آراد: بس کنید دیگه… یه کاری نکنید سه تاتونو از ماشین پرت کنم بیرون!
ماشین پرهام کنار ما رانندگی می کرد.
سرشو آورد بیرون و به آراد گفت: خیلی نامردی… آخه چند تا چند تا؟! تو گلوت گیر نمی کنه؟! حالا که خوشگلی، باید سه تا برداری؟! ما دوتا ایم، فقط یکی بهمون رسید … امیرعلی یکی بود، یکی هم گیرش اومد! یکی از اونا، به غیر فرحناز که پاچه می گیره بفرست برای ما!
آبتین خوابید رو پرهام و سرشو آورد بیرون و اظهار کرد: راست می گه! آیناز… آینازو بده به ما!
پرهام زد تو سرش و اظهار کرد: برو اونور. جلومو نمی بینم.
آبتین قرار گرفت سر جاش و پرهام به آراد بیان کرد: موقع نهار یکی از دخترا به جز فرحنازو برمی داریم!
آبتین دوباره رو پرهام خوابید و بیان کرد: راست می گه… آینازو بدید به ما؛آیناز قُل پرهامه!
من و مرینا می ریز خندیدیم.
فرحناز با عصبانیت پاشو گذاشت رو گاز.جلو تر از همه بودیم.
آراد اظهار کرد: چه خبرته فرحناز؟ یواش تر برو!
سرعت ماشینو آورد پایین.
ساعت دوازده بود که برای نهار وایسادیم. اول ماشین ما وایساد، بعد پرهام، پشت سرش امیرعلی پارک کرد و اومد پایین.
پرهام عین قلدرا اومد طرف ماو جلوی آراد وایساد. از آراد کوتاه تر بود. سرشو کشیده کرد و چشم تو دیده آراد شد.
اونم با اخم نگاش می کرد.گفت: فرمایشی بود؟!
پرهام وا رفت و گفت: نه! اومدم بگم رنگ نگاهات خیلی نازه!
اومد طرف من و آروم اظهار کرد: بعد از نهار برو صندوق عقب ماشینم بشین!
خندیدم. اینو اظهار کرد و با بقیه رفت تو.
امیر اومد طرف من و بیان کرد: چرا نمیری تو؟
– می شه غذای منو بیاری بیرون؟ همینجا می خورم.
– اینجا یخ می کنی.
– خاطره ی خوبی از غذا خوردن با اونا ندارم.
– آره می دونم… پس پیش اونا نمی شینیم… بریم تو.
با هم حرکت کردیم تو. دم در، رو یه تخت نشستیم و به پشتی تکیه دادیم. کاملیا و مرینا و مونا و فرحناز و آراد پیش هم جای گرفته بودن. پرهام و آبتینم یه تخت برای خودشون رزرو کرده بودن. ما با اونا خیلی فاصله داشتیم.
یهو صدای خنده پرهام بلند شد. همه نگاشون می کردن. پرهام افتاده بود رو تخت و غش غش می خندید. آبتینم قرار گرفته بود و می خندید.
بیان کردم: معلوم نیست به هم چی می گن که اینجوری می خندن!
امیر: تشخیصش زیاد سخت نیست… حتما پرهام یه جک تعریف کرده که خودش بیشتر خندش گحرکت کرده؛ با خنده ی پرهام، آبتین هم می خنده.
– واقعا…؟
– بله… این چند سالی که این دو تا رو می شناسم، کارشون همینه.
یه مردی اومد، سفارشامونو دادیم.
وقتی رفت، بازو هامو گراهی شدم و بیان کردم: اینجا چرا انقدر سرده؟!
– زیرا شماله! سردته؟
– آره.
کتشو درآورد، انداخت رو شونم و اضافه کرد: بپوش!
– آخه…
انگشتشو آورد بالا و گفت: یه کلام حرف بزنی من می دونم و تو!
– پس خودت چی؟ سردت نمی شه؟
– اینجا که گرمه… مثل تو هم سرمایی نیستم، پس بپوش!
پوشیدم و گفتم: چه کت گرمی داری!
– بخاطر گرمای بدنمه.
نگاش کردم و سرمو انداختم پایین. سفارشاتمونو آوردن. مرغ سرخ شده بود.
پیازو برداشت و بیان کرد: پیاز می خوری؟
– نه، دوست ندارم.
مشغول خوردن شدیم. من آروم آروم می خوردم. امیر برام مرغ تیکه می کرد، می ذاشت رو برنجم، منم می خوردم. با این کارش معذب می شدم. خودش کباب سفارش داده بود.
یه تکیه بزرگ از کبابش جلوم گراهی شد و اضافه کرد: بخور!
– اینو من بردارم که چیزی برای خودت نمی مونه؟
– چرا، می مونه بردار!
برداشتم که نگاه یکی رو حس کردم. سرمو چرخوندم، دیدم آراد داره با عصبانیت قاشق دستشو فشار می ده و ما رو نگاه می کنه.
امیر اظهار کرد: بخور دیگه؟ به چی نگاه می کنی؟!
– هیچی!
بعد از نهار، کت امیرو بهش دادم. کف دست و صورتمو شستم و اومدیم بیرون.
آبتین اظهار کرد: نهار چطور بود؟!
پرهام زد به شکمش و بیان کرد: عالی بود!
آبتین: برای شما که عالی بود، چون غذا های منم نوش جان فرمودید!
– آخه هر چی تو این آب انبار می ریزم، پر نمی شه!
فرحناز: آراد که هیچی نخورد.
امیرعلی: چرا؟
فرحناز: می گفت غذایی رو که سفارش دادم، دوست نداره.
امیرعلی: خب یه چیز دیگه براش سفارش می دادی؟
فرحناز: می خواستم این کارو بکنم؛ نذاشت، گفت اشتها ندارم.
امیر: اینجوی که نمی شه؟ باید یه چیزی بخوره وگرنه معدش اذیتش می کنه، الان کجاست؟
فرحناز: اوناهاش. داره میاد.
وقتی بهمون نزدیک شد، امیر گفت: برای چی نهار نخوردی؟
کتشو رو کف دستش انداخته بودو به من خیره شد و به امیر اظهار کرد: اشتهامو کور کردی!
رفت سوار ماشین شد. مجدداً همه سوار ماشین شدن و جاده افتادیم. کتابی که همراه خودم آورده بودم، باز کردم و خوندم. فرحناز موسیقی آرومی گذاشته بود که مرینا خوابش برد.
چند دقیقه بعد فرحناز اضافه کرد: آراد خسته ای؟ بخواب.
– نه … خوابم نمیاد.
– پس چرا داری نگاهاتو فشار می دی؟
به آراد نگاه کردم. می دونستم الان اسید معدش زده بالا و زخم معدش داره اذیتش می کنه.
