-همینجوری،گفتم شاید یکی ازش کینه داشته باشه یا بخاطر پولا این کارو کردن
کامیار خوابید وبیان کرد:تا تو با این دندون دردت به فکرات می رسی منم بخوابم…شب بخیر(به چشمانش چشم دوخت)در ضمن کسی به پولاش کف دست نزده بود
-یعنی تصادف غیر عمد بود؟یکی همین جوری رد میشد حواسش نبود بهش زد؟
-بله غیر عمد
-هنوز اون ونگراهی شدن؟
-نه…تموم شد؟
-آره شامگاه بخیر
رودوشی به دور خودش می پیچد وبه آشپزخونه می آید…از پنجره آشپزخانه نگاهی به حیاط که با برگ های رنگی پوشانده شده بود انداخت…رو به کامیار که قهوه می ریخت اضافه کرد:
-بیرون خیلی دلنشین شده
اوهم با تبسمی به بیرون نگاه می کند:آره جون میده بری رو برگا بازی کنی
مریم با تبسمی می نشیند:بچه بازیت گل کرده
کامیار لیوانی رو به رویش می گذارد:کیف نمیده؟
موهایش کنار می زند ومی خندد:خیلی
تلفن زنگ خورد…برای جواب دادن کشیده شد…مریم همان طور که صبحانه اش می خورد در فکر این بود که چگونه خبر خوشحال کننده را به او بدهد.بعد از چند دقیقه صحبت کردن در جایش نشست.
-دایی بود…بیان کرد بریم خونشون کار مهمی داره
-چی کار؟
-نمی دونم ناظهار کرد
خدمتکار برای پذیرایی نوشیدنی آورد بعد از رفتن ان، اقای منصوری رو به آن دو که کنار یک دیگرجای گرفته بودند گفت:
-من دارم از اینجا می رم
حرف بدون حاشیه هر دوی آن را شوک زده کرد؛کامیار:چرا؟
– بدون سوزان دیگه نمی تونم اینجا زندگی کنم
-پس شرکت چی میشه؟
-بخاطر همین گفتم بیاید اینجا…سوزان یه وصیت نامه نوشته که تمام دارایش به جز این خونه به انجمن خیریه ای که براش کار می کرد داده بشه
مریم با رنگ پریدگی اضافه کرد:یعنی می خواید شرکت وتعطیل کنید؟
سرش تکان داد:بله متاسفانه
-آخه دایی من تمام پولمو توی شرکت شما سرمایه گذاری کردم
-با پول تو کاری ندارم،همه ی سرمایتو بدون کم وکاستی بهت می دم
کامیارکه خودش را در آستانه بد بخت شدن می خبر داشت با کلافگی کف دستی به صورتش کشید مریم که حال شوهرش دید گفت:
-یعنی هیچ مسیری نداره که خودتون بخواید اون شرکت واداره کنید؟
-نه …متاسفم،طبق وصیت نامه تمام شرکت به اون انجمن داده میشه
کامیار:خوب ما اونجا اداره می کنیم درامدش ومی دیم به اون انجمن
منصوری به چهره ی دلواپسش نگریست و به این فکر می کرد چرا فقط به خودشان فکر می کنن ومتوجه قلب تنگی وغصه او برای همسرش نیستند.
-شرکت وباید بفروشم و پولشو بدم به انجمن…حتی اگر میشد،بازم نمی موندم بدون سوزان زندگی کردن برام سخته
مریم:کجا می خواید برید؟
-نمی دونم،نروژ…کانادا…شایدم دانمارک پیش خواهرم هر جا به غیر از این کشور…بدون سوزان اینجا خیلی دلگیره
کامیار:پس کسایی که با شرکت قرارداد امضا کردن چی میشه؟
-قراردادشون فسق میشه…اوناییم که ساختمونشون نیمه کاره مونده بقیه پولشون ومیدم
کامیار نفس آه داری کشید…مریم برای برطرف کردن تنگی نفس ناشی از اضطراب زیاد نوشیدنش لاجرعه نوشید.نمی اطلاع داشت سرنوشت چه آینده ای برای آنان رقم زده است…به محض گراهی شدن پول از خانه خارج شدند…کامیار در نزدیکی پارکی توقف کرد بدون توجه به مریم پیاده شد عصبی وکلافه قدم بر می داشت وبه هر چیزی سر مسیرش بود لگد میزد…مریم که حال شوهرش اینگونه دید ترجیح داد در جایش بنشیند تا او ملایم شود.
