرف زدنت رو بسیار دوست دارم..
خلیل بینی اش را به گردن او مالید و زمزمه کرد: منم تو رو دوست دارم!
به خاطر لهجه اش زمانیکه )تورو( را بیان کرد وانیا کشیدهتر لبخند زد و گفت: گنجشک سعی میکرد مثل کبک راه بره اما نه تنها نتونست که مدل جاده حرکت کردن خودشم یادش رفت..!!
خلیل او رابه سمت خود برگرداند و پرسید:
این یعنی چی؟!
این ضرب المثل دقیقا حکایت این روزگارهای توهه..نه تنها که فارسی رو یاد نگرفتی بلکه همان عربی خودتو هم قاطی کردی!!!خلیل هم لبخند زد و بیان کرد: لکن انتی تحبین ذالک)ولی تو این را دوست داری(
وانیا دستی به صورت او کشید و آرام ماننده خودش زمزمه کرد: من خودتم دوست دارم!
نگاهان خلیل که به خاطر نوازش دست وانیا بسته شده بودند دوباره باز شدند و او اول باشاضافه کردی و بعد با محبت به دلبرک خجالتی اش که بعداز این اعتراف شیرین با همۀ سر سختی اش گونه هایش درحال رنگ گحرکت کردن بودند نگریست..
چه ساده و چه دلربا اظهار کرده بود دوستش دارد..!
سعی کرد به یاد بیاورد..تا به آن سن کسی در زیستن به او اظهار کرده بود دوستش دارد؟!!مادرش را که به یاد نداشت..پدرش هم که همیشگی محبت های زیر پوستی و نامحسوس داشت..
سمیه که اصلا صحبت نمیکرد با او..شخص دیگه ای هم که در حیات او نبود، دوستان کاری، زیر دستان وفادار..هیچ کدام از این ها به او نمیبیان کردند دوستش دارند!!!
بینی اش سوخت و سوزش اشک را آرام در دیدهانش احساس کرد و برای اینکه پیش وانیارسوا نشود تندا او را در برگرفت و محکم به خود فشرد..بدون شک قلببرکش هدیۀ بزرگ خداوند به او بود!مقتدر ترین مرد صحرا، کسی که جانشین خان بزرگترین قبیلۀ صحرایی بود و جزوه باهوش ترین مغز های تجارتی خاورمیانه به حساب می آمد حالا با متوجه شدن یک دوستت دارم خالصانه از طرف همسرش… اشک شوق میریخت… کی میگفت آن نخلستان کوچک بهترین اثر خداوند است….
وانیا کف دستی به پشت او زد، چشمان تیز ریز بینش اشک هایی که در نگاهان خلیل جمع می شد را می مشاهده کرد اما در مرام او چنین چیزی را به روی دشمنش هم آوردن اشتباه بود..چه برسد به خلیلی که آنقدر برایش عزیز بود..!
میدانست که مردها بر خلاف زن ها میتوانند احساسات شان را خوبتر کنترل کنند اما وقتیکه در چنین موقعیت هایی قرار میگحرکت کردند کنترل احساسات شان سخت بود..
نمیخواست نگاهان پر اشک خلیل را ببیند. برای همین با یک حرکت به‌سرعت از آغوش او بیرون شده و به‌سرعت به پشت به او چرخید و درحالی سعی میکرد آوایش هیجان کافی را داشته باشدگفت:
این چشمه دلمو برده..آبش گرمه؟!!
لا…لیس حاراً حبیبۀ دلی )نه گرم نیس عزیز قلبم(
وقتی عربی صحبت میکرد یعنی نمیتوانست درست تمرکز کند، این یعنی هنوز اعصابش متشنج بود..
وانیا به سمت تخت راهی شد و خود را بر روی آن انداخت و دستش را به سمت خلیل دراز کرد وگفت:
تعال هنا بجانبی حبیبی)بیا کنارم عزیزم(
خلیل تبسمی به وانیا که حتی زمانیکه از زبان آنها استفاده میکرد هم شیرین سخن بود زد وبیان کرد:
حسنا حُبّی….)باشه عشقم(
آهسته کنار وانیا قرار گحرکت کرد و درحالیکه موهای پریشانش را ناز میکرد بوسه ای بر روی چشمش نشاند و گفت:
❤ شکرا لوجودکی یا زهرۀ وجودی… )مرسی که هستی گل هستی ووجودم ️❤️❤️ )
وانیا لبخندی زد و چشمانش را بست که خلیل دوباره خم شد و بوسه ای بر روی نگاهان اونشاند اما لب هایش را از پوست او جدا نکرد..
همانطور بوسه هاش را ادامه داد..
گونه..کنار لب..چونه..گردن..
وانیا لب هایش را خیس کرد اما خلیل به جای لب ها همانطور پایین رفت و با کف دستانش ساکت آرام شروع نمود به باز کردن بند های عبای او… کف دست های بی حرکت وانیا آرام در موهای خلیل فرو رفتند و با فشار خفیفی سر او را بلند کرده و بازهم او برای بوسیدن لب های خلیل پیش قدم شد..
خلیل در قلب اعتراف کرد که قلببرکش از آن روزگارهای اول بهتر می بوسد!
و در قلب به این حرفش ریز خندید، اگر این موضوع را با خودش در میان میگذاشت بدون شک تایک هفته وانیا سرش را بلند نمیکرد و به او نمی نگریست..این خصلت او را خوب می شناخت که هرکاری در خلوت شان انجام میداد دوست نداشت بعدها درموردش صحبتی شود..!
بازهم زبان وانیا را به دهن گرفته بوسۀ شان را عمق بخشید و در همان حال عبای وانیا را ازتنش خارج کرد، کف دستانش در پهلوی او نوازش وار حرکت میکردند که با آوای قر قر شکم وانیالحظه ای هر دو متعجب به هم نگاه کردند و بعد صوتی بلند خندۀ خلیل بود که در تمام نخلستان پیچید و وانیا درحالیکه دستانش را جلوی صورتش گراهی شده بود از شرم درحال گرگراهی شدن بود!
خدا مرا نبخشد، گرسنه هستی!
خلیل به ادمۀ حرفش خواست از جایش بلند شود که وانیا سریع لباسش را گحرکت کرد و اظهار کرد: نه نمیخواد..من خوبم..برگرد سر کارت..
خلیل دوباره کشیده خندید، چرا که وانیا با نگاهان بسته داشت این حرف ها را میزد، خم شد ودم گوش او گفت:
همانطور شامگاه پیش گفتم، جبران میکنم..اما الان از همه چیز مهم تر تو هستی..نمیخواهم وسط کار ازحال بروی!
و وانیا دوباره کف دستانش را روی صورتش گذاشت و نام خلیل جیغ جیغ وار صدا زد..و خلیل درحالیکه می لبخند زد بار دیگر از جایش بلند شد…
وانیا تیکه گوشتی در دهانش گذاشت و ابروهایش را بالا انداخته و اضافه کرد:
هووووم..نه بابا..این کاره ای!!!
خلیل با تبسم جواب داد:
نوش جان!
مدتیکه غذا خوردن شان تمام شد وانیا تمایل داشت در جمع کردن سفرۀ غذا به خلیل کمک کندکه او کف دست و پا شکسته ضرب المثل }کار را که کرد؟ آن کس که تمام کرد{ را گفت و وانیا باخنده آنرا تصحیح نمود.
از پشت نگاهی به خلیل که درحال خاموش نمودن آتش بود انداخت، از فرصت استفاده کرده وتنداً به سمت چمدانش حرکت کرد و از بین لباس هایی که معصومه برایش آماده نموده بود همان تاپ و شورتک جیگری رنگی که خلیل برایش سوغات آورده بود را پوشید..
همان لحظه متوجۀ خلخال ظریف و طلایی رنگی که در وسط چمدان برق میزد شد و برش داشته و با تعجب نگاهش کرد، به یاد نداشت تا به آن روز متوجه شده باشدش و همان لحظه لامپی بالای سرش روشن شد..!!!
خلخال را به پایش بست و سریعا شانه ای به موهایش زد و بار دیگر با کف دست کمی پریشان شان نمود که تقریبا به حالت قبل برگششتاب‌زده!
نگاهی به خلیل انداخت، هنوز مشغول بود؛ سریعاً سر چمدان او حرکت کرد و شروع نمود به جستجوی تلفن همجاده او و وقتیکه بلاخره پیداش کرد تبسم شیطانی زده و سریعاً روشنش کرد، هیچ رمزی نداشت، و به طور معجزه آسایی وقتی اینترنت آن را زد فعال شد..!!!
اگر یک دو ماه پیش بود در چنین موقعیتی بدون شک از کسی کمک میمیل داشت اما آن لحظه به تنها چیزی که فکر میکرد عملی کردن تصمیم شیطانی اش بود.ازبس پلک نزده بود دیدهانش داشت میسوخت!
دوباره آب دهانش را صدا دار قورت داد و با اینکه غروب بود و همه جا حنایی رنگ شده بودولی بازهم به شدت احساس گرما میکرد..
کف دستش را پشت گردنش کشید که وانیا با متوجه شدن این حرکتش خنده ای مستانه نمود و چرخ سریع تری دور خود زد که موهایش تکان دلربایی خوردند..
رقصش به هیچ رقصی نمی ماند و در عین حال دلربایی داشت که بدون شک ماهرترین رقصان جهان هم نمیتوانسسریع ماننده او برقصند..!درست ماننده خواب خلیل میرقصید..همانقدر جذاب..
همانقدر دلبر..
دیگر آخر های آهنگ بود که خلیل از جایش کشیده شد و دستش را به سمت وانیا دراز کرد که وانیا همانطور قر داده قر داده به سمتش حرکت کرد و دو کف دستش را بر روی بازوی های گذاشته وبار دیگر نشاندش..
تمام غرایض مردانۀ خلیل بیدار شده بودند..!وجودش در آتش میل داشتن آن قلببرک استخوانی اش که چون حوریان بهشتی جلویش جولان میداد؛ میسوخت..
وانیا درست رو به روی او ایستاد و با تموم شدن آهنگ پایش را بر روی ران پای خلیل گذاشت،درست همان پایی که خلخال به آن بسته بود..درست ماننده خواب خلیل..!!!
خلیل ساکت ساق پای او را دست گحرکت کرد، و با احتیاط بوسه ای عمیق و خیس بر روی آن نشاندکه وانیا آه بلندی کشیده و سرش را به سمت آسمان چرخانده بود..
قفسۀ سینۀ بلورینش در این حالت بیشتر از همیشه نمایان شده بود و موهای کشیدهش جلوۀ قشنگتری به خود گحرکت کرده بودند..!خلیل بوسه های عمیق و خیس اش را ادامه داد و درهمان حال کف دستش را نوازش وار زیر ران وانیا حرکت داد و همانطور بالا راهی شد..
وقتی به کشالۀ ران پایش رسید م*ک محکمی از قسمت نرم آن گرفت که وانیا بازهم آهی کشیده و با کف دستانش سر او را گرفته و از رانش جدا کرد در همان حال سریعاً روی پاهایش جای گرفت و کف دستانش را دور گردنش حلقه نمود و بیان کرد: دوستت دارم..
خلیل با آوای خماری کنار لبش زمزمه کرد: چقدر؟!
وانیا بوسۀ ریزی کنار لب او نشاند و در همان فاصله جواب داد: به اندازۀ جنگل سبز نگاهات!وبوسه های ریزش را همانطور روی صورت خلیل ادامه داد و با کف دستانش موهای پشت سر او رادست کشید..خلیل یک دستش را در موهای وانیا فرو برد و لب هایش را روی لب های او گذاشت و بوسه ای عمیق را شروع کرد… طوریکه وقتی لب های شان از هم جدا شد وانیا نفس کشیدهی کشید ولی خلیل ولینش نداده و گردنش را شکار کرده بود و آه و ناله های ریزه وانیا را کنار گوشش به جان خریده بود.