بیان کردم: بخاطر معده خالیشه… باید یه چیزی بخوره.
فرحناز: کسی از شما چیزی پرسید؟
– آخه دیدم خیلی دلواپسشی، گفتم بدونی چشه!
فرحناز انگار با خودش حرف می زد، بیان کرد: این دور و برا هم که مغازه ای نیست… چیزی هم که همرام نیاوردم.
یه سیب از کیفم درآوردم، خم شدم جلو و گفتم: بیا یه گاز از این بزن.
آراد به سیب چشم دوخت و اضافه کرد: نمی ترسی عشقت دلخور بشه؟!
– نه اون مثل تو نیست! چراکه موقعیت ها رو درک می کنه… اگه نخوری خونریزی معده می کنی.
فرحناز: آراد بگیر.
آراد برداشت.
با صدای بلند گوشخراش موسیقی، سرمو قد بلند کردم. مرینا هم از خواب پرید و دو تامون با تعجب به پرهام نگاه می کردیم. پرهام و آبتین انقدر محکم سر شونو عقب و جلو می بردن و داد می زدن که هر آن امکان داشت سرشون از جا کنده بشه!
کاملیای بیچاره هم فقط دستشو گذاشته بود رو گوشاش. هر کی این دوتا رو ببینه فکر می کنه مستن! فرحناز نچ نچی کرد و بیان کرد: اینارو ببین … عین دیوونه ها دارن سرشونو تکون می دن!
پرهام سرشو آورد بیرون و داد زد: آراد می کشمت! بچه قرتی خیلی نامردی! بذار برسیم ویلا، حسابتو می رسم! بازم که دخترا رو برای خودت برداشتی؟ من که به آیناز زشتو هم راضی بودم!
یه لبخند دراز که کل لثه و دندنونش مشخص بشه تحویل آراد داد. یهو من و مرینا زدیم زیر خنده و فرحناز به یه تبسم ظریف اکتفا کرد. آرادم به اخمش راضی بود!
تا وقتی رسیدیم، به کارای پرهام خندیدم. فرحناز جلو ی یه در بزرگ نگه داشت و به آراد اظهار کرد:
– کلیدو بده.
آراد کلیدو برداشت، کف دستشو آورد پشت، جلوی من گرفت و گفت: برو درو باز کن!
کلیدو برداشتم و درو باز کرد ماشینو برد تو . بعد، امیرعلی وایساد و بیان کرد:
– کف دست گلت درد نکنه خانم!
با تبسم اضافه کردم: خواهش می کنم!
حرکت کرد تو. پرهام اومد نگه داشت و داد زد: ممنون فندق خانم!
منم داد زدم: چرا داد می زنی؟!
– خب اندیشیدم مثل ما کر شدی!
– خب اشتباه در ذهنش گذراندی! برو تو ببینم؟
راهی شد تو و در رو بستم. صوتی اموج دریا رو می شنیدم. باور نمی شد دوباره می تونم دریا رو ببینم. همه از ماشین پیاده شده بودن و کش و قوسی به بدنشون می دادن.
داشتم می رفتم طرف دریا که فرحناز اضافه کرد: کجا؟!
– می رم ساحل.
به ماشین اشاره کرد: اول چمدونا رو ببر تو!
همه حرکت کردن تو جز امیر و فرحناز. آراد هم داشت می راهی شد تو که امیر صداش و قد بلند کرد.
– خجالت نمی کشید؟! این دختر با این وزنش می تونه چمدونای شما دو تا برداره؟! حمالتون که نیست؟ خودتون ببرید!
آراد برگشت و نگامون کرد.
فرحناز اضافه کرد: این خدمتکار آراده…آوردتش این کارا رو بکنه.
یه قدم راهی شد جلو. تو چشمای فرحناز نگاه کرد و آروم گفت: آیناز تا وقتی که اینجاست، کسی حق کف دستور دادن بهش نداره!
فرحناز بدون هیچ حرفی چمدون خودشو برداشت و راهی شد. آراد هنوز بهمون نگاه می کرد. امیر مچ دستمو گرفت و می کشید.
وایسادم و اضافه کردم: امیر!
کف دستمو ول کرد و اضافه کرد: امیر چی؟! چرا هر چی می گن انجام می دی؟!
با لبخند اظهار کردم: زیرا خدمتکار آرادم … باید کاراشو انجام بدم.
– آخه چمدون به اون سنگینی رو تو می تونستی کشیده کنی؟
– چمدون آرادو خودم بستم… دو تا دست لباس بیشتر نیست.
ساکت شد و نگام کرد.
فرحناز اومد، اضافه کرد: آراد گفته اگه خیلی آزرده لیلیت هستی، خودت برامون چای بیار و فکر شام هم باش!
امیربا عصبانیت بیان کرد: چهار تا دختر هستین، عرضه ی یه چای دم کردن هم ندارید؟!
با اخم نگام کرد و رفت. هنوز دریا رو ندیده بودم. فقط آواشو می شنیدم. به طرف صوت رفتم . دیدمش. دیدهامو بستم و یه نفس عمیق کشیدم. بوشو حس کردم.
امیر پشتم وایساده بود و بیان کرد: اینم دریایی که می تمایل داشتی و قلبت براش تنگ شده بود!
خندیدم. گفت: بریم خرید؟
– خرید چی؟
– مگه آقامون کف دستور نداده فکر شام باشیم؟
خندیم و اضافه کردم: آره… پس اول براشون چای ببریم!
– نمی خواد… اگه لی لی به لالاشون بذاریم تنبل می شن!
با هم حرکت کردیم سوار ماشینش شدیم و راه افتادیم.
اظهار کردم: اینجا چقدر قشنگه!
– آره. باید یه روزی بیارمت کل اینجا رو بهت نشون بدم.
– اگه آراد بذاره!
– مگه کف دست خودشه نذاره؟!
الان بهترین فرصت بود بپرسم؛ نگاش کردم و بیان کردم: راستی قضیه ی بین تو و آراد چیه؟
– کدوم قضیه؟
– همینی که هر چی تو بگی نه نمی گه… اگه کتکش بزنی، چیزی نمی گه. دعواهاتون در حد دعواست و قهر نمی کنید.
خندید و بیان کرد: داستانش مفصله… فعلا بریم خرید، بعدا برات تعریف می کنم.
– باشه.
هرچی برای این چند روزگار لازم داشتیم امیرعلی خرید.
کیسه های خریدو گذاشتم تو ماشین و حرکت کردیم. بارون شدیدی شروع کرد به باریدن و ترافیک شد. ماشینا آروم می رفتن. معلوم نبود چی شده. چند دقیقه ای موندیم که موبالیش زنگ خورد. نگاه کرد، لبخندی زد و جواب داد: جانم؟
…
– ترافیکه!