به خانه بازگشتند کامیار روی مبل جای گرفت…مریم کلید در دستش می فشرد،به نظرش امروزگار بهترین روزگار زندگی اش می شد اگر خبر خوب را زودتر ازخبر بد اقای منصوری به شوهرش می اظهار کرد،اما آن مرد روزشان را خراب کرد.نوشیدنی از یخچال خارج کرد…درون لیوان ریخت…کنارش قرار گرفت… جلویش گراهی شد.
-بخور
-میل ندارم
لیوان روی میز شیشه ای گذاشت:فکرش ونکن درست میشه
کمی عصبی میشود:چی درست میشه من اخراج شدم یعنی الان بیکارم…تو این اوضاع باید بدوام ببینم کدوم شرکت یه نقشه کش می خوان (پوزخندی زد) تو ایران رئیس شرکت بودم اینجا شدم کارمند حالا هم یه جویای کار…مسخرس
-خب با همین پول خودت یه شرکت کوچیک جاده بنداز
-نمیشه…پولم کافی نیست
-تو سه میلیارد پول داری
-اینجا ارزش پول ما کمه
-هر چقدر کم باشه… میشه باهاش شروع کرد
نگاهی به او انداخت…عصبی بود ونمی خواست سر مریم داد بزند که الان وقت قلبداری دادن نیست…بنا براین قد بلند شد واتاق رفت.مریم همانجا روی کاناپه دراز کشید کف دست روی شکمش گذاشت،تا اوضاع ازاین بدتر نشده باید به او بگوید…یک هفته تمام کامیار دنبال شرکتی برای سرمایه گذاری بود تا حداقل جایی که بتواند کار کند آن هم نه به عنوان کارمند بلکه سمتی بیشتر…باعث وبانی تمام این بدبختی ها را مادرش می اطلاع داشت اگر او به جای فرزندانش تصمیم نمی گحرکت کرد الان هم مریم داشت هم رئیس شرکت در ایران بود نه اینگونه با خفت خواری به شرکت ها سربزند…ولی نظر مریم این بود که اگر کمی از آن غرورش کم می کرد وبا تاسیس شرکتی جدید هر چند کوچک از اول شروع میکرد و منت کسی را نمی کشید باز همان رئیس سابق میشد.
بعد از گذشت چند هفته آقای منصوری قبل از رفتن به انان اطلاع می دهد.دراین مدت مریم هنوز وقت نکرده بود به همسرش بگوید…هر دو برای بدرقه اقای منصوری به فرودگاه رسیدند.
-وقت رفتنه از اشنایی باهات خیلی خوشحال شدم مریم میدونم برای کامیار زن نمونه ای میشی
-ممنون…ولی کاش نمی راهی شدین
نفس حسرت باری کشید:کاش سوزان نمی حرکت کرد
کف دستش به طرف کامیار دراز کرد…بی رغبت با او دست داد اقای منصوری که چهره ی قلبخور خواهر زاده اش دید با لبخندی گفت:
-امیدوارم ناراحتیت بخاطر حرکت کردن من باشه نه چیز دیگه
به نظرش اگر دایی اش به وصیت همسرش عمل نمی کرد الان روزگارگار اش این گونه نبود.
-نه ناراحت نیستم فقط یه ذره حالم گرفته است
با لبخندی به هر دو نگاه می کند وبا خدا حافظی چمدانش در کف دست می گیرد و می رود.