وانیا دستانش را بر روی کتف های او کشید و خودش را بیشتر در آغوش خلیل جای داد که خلیل از خود بی خود شده او را بر روی تخت خواباند، دوباره لب هایش را بوسید کف دستانش رازیر تاپ او برد و پهلو هایش را ساکت فشرد که وانیا بازهم آهی در دهانش رها کرد.
دستانش از پهلو های وانیا نوازش وار بالا رفتند و آهسته س*ی*ن*ه های کوچک او را فشرد که وانیا لبانش از را لبان او جدا کرده و آهی کشیده بود..
کف دستانش که بی حرکت کنار سرش بود در موهای خلیل فرو برد و در همان حال نالید: ل..باس..!خلیل از خدا خواسته ظرف چند ثانیه هم خودش و هم وانیا را ل*خ*ت نمود و تندا ملافۀ ضخیم را بر روی شان کشید و اینبار لب هایش س*ین*ه های کوچک و گرد وانیا را شکارکردند..
خلیل ماننده بچۀ کوچک گرسنه ای به جانش افتاده بود و دائم سرش از سمت راست به چپ وبرعکس حرکت میکرد… دیدهانش را بسته بود و غرق لذت وصف نشدنی این معاشقه های شان بود، خلیل آهسته خودش را بین پای او جا دادو در همان حالت شروع نمود به پ*ی*ش نو*از*ی ..
شامگاه گذشته قرار بود یک رابطۀ کامل داشته باشند ولی خلیل به خاطر تازه بودن زخم وجودوانیا از این کار سر باز زده بود هرچند که همان موقع هم وانیا دردی نداشت و دائم خلیل راتحریک به رابطه میکرد اما بازهم خلیل آن کار را انجام نداده بود..ولی امشامگاه..بالاخره آن حجلۀ رویایی که هر دوی شان خواهانش بودند را میتوانسسریع بر پا کنند!
کف دستان، لبان، تمام وجود خلیل درحال تحریک کردن وانیا بودند طوریکه او ز*ی*ر بدن خلیل ماننده مار به خودش میپیچید … حرکات خلیل نشان از تحریک شده گی بیش از اندازۀ خودش بود اما بازهم حرکت اول را نمیزد..
بازهم آنقدر وجودش را بر روی وجود وانیا م*ال*ی*د که وانیا به اوج رسیده و با صدای قد بلندی خودش را به رهایی سپرده بود..!
داشت به اوج می رسید و دیدهانش را بسته و بازهم آزادانه آه میکشید، درست همان چندثانیه ای که درحال لذت بردن از رها شدن بود ناگهان وجود خلیل را در وجود خودش احساس کرد و دیدهانش گسرخوش شده و آهی کشیدهتر که تقریبا آخ مانند بود را در هوا رها کرد..این ا*ر*ض*ا شدنش از همیشگی متفاوت تر بود..!
وقتی از پس لرزه های اوج لذت داشت خارج میشد تازه متوجۀ دردی که در وس*ط
پ*اهایش احساس میکرد شد و اضافه کرد: آخ..
هیسسس..خودت را شل کن..
خلیل الرحمان اگه وسطش از حال حرکت کردم..آخخخخخ
خلیل آشوفته از داد او تمایل داشت خود را بیرون بکشد که وانیا کمرش را چنگ زد..توان تحمل هیچ حرکتی را نداشت، در معاشقه های شان همواره اضطراب بزرگی وجود خلیل را داشت وحالا… فهمیده بود که آن اضطرابش بیجا نبوده است..!!!
خلیل بار دیگر شروع نمود به بوسیدن لب های او ساکت دستش را به و*س*ط پای او رسانده وشروع نمود به تحریک کردنش و شتاب‌زده تند کف دست کشیدن قسمت حساس وجودش… و لحظات بعد دوباره وانیا آه و ناله هایش را شروع کرد و خلیل ملایم آهسته حرکاتش را شروع نمود..آنقدر تحریک شده بود که حتی نمیتوانست به نیمه خاتمه دادن محبت بازی شان فکر کند،بالاخره که این اتفاق باید می افتاد..!
قلبش میخواست شمتوجه شد تر و کمی تندتر ضربه بزند اما بدون شک وانیا تاب تحمل این چنین رابطه ای را نداشت، حداقل در اامان تجربه اش..پس آنقدر ساکت ساکت کارش را ادامه داد تا اینکه بار دیگر باهم به اوج رسیدند و بازهم خلیل لب هایش را بر روی گردن او چسبانده و صوتیش راخفه نموده بود.کاری که وانیا اصلا سعی در انجام آن نداشت و صوتیش را آزادانه رها کرده بود…
ساکت ساکت و برخلاف میل باطنی اش خود را از وانیا ب*ی*رو*ن کشیده و کنارش دراز کشید وبه صورت غرق خواب او خیره شد..قلببرکش خواب راهی شده بود..ماننده همیشه که بعداز معاشقۀ شان خواب میحرکت کرد..اینبار که بدون شک باید خواب میراهی شد..!!لبخندی زد و پیشانی مرطوب او را بوسید و با احتیاط در آغوشش گراهی شد..چقدر راحت تسلیم خواب میشد دلبرکش..درحالیکه خلیل تا ساعت ها بعد نمیتوانست چشم برهم بگذارد و تمام وقت لحظاتی که درحال معاشقه با هم هسسریع را مرور میکند..چرا که دلبرک بی پروای فوق العاده جذاب و دوست داشتنی اش را تنها در همان لحظات معاشقه می مشاهده کرد..
موهای وانیا را کف دست کشیده و ملافه را روی خودشان مرتب نمود، شب های صحرا سرد بود وجان وانیا به جانش بسته بود..وای که اگار خاری در پایش میراهی شد..چه برسد به اینکه سرما
بخورد..!!هرچند دلش میتمایل داشت بازهم به مرور این رابطۀ و حجلۀ شان بپردازد اما فردا صبح بدون شک وانیا دردمند از خواب کشیده شده و وجود نحیفش احساس ضعف خواهد داشت..پس بایدبرایش صبحانه ای مقوی درست می نمود… نگاهانش را برهم گذاشته و سعی کرد بخوابد..!به‌شدتی ها در چنین مواقعی میاضافه کردند اگر همین لحظه بمیرم هم آرزوی دیگری ندارم اما خلیل میتمایل داشت زنده بماند، تا ابد..تا هر زمانی که میشد… او باید ماننده کوه پشت همسرش می از حرکت ایستاد..! تنها بر آورده شدن آرزو های خودش که مهم نبود…بود؟!
اگر خدایی ناکرده همان لحظه آرزویش بر آورده میشد و می مرد..وانیایش در این صحرای عظیم..چه میکرد؟! چه بر سر روزگارگار او می آمد… وانیا را بیشتر به خود فشرد..نه..او باید می ماند..باید از دلبرکش محافظت میکرد
مدتی بود که بیدار شده بود ولی قدرت باز کردن نگاهانش را نداشت، کسل بود!سرش را بر روی قلب خلیل گذاشته بود و نوازش کف دست های او را روی موهایش احساس میکرد، نمیاطلاع داشت این کسالت برای چیست اما نمیتوانست تکان بخورد..
لحظاتی بعد آهسته لب زد:
خلیل الرح..
جونم..
در همان حالت کسلی تبسمی به لحجۀ خلیل زد و اضافه کرد: چرا نمیتونم دیدهامو..باز کنم..!
خلیل کف دست او را بالا کرده و بوسه ای پشت آن نشاند و گفت: دستانت هم سرد هسشتاب‌زده، فکر میکنم فشارت افتاده باشد..دهانت
را باز کن..وانیا اندکی لای دیدهانش را باز نمود و با دیدن میوۀ قرمز رنگی که خلیل جلوی دهانش گراهی شده بود بار دیگر دیدهانش را بسته و دهانش رااندکی باز نمود…
دقایقی تنها میوه های شیرین و گاهی ترشی که خلیل برایش آماده کرده بود را میخورد تا اینکه اندکی از آن کسالت اش کم شد..
چشمانش شده و به آسمان صاف ابی رنگ خیره بود..
نمیخواست از آغوش خلیل بیرون شود، آرام سرش را چرخاند و به صورت خلیل خیره شد که با این حرکتش خلیل هم به او خیره شد..وانیا لبخندی زد و خودرا اندکی بالا کشید و بوسه ای زیر چانۀ او زدو اظهار کرد: خلیل الرحمان..؟
ماذا حبیبتی..؟ )جانم عزیزم(
قلبم نمیخواد هرگز از آغوشت بیرون بیام..سرش را بر روی سینۀ اوکشید و ادامه داد: قلبم میخواد تا ابد اینجا بمونم..
خلیل حلقۀ دستانش را دور او تنگ نموده و گفت: جای تو تا ابد همین جاست حیاتی )زیستنم(
وانیا کف دستش را نوازش وار روی سینه و بازوهای خلیل کشید و اضافه کرد: وقتی دزمشاهده کرده شدم، خیلی وحشت کرده بودم..اینقدر که حتی یادم رفته بود باید توکل به خدا داشته باشم، یک وحشت عجیب به سراغم آمده بود..
سرش را قد بلند کرد و بار دیگر خیره به نگاهان مهربان خلیل ادامه داد: فکر میکردم چراکه از طرف خانواده ام طرد شدم این بلا ها سرم میاد، فکر میکردم اگه می موندم و با همۀ فلاکتی که در انتظارم بود زندگی میکردم چنین بلایی سرم نمی آمد..! وقتیکه درک کردم به مزایده گذاشته شدم ترسم اصلا قابل توصیف نبود..فکر اینکه بردۀ جنسی بشم..فکراینکه ه*رز*ه بشم..فکر شکنجه و هزاران فکر دیگه نمیگذاشت درست نفس بکشم..هر لحظه قلبم میخواست دلم به ایسته و در جا بمیرم..خلیل فشاری به کمر او وارد کرد و زمزمه کرد: خدا نکند!
سرش را بر سینۀ او فشرد و ادامه داد: وقتی که در جاده رسیدن به قبیلۀ شما بودیم، یک شامگاه از خدا میل داشتم بهم رحم کنه و اون موقع بود که قلبم آروم گحرکت کرد، ولی باز هم میهراسیدم..سرش را بار دیگر بلند کرد و چانه اش را بر روی سینۀ او تکیه زده اضافه کرد:
تا وقتی که تو رسیدی..
بازهم خود را بالا کشیده و بوسه ای روی چانۀ او نشاند و گفت: تو وارد شدی..و ثابت کردی که در هرکار خداوند حکمتی نهفته! شیرین زبان من..!!
وانیا ریز لبخند زد و خودش را اندکی دیگر بالا کشیدو تمام عاشقیش را در او جاری کرد..بازهم سرش را بر روی سینۀ او گذاشت و گفت: وقتی هنوز پیش خانواده ام بودم، اصلا از چیزی که در انتظارم بودراضی نبودم، همیشه برای خود ارزش قایل میشدم و میگفتم لیاقتم بیشتر از اینهاست، به نظر من همه لیاقت خوشامگاهختی را دارند..اما همیشه به خاطر این طرزفکر مورد تمسخر قرار میگرفتم..هیچ وقت یادم نمیره وقتی طلاق گراهی شدم مادرم رو کرد به من واضافه کرد: بیا..حالا با یک شناسنامۀ سیاه و مهر مطلقه روی پیشونیت خوشبخت شدی؟!! حیات پستی و بلندی های خودش را دارد حبیبتی..