…
خندید و گفت: چشم زود میایم!…خداحافظ!
گوشی رو قطع کرد. داشت با کی حرف می زد؟! فضولی کار زشتیه! تبسم زدم.
اضافه کرد: آراد بود… می میل داشت بدونه کجاییم!
با تعجب نگاش کردم.
با لبخند بیان کرد: چیه؟ بهش نمیاد مضطرب بشه؟!
– نه… اصلا به قیافش نمی خوره!
با همون تبسم اظهار کرد: آراد چیزای دیگه ای هم داره که به قیافش نمی خوره!
تا موقعی که به خونه رسیدیم، نم نم می بارید. خریدامونو بردیم داخل آشپزخونه.
کاملیا اومد تو و گفت: معلوم هست شما کجایین؟
امیرعلی: ببخشید… تو ترافیک گیر افتادیم. بقیه کجان؟
– پرهام و آبتین خوابیدن. آراد و فرحنازم تو اتاقن. نمیدونم چیکار می کنن. مونا و مرینا هم دارن لباساشونو از چمدون درمیارن.
امیر گفت: عزیزم! گفتم کجان؛ شرح و تفسیر نمیل داشتمش! یک کلام می اظهار کردی تو اتاقن!
کاملیا با غمگینی بیان کرد: اصلا به من چه کجان؟!
راهی شد بیرون. خندیدم.
اظهار کرد: می بینی من چه خواهری دارم؟!
– اینجا چند تا اتاق داره؟
– اینجا پنج تا اتاق داره ولی با توضیحی که کاملیا داد، فکر نکنم به من و تو اتاق رسیده باشه!
– خب حالا چی بپزیم؟
– نمی دونم. تو بگو، من بهت کمک می کنم.
– باشه!
به کمک امیرعلی، شش نوع غذا و سالاد و سوپ و دسر درست کردیم. کف دست امیر علی سریع بود. دو نوع سالاد بهش بیان کردم، ده دقیقه ای حاضر کرد. خیار می خوردم و نگاش می کردم. کف دستش اونقدر سریع بود که نفهمیدم کی کاهو و خیارو تیکه کرد. حواسم پیش خرد کردن امیر بود و داشتم جعفری برای سوپ خرد می کردم که انگشتم برید و یه جیغ آروم کشیدم.
گفت: وای چیکار کردی؟!
کشیده شدم، زیر شیر، دستمو می شستم. خیلی ازش خون می اومد. سینک پر ازخون شده بود. چسب آورد. به انگشتم خیره شد و با نگرانی اظهار کرد: نه، چسب فایده نداره.
حرکت کرد. بار دیگر کف دستمو زیر شیر گراهی شدم. با باند و گاز استریل و بتادین برگشت. شیرو بستم؛ بتادینو ریخت رو انگشتم، بعد گاز استریلو دورش چرخوند.
بازش کرد و اظهار کرد: نه اشتباه بستم!
بازش کرد و با یه گاز استریل دیگه عوض کرد. همین جور با تعجب نگاش می کردم؛ اونم با هل کاراشو انجام می داد. تمایل داشت گاز استریلو بذاره، اضافه کرد:
– وای داره خون میاد؛ نکنه بخیه می خواد؟
یهو قد بلند خندیدم و اظهار کردم: چرا انقدر هلی؟!
همین جور که انگشتمو می بست، با خنده بیان کرد: هل نشدم… انگشتت داره خیلی خون میاد.
کشیده تر خندیم و اظهار کردم: دکتر به این هلی ندیده بودم!
یهو آراد با اخم اومد تو، نگامون کرد.
امیر سرشو بلند کرد.
آراد بیان کرد: انقدر جون می کندی بیاریمش، بخاطر همین بود؟!
کف دستم تو دست امیرعلی بود.
بیان کرد: فکر نکنم محبت کردن به عشقم اشکالی داشته باشه!
– لیاقتت کلفت منه!
– کلفت تو شرف داره به دخترای اطرافت!
آراد دندوناشو بهم فشرد و حرکت کرد بیرون. کف دستمو از کف دستش بیرون آوردم.
امیر گفت: آیناز خواهش می کنم! فقط چند هفته!
– فایده ای نداره … با این تظاهر الکی فقط اوضاع بدتر می شه!
– بدتر نمی شه؛ من بهت قول میدم.
– فقط چند هفته!
با مسروری اظهار کرد: خوبه… حالا زود شامو براشون ببریم تا نیومدن خودمونو بخورن!
لبخندی زدم و با هم میز شامو چیدیم. چیدن میز که تموم شد، یکی یکی پیداشون شد جز آبتین و پرهام که یهو پرهام با سر و صدا و خنده از پله اومد پایین و آبتین داد زد:
– می کشمت پرهام! اونو بده به من!
پرهام: نمی دم، برای خودمه!
آبتین: از چمدون من برش داشتی، میگی برای منه؟!
همین جور که می دویدن، مرینا با اخم گفت: چه خبرتونه عین بچه ها دنبال هم می دوین؟!
پرهام خندید و اضافه کرد: بابا تقصیر این بوفالوئه، ولم نمی کنه!
کاملیا خندید و امیر اضافه کرد: خب یه لحظه ندوین، وایسین بگید چی شده؟
پرهام راهی شد پشت مبل، آبتینم جلوش وایساد و گفت: امیر جون این می خواد شورتمو برداره!
آبتین پرید سمتش. بار دیگر فرار کرد.
داد زد: دروغ نگو بزغاله! شورت خودمه!
همه فقط نگاش می کردیم. کاملیا از خنده رو صندلی جای گرفته بود. پرهام رفت پشت امیر؛ آبتین گوشه لباسشو گرفت که دوباره فرار کرد. آراد پوفی کرد و جای گرفت.
پرهام وسط سالن وایساد و اظهار کرد: صبر کن… صبر کن با این دویدن ها به جایی نمی رسیم! بذار یکی در مورد این شورت حکم بده!
به مرینا چشم دوخت: مرینا جون تو شورتای منو دیدی؛ ببین!
بازش کرد: این شورت من نیست؟!
مرینا: خجالت بکش! این چه حرفیه به من می زنی؟ حالا اینا پیش خودشون چی فکر می کنن؟!
قرار گرفت به مونا نگاه کرد و اضافه کرد: مونا تو چی؟!
مونا خندید و گفت: شرمنده! من جنس و رنگ شورتای تو رو ندیدم!
آبتین گفت: آخه باسن تو اندازه باسن منه؟!
پرهام: مگه باسن من چشه؟!
– چش نیست! هر کدومش اندازه ی یه ماهوارست!
پرهام پشتشو چشم دوخت و اضافه کرد: کو؟چرا دروغ می گی!
یهو آبتین از کف دستش کشید . گذاشت تو پیمسیرنش و بیان کرد:
– حق به حق دارش رسید!
پرهام حرکت کرد جلو کف دستشو گذاشت رو شورت و اضافه کرد:
– عجب سینه هایی! امشامگاه پیشم می خوابی؟!
آبتین با خجالت خندید و سرشو گذاشت رو سینه ی پرهام. همه جای گرفتن.
پرهام اضافه کرد: آخی…خجالت نداره! این چیزا عادیه!
پرهام و آبتین هم جای گرفتن.
امیر گفت: تو چرا وایسادی؟ بشین دیگه؟
فرحناز: امیر من خوشم نمیاد با این دختره سر یه میز بشیم.
امیر: این دختره آینازه… سر میزم می شینه!
آراد: نظرت چیه خودت و معشوقت برید تو آشپزخونه شامتونو بخورید؟! اونجا خلوت تره، راحت می تونید به کاراتون برسید!
امیرعلی منظورشو فهمید. قد بلند شد و بیان کرد: موافقم!
پرهام با قیافه ی گرفته نگام کرد. با امیرعلی راهی شدیم به آشپزخونه. من قرار گرفتم. امیر برای جفتمون غذا کشید.
بیان کردم: نقشه ت خوب نیست!
جای گرفت و بیان کرد: چرا خوبه! تازه روز اوله؛ قرارمون چند هفته است! بخور تا سرد نشده!
کف دستمو زدم به چراکهه و نگاش کردم و اظهار کردم: اینجوری اذیت می شی.
– من انقدر تو زندگی اذیت شدم که اذیتای آراد پیشش هیچه!
شاممونو خوردیم. انقدر گشنم بود که هر چی رو میز بود خوردم. امیر هم با تعجب نگام می کرد. منم می خندیم. فقط مونده بود سالاد امیر که اونم چنگالشو زد به کاهو و کلم و سس و گحرکت کرد جلو دهنم و بیان کرد:
– اینم بخور !
– وای نه! دیگه نمی تونم؛ جا ندارم!
– جای این کاهو و کلم هم تو معدت باز کن!
دهنمو باز کردم که آراد اومد تو. نگاش کردم. امیر بدون نگاه کردن به آراد گفت: آیناز بخور!
یه نگاه به آراد، یه نگاه به امیر انداختم و دهنمو باز کردم.
امیر چنگالو گذاشت دهنم و گفت: آفرین!
آراد با همون اخم راهی شد سراغ یخچال و بطری آبو برداشت و راهی شد.
بیان کردم: چرا جلو آراد این کارو کردی؟!
– تا حساب کار کف دستش بیاد و بفهمه در مورد تو باهاش شوخی نمی کنم.
– چی؟
– هیچی… فکر کنم شامشون تموم شده. بریم میزو جمع کنیم.
حرکت کردم به سالن، دیدم آراد رو مبل قرار گرفته و به پایین خم شده. بطری آب هم دستشه.
به سمت میز حرکت کردیم. مونا و کاملیا داشتن میزو جمع می کردن.
امیر گفت: کمک نمی خواید؟
مونا: ممنون می شیم!
امیر: حتما بانو!
حواسم به آراد بود. انگار حالش بد بود. فرحناز هم رو مبل قرار گرفته بود و داشت ناخنشو سوهان می کشید. سرشو قد بلند کرد و نگام کرد.
امیر یه کاهو جلو دهنم گراهی شد و اضافه کرد: دهنتو باز کن!
به کاهو خیره شدم و گفتم: تو امشامگاه می خوای منو بکشی؟!
– من غلط بکنم !
بدون اینکه به آراد نگاه کنه، با ابرو بهش اشاره کرد و اظهار کرد:اربابت منو می کشه!
خندیدم و کاهو رو از دستش گرفتم و خوردم. آراد با اخم نگام کرد. تمام بشقاب ها رو جمع می کردم که فرحناز اضافه کرد:
– امیرعلی! اگه مولین بدونه همچین عروسی قراره براش ببری، حتما سکته می کنه!
– هر چی باشه، به تو جفتت می ارزه!
فرحناز پوزخندی زد و بیان کرد: این چرک زیر ناخن آراد منم نمی شه!
امیرعلی داد زد: خفه شو فرحناز… دیگه شورشو درآوردی. به چیت می نازی که انقدر آینازو تحقیر می کنی؟ آیناز هیچی از تو کمتر نداره؛ نه تو زیبایی، نه قد، نه اندام؛ حتی از تو هم سرتره. چشماتو باز کن و ببین! فرحناز احترام خودتو نگه دار؛ اگه بازم بشنوم به آیناز داری همچین حرف هایی می زنی، دیگه حرمت خواهر و برادری رو نگه نمی دارم.
داد و عصبانیتش اونقدر زیاد بود که من ترسیده بودم، چه برسه به فرحناز. تو این چند ماه، امیرعلی رو انقدر عصبانی ندیده بودم.
حرکت کرد طرف آراد و گفت: بیا بیرون باید باهات حرف بزنم!
آراد: حرفی برای گفتن ندارم.
امیرعلی داد زد: ولی من دارم.
آراد بطری آب رو گذاشت رو میز و با هم رفتن بیرون. پرهام و آبتین کپ کرده بودن و هیچی نمی گفتن. دوباره مشغول جمع کردن بودیم که فرحناز با عصبانیت اومد طرفم و اضافه کرد:
– با داداشم چیکار کردی؟ رفتی براش دعا گراهی شدی که مهرت به دلش بشینه، نه؟
یقمو گراهی شد: نمی ذارم داداشمو ازم بگیری!
کاملیا کف دستشو گحرکت کرد و اظهار کرد: فرحناز! ولش کن این مزخرفات چیه می گی؟!
با یه دستش کاملیا رو زد عقب و اضافه کرد: داداش من لیاقتش بهترین دختراست. می دونی چند تا دختر حاضرن حتی با وجود عقیم بودنش، باهاش ازدواج کنن؟! نمی ذارم توی بی پدر و مادر بشی زن داداشم. فهمیدی؟
بدون بغض اشکام اومد.نگاش کردم و گفتم: این بی پدر و مادر، یه روزگار خانم خودش بود و جلوی کسی خم و راست نشد… این بی پدر و مادر، کف دست زمونه اینجا کشوندش.این بی پدر و مادر، یه روزگار پدر و مادر داشته…
پرهام اومد جلو و گفت: فرحناز ولش کن.