مریم:اینم حرکت کرد…دیگه کسی رو اینجا ندارم
کامیار صورتش نزدیک او می برد:پس من چیم؟
به چهره ی پر از تعجب واخم همسرش نگاه می کند..می خندد:منظورم اینه که تنها آشنا وفامیلی که اینجا داشتیم راهی شد
-هر چی…بریم خونه
از سالن فرودگاه خارج می شوند مریم اضافه کرد:چرا بااین قیافه ات با داییت خداحافظی کردی؟
-مگه چه جوری بودم؟
-طلبکارانه بهش نگاه می کردی
-هستم…اون می تونست عشقشو یه جور دیگه به سوزان اعلام کنه نه اینکه منو بدبخت کنه
-تقصیر اون چیه…سوزان وصیت کرده بود،ماله خودش بود قلبش خواست آتیش به اموالشو بزنه
-تو طرف کی هستی؟انگار زیاد از اخراج شدن من غمگین نیستی
-اخه مگه کسی از بدبخت شدن شوهرش خرسند میشه؟
به طرف ماشین می رفتند که موبایل کامیار زنگ خورد با دیدن شماره اخمی کرد وگفت:
-این کیه دیگه؟
شماره ناشناس جواب داد ومریم بدون توجه به او در ماشین جای گرفت…حرف زدنش بیش از نیم ساعت طول کشید؛بعد از قطع تماس به چهر ای بشاش وسرخوش در خودرو نشست.مریم به او نگاه کرد.
-خبر خوبی بهت دادن؟
-این فرق می کنه،توی بیمارستان دولتیه وضع خانوادشون خیلی بده…قراره امروزگار کف دستگاه رو از روش بردارن دیشامگاه باهاشون حرف زدم اما قبول نکردن
لبخندی تلخ بر لبانش می نشیند:مثل همه ی اونایی که التماسشون کردیم
-ناامید نشو من خودم الان اینجام تو هم زود بیا
-خیلی ممنون مهران
آدرس بیمارستان ومشخصات مریض به او داد…بدون معطلی حاضر شد وبه آنجا راهی شد.با دیدن مهران که در حیاط بیمارستان منتظرش بود به سمتش حرکت کرد.
-سلام
-سلام…من باهاشون حرف زدم یه ذره عصبین بذار اروم بشن بعد
-نمی تونم صبر کنم هر لحظه امکان داره کف دستگاه رو از روش بردارن
-حال مادرش خوب نیست
-حداقل نشونم بده کدوما هستن
هنوز قدمی بر نداشته بودن که زن مسنی به هممسیر دخترش که زیر بازوهایش گرفته بود وارد بیمارستان شدند.
-پرویز همینان
پرویز جلوتر حرکت کرد:سلام می تونم چند دقیقه باهاتون حرف بزنم؟
زن مسن چادرش عقب تر می کشد وبه دکتر قاسمی نگاهی می اندازد او سرش را پایین انداخت:
-تو هم مثل اون اومدی دنبال چشمای بچم؟…نکنه دوتا تون دستون تو یه کاسه است ها؟قلبالین؟دنبال فقرایی مثل ما میگردین که جیبتون پر کنید؟
قاسمی جلوتر وارد شد:خانم این چه حرفیه می زنید من صد دفعه دیشامگاه به شما اضافه کردم دکترم…این آقا هم خودش رئیس بیمارستانه
به چشمان قهوه ای پرویز خیره شد:پس فرقی با قلبالا ندارین..پول از مریضای پولدارتون می گیرید ووعده یه عضو میدین
یک قدم برداشت که پرویز جلویش ایستاد:بذارید من چند دقیقه باهاتون حرف بزنم اگر حرفام بدرد نخور بود بگید میرم
-من حرفی با شما ندارم
-خواهش می کنم خانم…دودقیقه فقط دودقیقه
دختربا گریه اضافه کرد :آقا حال مادرم زیاد خوب نیست…الان هم اومدن فقط رضایت بدن دستگاه رو از روی بچش بردارن
-به خدا من حال شمار و می فهمم
زن:نمی فهمی داغ دیدن یعنی چی؟
-دیدم خانم…اونقدر که جیگرم وسوزند
زن که حلقه های اشک در دیدهانش دید دلش به رحم رسید…قبول کرد فقط چند دقیقه حرف های تکراری او را که چند دکتر دیگر به او زده بودند بشنود.