اینبار کف دستش را زیر چانه اش گذاشت و بر روی آن تکیه زد تا سینۀ خلیل را اذیت نکند وبیان کرد:
وقتی با هم باشیم، از پس همۀ پستی و بلند ی ها بر میایم..مگه نه؟!
خلیل موهای او را نوازش کرد و همانطور دستش را آرام روی صورت او کشید ومدتیکه انگشتانش به لب های وانیا رسیدند وانیا بوسه ای ریز بر روی آن نشاند که خلیل با تبسمی مهربان اضافه کرد: نعم حبیبتی دلی..)بله عزیزه قلبم( خلیل الرحمان..
مردد بود بپرسد یا نه!
در آخر خوده خلیل کار او را راحت کرد و اظهار کرد: بگو حبیبتی..!
چه به سر بقیه رسید؟؟!
خلیل با گیچی به او نگریست که وانیا توضیح داد: بقیه دختر ها رو میگم..همونایی که با من خریداری شدند..خلیل لبخندی زد و پرسید: چرا برایت مهم هستند؟!
نمیدونم…شاید چون منم بین اونا بودم و میتونستم یکی از همونا باشم..هرجایی..با هرکسی..در هر شرایطی.. بعضی های شان مسلمان شده، و به نکاح کسی درآمدند، بعضی های شان به خواست خود در صحرا ماندند وبعضی های شان بار دیگر به کشور خودشان برگردانده شدند..تحت حمایت دائمی ما..چندین بار پلک زده تا توانست اندکی درک کند خلیل چه میگوید..
از میان کف دسته کف دسته سوال هایی که وارد ذهنش میشد یکی را چنگ زده و به‌سرعتاً پرسید: پس چرا من خبر نشدم؟!!!
خلیل خنده ای کرد و درحالیکه گونۀ اورا نوازش می نمود بیان کرد: اگه قرار بود که همه با خبر شوند، دیگر این همه ظاهر سازی برای چی بود حبیبتی؟!!
وانیا خودش را بالا کشید و بی توجه به لختی تنش با تعجب سؤال کرد: یعنی چی خلیل الرحمان..؟!! درست توضیح بده!!خلیل هم از آن حالت خوابیده خارج شد ولی ماننده وانیا ننشت، تقریبا به پشتی تخت لم داد ودرحالیکه آرام آرام موهای او را دورش می ریختاند تا بالا تنۀ برهنۀ او حواسش را پرت نکند وجواب داد:
پدر پدر بزرگم متوجۀ این موضوع شده بود که قبایلی در صحرا هسشتاب‌زده که دختر های جوان را خرید و فروش میکنند، بدون آنکه کسی خبر شود و بدون آنکه این اشخاص وابسته به کشوری باشند، بدون آنکه از تجارت های مختلف شان مالیه ای به کسی بدهند..
با تبسم به دیدهان گرد شده به او نگریست و بیان کرد: اینگونه نگاه نکن..نمیتوانم صحبت کنم.کف دست وانیا را گحرکت کرده و به سمت خود کشیدش و درحالیکه او را به خود می فشرد اظهار کرد: او میمیل داشت جلوی این ظلم را بگیرد، چرا که خودش ۵ دختر جوان داشت، همه چیزش رارها کرده و به صحرا آمد، بدون هیچ توشه ای..بعضی ها فکر میکردند او دیوانه شده است، آخردر صحرا بدون هیچ پول یا دیگر چیزی چگونه میتوانست زنده بماند..ولی او توکل به خدا کرده و در چنین جادهی قدم برداشت و خوده خدا هم کمکش کرد..پدربزرگانم چندین بار سعی کردندجلوی این کار را بگیرند، اما موفق نبودند! به همین خاطر شروع نمودند به خریداری و آزادکردند هر تعداد دختری که میتوانند..
وانیا بار دیگر به حالت نشسته در رسید و خود را از آغوش او بیرون کشید واظهار کرد: اما..ولی یک عالمه دختر هست، من متوجه شدم که چقدر زیادبودند، کاروان شما تنها تعدادی از دختران را خرید، بقیه چی شدند؟!!خلیل بازهم تبسمی زد و اضافه کرد: این کار خان قبیله است..او به این مسئله رسیده گی میکند.. چطوری؟!!
جای گرفت های مخفیانه، خریداری دخترانی که آنها خریده اند، نکاح جوانان قبیلۀ ما توسط آن دختران..چه یک نکاح واقعی و چه یک نکاح صوری تنها برای رهایی آن دختران..و صد ها جاده دیگر که پدرم و پدران پدرم برای نجات این دختران انجام دادند..
بازهم ازبین سوال های بی شماری که در ذهنش بودند یکی را اتفاقی پرسید:
چرا از پولیس کمک نمیگیرید؟؟؟
خلیل تبسمی به گیچی و در عین حال کنجکاوی وانیا زد و اظهار کرد: حبیبتی القلبی )عزیزه دلم( این قبایل وابسته به هیچ کشوری نیسسریع.. پلیس بین المللی..!
به نظرت این کار را تا به حال کسی انجام نداده است؟؟؟ یعنی چی؟؟ مگه اینا کی اند که هیچ کسی نمیتونه جلوشونو بگیره؟!!
خلیل نفس عمیقی گرفت و گفت: آیا به قدرت های خارق العاده باور داری؟؟
وانیا ابرو بالا انداخت و با تعجب جویا شد: خارق العاده؟؟ منظورت جادوست؟!
کمی بالاتر از آن..
وانیا با تردید جواب داد: نمیدونم تاحالا اصلا با چنین مسائلی برخورد نداشتم…
حبیبتی افسانه ای وجود دارد..وانیا کلافه از این خاموشی و کوتاه کوتاه جواب دادن خلیل پرسید: خب؟ چه افسانه ای؟؟؟
من خودم به این چیزها باور ندارم..مطمئن نیستم چطورشد که پدرم به آن عقیده پیدا کرد ول افسانه ای در خانواده ی ما وجود دارد که میگوید طلااز آنها محافظت میکند!
وانیا چندین بار پلک زد ولی وقتیکه نتوانست افکارش را منسجم نماید سرش را تکان داد واضافه کرد: طلا؟!! چطوری؟ اسلحه هایی از جنس طلا برای خودشون ساخسریع؟! یا..چه میدونم..سپر..خونه؟!!
لب هایش را بر هم فشرد و ماننده همواره که فکر میکرد خیره به خلیل و در افکارش خودش غرق شد که خلیل با تبسم او را به سمت خود کشیده و تنداً بوسه ای بر گونۀ او نشاند واضافه کرد: خودم میگویم، زیاد فکر نکن..
وانیا مشتاق دست خلیل را در کف دستانش گحرکت کرده و اضافه کرد: خب بگو دیگه!
در افسانه های ما وارد شده است که وقتی طلا به زمین آمد، قدرت ماورایی با خود داشت، قدرت شیطانی، ماننده انسان ها که یک جسم و یک روح دارند، طلا هم دارای روح بود. روح طلاسرگردان در صحرا میگشت تا به قبایل صحرا نشین رسید و با قدرت خود آنها را بردۀ خویش نمود.
وانیا با نگاهانی بزرگ شده و درحالیکۀ چهرۀ با نمکی به خود گرفته بود گفت: از این احمقانه تر نمیتونست باشه!!
خلیل لبخند زد و گفت: میدانم، اما خب افسانه ای است که اکثریت مخصوصا خاندان ما به آن باور دارند..
وانیا خنده ای کرد و گفت: خب شما که آدم خوب ها هستید، بردۀ طلا نیستید، پس چی به شما قدرت میده؟!
خلیل تره ای از موهای وانیا را گراهی شد و دور انگشت خود پیچاند و در همان حال گفت: عود؟! همین عطری که بخش عمدۀ تجارت قبیلۀ شما رو تشکیل میده؟!!
خلیل به نشانۀ تایید سر تکان داد که وانیا با کنجکاوی بیشتری اضافه کرد: خب..چطوری؟
خلیل کف دستی در موهایش برد، اندکی کلافه بود ولی اصلا نمیمیل داشت نشان دهد! تعریف وتوضیح مسائلی که خودش عقیده ای به آنها نداشت برای وانیا کمی خسته کننده و بی فایده به نظر میرسید..
به باور من، ما از فروش این نوع عود بسیار خاص که تنها در حوزۀ مایافت می شود پول به کف دست می آوریم و پول هم قدرت به ما میدهد ولی پدرم باور دیگری دارد!
وانیا دوباره کف دست خلیل را در دستانش گرفت و با اشتیاقی خاص سؤال کرد: خب؟!
خلیل تبسمی به آن همه کنجکاوی وانیا زد و گفت: او فکر میکند روح عود در اصل یک روح قدرت داره و چیزی که ما ازش حس میکنیم تنهارایحۀ خوش اونه که همونم قدرت فراوانی داره…وانیا با حالت با مزه ای اظهار کرد: قبض روح شدم!
خلیل خندۀ بلندی سر دادو مجدداً وانیا را در آغوشش فشرد..
با تبسم کنار او که ساکت تر و آهسته تر از هر مدت دیگری ایستاده بود قرار گرفت..
چرا ساکت شده ای؟ مرا باور ندارند!
نگاهی به آن دو که سرخوشانه می ریز خندید انداخت و اظهار کرد: مطمئن هستی؟!
آوای شان را نگوش دادی؟ انسان ها حرف زیاد میزنند…ولی همیشه آن چیز که بر لب دارند همان را در دل ندارند..
کلافه چرخی دور خود زد و اضافه کرد: او خان آیندۀ این قبیله است..وقتی مرا باور نداشته باشد، چگونه کمک اش کنم؟!
کسی از آینده چه میداند..خمشگین و خشمگین غرید: مگر نمی بینی که مستقیماً وجود مرا انکار میکند..
لبخندی قلب گرم کننده به رویش پاشید و گفت: آرام باش، ماننده آن دو که همیشگی توکل به خداوند دارند توهم توکل به خدا داشته باشد..مجدداً نگاهی به آن انداخت و ادامه داد:
وقتی نیت تو خیر باشد، خداوند تمام کائنات را مجبور میکند کمک ات کنند..!اوهم نگاهی به آن دو انداخت و اضافه کرد: میترسم..از آینده ای که معلوم نیست..بازهم تبسمی زد و اضافه کرد:
قلبت را ماننده قلب آن دختر بزرگ بگیر..وظیفۀ تو مشخص است، همه چیز را به آن بالاسری واگذار کن..خودش میداند در آینده چه کند!
خلیل الرحمااااااااااااااان..
حبیبتی…من هم قلبم میخواهد بیشتر بمانیم..اما نمی شود..باید برویم..وانیا از گردن او آویزان شد و در گوشش قول یک شب رویایی را داد که در کمال تعجب بامخالفت خلیل مواجه شد..!
حبیبتی نمیتوانم آهسته بگیرم، احساس میکنم چیزی درحال گره زدن دور گردنم هست، بایدزودتر برگردیم..
وانیا مغموم بر روی تخت جای گرفت و اظهار کرد: خوب اگه چیزی میشد به ما خبر میرسوندن، مگه نمیگی پدرتم موبایل داره..میتونه دزدکی یک تماسی باهات بگیره خوب..
خلیل نفس عمیقی گرفت و پایین پای وانیا جای گرفت و دستانش را گرفت و اظهار کرد:
قول میدهم..در اامان فرصت بار دیگر به اینجا برگردیم..اصلا اینجا را به نامت میزنم..اما فی الحال باید برگردیم..خواب بدی دیده ام و قلبم شور میزند..حبیبتی مرا درک کن!