فرحناز به پرهام خیره شد و پوزخند زد و بیان کرد: چیه؟ قلبت واسه این بچه یتیم سوخت؟
پرهام با عصبانیت و محکم کف دستشو از یقم برداشت که دو قدم رفت عقب. یهو دویدم از در اومدم بیرون. پرهامم دنبالم دوید.
امیرعلی و آراد سمت راستم با فاصله زیاد داشتن حرف می زدن.
یهو پرهام داد زد: علی… علی…
امیرعلی و آراد نگاش کردن.
– علی! آیناز حرکت کرد.
با تمام سرعت و قدرتم، با گریه فرار کردم و از در ویلا زدم بیرون. باید می حرکت کردم. باید برم. اینجا رو دوست ندارم. هیچ کسو دوست ندارم. از همشون متنفرم. نور چراغ ماشین ؛بوق…
یهو یکی از پشت کشیدم. افتادم تو بغلش. ماشین با سرعت رد شد. سرم رو سینش بود.
با گریه اظهار کردم: ولم کن امیر… ولم کن، بذار برم. خواهش می کنم.
کف دستمو انداختم دور کمرش و بیشتر گریه کردم. یهو یه حس عجیبی بهم کف دست داد. این بغل امیر نبود. ضربان دلش فرق می کرد. سینش گرم تر بود. خیلی لاغرتر بود. سرمو بالا بردم و نگاش کردم.
دیدهای سبزش با نور تیر چراغ برق عسلی روشن شده بود. فهمیدم آراده. اروم دستمو برداشتم و ازش فاصله گراهی شدم.
با ترس چند قدم رفتم عقب و اضافه کردم: ببخشید… فکر کردم امیرعلیه.
امیر علی دست به جیب با فاصله زیاد پشت آراد وایساده بودو یه تبسم زد و حرکت کرد به ویلا. آراد هنوز داشت نگام می کرد.
اضافه کرد: می میل داشتی فرار کنی کجا بری؟ بازم میری پیش پلیس می گی من خریدمت؟! حداقل بخاطر علی دیگه فرار نکن… اون که دیگه دوست داره؟ دیگه مشکلت چیه؟! می تونی بری پیش پدر و مادرت بگی یه آقا قشنگ دکتر عاشقم شده!… برو تو!
چرا آراد بیان کرد پدر و مادرت؟! مگه نمی دونه بابام منو فروخته؟!
اظهار کرد: یه حرفی رو باید دوبار بهت بگن تا بفهمی؟ برو تو، الان علی دلواپست شده.
با تعجب نگاش کردم و راه افتادم. تو حیاط وایسادم.
بیان کرد: دیگه چی شده؟!
– می خوام کنار دریا بشینم.
– باشه پس همینجا وایسا بگم علی بیاد.
راهی شد تو. حرفشو گوش نکردم و رفتم کنار ساحل جای گرفتم.
بخاطر سردی هوا موهای بدنم سیخ شد؛ دریا رو بخاطر تاریکی خوب نمی دیدم. سیاه بود عین روزگارایی که پشت سر گذاشتم.
همونجا دراز کشیدم و به آسمون نیمه ابری نگاه کردم و زیر لب برای خودم می خوندم که یکی گفت:
– با این که سوزناک می خونی، ولی بازم صدات آدمو آروم می کنه.
برگشتم و نگاش کردم. امیرعلی با پتو تو کف دستش کنارم وایساده بود.
اظهار کردم: نظر لطفتونه.
پتو رو روی شونم انداخت و کنارم قرار گرفت و بیان کرد: کاش صوتی منم به دلنشینی آوای تو بود تا برات بخونم و آروم بشی.
با لبخند اضافه کردم: در عوضش کف دست پختت عین خودمه و سرعت دستات موقع خرد کردن، شش برار منه! اینا چیزای مهمی هستن!
– ولی این که تو رو آروم نمی کنه؟
بعد از کمی فکر کردن گفت: فردا صبح زود می برمت بیرون.
– نمی تونم بیام… باید براشون صبحونه آماده کنم.
– یه کره مربا گذاشتن رو میز آماده کردن می خواد؟
– فراموش کردی من خدمتکار آرادم؟ اگه با اونا کاری نداشته باشم، صبحونه آرادو حتما باید حاضر کنم.
– حالا تا فردا خیلی مونده؛ یه فکری می کنیم!
نگاش کردم و گفتم: بهم بگو!
– چیو؟
– قضیه ی تو و آراد دیگه؟
خندید و گفت: آها… چقدر این موضوع برات مهم بوده که فراموشش نمی کنی؟ راستشو بگو من برات مهمم یا آراد؟!
– هیچ کدوم ! می خوام بدونم چرا همه می گن شماها داداشین و آراد رو حرف تو حرف نمیاره؟
امیرعلی نفسی کشید و گفت: می دونی که من پنج سال از آراد بزرگ ترم؟
گفتم: آره.
چند روز بعد از اینکه آراد دنیا اومد، من و مولینم رفتیم به دیدنش. زنداییم رو تخت خوابیده بود. آرادم تو یه پتوی سفید کنار زن داییم خوابیده بود… حرکت کردم رو تخت نگاش کردم. تپل و سفید بود. قلبم می خواست بخورمش! با ذوق خودمو انداختم روش و تا تونستم بوسش کردم که جیغ کشید و با صدای کشیدهی گریه کرد.
مولینم با عصبانیت از تخت آوردم پایین و اضافه کرد بچه ی مردمو کشتی! ازش خوشم اومد. خیلی خیلی دوستش داشتم و دارم … هر روز به یه بهونه گریه می کردم که منو ببرن پیش آراد. بابام دیگه کلافه شده بود؛ یک هفته تمام گذاشت پیش آراد بمونم …آراد با من بزرگ شد. یه جورایی خودم بزرگش کردم. تمام اخلاق و حرکت کردارشو می شناسم. داییم بخاطر بدبینیش اجازه نداد مادر آراد خدمتکار بیاره… دست تنها بود. منم که عشقم آراد بود؛ همیشه یه شیشه شیر و پستونک کف دستم می داد که بهش بدم… منم این کارو می کردم. بیشتر وقتا خودم خوابش می کردم …یه وقتایی که می دیدم زیادی ساکت و آرومه، لپشو گاز می گرفتم تا گریه کنه!
قد بلند خندیم و بیان کردم: یعنی انقدر دوستش داشتی؟!
– اگه بگم خیلی، باور نمی کنی… آخه لپاش آویزون بود و سفید. با اون چشمای سبز مهربونش.
– بعد چی کار می کردی آروم بشه؟
خندید و اضافه کرد: بوسش می کردم و با التماس خواهش می کردم دیگه گریه کنه!
– خب… بقیش؟
نفسی کشید و بیان کرد: بقیش؟… هر روزگار که آراد بزرگ تر می شد، وابستگیش به من هم بیشتر می شد. از مدرسه که برمی گشتم، یه راست پیش آراد بودم… خودم با قاشق بهش غذا می دادم. از دست کس دیگه ای نمی خورد. همه مسخرم می کردن و می گفتن مولین آراد امیرعلیه! … وقتی خواست جاده بره، دو تا انگشتای اشارمو می گحرکت کرد و آروم آروم با اون پای تپل مپلش، با خنده مسیر می حرکت کرد. وقتی هم که مسیر حرکت کردن یاد گرفت، هر جا می حرکت کردم باید می بردمش وگرنه عمارتو با گریش می ذاشت رو سرش … حتی اگه سوپر مارکت سر کوچه هم بود، باید می بردمش.
وقتی حرف زدن یاد گرفت، بهم گفت «داداس علی». نمی دونی اون موقع چه حالی داشتم! یه برادر خوشگل ناز گیرم اومده بود. وقتی این کلمه رو اظهار کرد، افتادم روش و تا جا داشت بوسش کردم. اونم فقط می خندید… یه روزگار که باهاش قهر کرده بودم، با لب شکلاتی اومد خونمون …یه شکلات باز شده جلوم گرفت و اضافه کرد «این شکلاتو آوردم آشتی کنیم.» گفتم «شکلات نصفه آوردی آشتی کنیم؟» اظهار کرد « نه نصف بیشترو برای تو گذاشتم.» شکلاتو ازش گرفتم و نگاش کردم. دیدم کمتر از یه بند انگشت برام گذاشته. اظهار کردم «این نصف بیشترشه؟» لب و لوچه شکلاتیشو آویزون کرد و اضافه کرد «خب خیلی خوشمزه بود! اگه شکلات نمی خوای برم اسباب بازی هامو برات بیارم»… نگاش کردم؛ قلبم به حال تنهایش سوخت. آراد حاضر بود اسباب بازی هاشو بده ولی من آشتی کنم. با تبسم بغلش کردم و گفتم «من آشتی؛ تو چی؟» با لب شکلاتیش منو بوسید واظهار کرد «منم آشتی! دیگه باهام قهر نکن داداش علی!» … آراد بزرگ تر شد و تنهاترم شد…
بیان کردم: مگه دوستی نداشته؟
با احساس تاسف اضافه کرد: نه… باباش نمی ذاشت. اضافه کردم که بدبین بود. انقدر تو گوش آراد خوند که دوست بده. آدمو بدبخت می کنه … اگه کسی بخواد با تو دوست بشه، فقط بخاطر زیبایی و پولته … نباید به کسی اعتماد کنی، چون یه روزگاری تنهات می ذارن و میرن. بهش اظهار کرده بود هیچ کس تو رو دوست نداره… حتی مهد هم نفرستادش. برای مدرسه هم یه نگهبان براش گذاشته بود. آرادو تا مدرسه می رسوند، همونجا توی مدرسه وایمستاد تا آراد تعطیل بشه، ببرتش خونه … اگه آراد با کسی حرف می زد، باید به باباش جواب پس می داد…
– یعنی تو، هم دوستش بودی، هم پسر عمش؟
سرشو تکون داد و بیان کرد: دوستش، برادرش، پسر عمش… به اظهار کرده ی خودش، همه کسش بودم … دل من صندوقچه اسرارشه… با هیچ کس حرف قلبشو نمی زد. یه راست می اومد پیش خودم… اگه معلم دعواش می کرد، به من می بیان کرد…اگه کسی تو مدرسه می زدش یا اذیتش می کرد، فقط به من می گفت… منم از شرمندگی همه کسایی که اذیتش می کردن، درمی اومدم! … وقتی آراد پاشو گذاشت دانشگاه، تمام دخترای کلاس و دانشگاه براش می مردن… هر کدومشون به یه بهونه می اومدن پیش آراد؛ یکی به بهونه درس و جزوه ، یکی به بهونه ی اینکه بارون میاد، خیس می شم، منو تا خونه برسون!
امیر خندید و گفت: حتی یادمه آراد بهم اضافه کرد یکی از دخترا غش کرده بود، بقیه دوستاش سوار ماشینش کردن که تا بیمارستان برسونتش. آرادم این کارو کرد ولی وسط مسیر یهو خانم بلند می شه و آرادو می بوسه و می گه من دوست دارم! اونم پاشو می ذاره رو ترمز و خانمو پرت می کنه بیرون!
پسر زرنگی بود و دم به تله کسی نداد… هیچ دختری رو دوست نداشت. می اظهار کرد دخترا موجودات مسخره ای هستن و ازشون بدم میاد. اونا مثل یه ژله نرم و ظریفن. همش گریه می کنن و مثل آدامس و کنه به آدم می چسبن… چند دفعه سعی کردم بهش حالی کنم دخترا خوبن؛ عالین. باید باهاشون باشی تا بدونی چقدر بهشون نیاز داری … باید یکی رو دلبسته شده باشی و ازدواج کنی؛ تشکیل خانواده بدی … ولی حرفای من تاثیری نداشت. یه گوشش در بود، یکی دیگه دروازه… باباش انقدر تو گوشش خونده بود که کار خودشو کرده بود … باور نمی کنی وقتی بیست و دو سالش شد، انقدر باهاش حرف زدم، در مورد عاشق شدن که سرم درد گحرکت کرد. آخرش گفت «تو رو دوست دارم بسه!»
منم زدم تو سرش و گفتم «من که نمی تونم با تو ازدواج کنم…باید بری با دختر ازدواج کنی!»
یه نفسی کشید: خسته شده بودم؛ نمی دونستم چرا هیچ کسو دوست نداره؟
– پس مهتاب چی؟
– تو اونو از کجا می شناسی؟!
– خب عکسش لای یکی از کتابا بود.
تبسم زد و بیان کرد: مهتاب، دختر همسایشون بود و عاشق سینه چاک آراد؛ یعنی آراد بهش می گفت بمیر، می مرد… یه روزگار اومد پیشم و اظهار کرد یه دختر دوستم داره؛ هر روزگار برام نامه می ده. چی کار کنم؟ با تعجب اضافه کردم هیچی! مثل بقیه ردش کن بره …تو که می گی هیچ دختری رو نمی خوای؟
اظهار کرد «این فرق می کنه. مهتاب اضافه کرده اگه باهاش ازدواج نکنم، خودکشی می کنه. حالا چی کار کنم؟»
منم از ترس آراد ترسیدم. رفتم با مهتاب حرف زدم. بهش بیان کردم آراد یه پسر بی احساسه. نمی تونه به هیچ دختری ابراز علاقه کنه. اگه باهاش ازدواج کنی، با برخوردهای سردش ممکنه خسته بشی و طلاق بگیری… اونم حرفشو با قاطعیت زد و اضافه کرد یا آراد یا هیچ کس!
منم به آراد بیان کردم تو که کسی رو دوست نداری؟ با مهتاب ازدواج کن؛ شاید عاشق شدن هم یاد گحرکت کردی! اونم بدون نه، سریع قبول کرد!
امیر خندید و گفت: هیچ وقت رو حرف من حرف نمی زنه؛ هر چی بگم، می گه دیده….یه مدت با مهتاب بود. وقتی بهش می اظهار کردم چه خبر؟ می گفت همش تو بغلمه و ماچم می کنه! نمی دونم برای چی؟
منم خندیدم و گفتم آدم وقتی یکی رو دوست داره، با بوسیدن و بغل کردن، محبتشو ابراز می کنه تا شاید بعضیا که هیچی از عاشقی حالیشون نیست، عاشق بشن!
اظهار کرد: یعنی منم بغلش کنم و ببوسمش؟!
بعضی وقتا از خنگی آراد خندم می گراهی شد… تو مهمونی ها وقتی مهتاب بهش پیشنهاد رقص می داد، همه ی دخترا با حسرت نگاه می کردن. ولی نمی دونستن آرادِ منجمد، هیچ احساسی به مهتاب نداره. مهتاب هیچ وقت شکایت نمی کرد، چون دوستش داشت.
اما وقتی مهتاب مرد، خیلی گریه کرد… از شش سال پیش، حالش خراب شد. بداخلاق و بدعنق شد. از دخترا فقط به عنوان یه سرگرمی استفاده می کرد… آرادی که جز مهمونی باباش، مهمونی دیگه ای نمی رفت، شد یه عیاش به تمام معنا! توی همه مهمونی ها که دعوتش می کردن شرکت می کرد و هیچ دختری رو برای رقصیدن و لب دادن جا نمی ذاشت. دیوونه شده بود. باهاش حرف می زدم… می گفتم این راهش نیست. فقط دعوا می کرد و می بیان کرد به تو ربطی نداره.
دیگه منو تحویل نمی گحرکت کرد. دعواهامون شروع شد… اما قهر نکردیم. اگه دو روزگار باهاش حرف نمی زدم، خودش می اومد آشتی می کرد و می گفت دعوا کنیم…اما قهر دیگه نه!
– منم قبول کردم… بخاطر همینه وقتی می زنم تو گوشش، چیزی نمی گه؛ چراکه من هنوز داداش علیشم!
یهو اضافه کردم: ساعت چنده؟
به ساعت مچیش چشم دوخت و اضافه کرد: یازده و نیم.
اظهار کردم: وای … دیر شد.
قد بلند شدم.
بیان کرد: چی دیر شد؟
– باید برای آراد کتاب می خوندم. حتما دعوام می کنه.
امیر بلند شد و اظهار کرد: خودش داره میاد.
خیره شدم. داشت می اومد پیش ما.
امیر بیان کرد: هر شامگاه براش کتاب می خونی؟
– اهوم!
آراد پیشمون وایساد.
امیر گفت: کاری داشتی؟
به من نگاه کرد و بیان کرد: ساعت یازده و نیم شده.
امیر: خب شده باشه!
آراد: نیم ساعت بیشتر بهت وقت دادم قلب و جیگر بگیری! زودتر بیا!
دو قدم رفتم. امیر کف دستشو انداخت دور کمرم و کشید طرف خودش و بیان کرد:
– چرا خودت نمی خونی؟
آراد به دستای امیر نگاه کرد و پوزخندی زد و اضافه کرد: حالا کمرشو نشکونی!
امیر با عصبانیت یه قدم برداشت.
کف دستمو گذاشتم رو سینش و اضافه کردم: امیر خواهش می کنم!
امیر به کف دستام خیره شد؛ کف دستمو برداشتم.
به آراد خیره شدم و گفتم: بریم!
من جلو جاده افتادم، آراد کنارم. با هم وارد سالن شدیم و از پله ها حرکت کردیم بالا. به اتاق فرحناز چشم دوختم. همه ی دخترا اونجا جمع بودن و می خندیدن. آراد وارد اتاق شد، منم پشت سرش حرکت کردم تو. اتاقش برخلاف بیرون، گرم بود. پیراهنشو درآورد و خوابید. یه تیشرت جذب بدنش تنش بود. به تخت یه نفرش چشم دوختم. دیگه نمی تونستم بشینم. یه صندلی آوردم کنار تختش گذاشتم و روش قرار گرفتم. کتاب رو میز کنار تختشو برداشت. صفحه اولو باز کرد؛ جلوم گراهی شد و اظهار کرد: اینو تو نوشتی؟!
کتابو برداشتم: «غریبه توی غربت، نگی چی شد محبت؟»
سرمو تکون دادم و اظهار کردم: بله!
– چرا اینجا نوشتی؟
– ببخشید… پاکش می کنم.
کتابو برداشت و بیان کرد: لازم نکرده!
یه کتاب دیگه داد کف دستم و بیان کرد: اینو بخون!
شروع کردم به خوندن.
چند صفحه بیشتر نخونده بودم که فرحناز با خنده اومد تو و گفت: آراد اینو شنیدی؟
چراغو زد؛ تا دیدهش به من افتاد، خندش محو شد. با تعجب انگار اولین باره من و آرادو می بینه، نگامون می کرد. با قدم های آهسته اومد جلو و گفت:
– آراد این اینجا چه غلطی می کنه؟!
آراد: فکر کردم از کتاب تو کف دستش فهمیده باشی اینجا چیکار می کنه!
با عصبانیت چشماشو باز و بسته کرد و گفت: جلوی ما نقش بازی می کنی که ازش بدت میاد، اونوقت میاریش برای عشق بازیت؟!!
آراد با عصبانیت گفت: از کی تا حالا کتاب خوندن جزء محبت بازی شده؟!
– از کی برات کتاب می خونه؟!
– خیلی وقته؛ دو سه ماهی می شه.
حرص خوردن فرحناز بیشتر شد و بیان کرد: شوخی می کنی؟ یعنی … یعنی این هر شب برای تو کتاب می خونه؛ اونم با صدای نَکَرش؟!
فرحناز با عصبانیت اومد طرفم، کتابو از کف دستم کشید و گفت: گمشو بیرون؛ خودم براش می خونم!
کشیده شدم. آراد اضافه کرد: فرحناز ولش کن… بذار کتابو بخونه.
– چرا این بخونه، من نخونم؟
آراد با عصبانیت کف دستشو گذاشت رو پیشونیش و گفت: دوتاتون برید بیرون!
دراز کشید و پتو رو انداخت رو سرش و اظهار کرد: زودتر برید، چراغو هم خاموش کنید.
من زودتر اومدم بیرون. فرحناز پشت سرم اومد. خواستم برم به اتاقم که فرحناز بدون حرفی مچ کف دستمو کشید و برد به آشپزخونه و درو بست. عصبی و کلافه بود.
انگشت اشاره شو تکون داد و گفت: تو به غیر از کتاب خوندن غلط دیگه ای که نمی کنی؟!
یه تبسم که فقط حرص فرحناز در بیاد زدم و اضافه کردم: چرا…لب می گیرم… تو بغل گرمش تا صبح می خوابم.
تو دیدهای خاکستری عصبیش نگاه کردم: یه کار خصوصی دیگه هم می کنیم…که صلاح به اظهار کردنش نمی دونم!
یه سیلی محکم زد به صورتم. نگاش کردم و لبخند زدم و بیان کردم:
– یه کارای دیگه هم می کنیم که دیگه خودم خجالت می کشم بگم!
فرحناز داد زد: بیشعور! دختره ی خراب! تو و قیافت فقط به درد همین کارا می خورین!
دو قدم رفت، بار دیگر برگشت. بار دیگر انگشتشو با تهدید تکون داد.
– اگه خودت با پای خودت از پیش آراد نری، یه کاری می کنم بندازتت بیرون!
با عصبانیت از آشپزخونه حرکت کرد بیرون. چند قطره اشک از نگاهام اومد. پاکشون کردم. آبی به صورتم زدم و رفتم خوابیدم.
***
صبح یهو دیدهامو باز کردم. به ساعت جلوم نگاه کردم؛ هفت و ربع بود. موهامو بستم؛ یه شال انداختم رو سرم و راهی شدم به اتاق آراد. نبود.
وای! اگه بیاد دعوام می کنه.
راهی شدم به آشپزخونه که چای درست کنم؛ صوتی قلبنشینی به گوشم رسید
– نمیل داشتم با غم بسازی/ نخواستم هیچی نگی/ نمیل داشتم درد قلبتو دیگه با هیشکی نگی…
نزدیک تر شدم؛ می میل داشتم صاحب صدا رو بشناسم. به در آشپزخونه نزدیک شدم. آراد پشت به من، روی صنقلبی قرار گرفته بود و با دست راستش، کره رو روی نون تست می کشید.
– آخه دلدادگیت باری نیست / تو زندون من نمون/ حالا که فکر راهی شدنی /دیگه از موندن نخون/ تا دیدم می خوای بری/ قلبم راتو سد نکرد/ برو فردام مال تو/ دیگه اینجا برنگرد/ بدون من بعد من/ دلتو هرجا، جا نذار/ غم با من بودنو/ تا مِن بعد یادت نیار…
صوتی قشنگی داره! چرا تا به حال نخونده؟!
– اگه شونت تکیه گامه/ پس چرا من تنها شدم؟/ چرا هر لحظه و همیشه/ منم تنها با خودم؟/ یه تصویر از عکس نگاهات/ روی دیوار دلم /چقدر قصه م خنده داره/ چقدر بیکاره دلم/ تا دیدم می خوای بری/ قلبم راتو سد نکرد/ برو فردام مال تو/ دیگه اینجا برنگرد…
دیگه نخوند انگار متوجه شد کسی پشت سرشه. یهو برگشت.
با تعجب نگام کرد و بیان کرد: تو اینجا چیکار می کنی؟ کی اومدی؟
با کف دستپاچگی و هل اظهار کردم: الان… یعنی… خب… تازه … تازه اومدم! ببخشید دیر از خواب بیدار شدم، نتونستم بیدارتون کنم.
چیز ی ناظهار کرد و مشغول خوردن صبحانش شد. این که بلده صبحونه حاضر کنه، دیگه مرض داره منو این همه مسیر می کشونه به آشپزخونه؟!
کنارش وایسادم و اضافه کردم: می خواید براتون لقمه بگیرم؟
پوزخندی زد و بیان کرد: رسمی حرف می زنی؟! لازم نکرده! برو امیر جونتو بیدار کن!
– نمی دونم ساعت چند بیدار می شه!
– هشت!
– هنوز که هشت نشده؟
– برو تو اتاقت، به ثانیه و دقیقه ها نگاه کن تا زود بگذره! … هر چند برای عشاق دیر می گذره!
وقتی دیدم حاضر نیست پیشش بمونم و فقط تیکه بارم می کنه، حرکت کردم به اتاقم. همه خواب بودن. یک ساعتی دراز کشیدم؛ خوابم نبرد. کشیده شدم نگاشون کردم.
اَه اینا چقدر می خوابن! بلند شدم راهی شدم به آشپزخونه. آراد نبود. به میز خیره شدم. چیزی نخورده بود. میز و ظرفا رو جمع کردم و چای هم که آراد درست کرده بود. کاری نبود من انجام بدم. راهی شدم به حیاط؛ یه توپ رو زمین افتاده بود. برداشتم راهی شدم کنار دریا، همونجا نشستم. آب دریا تا کنار پام می اومد، بعد آروم بر می گشت، انگار داشت با پام بازی می کرد. به امواج آروم نگاه می کردم که آوای واق واق سگی که بیشتر شبیه جیغِ زن بود شنیدم. سرمو قد بلند کردم، دیدم یه سگ کوچولوی سفید پشمالو با دو میاد طرف من.
با توپ تو کف دستم قد بلند شدم. با دو اومد جلو پام وایساد و با جیغ جیغ کردن بالا و پایین می پرید.
به توپ تو کف دستم نگاه کردم. خندم گرفته بود حتما توپ می میل داشت. جلوش انداختم. شروع کرد به بازی کردن؛ منم نگاش می کردم و می خندیدم. توپو از زیر دستش کشیدم و فرار کردم؛ اونم با صوت دنبالم می دوید. هر کاری می کردم فرار کنم، جلوم سبز می شد. آخرش مجبور شدم توپو بهش بدم.
مجدداً بازی کرد. با پا توپو به طرف خودم می کشیدم؛ با صوت و پاش توپو از زیر پام کشید و نگام کرد. انگار منتظر بود بازم توپو بردارم.
با تعجب مجدداً با پام توپو از زیر پاش برداشتم و دور پام چرخوندمش. اونم دنبال توپ اومد و با پاش کشیدش.
خندیدم و زانو زدم و اظهار کردم: آفرین! پس فوتبالم بلدی! معلومه صاحبت خوب یادت داده!
کشیده شدم؛ مجدداً واق واق کرد. انگار می میل داشت باهاش بازی کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