روی نیمکتی قرار گرفتند..پرویز از جیبش عکس پسرش بیرون آورد روبه روی زن گرفت:
-این یه دونه پسرمه اسمش مهیاره…پنج ساله نابینااست،توی یه تصادف بیناایشو از کف دست داد زنم که مرد یه داغ رو قلبم گذاشت کور شدن پسرم یه داغ دیگه…اینم نوه امه ساینا دختر مهیار از وقتی دنیا اومد دخترش وندیده تنها آرزوش اینه که ببینتش….
زن اشک ریخت نمی دانست بخاطر پسرش است که امروزگار تمام می کند یا پسر بیچاره ای که عکسش در کف دست دارد:باور کنید شما با این کارتون گ*ن*ا*ه نمی کند…اون توی اون دنیا عذاب نمی کشه…مطمئن باشید اون برای دیدن شما احتیاج به نگاهای دنیایی نداره…می دونید با این کارتون جای پسرتون توی اون دنیا بهتره؟قلب یه خانواده رو خوشحال می کنید؟…قلب یه دختر سه ساله رو خوشحال می کنید که مثل بقیه دخترا می تونه با باباش بره بیرون نه حسرت به قلب بمونه،مگر شاد کردن دل مومن ثواب نداره؟
زن که به پنهای صورت اشک ریخته بود به پرویز چشم دوخت هردو عکس به کف دست پرویز داد:نمی تونم چشمای پسرم و که بیست سال نگام می کرد وبدم به شما
زن ایستاد پرویز نا امیدانه به او نگریست:بذارید پسرتون با مهیار من دنیا رو ببینه
فقط سرش تکان داد وسلانه سلانه حرکت کرد که دخترش به او نزدیک شد وبه داخل بیمارستان حرکت کردند.مهران به او نزدیک شد .
-قبول نکرد نه؟
-نه
سوارماشینش شد وبدون رمقی از آنجا دور شد به پارکی رسید روی چمن ها قرار گرفت.به کسانی که در پارک بودند چشم دوخت رو به مشهد رضا جای گرفت سلامی داد.درد وقلب کرد،گریه کرد و از خدا کمک میل داشت انقدر حرف زد که آرم شد. چند ساعتی در پارک قرار گرفت صدای اذان شنید به نزدیک ترین مسجد راهی شد وضویی گرفت ….موبایلش زنگ خورد با دیدن اسم مهران جواب داد:
-چیه مهران اگر می خوای حالمو بپرسی خوبم
-خوب الحمدوالله ولی با حال تو کاری نداشتم…پاشو مهیارو بیار بیمارستان
-واسه چی؟
-قبول کرد پرویز…می خواد کل اعضای بدن بچشو اهدا کنه چی بهش اضافه کردی؟
دست روی پیشانی عرق کرده اش می کشید با شوق اشکی ریخت باورش نمی شد دعایش مستجاب شده:واقعا؟شوخی که نمی کنی؟
-شوخی چیه؟زود مهیاررو بیار تا پشیمون نشدن…باید ازمایشات وانجام بدیم و سریع بستری بشه
میان گریه اش خندید بعد از نمازهایش دو رکعت نماز شکر به جا آورد…سریع به منزل حرکت کرد واین خبر ناباورانه را به مهیار داد او هم نمی توانست چطور خوشحالی اش را بروز دهد،اورا برای آزمایشات وعمل به بیمارستان دیده پزشک بردند.این خبر در میان دوست واشنا پیچید وهمه منتظر بودند مهیار زودتر عمل شود.