وانیا به نگاهان مهربان و البته کمی دلواپس خلیل نگاه کرد و در نهایت موافقتش را با تبسم وبوسه ای اعلان نمود و از جایش برمیل داشته و کمک خلیل کرد تا زودتر وسایل شان را بسته وحرکت کنند.۵ هفته بود که در آن نخلستان کوچک مانده بودند و به جرات هر دوی شان میتوانستندبگویند که بهترین روزگارها و بهترین شامگاه های شان را در آنجا گذرانده اند..به کمک محافظان وسایل شان را سوار شتر ها کرده و خودشان هم سوار اسب شده و به سمت نخلستان حرکت کردند، دیگر در نزدیکی هایی نخلستان بودند که با دیده شدن دودی که ازآن سمت به سمت آسمان میراهی شد یک لحظه نفس هر دوی شان حبس شد..
خلیل دلواپس و درحالیکه دلش در دهانش می کوبید افسار اسپ را تکان داد و به سمت نخلستان تازید که با گوش دادن ویژس و تیری که درست کنار پای اسپ شان برخورد کرد یک لحظه همه چیز بهم ریخت، اسپ رم کرده و هر دوی شان را از به زمین افتادند…
وانیا بر روی خلیل افتاده بود و از آوای آخ دردمند او میتوانست بفهمد چرا او چقدر اذیت شده است، صریحاً خود را کنار کشیده و از جایش برمیل داشت و کف دستش را به سمت خلیل گرفت تا او هم برخیزد..
همین که خلیل دستش را گحرکت کرد دو کف دست قدرت مند بازو های وانیا را گراهی شده و او را ماننده عروسکی از جایش بلند کرد و آن مدت بود که صدای جیغ های گوش خراش وانیا از بیشتر ازهر مدتی سکت سر ظهر صحرا را می شکستاند!
وانیا جیغ می کشید و خلیل را صوت میزد که هر لحظه از نظرش دورتر شده و مردان با لباس های شنی رنگ که به زور قابل تشخیص بودند دورش را حلقه می نمودند..!
جناز های سربازانی که هممسیر شان بودند کنار شتر ها افتاده بود و تیر هایی که در سینه های شان فرو رفته بود از همان فاصله هم قابل مشاهده بود..
وانیا با وحشت خودش را تکان میداد و همچنان خلیل را با جیغ و گریه صوت میزد اما درنهایت کاری از آن جسۀ نحیف او بر نمی رسید..!ماننده همیشه که میهراسید ذهنش از کار افتاده بود و نمیتوانست درک کند چه اتفاقی افتاده است..
تنها جیغ میزد و به هر زبانی که میتوانست یا میجویا شد چی شده و آنها کی هستند؟ یا تهدیدمیکرد که آیا می دانند او و شوهرش کی هسشتاب‌زده؟!
اما هیچ کدام از اینها فایده ای نداشت، چرا که آن مرد ها او را در چادری کوچک انداخته و دونگهبان قوی هیکل و شمشیر به دست را دم چادر قرار دادند..
وانیا درحالیکه نفس نفس میزد و اشک هایش سریع شتاب‌زده روی گونه هایش میریخت در چادر قدم میزد تا اینکه بلاخره نگهبانان کنار حرکت کردند و زنی داخل شد..
زنی دلربایی بی نظیر و گیسوان رهای دورش و حجاب نداشته اش از بیشتر از هر چیزی درنگاه میزد، پوزخندی بر روی لب های زن بود روح و وران وانیای ترسان و گریان را می آزورد..زن هنوز خیره به وانیایی بود که سعی داشت اندکی از ان حالت ترسان و لرزان خود را خلاص کند اما به نظر میرسید موفق نیست!
تا اینکه وقتی معصومه همجاده پسر بچه ی قشنگ روی بوری داخل شد خشکش زد..اول با شاضافه کردی و در نهایت با خشم به معصومه چشم دوخت، خشمی که وقتی معصومه در نگاهان وانیا متوجه شد قدمی به عقب برداشت و سرش را پایین انداخت.
ولی سمیه بی خبر از همه چیز خطاب به معصومه گفت: أهذه هیَ؟!!
)آیا این همان دختر است؟!!(معصومه ارام جواب داد: نعم سیدتی) بله خانم(
سمیه بازهم با پوزخند و تحقیر نگاهی به وانیا انداخت و گفت: کنت أظن أنَّ ذوق خلیل أفضل من هذا…
)فک میکردم خلیل خوش سلیقه تر از این باشد…(باهمان لحن ادامه داد: فتاۀٌ شرقیۀ….!!!!)یه دختر شرقی…!!!!!(
سمیه
وانیا با همان عصبیت پرسید: من أنتِ؟!!!)تو کی هستی؟؟(
سمیه یک لحظه از اینکه وانیا میتوانست عربی صحبت کند جا خورد اما خود را نباخت و باهمان لحن متکبر جواب داد:
ألا تعرفیننی؟!!!
ألم تقُل لکی معصومۀ؟!!
أنا زوجۀُ خلیل السابقۀ….!!!
)آه منو نمی شناسی؟معصومه بهت ناظهار کرده؟؟من همسر قبلی خلیلم!(
وقتی وانیا ساکت فقط به او چشم دوخت و چیزی ناضافه کرد سمیه دوباره خندۀ تمسخر آمیزی کرد وگفت: یاالهی…انظرو الیها…..)تورو خدا ببینش!(
قدمی به وانیا نزدیک شد و کف دستش را زیر چانۀ او گراهی شده و سرش را بلندکرد و اضافه کرد:
أنت ترید أن تهب وارثاً لهذه القبیلۀ؟!!! )تو میخواهی به این قبیله وارث بدهی؟!!!
چانۀ وانیا را با ضرب رها نمود و به سمت پسرک خوش چهره راهی شد و بغلش نمود و در همان حال گفت: آه یاالهی…نسیتُ أنّ شیخ القادم للقبیلۀِ عقیمٌ…..
اوه خدای من….یادم نبود خان آینده ی قبیله عقیم است….وانیا تنها با عصبیت نگاهش میکرد و چیزی نمیاضافه کرد که سمیه با تحقیر مجدداً نگاهی به سرتاپای وانیا انداخت و گفت:
طائفۀ المانع لم تعُد تصلحُ لقیادۀِ هذه القبیلۀ… ) خاندان المانع دیگرلیاقت فرمانروایی بر این قبیله را ندارند
پوزخندی زده و از چادر خارج شد و معصومه هم بدون آنکه چشمانش را بالا کند و به او نگاه کند به‌سرعتاً پشت او حرکت کرد..
وانیا در وسط چادر از حرکت ایستاده بود و هر لحظه نفس هایش کشدار تر میشد و از عصبانیت احساس میکرد درحال انفجار است، تپش دلش زیاد شده بود و هر لحظه امکان داشت یک سکتۀ دلی را رد کند.
درحالیکه دندان هایش را بر روی هم می سابید نگاهانش را که از عصبیت داغ شده و پلک هایش سنگین شده بودند را بست و غرید: أظهر نفسک….)خودت را نشان بده به دلیل طولانی بودن مکالمات فارسی شونو می نویسم اینطوری نگام نکن عبدالرحمان..خودت که میدونی..این قوانین صحراست..عبدالرحمان تنها با خونسردی به او چشم دوخت و چیزی نگفت که مسعودپک محکمی به قلیانش زد و دود آن را از بینی اش رها نمود و گفت: پسرت عقیمه، بعداز اینکه تو بمیری اونم میمیره و نسل تون از بین میره!
مسعود الشمس
پسر سمیه
مسعود نگاهی به سمیه که همجاده همان پسرک خوش چهره در نزدیک ترین موقعیت به اوقرار گرفته بود و تبسمی درلبرانه نثارش میکرد انداخت و گفت: راستش وقتی از این موضوع با خبر شدم، پیش خودم بیان کردم چرا این همه سال صبر کنیم وقتی من هنوز زندم و وارثمم حی و حاضر کنارمه!
مسعود کف دستش را به سمت پسرک خوش چهره دراز نمود و اضافه کرد: بیا اینجا پسرم!
و لحظاتی بعد با محبت پسرک را در آغوش گراهی شده و بوسه ای بر موهایش نشاند و بیان کرد: ببین چقدر شبیه منه، پسر شجاع من..در آینده خان بزرگی خواهد شد..
به سمت عبدالرحمان برگشت و ادامه داد: آیندۀ درخشانیست برای پسرم..مگه نه؟!
مکثی کرد و اندکی کلافه از آن خاموشی و خاموشی عبدالرحمان..سعی کرد با طعنه اندکی عکس العمل از او ببیند!
آینده ای که تو هیچ‌گاه نمیتوانی برای پسرت داشته باشی..بوسه ای دیگر بر روی موهای پسرک بور نشاند و گفت:
میدونی دلم برات میسوزه!پسرک را بار دیگر نزد سمیه فرستاد و در همان حال ادامه داد: هیچ وقت هیچی از حیاتت ندرک کردی!!! هیچ وقت خوشحال نبودی، هیچ وقت خوشبخت نبودی، هیچ وقت همه چیز باب میلت نبود..تو به‌شدت بدبختی!!به سمت او خم شد و ادامه داد: به زودی بدبختی واقعی رو هم بهت نشون میدم..میدونی چطور؟!پوزخندی زد و خودش جواب داد: سر ظهر پسرت رو جلوی چشمات اعدام میکنم…
عبدالرحمان با همان آرامش تبسمی زیر ریش و سیبیل همیشگی قد بلندش زد و گفت: اگر وقت مرگ خلیل الرحمان فرا رسیده باشد، من یا تو نمیتوانیم جلوی آن را بگیریم..مسعود با حرص و کلافگی که سعی داشت پنهاش کند
جویا شد:
و اگر نرسیده باشد؟!
عبدالرحمان تنها در سکوت به او نگریست که مسعود تبسمی زد، تبسمش به خندۀ قد بلند و درنهایت تبدیل به قهقه ای شد و بیان کرد: من وقتش را میرسانم..من!!!
عبدالرحمان باز هم چیزی نبیان کرد که مسعود کفری از جایش بلند شد و بیان کرد:
فردا به چشمان خودت می بینی که چطور پسرتو میکشم وقبیله تو مال خودم میکنم!از چادر خارج شد..سمیه نگاهی به پدر شوهر سابقش انداخت و ماننده همواره که چنین حسی داشت از چیزی که در نگاه او متوجه شد وحشت کرده و سریع از جایش برمیل داشت و کف دست پسرک بور خوش چهره را گحرکت کرده و از چادر خارج شد.
فکر زیبایی همسر خلیل یک لحظه هم رهایش نمیکرد!از حسادت احساس میکرد درحال خفه شدن است..
هرچند که تفاوت های فاحشی بین او و خودش وجود داشت اما بازهم نمی شد…
حسادت های زنانه رهایش نمیکردند..!با عصبانیت به سمت چادری که وانیا در آن نگهداری میشد حرکت کرد، دلش ساکت نمی شداگر چندین زخم زبان دیگر به آن دختر نمیزد..
درحال حرکت کردن به سمت چادر وانیا بود که متوجۀ چادری شد که توسط ۱ نگهبان حفاظت میشد..لبخندی شیطانی بر لبانش نقش بست..!
شاید مشاهده کردن خلیل بیشتر از زخم زبان زدن به آن دختر شرقی که هیچ چیزی هم از زبانش نمی فهمید ساکتش میکرد.
به سمت چادر رفت، مدتیکه نگهبانان او را دیدند شمشیر های خود را کنار کشیده و آرام سرخود را برای او تکان دادند و سمیه با همان غرور همیشگی داخل چادر شد و پرده های ورودی آن را رها کرد..
خلیل با سر و صورت زخمی که نشان دهندۀ درگیری اش با افراد مسعود بود گوشۀ چادر بی حال افتاده بود.
با همان لوندی خاص خودش جلوی متوجه شد او قرار گحرکت کرد و دستش را بر روی شانۀ پسرش گذاشت!
انگار میمیل داشت با این کار فخر بفروشد به خلیلی که هیچ وقت طعم پدر شدن را نچشیده..
اما خلیل خودش را با سختی و درد بالا کشید، بدون آنکه در چهره اش نمایان کند چقدر دردمیکشد و با پوزخند به او چشم دوخت..
مدتی را نگاه در دیده هم بودند تا اینکه خلیل از سمیه که با تبسم کجی نگاهش میکردچشم گرفت و به پسرک بور خوش چهره خیره شد..پوزخندش عمیق تر شد..
لبان خشکش را با زبان خیس نمود و آرام گفت: جذابست!
سمیه زوق کرده از تعریف خلیل کف دستی به موهای پسرک کشید و تبسمی زد که خلیل ادامه داد: ولی شامگاهیه تو نیست!
تبسم روی صورت سمیه در جا از بین راهی شد ، خلیل با همان پوزخند ادامه داد: اسم شوهرت چی بود؟
سمیه از میان دندان های جف شده اش جواب داد: مسعود الشمس..
خلیل بعداز مکثی جواب داد: چندین بار متوجه شدمش..بار دیگر نگاهی عمیق به پسرک انداخت و لحظاتی بعد نگاهانش را به سمت سمیه سوق داد واظهار کرد: شامگاهیه او هم نیست، حتی اندازه یک تار مو..سمیه عصبی پسرک را به خود فشرد و اظهار کرد: شامگاهیه پدر بزرگمه، به اون رفته..
خلیل با همان پوزخند نگاهی به او انداخت که سمیه عصبی تر شد و برای خالی نبودن عریضه بی فکر گفت: زن جدیدتو متوجه شدم..خلیل با لحن خمار از درد اضافه کرد: چطور بود؟!
سمیه با تمسخر جواب داد: جذاب بود!خلیل پوزخند صدا داری به حسادت او زد و اظهار کرد: زیبا..معصوم..پاک!
پاک آخر را طوری اظهار کرد که خاطرات شب اول ازدواج شان ماننده یک فیلم از جلوی نگاهان سمیه رد شد و او لحظه ای ناراحت و مجدداً در پوستۀ مغرور خود فرو رفت و گفت: چه فایده ای داره حتی اگه اون تمام صفات خوب دنیا روداشته باشه، وقتی فردا صبح قراره بیوه بشه و به ملازمی من در بیاد..سمیه تیری در تاریکی رها کرده بود و آن تیر..درست خورده بود به هدف!خشم ناگهانی آنقدر بر قلب خلیل فشار آورد که او لحظه ای تمام درد جسمی اش را فراموش کرده و به سمت سمیه خیز برداشت و با دستش زیر گلوی او را چسپیده و از میان دندان های کلید شده اش درحالیکه نفس نفس میزد بیان کرد: یک تار مو از سرش کم بشه، با همین دستام اول این پسرت که معلوم نیست مال کدوم ح…زاده ایه رو میکشم و بعد خودت رو خفه میکنم..فهمیدی؟!!!
سمیه هرچقدر تقلا میکرد نمیتوانست خود را از کف دست خلیل خلاص کند، ولی جیغ و گریه های پسرک ترسان نگهبانان را قبل از آنکه خشم خلیل کار کف دستش دهد داخل چادر کشاند وآنها درحالیکه چهار نفری خلیل را گرفته بودند سعی میکردند کف دستش را از گلوی سمیه که رنگش به کبودی میزد جدا کنند.
در نهایت با مشتی که یکی از آنها به شکمش زد، آخ دردمندی بیان کرده و کف دستش از گلوی سمیه جدا شده بود..
سمیه سرفه کنان سریعاً خود را از چادر بیرون کشید، هیچ‌گاه این روی خلیل را نمتوجه شده بود!هیچ‌گاه خلیل را برآشفته نمتوجه شده بود!!
حتی شب ازدواج شان بعداز اینکه درک کرد او اولین بارش نیست..بازهم اینقدر که امروز عصبانی شد… عصبی نشده بود!!!
دستی به گلویش کشید، حالش بد بود و گریه های مکرر پسرک کم سن و سال گریان کنارش هم مزید بر علت می نمود.با عصبیت و بی حوصلگی به او توپید: خفه شو دیگه!
وقتی از آزار رساندن به خلیل چیزی نصیبش نشد، بار دیگر حرکت کرد و به سمت چادر وانیا
میراهی شد که متوجۀ چادر خلیل شد..چادری که روزگاری مال خودش و خلیل بود!بازهم ناخواسته به آن سمت رفت..وارد چادر شد و اولین چیزی که حس کرد بوی همیشگی بود..یک بوی متعادل میان سرد و شیرین..!نگاهانش را بسته و نفس عمیق دیگری گرفت، روزگاری این بو را دوست داشت..وقتی نگاه باز کرد با اولین چیزی که مواجه شد موبایل خلیل بود که از میان وسایل واژگون شدۀ سفرشان بیرون افتاده بود، کنجکاو برش داشت و صفحۀ آن را روشن کرد. ماننده همیشگی بدون هیچ رمز ورودی..این مرد هیچ وقت چیزی برای قایم کردن نداشت!
با فکر پیدا کردن چندین عکس از خلیل داخل گالری آن شد اما با متوجه شدن ویدیو ها و عکس های دو نفرۀ بی شمار او هممسیر همسر جدیدش بازهم حسادت ماننده ماری دور گلویش حلقه زد.. بی هدف اولین ویدیو را پلی کرد..و اامان چیزی که به گوشش رسید آوای خندۀ ظریف وانیابود که میان قربان صدقه رفتن های خلیل می پیچید!
حبیبتی سرت را بالا بگیر، یک بوسۀ کوچک است، میخواهم وقتی سفر حرکت کردم این ویدیو رانگاه کنم..
وانیا دستانش را روی صورتش گحرکت کرده بود و خلیل سرش کنار سر او درحال خندیدن به این شرم جذابی او بود، از دوربین جلو فیلم میگرفت و ظاهرا میمیل داشت وانیا را ببوسد..! خلیل الرحمان اگه کسی ببینه چی؟! کسی اجازۀ دست زدن به موبایل مرا ندارد! اگه گم بشه؟!
پین کد دارد، حذف میشود خود به خود..وانیا بلاخره آهسته کف دستانش را از جلوی صورتش کنار زد و بوسه ای سریع روی گونۀ خلیل نشاندکه خلیل اعتراض وار نام او را صوت زد و گفت: مزییییید..)بیشتررررر(
و خودش را بر روی وانیا انداخت، صدای جیغ و و خندۀ وانیا قد بلند شد و تصویر از بین رفت،ظاهرا گوشی در گوشه ای از تخت کج افتاده بود چرا که اندکی از کف دست های هر کدام شان مشاهده کرده می شد.تصویر مشخص نبود اما حرکات کف دست خلیل مشاهده کرده می شد..اول صدای بوسه ای کوتاه به گوشش خورد..و یک بوسۀ دیگر…و در نهایت بوسۀ عمیق و خیسی که با نفس نفس و هیجان یکجا بود..!لحظاتی بعد خلیل بیان کرد: لا حبیبتی )نه عزیزم(
چرا..چرا..
دیشامگاه دوبا…صوتی خلیل حرفش کامل نشده قطع شده و بازهم صدای یک بوسۀ عمیق و خیس به گوش رسید..
لا حبیبتی..)نه عزیزم(
آوای جدی وانیا آمد که خطاب به خلیل اضافه کرد: من همسرتم، باید تمکین کنی..!
لحظاتی خاموشی بود و در نهایت خلیل با لحن شوخ و خندان و کشیده ای بیان کرد: حسناً حبیبتی!!! )باشه عزیزم( لباس..لباس..!
بازهم آوای خندۀ خلیل وارد شد و صوتی خش خشی که بدون شک ناشی از در آوردن لباس های شان بود.
لحظاتی بعد صوتی آه های ریز و درشت وانیا قد بلند شد که باعث شد سمیه موبایل را در دستش فشار دهد، انگار آن موبایل را گردن وانیا می مشاهده کرد و میخواست با این فشار دادن ها آن را خوردکند.
صدای آه و ناله های وانیا داشت کشیده می شد و این درحالی بود که صوتی ملچ مولوچ عجیبی هم داشت به گوش میرسید که برای هر خانوم متاهلی قابل تشخیص بود از چیست!
آوای نالۀ وانیا لحظه به لحظه کشیدهتر میشد و در نهایت با آخ قد بلندی که اضافه کرد بند شد..آوای نفس نفس می آمد.. خوب هستی حبیبتی؟! اگر هنوز درد دار..
نه..آوایش ضعیف تر شد..نه خوبم..چند لحظه صبر کن..چند لحظه صدایی نیامد تا اینکه بازهم صوتی آه و نالۀ ریز وانیا کشیده شد..صدایش عجیب بود، انگار که درحال فشرد لب هایش بهم باش..صوت از پشت لب های بسته اش شنیده می شد..
لحظاتی به همین منوال بود که آوای زمزمۀ خلیل باعث شد چیزی در درون سمیه فرو بریزد: احب ان تکونی حرۀ فی خلوتنا…تصرفی کماتریدین
)دوست دارم توخلوت خودمون بی پروا باشی….هرجور دوست داری راهی شدار کن (و ثانیه ای بعد آوای قد بلند نالۀ وانیا به گوشش رسید..خلیل خمار دوباره زمزمه کرد:
اتلذذ عند رویتکی حین تفقدین السیطره علی صوتکی وحرکاتک)لذت میبرم وقتی میبینم اختیارصدا و حرکاتتوازدست میدی(به ادامۀ این حرفش خود خلیل هم آه مردانه ای کشید..بازهم با همان صدای خمار بیان کرد:
أحب أن اسمع صوتکی… )دوست دارم صوتتو بشنوم..( آه..آههه..
تکلمی…ارید أن أعرف مایدور فی ذهنکی….اطلقی العنان لما یجول فی خاطرکی…..)حرف بزن میخوام بدونم چی تو ذهنت میگذره..هر چی تو فکرت خطور میکنه رو بیان کن(وانیا چیزی ناظهار کرد و همچنان ناله میکرد و این درحالی بود که صوتی ض*رب*ات خلیل هم به گوش میرسید..ولی او همانطور خمار دوباره اظهار کرد: لاأحب أن تکون معاشقتنا صامته….
)دوست ندارم عاشقی بازیمون بی صوت باشه(کررت هذا مراراً..أنی أحب سماع صوتکی عند اللذۀ….
)بارها اینو اضافه کردم که شنیدن صوتتو هنگام اوج لذت دوست دارم( آه..خلیل..خلیل..
ماذا عمری؟ ماذا حبیبتی؟ )جانم عزیزم؟ جانم عمرم؟( بزر..آه..اخ..
خلیل دوباره آهی کشید و گفت: قولی..قاما حبیبتی )بگو..بگو عزیزم(
خلیل..آه..خلیل..بسیار.. قول..)بگو(
به‌شدت بزرگه!خلیل در همان حالت خند ی کشداری نمود و گفت:
دو..دوست نداری؟! آه..آروم..آه..آخ! دوست ..د..دارم
همان لحظه صدای بهم خوردن بدن های شان بلند تر و تندتر شد و صدای ناله های وانیاتقریبا تبدیل به جیغ شد..
او درحالیکه قد بلند بلند آه و ناله میکرد خطاب به خلیل اضافه کرد: آ..آروم..آه..خلیییییییییییل..
آوای حرکات سریع خلیل و قربان صدقه هایی که برای وانیا میحرکت کرد همچنان بلند بود و عجیب بود که موبایل زیر فشار کف دست های سمیه خورد نمیشد..
یک لحظه از صوتی آخی کشیدهی که هر دوی شان با هم کشیدند از جایش جست!!!آن دو کجا بودند که اینقدر راحت آوای شان را در سرشان انداخته بودند؟!اتفاقی که برای خودش و خلیل هرگز نیوفتاده بود!!!فکر میکرد تمام شده است، اما برعکس..تازه زمزمه های عاشقانۀ خلیل شروع شده بود!حتی از آن دخترک معذرت خواهی میکرد…!!!جادویش کرده بودند..بدون شک همین بود..وگرنه خلیل به ندرت حتی او را به اسم خودش صدا میزد..
چه برسد که بگوید جانم و عزیزم..و عمرم و محبتم و حیاتم….دم به دم عصبی تر میشد..میخواست ای موبایل را خورد کند..با خشم موبایل را به گوشه ای پرتاب کرد و درحالیکه از عصبیت نفس نفس می زد به اطرافش چشم دوخت..صوتهایی که گوش داده بود..ماننده ناقوس داخل سرش آوا میکرد..با خشم جیغی کشید و شروع نمود به بهم ریختن چادر آن دو نفر، انگار که دیوانه شده باشد!
حسرت و حسادت، باهم بر قلبش جای گرفته بودند، حسرت سپری کردن یک رابطۀ این چنین عاشقانه و پر احساس با خلیل…حسادت صاحب شدن چیزی که مال او بود به واسطۀ یک دختربیگانه!لحظاتی به فکر پس گراهی شدن حیات افتاد، که روزگاری با کف دست خود نابودش کرده بود…اما ولین از حرص و طمع برای مال جهان!!!
وانیا گوشۀ چادر جای گرفته و پاهایش را در قلبش جمع کرده بود و کف دستش را در آنها حلقه زده وچانه اش را بر روی شان قرار داده بود!
چهره اش آهسته به نظر میرسید تا اینکه دو نگهبان داخل شدند و یکی از آنها بالا سرش قرار
گراهی شده و اضافه کرد: قومی……اسرعی یافتاۀ )پاشو…عجله کن دختر….(
مرد وقتی هیچ عکس العملی از وانیا نمتوجه شد به سمت او خم شده و بازویش را گرفته و با یک حرکت بلندش نمود که با جیغ عصبی و قیافۀ خشمگین وانیا مواجه شد.. لا تلمسنی…..)به من دست نزن!!!(
مرد با متوجه شدن چشمان وانیا ترسیده و قدمی به عقب برداشت ولی با کف دست به بیرون اشاره کرد واضافه کرد:
اسرعی )زودباش
وانیا نگاهی خشمگین دیگر به مرد انداخت و از چادر خارج شد، دو مرد چند قدم دورتر از اوحرکت میکردند، وانیا اما همانطور عصبی و خشمگین پیش میرفت تا رسید به همان میدان مرکزی نخلستان، جایی که حالا دیگر اصلا شامگاهاهتی به آن مکان مورد علاقۀ وانیا نداشت، اامان چیزی که نگاهانش را گرفت، خلیل بود که دو زانو قرار گرفته و کف دست هایش ظاهراً پشتش بسته شده بود و دو مرد شانه هایش را گرفته بودند تا کشیده نشود..دیده چرخاند..عبدالرحمان کنار چندین شیخ و ریش سفیدانی که غریبه به نظر میرسیدند از حرکت ایستاده بود..کمی در سمت مخالف عبدالرحمان مردی که کندورۀ سفیدش از تمیزی برق میزد و تقریبا ازهمه یک سر و گردن قد بلندتر و تنومند تر بود توقف کرده و سریع سریع با یکی از شیخ ها صحبت می نمود.جایی در نزدیکی خلیل سمیه بازهم کف دست بر روی شانۀ پسرک بور گذاشته و معصومه وچندین خدمتکار دیگر پشت سرش ایستاده بودند!
از همان فاصله هم پوزخند روی اعصاب سمیه را حس میکرد!!!
کف دستانش مشت شده و با خشم به سمتی که خلیل زانو زده بود می نگریست..دور تا دور میدان مردم قبیلۀ خودشان و مردم قبیلۀ متجاوزی که قصد تصاحب نخلستان آنهارا داشت گرفته بود، همه با هم حرف میزدند و گاهی به خلیل،گاهی وانیا و گاهی به سمیه که بی پروایانه بدون حجاب مناسبی در آن جمع قرار گحرکت کرده بود می نگریستند.لحظاتی به همان منوال گذشت تا اینکه بلاخره یکی از همان شیخان که در وسط شان از حرکت ایستاده بود و به نظر میرسید بزرگ بقیه باشد و وجودی به شدت نحیف داشت کف دستش را به معنی خاموشی قد بلند کرد و مدتی که به مقصدش رسید اضافه کرد: به دلیل طولانی بودن مکالمات به فارسی نوشته میشوند.
السلام علیکم و الرحمه الله و برکاته..فکر میکنم همۀ شما دلیل تجمع مان را در این مکان عمومی بدانید اما من بازهم تکرار میکنم. به ما خبر رسیده است که نسل خاندان المانع رو به پایان است، چرا که وارث آینده عقیم بوده و توانایی بخشیدن یک وارث دیگر به خاندان خود وقبیلۀ خود را ندارد، پس بر طبق رسم و رسوم گذشتان ما بزرگان قبایل جمع شده و بعدازمذاکره به این نتیجه رسیده ایم که بهتر خواهد بود هر چه تندتر برای این آشفتگی مسیر حلی بسنجیم.
وانیا از همه دور تر از حرکت ایستاده بود و تقریباً مقابل همه قرار داشت ولی نگاه پر از خشم او دائم به همان سمتی بود که خلیل را نشانده بودند..
بزرگ شیخان بعداز مکثی ادامه داد: و نتیجۀ مذاکرۀ ما این شد که بر طبق قوانین برای خاندان المانع جایگزینی انتخاب کنیم..کف دستش را به سمت همان مرد تنومند گرفت که مرد با لبخندی مغرور نزدش حرکت کرده و کنار کف دست او ایستاد و مرد ریش سفید ادامه داد:
چه کسی بهتر از مسعود الشمس که همواره راد مردی و دلاوری هایش را به همۀ ما ثابت نموده است و دارای وارثی حی و حاضر است می باشد و البته شما را از چنین موضوع مهمی که این خاندان سعی در مخفی کردنش داشتند با خبر نمود؟!
همهمه ای بین مردم بوجود رسید که وانیا با گوش دادن پیچ پیچ های شان از عصبیت لحظه ای دیدهانش سیاهی راهی شد اما نفس عمیقی گراهی شد تا به خود مسلط شود و در نهایت همان شیخ بزرگ با به خاموشی دعوت کردن همه از گوش دادن حرف های مفت دور و وریانش نجاتش داد.
طبق قوانین برای اینکه در آینده خطری جان، خان جدید یا پسرش را تهمتوجه شد نکند خان فعلی و وارث آن اعدام می شوند..یک لحظه نفس همه در سینه حبس شد..!
مطمئناً برای مردم قبیلۀ خلیل شان این اامان بار بود که چنین چیزی را می مشاهده کردند و چنین چیزی را می گوش دادند..آنها همیشگی از ملایم ترین و مرفع ترین قبایل بودند و تقریبا هیچ وقت باجنگ یا مشکلی برنخورده بودند..حداقل نه در نزدیکی نخلستان اما حالا قرار بود اعدام شدن عبدالرحمان_ مرد بزرگی که مریدانش خاک پشت پایش را سورمۀ دیده میکردند و خلیل که اکثریت تاجران پول شان و همۀ مردم راحتی شان را از ذهن خلاق او داشتند را ببینند!
وانیا عصبی همچنان درحال نگاه کردن به همان سمت بود و وقتیکه مردی با روی پوشیده وشمشیر بزرگی وارد جمع شد و صوتی جیغ و گریۀ چندین نفر و اعتراض جمعیتی بلند شد اوهم به خود آمد.
نفس عمیقی گرفت و با صوتی قد بلند بیان کرد: أنا اعترض علی هذا…)اعتراض دارم…(
آوای ظریف و زنانه اش به اندازه ای گیرا و بلند بود که جمعیت همه ساکت و ساکن خیره به او ماندن..
وانیا قدمی پیش گذاشت و تقریبا در وسط میدان قرار گفت و اظهار کرد: من الذی یقول إنّ زوجی عقیمٌ؟!! )کی میگه همسر من عقیمه؟!!(همه ساکت و با شاضافه کردی به جسارت آن دختر غریبه که روزی جز یک بردۀ زر خرید نبود نگاه میکردند، حتی خلیل که تمام مدت سرش پایین بود هم با تعجب و گیچی به وانیا می نگریست..
سکوت جمع را بلاخره سمیه شکست: انا أقول ذالک… کان قد مضی من زواجنا 5سنواتٍ ولم نُرزق بطفل واحد…. )من میگم، ۵ سال از ازدواج مان می گذشت اما صاحب فرزندی نشدیم (وانیا قدمی به سمت سمیه برداشت و با جرات عجیب و غریبی که برای همه جای تعجب داشت پرسید:
وهل ذهبتم الی الطبیب اصلا؟!!! )اصلا به پزشک مراجعه کرمتوجه شد
سمیه ماننده وانیا قدمی جلو گذاشت و گفت: لم یکن حاجۀً لطبیبٍ حین لم نُرزق بطفل بعد 5سنواتٍ من زواجنا…وایضا مع العلم بأنّ عندی ولدٌ من زواجی الثانی….
احتیاجی به دکتر نبود وقتی بعداز ۵ سال صاحب بچه نشدیم و من از ازدواج دومم فرزندی دارم!چقدر بی پروا از ازدواج دومش صحبت میکرد..!
درحالیکه وانیا آن سالهای اول از گفتن اینکه قبلا نامزد کسی بوده شرم می نمود!!نفس عمیقی گرفت و همانطور بلند اضافه کرد: ربما أنّکی لم تُرزقی بولدٍ کان من مشیئۀ الله وفیه حکمۀ…
) شاید اینکه تو صاحب فرزندی نشدی میل داشت خدا بوده و حکمتی داشته..(
این حرف وانیا باعث شد لحظاتی سکوت همه جا را فرا بگیرد، حتی سمیه هم نمیتوانست چیزی بگوید، به قول معروف حرف حساب، جواب نداشت!وانیا خیره شد به نگاهان خلیل و انگار که مخاطبش او باشد ملایم اظهار کرد: من حامله ام!
سر برگرداند و غیره به شیخان و ریش سفیدان بلند و سرزنش وار بیان کرد: من حامله ام!!!
هنوز کسی نتوانسته بود حرف او را هضم کند که سمیه قد بلندتر داد زد: دروغه!!!
وانیا قدم دیگری به سمت سمیه برداشت و بیان کرد: من هرگز دروغ نمیگویم!!!
سمیه عصبی درحالیکه نفس نفس میزد به وانیا نزدیک شد و تقریباً سینه به سینۀ او ایستاد واظهار کرد: اگر راست میگویی بگذار قابلۀ من معاینه ات کنه!
وانیا با همان برق عجیب و تازه ای که در چشمانش پدید رسیده بود خیره به سمیه که ازعصبیت درحال سرخ شدن بود بیان کرد: چرا دایه؟! دکتر بیارین! با تمام امکانات..هر آزمایشی که بخواهی انجام میدم..سمیه دوباره عصبانی جیغ کشید: دورغه!! دورغه!
همه در خاموشی به جدال آن دو که علیه هم سینه سپر کرده بودند می نگریستند..وانیا نمیتوانست خونسردی اش را حفظ کند ولی حداقل هنوز میتوانست درست فکر کند وجواب های درست میداد پس گفت: خب ثابت کن که دروغ میگم..بفرست دنبال دکتر..از شهر بگو دکتر بیارن..اصلا همان دکتری که خودت همیشه پیشش میری رو بیارن..کسی که آشنای تو باشه…سمیه نفس نفس زنان به او نگریست و انگار با نگاهش سعی داشت وانیا را خفه کند..!وانیا آرام ضرب المثل فارسی را به عربی اظهار کرد: آن کس که حسابش پاک است، او را از محاسبه چه باک است!! تو..تو زنیکۀ غربتی..داری دورغ میگی!
وانیا با انگشت اشاره اش تهدید کرد: متوجه باش چی میگی!
بعد به سمت ریش سفیدانی که ساکت ایستاده بودند و به آن دو می نگریسسریع برگشت و اضافه کرد: من وارث آیندۀ خاندان المانع را در شکم دارم، میخواهید فقط به خاطر یک حدس و گمان..نگاهی تشر وار به سمیه انداخت و ادامه داد: به خاطر تهمت یک زن طماع چنین ظلم و گناهی انجام بدین و جان چندین بی گناه رو بگیرید؟!!
بازهم صدای پیچ پیچ ها بالا گراهی شد، قیافه های همه وا رفته بود..ولی از همه بدتر خلیل بود!
دلبرکش داشت به خاطر نجات جان او دروغ میاضافه کرد..!وای که اگر دکتر میرسید و بعداز معاینه این دروغ برملا میشد…حتی فکرش هم باعث میشد ستون فقراتش تیر بکشد!!!
حتی یک لحظه هم از وانیا دیده نمیگراهی شد، بلکه وانیا نگاهی به او بیاندازد تا با چشمانش به اوالتماس کند تا بس کند..اما وانیا به سمت بزرگان و شیخان حرکت کرد و ادامه داد: شما بگوید، شما که قاضیان این مردم هستید..شما که حکم صادر میکنید..آیا چنین کاری درست است؟همۀ آنها مردد شده و به همدیگه نگاه میکردند و چون جلوی مردم بودند هیچ کدام چیزی نمیگفتند تا اینکه همانی که آن سخنرای غرا را درمورد عقیم بودن خلیل سر داده بود اضافه کرد: خیر..جایز نیست! چی؟؟؟ ولی این زنیکۀ )…( داره دروغ میگه!!! سمیه!!!
این صدای مسعود بود که بر سر سمیه فریاد کشید..همیشه از راهی شدارهای زننده و حرمت هایی که سمیه هرگز نگهشان نمی داشت رنج میبرد ولی در این لحظه، وقتی که حرف های وانیا را متوجه شد..وقتیکه آواقت و اطمینان او موقع صحبت کردن را دید..به تردیدافتاده بود..
یک لحظه با اندیشیدن به بعداز آن..چشمانش سیاهی حرکت کرد، اما خود را نباخت و صبر کرد تاتصمیم شیخ عبدالحمید را بشنود.. همانطور که به مسعودالشمس فرصتی داده شد تا حرفها و قلبایلش را بیان کند به این دخترهم باید فرصتی داده شود تا حرف هایش را ثابت کند..
وانیا نفس ساکتی کشید و اندکی از آن التهاب درونش کم شد که با حرف بعدی شیخ خونش منجمد گرمتوجه شد..
ولی اگر نتواند این اظهار کرده اش را ثابت کند، اوهم به همراه خاندان المانع اعدام خواهد شد..!خلیل خواست اعتراض کند که آوایش بلند نشده وانیا دستش را به سمت او گرفت و به خاموشی دعوتش کرد..خلیل نمیاطلاع داشت چه چیزی اما بدون آنکه صورت وانیا را ببیند حرف اورا قبول کرد و ساکت گرفت..! قبول میکنم!
شیخ به سمت مسعود برگشت و گفت: دنبال دکتری بفرستید…
مسعود ساکت اضافه کرد: اما این کار یک و نیم ماه طول میکشد، میدانید که از صحرا تا ….
شیخ هم که تحت تاثیر لحن محکم و برق نگاهان وانیا قرار گحرکت کرده بود با سریعی گفت: کاری که بیان کردم را بکن..ولی توجه داشته باشد که وای به حالت اگر کلمه ای از حرف هایت درست نباشد..بدتر از آن وای به حال تو و همسر و فرزند و قبیله ات اگر حرف های این دختردرست باشد..این را به یاد داشته باش!
مسعود چیزی نگفت و تنها با ذهنی مغشوش و سرگردان دیده به زمین دوخت ،شیخ به سمت خلیل که همچنان بر روی زمین نشسته بود حرکت کرد و خودش کف دستان مردان را از روی شانه های او کنار زد و بلندش نمود و گفت: این یک و نیم ماه را در آهستهش کنار همسرت باش..تو کاملا آزاد و در امنیت هستی!خلیل چیزی نبیان کرد و به وانیا خیره شد که داشت خیره خیره به پدرش نگاه میکرد،عبدالرحمان ولی ماننده همیشگی ملایم توقف کرده بود و اصلا خم به ابرو نیاورده بود..انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشد.همان شیخ از همه خواست متفرق شوند، مردم با اکجاده حرکت کردند ولی در نهایت مسعود وهمسر و فرزندش و عبدالرحمان و پسر و عروسش در میدان ماندند.
عجیب اینجا بود که حال سمیه از همه بدتر به نظر میرسید، حتی از خلیل که زخمی و خونین و مالین بود..!
وانیا بلاخره نگاه از عبدالرحمان گحرکت کرد و به سمت خلیل برگشت و نگاهی به او انداخت، نامتعادل بودن و حال بدش را احساس کرد و با عجله به سمت او رفت و بازویش را گراهی شده اظهار کرد: خوبی؟!
خلیل تنها سر تکان داد و انگار که تازه درد های جسمانی اش یادش وارد شده و زنده شده باشند،فهمید که چقدر کسل و دردمند است، کف دست وانیا را گراهی شد و اضافه کرد: برویم!
باهم به سمت چادر شان حرکت کردند اما عبدالرحمان از جایش حرکت نکرد، همین که داخل چادر شدند وانیا دوباره شروع کرد به در آوردن لباس هایش و زمانیکه احساس راحتی کرد به سمت خلیل برگشت..
خلیل میتمایل داشت در آغوشش بگیرد که وانیا با غیض خودش را کنار کشید و اضافه کرد: چرا به من ناظهار کرده بودی؟!خلیل چیزی نگفت که وانیا عصبی تر جویا شد: چرا درمورد موضوع به این مهمی با من صحبت نکردی؟!!ظاهراً این آشوب پایانی نداشت..چگونه باید به وانیا میاظهار کرد؟
آن وقت که در صحت کامل بود می ترسید از بیان چنین موضوع شرم آوری چه برسد به آن لحظه که درحال ضعف کردن بود!وانیا قدمی به او نزدیک شد و گفت: منکه دختر بودم، منی که همیشه انگشت اتهام به سمتم بود، درمورد گذشته ام رک و راست همه چیز رو بهت اضافه کردم!سرش را با خشمگینت تکان داد و اظهار کرد: تو چطور تونستی موضوع به این مهمی رو از من پنهون کنی آخه؟!!چطور؟؟؟فشار عصبی از اتمام اتفاقات پیش وارد شده..ضعف جسمانی و لحن شتاب‌زده وانیا و چشمان بازتمایل داشت کننده اش..همه و همه باعث شد قطرات اشک آهسته در نگاهان خلیل جمع شوند..
و همان لحظه بود که وانیا از آن برخورد شتاب‌زدهش هرچند که هنوز بخشی از وجودش از دست خلیل عصبی بود ولی پیشمان شود..!
خلیل با صوتیی که انگار از ته چاه می وارد شد و با بغض وحشتناکی که در گلویش جا خوش کرده بود اضافه کرد: ناظهار کردم چراکه تو عاشق بچه ها بودی..
مکثی کرد و قطره اشکی آرام از چشمش پایین لغزید و با صدای گراهی شده تر ادامه داد: و من عاشق تو بودم…همان قطره اشک خلیل که از چانه اش پایین افتاد ماننده قطره اسیدی بود بر قلب وانیا و تمام وجودش را به درد آورد.
با یک حرکت سریع به سمت خلیل رفت و در آغوشش گحرکت کرد، کف دستانش را دور گردن او حلقه کرده و با گریه ای که معلوم نبود به چگونه به آن زودی شروع شده بود او را به خود فشرد..و آنقدر این کار را ادامه داد که گریۀ خلیل بند وارد شد و او آهسته شروع کرد به نوازش کردن وقلبداری دادن به وانیا تا گریه اش را بس کند!
دقایقی بعد وانیا ساکت سرش را بلند کرد و درحالیکه ماننده ابر بهار گریه میکرد صورت خلیل راقاب گحرکت کرد و اظهار کرد: الهی بمیرم..درد داری؟!
و تمام صورت خلیل را بوسه باران کرد، بوسه های خیس و اشک های روی گونه هایش که به صورت او مالید میشد، باعث شدند صورت او نیزخیس شود.
خلیل هم کف دستانش را دور صورت وانیا قاب کرد و اضافه کرد: خدا نکند!
وانیا همانطور که هنوز اشک میریخت اظهار کرد: خیلی وحشت کرده بودم، وقتی گفتن میخوان اعدامت کنند..داشتم می مردم از ترس..مشاهده کردی سریک تهمت احمقانه چطور داشتند بدبخت مون میکردند؟!!با گوش دادن جملۀ آخر وانیا ابروهای خلیل درهم رفت و کف دستانش آرام از صورت وانیا جدا شد،وانیا که متوجۀ این موضوع شده بود تنداً جویا شد:چی شده؟!
خلیل با همان اخم اظهار کرد:چرا چنین دروغ بزرگی بیان کردی حبیبتی؟
وانیا با تعجب چندین بار پلک زد و در نهایت او هم با اخم های درهم اظهار کرد: دروغ؟!! چه دروغی گفتم؟!! درمورد بارداری!
وانیا اینبار دستانش را کاملا از دور او جدا کرده و از آغوشش خارج شد و بیان کرد: منظورت چیه؟!
خلیل کلافه کف دستی درموهایش کشید و اضافه کرد: مجبور نبودی چنین دروغ بزرگی به خاطر نجات جان من و پدرم بگویی..وانیا قدمی به عقب برداشت و با ناباوری گفت: ولی من دروغ نگفتم!
اینبار خلیل بود که ناباور به او نگاه میکرد..وانیا ناراحت ادامه داد: من بادارم خلیل..واقعا باردارم..!خلیل آهسته بیان کرد: ولی من..عقی…وانیا مجدداً عصبی شد و پرخاشگرانه اضافه کرد: وای خلیل..بس کن! مثلا تحصیل کرده هستی! چطور میتونی همچین چیزی رو قبول کنی..خلیل ماننده او عصبی ولی با پرخاش کمتری اظهار کرد: تو چطور میتوانی در وسط صحرا و بدون هیچ وسیله و تکنولوژی مطمئن باشی که باردارهستی..؟!!!وانیا ملایم و مبهوت جواب داد: یک ماهه پریود نشدم!
خلیل با گیجی به او نگریست..یک ماه!چندین بار پلک زد و در نهایت با تعجب اضافه کرد: ما..ولی ما..ما که یک ما هم نمی شود..وانیا میان حرف او وارد شد و با همان لحن حق به جانب گفت: ها..؟ چیه؟!! قبلش هیچ کاری نکردیم؟!!وقتی خلیل چیزی ناضافه کرد وانیا بار دیگر با عصبانیت گفت: ببین اگه یک ثانیه فکر بد درمورد من بکنی، روز قیامت نمیگذارم از روی پل صراط رد بشی..خلیل سردرگم اظهار کرد: حبیبتی چه میگویی؟؟ من کی فکر بد کردم؟! فقط دارم فکر میکنم که چطور..وانیا به سمت تخت رفت و با حرکت جالبی روی آن جای گرفت و پایش را روی پای دیگرش انداخت و اضافه کرد: من نمیدونم چطوری..اما اینو میدونم اعوذ باالله اعوذ باالله من مریم مقدس نیستم که همینطوری این بچه بوجود رسیده باشه! جز توهم مردی تاحالا بهم نزدیک نشده..پس در نتیجه..خلیل خنده ای کرد و ابروهایش بالا پرید، درحالیکه هنوز ترمشاهده کرد داشت، بی توجه به دردوجودش جلوی پای وانیا نشست و درحالیکه دستانش را روی ران های او میگذاشت بیان کرد: ممکن است یک مشکل زنانه باشد!
وانیا که بوی حسرت و امیدواری را در لحن خلیل حس میکرد آهسته تبسمی زد و کف دستانش راروی دستان او گذاشت و بیان کرد: من هرگز چنین مشکل هایی نداشتم خلیل الرحمان..هرگز!
خلیل با تردید اندکی صورتش را نزدیک آورد و سرش را جایی که تصور میکرد شاید فرزندشان باشد گذاشت، انگار که حسش کرده باشد، دوباره احساساتی شده و اشک در چشمانش حلقه زد..
وانیا آرام موهای او را نوازش کرد و اظهار کرد: چرا چنین درد بزرگی رو توی قلبت نگه داشتی؟ چرا به من نگفتی؟!
خلیل دوباره سر بلند کرد و با چشمان سرخ و اشک بار به وانیا نگاه کرد و اضافه کرد: باور کن حبیبتی..میهراسیدم..به تو حق انتخاب داده بودم، میوحشت کردم وقتی باخبر شوی که در کنار تحمل این صحرا..در کنار تحمل این همه محدودیت و هزاران محدودیت دیگری که اینجا دامن گیرت شده است، نتوانی چنین چیزی را هم تحمل کنی..میوحشت کردم ترکم کنی..
وانیا خم شد و بوسه ای ساکت و کوتاه بر لب های سرخ شده از حرارت خلیل نشاند ، دستانش راگرفت و کشیدهش کرده و کنار خود نشاندش و اضافه کرد: مگه من بهت ناضافه کردم اول پدر بچه مهمه بعد خود بچه! یعنی در ذهنش گذراندی من اینقدر نفس ظالمی دارم؟! مگه نگفتم دوستت دارم..!خلیل ماننده بچه های کوچک سر تکان داد که وانیا با تبسمی مهربان ادامه داد: خوب آدم مگه کسانی که دوستشون داره رو ترک میکنه؟!
وقتی خلیل چیزی ناظهار کرد وانیا ادامه داد: آیا این درسته که به خاطر یک عیب ما هزاران خوبی یک نفر رو فراموش کنیم؟!
خلیل بازهم سرتکان داد و قطرۀ اشکی گرم روی گونه اش چکید، احساساتی شده بود و این گریه ها معلوم نبود از خوشیست یا از غم..شاید هم از عقدۀ تحمل این انگ ۱ ساله بود! اما بامحابا جلوی وانیا اشک میریختند..جلوی کسی که در میدان محاکمه مردانه توقف کرد و از زندگی و ابروی او دفاع کرد..!
وانیا بار دیگر سر خلیل را در آغوشش گرفت و گفت: گریه نکن حبیبی..! تو باید محکم باشی..تو محکم نباشی من به کی تکیه کنم؟؟؟
برعکس همان لحظه صدای هق هق مردانۀ خلیل هم بلند شد و درحالیکه سرش را به سینۀ وانیا میفشرد و تا آوایش بلندتر نشود به پهلو های او چنگ انداخت..
وانیا ملایم با کف دست موهای او را نوازش کرد، چیزی نمیگفت!هرچند که از این گریۀ های خلیل ناراحت میشد و نمیتمایل داشت که او گریه کند..یک فکری مثل خوره میخوردش!مگر مردها هم گریه میکنند؟؟؟!
وقتی کف دست های خلیل پهلوهایش را رها کرد وانیا از افکار درهم و برهمش خارج شد و متوجه شد خلیل خواب رفته است!
لبخندی زد و او را آهسته بر روی تخت خواباند، کفش هایش را در آورد و با مشاهده کردن پاهای زخمی وسرخ و کبود شده اش تازه متوجه زخم های بی شمار خلیل شد..دلش در سینه فشرد شد و ناخواسته بوسه ای بر روی زانوی کبود خلیل نشاند..وای که اگر خلیل بیدار میبود و این بوسه را می دید!مطمئنا یک دعوای اساسی داشتند، او حتی کف دست بوسیدنش را هم منع کرده بود اما مدتیکه در جمع ها قرار میگرفتند وانیا با شیطنت کف دست او را گحرکت کرده و همچنان پشتش بوسه می نشاند،آن هم نه یک بوسۀ کوچک و کوتاه..یک بوسۀ طولانی و خیس..
از جایش برخاست و مجدداً عبای تمیزی پوشیده و با شستن کف دست و صورتش دوباره از چادرخارج شد، همه در تکاپو بودند و اکثریت سعی در جبران خسارات داششتاب‌زده، همان لحظه معصومه از جلوی وانیا گذشت که وانیا با چابکی بازوی او را گراهی شد و به سمت خود کشیدش.. درحالیکه به چشمان او نگاه میکرد و مجدداً چشمانش همان نگاه بران و تاثیر گذار را به خودگحرکت کرده بود اظهار کرد:بعد شهرٍ حین یظهر کل شی.. سأجازی هولاء المتجاوزین اولاً..وأنتی….سوف أضعکی فی آخرالقائمۀ ….حین ذهب الجمیع…..حین عوقِب الجمیع لأفعالهم….سیحین دورکی….و ویلُ من ذالک الیوم….الویل…)یک ماه بعد وقتی همه چیز مشخص شود، اول حساب این آشغالگران را میرسم..ولی تو را درآخر لیست قرار میدهم..همه که حرکت کردند..همه که جزای کار شان را گراهی شدند..نوبت تو میشود..ووااااای از آن روزگار..وای..!(دست او را رها کرد و به تماشای فرار کردنش پرداخت و وقتیکه از زاویۀ مشاهده کردش خارج شد به سمت نگهبان برگشت و اضافه کرد : آب و پارچۀ تمیز میخواهم..تند!
مرد با اظهار کردن نعم سیدتی )نگاه خانم( سریعاً حرکت کرد و وانیا مجدداً نگاهی چرخاند و بامشاهده کردن عبدالرحمان که در حال صحبت با چند نفر بود از برگشت به چادر خود داری کرد و به سمت او راهی شد…با احساس پارچۀ خیسی که روی صورتش کشیده میشد آرام نگاه باز کرد و اامان چیزی که متوجه شد چهرۀ خستۀ وانیا بود که موهایش را به شکل با مزه ای بالای سرش جمع کرده بود.وانیا داشت صورتش را تمیز میکرد، لبخندی زد کف دست بلند کرده و اول موهای او را دورش آزادکرد و گفت: خسته نباشی حبیبتی!
وانیا هم لبخندی زد که اصلا نتوانست خستگی اش را پنهان کند و اضافه کرد: درمونده نباشی حبیبی!
خلیل کف دست در موهایش برد و اظهار کرد: مگر میشود تو را داشته باشم و در مانده شوم..
وانیا تبسم بزرگتری زد و بیان کرد: زبون نریز..حالت خوبه؟ درد نداری؟!
خلیل خودش را بالا کشید و روی تخت نشست و آن وقت بود که متوجۀ لباس هایش شد وگفت: تو لباس های مرا عوض کرده ای؟!
وانیا عاقل اندر سفیهه نگاهش کرد که خلیل به نشان، متوجه شدن سر تکان داد و انگار که چیزی یادش افتاده باشد با شوق و زوق اظهار کرد: راستی حبیبتی.. جان! لگد میزنه؟؟ حسش میکنی؟!!وانیا اول با گیجی به او نگریست و زمانیکه توانست حرفش را هضم کند با آوای کشیده زد زیرخنده..آنقدر خندید تا قطره اشکی آرام از گوشۀ دیدهش پایین رسید و در همان حال اظهار کرد: خلیل الرحماااان..بچه هنوز یک ماهشه..اندازه یک لوبیاست فکر کنم..شایدم نخود..هنوزدست و پا نداره که لگد بزنه..خلیل مظلوم گفت: من نخود و لوبیا و عدس دوست دارم!وانیا از تخت خارج شد و به سمت ورودی چادر رفت، که این کارش مصادف شد با وارد شدن چندین خدمتکار و آوردن ظروف غذایی که از روی شان بخار کشیده میشد..خدمتکاران غذاها را چیدن و راهی شدند، سپس وانیا به سمت خلیل حرکت کرده و با گراهی شدن دستش وخارج کردنش ازتخت گفت: پس خوش به حالت! چون بیان کردم برات سوپ حبوبات درست کنند!
وقتی با هم دور میز پایه کوتاه غذا خوری جای گرفتند خلیل پرسید: وقتی در میدان بودیم، بیشتر از جسارتی که به خرج دادی و جلوی همه توقف کردی از اینکه چطور اینقدر خوب عربی صحبت میکنی تعجب کردم!!وانیا تک خندی کرد و اظهار کرد: از روی کتاب خود آموزی که خریدی یاد گرفتم..
خلیل بوسه ای بر روی پیشانی او نشاند و چیزی ناضافه کرد، هر دو در خاموشی مشغول خوردن بودندکه اینبار وانیا سکوت را شکست: امروزگار توی میدون..با متوجه شدن اون حالی که داشتی..
خلیل کف دست از خوردن کشیدو به او گوش سپرد و وانیا ادامه داد: اصلا دلم نمیخواد دیگه اونطوری ببینمت..! حتی اگه عقیم میبودی که نیستی! حتی اگه تهمت هایی که اون عجوزه بهت زد راست میبود که نیست..!دلم نمیخواد سرتو پایین ببینم!!!
خلیل بعداز چند لحظه بیان کرد: سرم فقط به این خاطر پایین بود چراکه روی چشم دوختن در چشمان تو را نداشتم!
وانیا آهسته گونۀ او را نوازش کرد و گفت: تو خان آیندۀ این صحرا هستی، نمیخوام ابداً سر افکنده باشی..حتی جلوی من!
خلیل تبسمی زد و بوسه ای بر کف دست او نشاند و اظهار کرد: از اینکه روزگاری خان شوم متنفر هستم..واقعا قلبم نمیخواهد خان شده و چادر نشین شوم..
وانیا با دیدهان گردشده از این صداقت و صراحت خلیل در بیان اینکه نمیخواهد خان شود
گفت: دلت بیرون شدن از صحرا رو میخواهد؟

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بچه مثبت

مشاهده و دانلود ←