*********
با کف دستان جمع شده زیر بغلش وبه آخرین وسیله ای که بار می شد خیره شد.کامیار با سگی که در بغل داشت کنارش ایستاد کف دست دور شانه اش انداخت:
-جون من اخم نکن اونجا هم مثل اینجا دلنشینه
با حال گرفته ای به نگاهان میشی رنگش خیره شد: دلخوری من بخاطر جای زندگیم نیست…من ازاینکه کل پولتو دست کسی که نمیشناسی می خوای بدی می ترسم
کامیار به کامیون در حال حرکت خیره شد:می شناسمش مرد بدی نیست مریم(به مریم چشم دوخت)مضطرب چیزی نباش عزیزم هیچی نمیشه..من میشم رئیس شرکت ویه زندگی بهتر برای تو می سازم
-من یه زندگی بهتر رو کنار آهستهش می خوام …اینو می خوای چیکار کنی؟
-میاریمش دیگه
-کجا؟یه فسقل جا بیشتره خواهش می کنم حالم وبدتر نکن
-اووو…همچین میگه حالم بدتر نکن انگار اعدامیه…اونی که باید دمغ ورو به موت باشه منم که دارو ندارم ودادم دست کسی که نمی فهمم ننه باباش کین نه تو…تو فوقش با ورشکست شدن من میری زن یکی دیگه میشی
-واقعا که کامیار
با قلبخوری سوار ماشین می شود کامیار تبسمی گفت:پس زشتو رو میاریم؟
-کامیار اذیتم نکن کجا می خوای بذاریش
-جا واسش پیدا می کنم،تو دلواپس نباش
چیزی نمی گوید فقط به یک نگاه بسنده می کند وبه همراه همسرش شهر سیدنی را ترک کردند وبه خانه جدیدشان که یک واحد اپارتمان خریداری شده در ملبورن بود رفتند.به خیابانی که اپارتمان های بلندش کوچ هایش را تنگ کرده بود رسیدند پیاده می شوند…کامیار کارگرها را جادهنمایی می کند که اثاث هارا به داخل منزل ببرد…فضای آپارتمان انقدر سوت وکور بود که مریم احساس کرد کسی در آنجا ساکن نیست…بعد از آوردن تمام وسایل کامیار پول انان را حساب کرد و به اتفاق مریم وارد خانه کوچکشان شدند.
کامیار:غصه کوچیکیشو نخور…وضعمون خوب بشه بزرگ ترشو می خرم
تبسمی برای دلگرمی او می زند:حتما..اگر نخری من می دونم تو
-خودم نقششو می کشم
مریم می خندد وبا دیده به سگ درآغوش او اشاره می کند:شب کجا تشریف دارن ایشون؟
-خیلی سخت میگریا…بابا این بدبخت که با کسی کاری نداره
-کثافت کاریاش حالم وبهم میزنه…من نماز می خونم یه تار موی این نجسه
-باشه فهمیدم الان میرم می ندازمش سطل آشغال که خیال جفتمون راحت بشه
کامیار با حالتی که سعی می کرد عصبانیتش نشان دهد از واحدشان خارج شد مریم با ترس دنبالش رفت:
-چیکار می کنی دیونه…گ*ن*ا*ه داره نندازیش بیرون
کامیار به طرف همسایه رو به رویشان حرکت کرد…مریم با تعجب به او نگاه می کرد چند دقیقه بعد پیرزنی دررا باز کرد…با عصایی که به دست داشت توانسته بود از افتادن خود جلو گیری کند …عینک روی دیدهانش جا به جا کرد:
کامیار:سلام…من وکه فراموش نکردید؟
با دقت به او و سگش خیره شد تبسمی زد:اوه..البته که نه،سگی که گفتید اینه؟
-بله…امیدوارم پشیمون نشده باشید
-نه ابدا…فقط خودتون بیاریدش تو
کامیار بازبانش شکلکی برای مریم در اورد وبا حالت دخترانه ای وارد خانه پیر زن شد …مریم خندید وبرای سرک کشیدن در منزل پیرزن جلو تر حرکت کرد..اما چیزی به کف دست نیاورد،چند دقیقه بعد کامیار بیرون امد در اپارتمان پیرزن بست..مریم نگاهش کرد وگفت:
-خب؟
-خب که چی؟خجالت نمی کشی صبح تا شامگاه سرت تو خونه ی مردمه نمی ذاری یک دقیقه با عزیزم تنها باشم…عزیزم نه دلدادگیم
به طرف آپارتمانشان راهی شدند مریم پشت سرش وارد شد:خودتو لوس نکن بگو با سگه چیکار کردی؟
کامیار میان ان همه وسایل مبلی پیدا کرد وجای گرفت:مگه ندیدی دادم به پیرزنه دیگه
-چرا؟
-اولندش اینکه جنابعالی از زشتو بدت می اومد اضافه کردم بخاطر اینکه توی روحیش تاثیر نذاره وافسرده نشه بدمش دست کسی که خوب بزرگش کنه…دومندش همون روزی که برای خرید خونه اومده بودم فهمیدم شما اجازه نگهداری ازسگ تو خونه به من نمی دید این شد که با دیدن دختر رویاهام وسگش به این نتیجه مهم رسیدم که زشتو وبدم کف دستش هم تنها نیست هم شما غر نمی زنید هم من سگمودارم..خوبه؟
-خوبیش که خوبه ولی…سگ پیرزنه بزرگ که نیست ازاین وحشیا؟
کامیار کشیده شد:نه بابا از زشتو ی ما هم کوچیک تره…می رم شام بگیرم
قبل از خروج از خانه همسرش می بوسد تا کدورتی بینشان نباشد…مریم میان اثاث بهم ریخته می نشیند…نفس می کشد..کف دست زیر چانه اش می گذارد:
-اخرش قراره چی بشه؟
هر دو روی زمین تکیه به مبل می نشیند مریم گازی به ساندویچش می زند:چقدر طول می کشه اینارو بچینیم؟
-کارگر می گیرم زودتر تموم بشه..باز خوبه نصف وسایلو فروختیم وگرنه خیلی طول می کشید تا چیده بشه
-کار خوبی کردی که اینجا رو خریدی حداقل خیالمون راحته یه خونه هست که،اگر بد اوردیم یه سقف داریم
نگاه قلبخورش را به مریم می اندازد:بهت قول دادم یه خونه بهترشو برات می گیرم پس اینکارو می کنم…شما هم مثل زن ایرانی پشتم باش حمایتم کن که وسط راه زانو نزنم ….خودت دیدی که پولم باید رند میشد
-همش احساس می کنم وضعمون از این بهتر نمیشه…همش نگرانم که بدتر بشه حتی چیزی رو هم که داریم از دست بدیم
-نمی دیم من مواظبم…تو هم بهتر مراقب کوچولومون باشی
نفس عمیقی می کشد ومشغول خوردن ساندویچش می شود..آنشب میان آن همه وسایل جایی برای خوابیدن پیدا کردند…مریم شامگاه سخت وپر استرسی سپری کرد،از بی خوابی هر از گاهی به همسرش که در خواب خوش به سر می برد نگاه می کرد…به آن همه وسایلی که اطرافش بود نگاهی انداخت وخندید.از سرنوشتش از آسایشی که بیشتر از سه سال طول نکشید به خودش وزندگی اش خندید وخوابید.
چند روزگاری از امدنشان به آن منزل می گذشت ومریم به جز با یک پیرزن تنها که عهده دار نگهداری از سگشان بود دیگر نتوانسته بود با بقیه اعضای ان ساختمان ارتباط برقرار کند…..او می تمایل داشت، ولی اهالی آن ساختمان انقدربا سردی وبدون توجه از کنار او رد می شدند ووجودش را انکار می کردند که انگار او وجود خارجی ندارد واین رفتارها و تنهایی که هرروز بر آن اضافه می شد او را عذاب می داد.
کامیار در حالی که دکمه آستینش می بست رو به مریم بیان کرد:آماده ای مریم؟
مریم به کرم پودر روی صورتش نگاه کرد:آره بریم…ولی کاش این به صورتم نمیزدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن