به آراد که جمع شده بود و با کف دستش شکمشو فشار می داد چشم دوخت: مادر تحمل کن، الان اورژانس میاد.
خدایا کمکش کن! اگه به خاطر نفرینای منه، همشو پس می گیرم! فقط کمکش کن! خواهش می کنم! دیگه نمی تونستم درد کشیدنشو نگاه کنم. سریع حرکت کردم پایین.
چند دقیقه بعد، اورژانس اومد و بردنش بیمارستان. تا صبح خواب به نگاهم نیومد و براش دعا کردم. بعد نماز راهی شدم به اتاقش؛ به تخت سفیدش که خونی بود نگاه کردم. یه نفسی با دهن بیرون دادم و همه رو جمع کردم.
تشک و بالشت تمیز گذاشتم؛ اتاقشو جارو کشیدم و قبل از اینکه برم، یه دور کامل همه چیزو چک کردم. وقتی خیالم راحت شد همه چیز تمیز و مرتبه، رفتم آشپزخونه.
نتونستم چیزی بخورم. داشتم با کره بازی می کردم که ویدا اومد تو و با بیخیالی گفت:
– چی شد؟ هنوز نیاوردنش؟
سرمو انداختم پایین و جوابشو ندادم. گفت:
– هوی! با توام نشنیدی؟
قلبم می تمایل داشت برم خفش کنم. اخمی کردم و گفتم:
– چرا آوردنش، بالاست. می خوای برو یه بلای دیگه سرش بیار! اینجوری می میل داشتی خودتو تو قلبش جا کنی؟!
رو صورتم خم شد و بیان کرد: من همین جوری هم تو دلش هستم؛ احتیاجی به این کارا نیست!
– شب دراز است و قلندر بیدار! می بینیم.
پوفی کرد و گفت: مطمئن باش با هر کی ازدواج کنی به خاطر زبونت دو روزگاره طلاقت می ده!
اینو اضافه کرد و راهی شد. با بی حوصلگی بلند شدم، میزو جمع کردم. تو حیاط منتظر شدم. پس چرا نمیان؟! نکنه… نه فکرای منفی ممنوع! حرکت کردم آشپزخونه. برای نهار باید یه چیزی درست کنم. ساعت نزدیک ده بود که آوای خاتون تو سالن پیچید.
– امیرعلی جان ببرش بالا یه چیزی براش بیارم بخوره.
راهی شدم بالا، دیدم امیر علی بازوی آرادو گراهی شده. چقدر رنگش زرد شده! بی جونم به نظر می رسید. یه راست راهی شدن بالا. خاتون اومد طرف من و چادرشو درآورد.
گفتم: سلام.حالش چطوره؟
– سلام. الحمدا… بهتره. بگم خدا این دختره رو چیکار کنه! به خاطر غذای سریع دیشامگاه این جوری شد.
حرکت کردیم تو آشپزخونه.
گفتم: چیزیم خورده؟
– آره، امیرعلی به زور صبحونه رو بهش داد. اگه نبود آقا هیچی نمی خورد. راستی نهارو چیکار کردی؟
– می خوام جوجه کباب درست کنم،با سوپ.
– خوبه، دستت درد نکنه… می گم مادر، کمی میوه براش ببر.
– باشه.
خاتون رفت. منم ظرف میوه رو از یخچال درآوردم، گذاشتم رو میز که یکی اضافه کرد:
– سلام!
سرمو کشیده کردم، دیدم امیرعلی با تبسم وایساده.
اظهار کردم: سلام.
اومد جلو، تو نگاهام خیره شد و اضافه کرد: چشمات چرا قرمز شده؟!
– دیدهام؟ نمیدونم…
با تبسم بیان کرد: نکنه تو هم مثل من به خاطر آراد شامگاه زنده داری کردی؟
با هل اظهار کردم: نه بابا! من دیشب خوابیدم؛ تازه بیدار شدم.
با تبسم نگام کرد. انگار فهمید بهش دروغ گفتم.
گفت: من میرم دیگه. مواظب داداشم باش؛ باشه؟
با تعجب گفتم: داداشت؟! کی؟ آراد؟! بعد اون حرفی که بهت زد، بهش می گی داداشم؟
– یه چیزی بین من و آراد هست که تو خبر نداری. اگه نهار نخورد، بهم زنگ بزن. باشه؟
– باشه.
– خداحافظ.
– خداحافظ.
ظرف میوه رو برداشتم حرکت کردم بالا. پشت در ایستادم؛ دوتا تقه به در زدم. جوابی نیومد. درو باز کردم و سرمو کردم تو. پشت به من جمع شده، خوابیده بود و پتو رو تا کمرش کشیده بود. ظرف میوه رو گذاشتم رو عسلی. تختو دور زدم، نگاش کردم. دیدهاش بسته بود. یعنی خوابه ؟ کف دستمو بردم سمت پتو، کشیدم تا رو شونه هاش. دستمو رو پتو، رو بازوهاش گذاشتم و همین جور نگاش می کردم. یهو چشماشو باز کرد و نگاهمون به هم گره خورد. ترسیدم؛ کف دستمو برداشتم. چیزی نگفت. پتو رو کشید رو سرش. میل داشتم برم که اضافه کرد:
– دیشب از کجا فهمیدی حالم بد شده؟
سرش هنوز زیر پتو بود. حالا چی بگم؟ بگم دلواپست شدم؟! همینم مونده که آتو کف دستش بدم..
اظهار کردم: مهم نیست از کجا فهمیدم. مهم اینه که هنوز زنده ای!
چیزی نگفت. منم اومدم بیرون و در اتاقو بستم. به کف دستگیره در نگاه می کردم که مختار گفت:
– بیداره؟
نگاش کردم تو راه پله وایساده بود.
اضافه کردم: آره.
کنار ایستادم. مختار حرکت کرد تو. چند تا پله رو حرکت کردم پایین و نشستم. دو تا کف دستامو گذاشتم زیر چراکهم و رو به رومو نگاه می کردم که با صدای سوت زدنی سرمو پایین کردم، دیدم پرهام با یه کف دست گل رز زرد داره میاد بالا.
با تبسم اضافه کردم: سلام مرد موزی!
سرشو قد بلند کرد و گفت: سلام! بانوی اول دربار! خوبی؟
– ممنون!
از پله ها اومد بالا. با فاصله کنارم نشست و گفتم:
– پرهام سلیقت منو کشته! چرا رز زرد گرفتی؟
– بخاطر عشقم!
– دلدادگیت؟! کی؟
– به قیافت نمیاد خنگ باشی! آرادو می گم دیگه! به جان خودم اگه دختر بود با این اخلاق گند دماغیش عمرا اگه می گحرکت کردمش!
یهو زدم زیر خنده. با تعجب نگام کرد.
گفتم: فکر کردم می خوای بگی می گیرمش!
من می خندیدم و اون نگام می کرد.
خندمو جمع کردم و با تبسمگفتم:
– چیه؟! چرا اینجوری نگام می کنی؟!
– هیچی! میرم پیش آراد. کسی پیشش هست؟
– آره؛ مختار…
قد بلند شد. اضافه کردم: چرا اونجوری نگام می کردی؟!
نگام کرد و بیان کرد: گیر نده دیگه!
رفت پیش آراد؛ منم راهی شدم به آشپزخونه که بساط نهارو حاضر کنم. خاتون تو آشپزخونه بود اما ویدا نبودش. گفتم: پس کو این دختره؟!
– رفته آرایشگاه.
– برای چی؟!
با تعجب نگام کرد و گفت: مردم برای چی میرن آرایشگاه؟!
ابرمو انداختم بالا و گفتم: آها! ابرو و رنگ مو و … از اینا دیگه؟
خاتون با لبخند اظهار کرد: خوب خدا رو شکر حداقل می دونی آرایشگاه به چه دردی می خوره!
اظهار کردم: عجب رویی داره این دختره ها؟! بعد اون بلایی که سرش آورده، راهی شده خودشو برای آراد بسازه؟! لابد پیش خودش در ذهنش گذرانده حالا که زیبام، کمی دلبری می کنم و آقا از غلطم می گذره.
خاتون نگام کرد و گفت: حالا تو چرا داری حرص می خوری؟!
– من؟ من کی حرص خوردم؟! میرم سوپ درست کنم.
مشغول درست کردن سوپ بودم که آیفون زنگ خورد. اونم نه یه بار؛ چهار بار پشت سر هم زنگ می زد. خاتون: برو ببین کیه؟ زنگ سوخت!
پریدم سمت گوشی و با عصبانیت گفتم: کیه؟!
صورتشو آورد جلو و بیان کرد: زهرمار و کیه! درو باز کن ببینم!
دکمه رو زدم .آشغال!
خاتون: کی بود؟!
– هم قبیله ی آقا!
– چی؟
– فرحناز خانم.
خندید و گفت: ها!
بعد از چند دقیقه صوتش تو سالن پیچید:
– خاتون؟ خاتون؟ من نمی دونم دایی چرا این پیرزنو اخراج نمی کنه؟!
خاتون: ای خدا! این دختر کی شوهر می کنه از کف دستش خلاص شم؟!
اینو اظهار کرد و با دو راهی شد سمت سالن. چند دقیقه بعد با چند تا کمپوت اومد تو و گفت:
– می بینی؟ به خاطر این دو تا قوطی این همه سرو آوا می کنه!
خندیدم و اضافه کردم: چقدرم ولخرجه!
– دوتا فنجون قهوه ببر بالا.
– چرا دوتا؟
– کاملیا هم اومده.
همینجور که از کابینت قهوه رو برداشتم، اظهار کردم:
– میگم خاتون! اخلاق فرحناز به کی رفته؟ کاملیا و امیرعلی خیلی مهربونن.
قهوه رو ریختم تو قهوه ساز.
اظهار کرد: اخلاقش به دایی و مولینش حرکت کرده!
دو تا فنجون قشنگ هم گذاشتم تو یه سینی شیک. داشتم بهشون نگاه می کردم که یکی بیان کرد:
– چیکار کردی سیندرلا؟!
نگاش کردم و بیان کردم: به نظرت خوبه؟
پرهام با کف دست به فنجونا اشاره کرد و اضافه کرد: مگه اومدن خواستگاریت انقدر با وسواس نگاشون می کنی؟ اگه من جای تو بودم قهوه رو می ریختم تو کاسه و براش می بردم!
– جدی؟
– آره بابا! قربون کف دستت یکی هم به من بده.
کنار خاتون نشست.
خاتون بیان کرد: مختار رفت؟
پرهام: آره.
یه فنجون قهوه بهش دادم و با سینی رفتم بالاو دو تا ضربه در زدم؛ گفت: بیا تو..
با یه کف دستم درو باز کردم و حرکت کردم تو. فرحناز دست راست لبه تخت نشسته بود و کاملیا هم سمت چپ.
سینی رو جلو فرحناز گراهی شدم. با اخم نگام کرد و اظهار کرد:
– نمی خورم ببر.
نخور! به جهنم! راهی شدم طرف کاملیا. با تبسم برداشت و بیان کرد:
– دستت درد نکنه!
فرحناز: مگه تو خدمتکارش نیستی؟ چرا بهش نرسیدی؟ اگه بهش می رسیدی اینجوری نمی شد.
– چه جوری بهش برسم؟ وظیفه ی من فقط بیدار کردن و صبحانه دادنه. همین! بقیه کاراش با ویداست.
تو چشماش خیره شدم: اگه خیلی نگرانشی، چرا خودت نمیای ازش مراقبت کنی؟!
آراد فقط نگام کرد.
فرحناز با عصبانیت به آراد اضافه کرد: یک قلبیل منطقی بیار که چرا تا حالا این دخترو نگه داشتی؟
صدای در اتاق کشیده شد.
کاملیا: بفرمایید.
در باز شد و ویدا اومد تو. اوه اوه! چه بلایی سرخودش آورده؟!
ابرو که فقط در حد خط بود. موهاشم از قرمز رد کرده بود. تیپش که دیگه نابیان کردی! قیافه ی غنچه ی فرحناز به گل تبدیل شد و با تبسم اضافه کرد:
– چقدر دلبر شدی ویدا!
ویدا ذوق مرگ شد: مرسی خانم!
آراد بدبخت همچین با تعجب به ویدا نگاه می کرد، انگار می تمایل داشت مطمئن بشه خود ویداست! از طرز چشم دوختنش نزدیک بود بخندم. ویدا به آراد خیره شد و با دلخوری بیان کرد:
– خوبید آقا؟ دیشامگاه وقتی فهمیدم حالتون بد شده خیلی دلخور شدم. اگه بدونید دیشامگاه چقدر براتون گریه کردم؟ اصلا تا صبح خوابم نبرد.
پوزخندی زدم. فرحناز گفت:
– به چی می خندی؟
به ویدا اضافه کردم: آقا رو دیشامگاه ساعت چند بردن بیمارستان؟!
انگار انتظار این سوال رو نداشت. هول بیان کرد:
– چی؟…ساعت… خوب معلومه… ساعت یک.
ابرومو انداختم بالا و اظهار کردم: یک؟!!
تبسم زدم : دفعه دیگه تمایل داشتی خودشیرینی کنی، حواست به ساعت باشه!
اینو گفتم و سریع از اتاق اومدم بیرون. درو بستم. چند تا پله رو حرکت کردم پایین که کاملیا صدام زد:
– صبر کن آنی!
وایسادم. کنارم رو پله وایساد و اظهار کرد:
– می شه ازت یه خواهش گنده کنم؟!
– خواهشا زیاد گنده نباشه!
تمایل داشت چیزی بگه که در باز شد و فرحناز با اخم اومد بیرون. رو به روم بالای پله ها ایستاد و اظهار کرد:
– دیگه حق نداری برای آراد غذا درست کنی.
پوزخندی زدم و گفتم: من حتی حاضر نیستم برای آقاتون سم درست کنم، چه برسه به غذا… اینم که می بینی اینجوری رو تخت افتاده، کف دسته گل دیشامگاه ویدا خانمتونه، نه من!
– آره به خاطر اینکه خودتو خلاص کنی، گناهتو بنداز گردن یکی دیگه… آشغال!
کاملیا: فرحناز خجالت نمی کشی اینجوری حرف می زنی؟!
با عصبانیت اضافه کرد: برو بابا!
حرکت کرد تو. کاملیا کف دستشو گذاشت رو بازوهام و اضافه کرد:
– ناراحت نشو آنی… اخلاقش همینه. با همه همین جوری حرف می زنه.
– مهم نیست؛ عادت دارم!
با هم حرکت کردیم پایین.
گفتم: راستی خواهش گندت چی بود؟
– آها! یادم حرکت کرد. می خواستم بگم می شه با من بیای پارچه بخریم؟ آخه من نمی دونم چی بخرم؟
– اول مدلتو بده ببینم، بعد میگم چه پارچه ای رو بخری.
– باشه.
وقتی وارد آشپزخونه شدیم، پرهام هنوز نشسته بود. تا ما رو دید، قد بلند شد و اظهار کرد:
– خوب دیگه، کم کم رفع زحمت کنیم.
خاتون: کجا پرهام؟ نهارو بمون.
پرهام: نه، ممنون. باید برم شرکت کار دارم. خاتون می شه چند لحظه بیای؟ کارت دارم.
خاتون بلند شد.پرهام به من چشم دوخت و گفت: خداحافظ.
فقط سرمو تکون دادم. با تعجب به رفتنش خیره شدم. این چش بود؟ چرا این جوری کرد؟ به کاملیا چشم دوختم. با لب و لوچه ی آویزون، سرشو پایین گحرکت کرده بود.
خندیدم و بیان کردم: این چه قیافه ایه که به خودت گحرکت کردی؟
سرشو آورد بالا و اضافه کرد: ها؟! هیچی! بیا بشین تا مقلبو نشونت بدم.
قرار گرفتیم. بعد چند دقیقه ور راهی شدن با گوشی، جلوم گحرکت کرد و اضافه کرد: این مقلبو می خوام.
– خوش سلیقه ای!
– کی حاضر می شه؟
– هر وقت پارچه رو بیاری.
نگاش کردم. غمگین بود. اضافه کردم:
– چیزی شده؟
– نه،خوبم.
می دونستم یه چیزیش هست. ولی نمی خواست بگه. یعنی به پرهام مربوط می شه؟ نکنه اینم عاشق شد؟!
ویدا: اون چه حرفی بود که به من زدی؟ می تمایل داشتی منو ضایع کنی؟!
سرمو قد بلند کردم، دیدم با عصبانیت تو چهار چوب در ایستاده.
اضافه کردم: تو که سر تا پات ضایعست! دیگه من چیتو ضایع کنم؟! فقط تمایل داشتم حواستو بیشتر جمع کنی!
اومد جلو و گفت: برو تو آینه یه نگاهی به قیافت بنداز تا بدونی کی ضایعست!
کاملیا کشیده شد و اظهار کرد: بس کن ویدا. شماها چرا همش به این می پرید؟!
ویدا با عصبانیت گفت: کاملیا خانم! این به منو آیناز مربوط می شه… لطفا…
کاملیا: لطفا چی؟ دخالت نکنم؟ اندیشیدی با این قیافه ای که برای خودت درست کردی، آراد صد دل عاشقت می شه؟!
ویدا با دست مشت شده و عصبی نگاه کاملیا کرد و رفت بیرون. کاملیا نشست. با تبسم نگاش کردم و اظهار کردم:
– بابا کاملی! دمت ناجور گرم!
با تعجب نگام کرد و یه لبخند زد. بعد زد زیر خنده و گفت:
– وای آنی! اصلا بهت نمیاد این جوری حرف بزنی!
خاتون نهار آرادو حاضر کرد. ویدا نبود. خودم براش بردم. فرحناز هنوز تو اتاق بود. آراد تو تختش دراز کشیده بود و کتاب می خوند. میزو چیدم.
فرحناز بیان کرد: آراد پاشو یه چیزی بخور.
– میل ندارم.
– یعنی چی که میل نداری؟ باز می خوای حالت بد بشه؟
– خودت برو بخور.
– اگه بلند…
آراد با اخم نگاش کرد و اضافه کرد:
– اگه کشیده نشم چیکار می کنی؟ می گم میل ندارم …گشنم شد می خورم.
یه لبخند زدم و راهی شدم بیرون. هه! پس بلده با فرحنازم دعوا کنه!
سر سفره بودیم که بیان کردم: خاتون مهمونی امشب کنسله؟
کاملیا خندید.
خاتون گفت: آره.
کاملیا: راستی آنی! چند سالته؟
– بیست و چهار و شما؟
– دو سال کوچیکترم … چی خوندی؟
با حسرت اضافه کردم: پام به دانشگاه باز نشده.
ساکت شد و چیزی ناظهار کرد.
باتبسم گفتم: تو چی خوندی؟
– تئاتر.
– وای من عاشق تئاترم. کاش می شد یه روزگار بیام نمایشتو ببینم.
– خوب بیا! مسرور می شم.
خاتون بهش نگاه کرد و اظهار کرد: کاملیا جان آیناز نمی تونه بره بیرون.
کاملیا با تعجب اظهار کرد: آخه چرا؟!
مش رجب: این قانونو آقا براش گذاشته… حالا انقدر حرف نزنید؛ نهارتونو بخورید!
یه لبخند تلخی زدم. کاملیا هم از روی آزردهی جواب لبخندمو داد. بعد نهار، کاملیا و فرحناز رفتن. منم رفتم بالا که ظرفا رو جمع کنم. وقتی وارد اتاق شدم، دیدم آراد خوابیده و دیدهاشم بسته. از بشقابا معلوم بود فقط فرحناز نهار خورده. همین جور که ظرفا رو جمع می کردم، گفتم:
– اگه می خوای خودکشی کنی، مسیر دیگه ای هم وجود داره!
با دیدهای بسته گفت: تو لازم نکرده مضطرب من باشی!
– دلواپست نیستم… نگران خودمم که اگه مریض شدی این همه پله رو باید بالا پایین کنم!
دیدهاشو باز کرد و گفت: تو رو برای خوشگذرونی نیاوردم که؟ آوردم که این پله ها رو بالا و پایین کنی.
چیزی نگفتم و سینی رو بردم پایین. داشتم ظرفا رو می شستم که ویدا با پلاستیکای میوه اومد تو و با حالت قهر گفت:
– زودتر کارتو تموم کن، می خوام میوه ها رو بشورم.
– دیده! برای آقا خریدی؟
جوابمو نداد. اضافه کردم: سعی کن بهش بدی چون نهار نخورده!
بعد اینکه ظرفا رو شستم، راهی شدم سراغ بافتنی. کلاهی رو که تا نصفه بافته بودمو کامل کردم. جلوی آینه ی اتاقم وایسادم وگذاشتم رو سرم. صورتمو چپ و راست کردم؛ بد نشدم! کمی از موهامو ریختم بیرون. پوفی کردم. خوشکل شدن به من نیومده!
خندیدم و گفتم «خدایا! کرمتو شکر! این همه آدم خوشگل خلق کردی، به ما که رسید …» یه تقه به در خورد. سریع کلاه رو درآوردم و روسریمو پوشیدم. درو باز کردم، دیدم مش رجبه.
با تعجب اضافه کردم: بله؟!
– برو آشپزخونه به خاتون کمک کن. آقا شامگاه مهمون دارن.
– کیه؟
– خونواده عمش و باباش و زن باباش و پرهام.
با تعجب نگاش کردم. یه تبسم زدم و بیان کردم: باشه الان میرم.
راهی شدم به آشپزخونه و اضافه کردم: این دختره کجا میذاره میره؟!
– نمی دونم به خدا. کاراشم مشکوک شده.
به خاتون کمک کردم که شامو درست کنه. ساعت هفت بود که مختار اومد. با عجله از پله ها راهی شد بالا. به پنج دقیقه نکشید که تلفن آشپزخونه زنگ خورد.
خاتون گوشی رو برداشت: بله آقا؟
…
– اتفاقی افتاده؟
…
– دیده آقا، دیده.
گوشی رو گذاشت و با دلواپسی گفت: آیناز جان! برو لباستو بپوش.
– دیگه برای چی؟ من که کاری نکردم؟
– فکر کنی غر بزنی نمی برتت؟
با عصبانیت و حرص، چاقو رو زدم به میز و بلند شدم .راهی شدم سراغ کمدم. یه پالتو کرم با شلوار لی مشکی و شال پشمی سفید و کلاه و شاگردنم پوشیدم. تو آینه به خودم چشم دوختم. کف دست امیرعلی درد نکنه اینا رو برام خرید!
با قدم های شتابزده رفتم به عمارت. مختار وایساده بود و به ساعتش نگاه می کرد. سر تا پای منو نگاه کرد و یه تبسم زد. گفتم:
– چیه؟ مگه خودت زن نداری چشم چرونی می کنی؟!
خندید و اظهار کرد: دارم … ولی عین تو، تو فصل پاییز این جوری خودشو نمی پوشنه!
– سرماییی ام!
صدای پله ها اومد. سرمو قد بلند کردم، دیدم آراد با اخم، همین جور که از پله ها میاد پایین، ساعتشو هم رو کف دستش می بنده.
با این اخمی که این کرده، الان ساعته سنگ کوب می کنه!
خاتون از آشپزخونه اومد بیرون و گفت: مادر کاش یه چیزی می خوردی، بعد می رفتی.
سرشو بلند کرد. اول به من خیره شد؛ با تعجب همه جا مو دید زد و اضافه کرد:
– خاتون؟ بیرون داره برف میاد؟!
با دهن باز نگاش کردم. کثافت منو مسخره می کنی؟! خاتون خندید و بیان کرد:
– نه آقا! آیناز سرماییه. چیزی نمی خوری؟
آراد کنار مختار ایستاد و اظهار کرد: نه، گشنم نیست.
خاتون: پس آقا زودتر بیاید، چراکه مهمون داریم.
فقط سرشو تکون داد و جاده افتادیم. سوار ماشین شدیم. طبق معمول، من جلو کنار مختار نشستم و آقازاده هم عقب.
آرادبیان کرد: مختارشیشه ها رو بکش پایین گرممه.
برگشتم پشت و با چشای گخوشحال نگاش کردم. بعدش به مختار نگاه کردم که تبسم در حد خنده رو لبش بود.
ملتمسانه بیان کردم: میشه شیشه ها رو نکشی پایین؟
آراد: مختار نشنیدی؟ اظهار کردم شیشه ها رو بکش پایین!
مختار با خنده گفت: آخه آقا هوا خیلی سرده.
برگشتم با اخم به آراد چشم دوختم و بیان کردم: تو مشکلت با من چیه؟ می گم سردمه، نمی فهمی؟!
آراد: ازم خواهش کن شیشه ها رو نکشم پایین!
تبسم عصبی زدم و اضافه کردم: ببین! من اگه از این سرما منجد هم بشم، از تو یکی خواهش نمی کنم!
آراد میل داشت چیزی بگه که گوشیش زنگ خورد.
گوشی رو برداشت: بله؟
…
– سلام عزیزم. خوبی؟
…
عزیزم ؟!! این با کیه می گه عزیزم؟! خب در ذهنش گذراندن می خواد؟! معلومه فرحناز جونشه. مگه عزیز کرده ی دیگه ای هم داره؟!
جاییم. زود میام.
…
– دیده فرحنازم میام…خداحافظ گلم.
یهو حس کرم ریختن پیدا کردم. به مختار گفتم:
– شما از امیرعلی خبر ندارید؟
مختار با تعجب گفت: امیرعلی؟!! نه، چطور؟
با افسوس آهی کشیدم و بیان کردم: هیچی… دلم براش تنگ شده!
آراد: اون که صبح خونه بود؟ یعنی انقدر زود به زود قلبت براش تنگ می شه؟!
– چیکار کنم دیگه؟ اون تنها مونس و همدم قلب منه!
– اون مونس توئه؟!
– اهووم!
آراد با عصبانیت اضافه کرد: اهووم نه؛ بله!
با صوتی بلندی گفتم: بله!
مختار ماشینو دم یه خونه نگه داشت و پیاده شدیم. مختار زنگو زد. مردی از پشت آیفون اظهار کرد:
– کیه؟
– مختارم.
درو زد؛ راهی شدیم تو. خواستم برم که آراد اضافه کرد: کجا ؟
– برم تو دیگه؟
– یعنی انقدر شعور نداری بفهمی من باید اول برم؟
اینو اضافه کرد و با اخم وارد خونه شد. منم پشت سرش و مختارم اومد تو.
زیر لب اظهار کردم: خودت شعور نداری که بفهمی خانما مقدمترن!
آراد با صدای نسبتا بلندی گفت: خانما برای دستشویی مقدمن!
وایسادم و با کفر کف دستمو مشت کردم و زیر لب غر زدم: شیطونه می گه برو بزنش نقش زمین شه!
مختار از کنارم رد شد و با تبسم اظهار کرد: حالا یه امشبو حرف شیطونو گوش نکن!
وای! اینا چرا حرف منو می شنون؟! با حرص پامو کوبیدم زمین و راهی شدم تو.
آراد با اخم رو مبل قرار گرفته بود. مختارم حرکت کرد کنارش قرار گرفت. به خونه چشم دوختم. یه خونه ی ساده با سه تا اتاق خواب و آشپزخونه.
مختار: پس چرا نمی شینی؟
نگاش کردم و گفتم: اومدیم تمایل داشتگاری؟!
مختار خندید و گفت: آره! اومدیم ببینم می تونیم برات یه شوهر گیر بیاریم که از دستت راحت شیم؟
تمایل داشتم چیزی بگم که مردی با سینی از آشپزخونه اومد بیرون و اظهار کرد: خیلی خیلی خوش اومدید آقا؛ بنده نوازی کردید.
سرشو کشیده کرد و به من اظهار کرد: بفرمایید خانم .چرا وایسادید؟
اینو گفت و سینی رو جلوی آراد گراهی شد.
گفتم: چایی پر رنگ براشون خوب نیست.
سه تاشون نگام کردن. آراد با تعجب بیشتری نگام کرد.
گفتم: چرا اینجوری نگام می کنید؟ خب چایی برای معدش خوب نیست دیگه؟
اینو گفتم و روی مبلی که کنارم بود، نشستم.
مرده گفت: آقا ببخشید، من نمی دونستم.
آراد: مهم نیست. بشین کارت دارم.
مرده بعد اینکه چای به من و مختار داد، قرار گرفت. یه قلپ از چای خوردم. آخ چه کیفی می داد توی هوای سرد یه چیز داغ بخوری!
آراد پا رو پا انداخت و به مردی که روبه روش جای گرفته بود، گفت:
– واسه چی رفتی پیش زن عبدا…؟
انگار انتظار نداشت آراد همیچین سوالی ازش بپرسه. با هول گفت: عبدا…؟ شما از کجا می دونید؟!
– مهم نیست. جواب منو بده!
– خب… خب آقا… که پول بدم به زن و بچش.
– که چی بشه؟
لبخند کف دستپاچه ای زد و اظهار کرد: دیدم شوهرش نیست، اضافه کردم به خاطر رضای خدا یه کمکی بهشون کنم.
– مگه عبدا… کجاست که تو می خوای به زن و بچش کمک کنی؟
– خوب فراریه.
– از کی؟
– از… از باباتون دیگه… از محمود شنیدم.
– چرا از بابام فراریه؟
– خب…خب… آقا اصلا این سوالا برای چیه؟
– می خوام یه چیزایی دستم بیاد!
– مثلا چی آقا؟
– مثلا اینکه تو دیروزگار رفتی پیش زن عبدالله که با پول و زور، جای عبدا… رو از دهن زنش بکشی بیرون.
بیشتر هول شد و با تبسم بیان کرد:
– آقا این چه حرفیه می زنید؟ به من چه عبدا… کجاست؟! اصلا به من میاد از اینکارا بکنم؟
– می دونی ظاهر و باطنت یکی نیست؟
– آقا اگه منم دنبال عبدا… باشم، به خاطر پدرتون بوده نه کس دیگه ای… مگه خود شما دنبالش نیستید؟ خوب با هم پیداش می کنیم.
– بابام اضافه کرده پیداش کنی؟
انگار از دروغ بیان کردن خسته شده بود، نفسی کشید و بیان کرد:
– بله آقا… من به پدرتون بدهکارم اونم اضافه کرده جای طلبش، عبدا… رو پیدا کنم. وگرنه زن و بچمو…
چند قطره اشک از دیدهاش اومد. پاکشون کرد . بیان کرد:
می کشه…
مختار: چقدر بدهکاری؟
– بیست میلیون.
– این همه پولو برای چی از بابام گرفتی؟
با گریه اظهار کرد: نگحرکت کردم آقا؛ ده میلیون بیشتر نگرفتم… پدرتونم اضافه کرد باید بیست میلیون بهش برگردونم.
آراد با عصبانیت بیان کرد: تو عقل تو کلت هست؟! اون موقع که داشتی از بابام پول می گحرکت کردی فکر نکردی چه جوری باید پس بدی؟!
– نه آقا! چه جوری فکر کنم؟ زنم تو بیمارستان بود. پول می تمایل داشتم.
آراد یه پوفی کرد و اضافه کرد: گوش کن! یه قرار با هم می ذاریم. من سی میلیون بهت می دم، وقتی پولو گراهی شدی، گورتو گم می کنی و دیگه مزاحم خونواده عبدالله نمی شی.فهمیدی؟
آراد از کتش یه کف دسته چک درآورد و روش مبلغ پولو نوشت. مرده از مسروری نمی دونست چیکار کنه. کنار پای آراد جای گرفت و با گریه گفت:
– آقا خیلی مردی! شرمندم کردید به مولا… روی هر چی مرده سفید کردید. تا عمر دارم لطفتونو فراموش نمی کنم. نوکرتم آقا!
آراد با اخم بیان کرد: بسه. بلند شو!
– نگاه آقا، چشم!
آراد چکو بهش داد. مرده سر جاش نشست و با خوشحالی به چک نگاه می کرد.
آراد: پولو می دی به بابام و دیگه هم براش کار نمی کنی. فهمیدی؟
– بله آقا… ولی اگه جای عبدا… و میل داشت، چی؟
مختار: تو که علم غیب نداری؟ اگه بیان کرد، بگو دارم دنبالش می گردم یا بگو نمی دونم کجاست. شرط آقا سیروس پول بود، اینم که داری بهش بدی. فکر نکنم دیگه عبدا… رو ازت بخواد.
– باشه آقا. هر چی شما بگید.
با تعجب داشتم به حرف اینا گوش می دادم. این عبدا… کیه که آراد داره به خاطرش خودشو به آب و آتیش می زنه و باباشم نباید بفهمه کجاست؟!
سوار ماشین شدیم و راه افتادیم .
آراد: عبدا… رو پیدا کردی؟
– هنوز نه.
– چرا؟
– چون اردشیرو پیدا نکردیم.
– مگه منصور جاشو بهت ناظهار کرد؟
– نه. می گه نمی دونه کجاست؟ همینم که اضافه کرده پیش اردشیره خیلیه.
– با ناز کردن کسی حرف نمی زنه… بیشتر خوشش میاد و ساکت می شه…خودم باید به حرفش بیارم.
مختار خندید و بیان کرد: حرص نخور آراد جون! پوستت خراب می شه و فرحناز دیگه تحویلت نمی گیره ها!
با حرف مختار خندیدم.
تلفن آراد زنگ خورد.
پوفی کرد و گفت: بله بابا؟
…
– یک ساعت دیگه میام.
…
– باشه خداحافظ.
گوشی رو قطع کرد و بیان کرد: می شه زودتر بری؟
مختار پاشو گذاشت رو گاز و حرکت کرد. اینا معلوم هست امشامگاه چشونه؟! برای چی منو با خودشون اینور و انور می کشونن؟! ای خدا! چرا هیچ کارشون مثل آدمیزاد نیست؟!
دم یه خونه که اوضاع درستی نداشت، نگه داشت.
مختار به من اضافه کرد: پیاده شو!
با ترس به خونه چشم دوختم و اضافه کردم: چی؟ برای چی پیاده شم؟!
ادای آرادو درآورد و بیان کرد: زیرا من می گم!
بعدش خندید!
به آراد نگاه کردم و خندیدم.
آراد با اخم گفت: مختار! مثل اینکه از زنده بودنت خیلی غمگینی!
خندید و بیان کرد: آیناز! برو پایین تا دوتامونو نکشته!
با خنده اومدم پایین. ترسیدم. آخه اینجا کجاست که منو آوردن؟ در زد؛ چند دقیقه بعد صدای کشیدن دمپایی رو زمین اومد.
درباز شد، یه مرد معتاد خمیده که یه کف دستمال تو گردنش انداخته بود و به زور دیدهاشو باز نگه داشته بود به مختار اضافه کرد: شما؟!
ازش ترسیدم. مختار بهش توجهی نکرد؛ درو باز کرد و حرکت کرد تو. به من نگاه کرد و اضافه کرد:
– پس چرا وایسادی؟ بیا دیگه؟
یا خدا! اینجا کجاست دیگه؟! اگه جون سالم به در ببرم حتما توبه می کنم که دیگه با آراد بحث نکنم! با ترس قدم برمی داشتم. کنار مختار ایستادم و اطرافو نگاه می کردم. مرده درو بست و مجدداً دمپایشو روی زمین می کشید و راه می رفت. به مختار اظهار کرد:
– چته سرتو انداختی پایین و اومدی تو؟
– جنس می خوام.
– چی؟ جنسومون کجا بود؟ اشتباه اومدی آقا! بفرمایید!
– برو به شعبون بگو بیاد.
شعبون؟!
چقدر اسمش آشناست! از قیافه ی خمار مرده مشخص بود که تعجب کرده.
اضافه کرد: تو شعبونو از کجا می شناسی؟!
مختار داد زد: می ری بگی بیاد یا خونه رو رو سرت خراب کنم؟!
دو قدم حرکت کرد عقب. شعبون اومد بیرون و اظهار کرد:
– چه خبرته؟ خونه رو گذاشتی رو سرت مرد حسابی!
نگاهام گسرخوش شد.این… این… این همونیه که منو دزدید! خودشه! با کریم خله! مختار برای چی منو آورده پیش این؟ ترسیدم. رفتم پشت مختار وایسادم.
شعبون: چه خبرته مختار؟ برای چی عربده می کشی؟ اینجا که چاله میدون نیست؟
– نه نیست… اما مثل اینکه نخاله هات منو زود یادشون می ره!
خندید و بیان کرد: خب حالا! چی می خوای؟
– جنس!
– از همون قبیلا؟
– آره.
– باشه الان میارم …
به من نگاه کرد: این کیه با خودت آوردی؟
– تو به این کارا کار نداشته باش. برو جنسو بیار.
چراکهه پر ریششو خاروند و اظهار کرد: باشه!
اومدم کنار وایسادم. مختار بیان کرد:تو چرا حرکت کردی پشت من قایم شدی؟ می شناسیش؟
آب دهنمو قورت دادم و اضافه کردم: آره… برای چی منو آوردی اینجا؟!
– بعدا می فهمی.
شعبون اومد. جنسو داد به مختار و همین جور نگام می کرد. مجدداً رفتم پشت مختار وایسادم. مختار پولو بهش داد.
خواستیم بریم که اظهار کرد: تو همون کرمه نیستی که دزدیدمت؟!
نگاش کردم. لبمو به دندونم گرفتم و بیان کردم: چرا خودمم سگ وحشی!
پوزخندی زد و اضافه کرد: مختارو دیدی شیر شدی؟!
مختار: بریم!
با عصبانیت از خونه اومدیدم بیرون. سوار شدم و در ماشینو محکم بستم.
آراد گفت: نمی تونی آروم تر درو ببندی؟!
چیزی نگفتم. ماشین حرکت کرد. چرا مختار این کارو کرد؟!
اضافه کردم: چرا منو آوردی اینجا؟
مختار: توضیح دادنش کمی سخته…بذار برای بعد.
بغض مجدداً اومد سراغم. حال گریه داشتم. کاش می شد یه جای خلوت و سوت و کور زار زار گریه کنم ولی چه کنم که اسیر کف دست کسی ام که فقط اجازه نفس کشیدنو بهم داده؟
واردخونه شدیم. یه راست رفتم به اتاقم و لباسامو عوض کردم. حال غذا خوردن نداشتم. خسته بودم… خسته از دنیا و این زندگی و این تنهایی که هیچ وقت کف دست از سر من برنداشت.تشکمو پهن کردم و خوابیدم. کف دستمو گذاشتم زیر سرم و به سه ثانیه نکشید که خوابم برد.
– آیناز!آیناز!
چشمامو باز کردم. خاتون بود. نفسی کشیدم و گفتم:
– نمی شه ویدا بیدارش کنه؟
با دست به ویدا که کنارم خوابیده بود اشاره کرد و گفت:
– به نظر تو من تا کی باید صداش بزنم تا بیدار بشه؟!
نگاش کردم. دهنش باز بود و تمام موهاش رو صورتش ریخته بود. با تبسم کشیده شدم. دیدم پنجره خیسه. با تعجب گفتم: بارونه؟
– آره… ولی نم نم.
جوراب و سویشرت کلاه دارمو پوشیدم و زیپشو تا آخر کشیدم و کلاهمو گذاشتم رو سرم. دستمو گذاشتم تو جیبم و اومدم بیرون. یه نفس عمیق کشیدم. وای! عجب هوایی! جون می ده برای یخ زدن!
خاتون اومد بیرون و بیان کرد: دختر انقدر با خودت حرف نزن! برو زودتر بیدارش کن.
با خنده گفتم: از دیشامگاه ما شانس حرف زدن با خودمونم نداریم!
با دو راهی شدم سمت عمارت. داگی رو دیدم تو خونش خوابیده. دیگه باهاش خوب شده بودم. بعضی وقتا خودم بهش غذا می دادم.
با صوتی بلندی گفتم:
– سلام داگی! صبح بخیر! هوای خوبیه، نه؟ حواست باشه سرما نخوری!
داگی قد بلند شد و پارس کرد. سریع از پله ها حرکت کردم بالا و وارد اتاقش شدم چراغو زدم.
این بشر وقتی لباس می پوشه چقدر دلبر می شه!
کنار تخت وایسادم و بیان کردم: آقا؟…آقا؟
چشماشو باز کرد و پتو رو رو سرش کشید. یه غلتی خورد و به پهلوی چپش خوابید. اه این مردا چرا این جورین؟!
سرمو بردم جلوتر و اظهار کردم: آقا؟ صبح شده. نمی خواید بیدار شید؟!
همین جور که سرش زیر پتو بود، بیان کرد:
– خانم خروس! انقدر میو میو نکن! می دونم صبح شده.
کرم زالو! با حرص کف دستمو تو هوا مشت کردم که پتو رو از سرش برداشت. مشتمو باز کردم؛ خودمو باد زدم و با لبخند گفتم: چقدر گرمه!
یه نگاهی بهم کرد و اضافه کرد: مجبوری خودتو زهره پوش کنی؟! برای چی خیسی؟
انگشت اشارمو سمت پنجره گرفتم و بیان کردم: داره بارون میاد.
به پنجره چشم دوخت و اضافه کرد: اگه این بارونه، پس نم نمت چیه؟!
از تخت اومد پایین. همین جوری نگاش می کردم، با اخم گفت:
– نگاه داره؟!
دیدن خر صفا داره!
یه تبسم زدم و بیان کردم: نه! میرم صبحونه رو حاضر کنم.
تمایل داشتم برم که رعد و برق زد. با جیغ پریدم بازوی آرادو سفت گراهی شدم. یه رعد و برق گنده تر زد که بیشتر به بازوش چسبیدم. سرمو آروم آوردم بالا، دیدم با غضب نگام می کنه.
با ترس بیان کردم: ببخشید؛ از رعد و برق می ترسم!
– فکر می کنی اگه به بازوی من بچسبی، دیگه رعد و برق نمیاد؟
ولش کردم و گفتم: ببخشید!
از اتاقش اومدم بیرون. یه نفس راحتی کشیدم. کثافت چه بوی خوبی هم می داد!
از پله ها می حرکت کردم پایین که یادم افتاد چی بهم بیان کرد. چشمامو با حرص بستم و با غر غر کردن وارد آشپزخونه شدم.
خاتون با لبخند نگام کرد و گفت: باز چی شده با خودت حرف می زنی؟!
– خاتون باورت می شه؟ به من می گه خروس! تقصیر خودمه که هر روزگار کله سحر از خواب نازم می زنم که آقا رو بیدار کنم. اگه یه روزگار بیدارش نکنم، حساب کارش دستش میاد که دیگه این جوری آوام نزنه. اِه اِه به من می گه گربه! فقط مونده بود همین یکی بگه گربه! مگه صدام چشه که می گه گربه؟! اگه من یه روزگار حال اینو نگراهی شدم؟ حالا ببین! اصلا فردا بیدارش نمی کنم!
خاتون خندید و اضافه کرد: تموم شد؟!
– بله، تموم شد! اصلا شما چرا هر روزگار میای صبحونه آرادو حاضر می کنید؟ مگه صبحونه ی اون با من نیست؟
– نخیر؛ مثل اینکه امروزگار توپت پره حسابی!… تا به فنامون ندادی برم!… چای و شیر بهش نده.
– خاتون؟ می شه نهار امروزگارو من درست کنم؟
– نخیر!
– چرا؟
– قربونت برم می ترسم خراب کاری کنی. اخلاق آقا هم که خودت می دونی.آشپزی فوت و فن داره؛ نمی شه که همین جوری نخود لوبیا رو بریزی تو قابلمه، یه پارچ آبم بریزی توش!
– دست شما درد نکنه! یهو بگو عرضه نداری دیگه! اگه می ذاشتی هنرای آشپزیمو بهت نشون بدم، این حرفو نمی زدی.
با تبسم گفت: خوب بابا چرا شاکی می شی؟! باشه خودت بپز ولی بذار کنارت باشم… که خدایی نکرده شورش نکنی!
کنارش وایسادم؛ شونه شو چرخوندم طرف در و اظهار کردم:
– شما تشریف ببرید! خودم به کل اُمور رسیدگی می کنم!
همین جور که هلش می دادم بره بیرون، بیان کرد: خوب بذار بمونم بهت کمک کنم!
– نمی خواد! خودم بلدم!
از آشپزخونه بیرونش کردم و درو بستم.
تلفن زنگ خورد. گوشی رو برداشتم: بله؟
– بیا وانو آب کن!
– دیده آقا!
گوشی رو گذاشتم. آخه بگو چلاقی نمی تونی شیر آبو باز کنی که وانت پر بشه؟! سریع حرکت کردم بالا.
رویا هم اومد بیرون. با تعجب نگاش کردم، اضافه کرد:
– چیه؟ به چی زل زدی؟!
– هیچی خانم. آخه چند وقتیه ندیدمتون، تعجب کردم اینجاید.
– نمی دونستم برای رفت و آمدم باید از شما مجوز بگیرم!
حرکت کرد پایین من که چیزی نگفتم. معلوم نیست کی میاد؟ کی میره؟ انگار مسافره، اینجام هتل. یه مدت اقامت داره، بعد می ره. اصلا این چرا این وقت صبح بیداره؟ به من چه!
دم اتاقش ایستادم. اَه اینو کی خرید که من نفهمیدم؟ نمی دونستم تردمیل هم داره.با چه سرعتی میدوئه! انگار دو ماراتونه.
نگام کرد و اضافه کرد: چته نیشت بازه؟
تبسممو جمع کردم و اضافه کردم: هیچی!
از کنارش رد شدم.
اظهار کرد: وایسا.
وایسادم. دستگاهو خاموش کرد و اومد پایین. توی یک قدمی من وایساده بود. سرمو کشیده کردم و به نگاهاش زل زدم. توی چشمای سبزش، رگهای قهوه ای هم دیده می شد. حالا نمی دونم چشمام ذره بین شده بود یا اون زیادی بهم نزدیک بود؟ فکر نمی کردم با زوم کردن روی دیدهاش همچین چیزی رو کشف کنم! هه! چه چشای نازی داره کثافت! …همین جور که نگاش می کردم، اضافه کرد:
– پیداش کردی؟
– ها؟ چی؟
– اون موشی رو که تو دیدهام گم کردی!
با عصبانیت دستمامو مشت کردم و گفتم: به من نگو گربه!
حرکت کرد طرف تختش؛ حوله ای که روی تختش بود برداشت و صورتشو خشک کرد و اضافه کرد:
– من نبیان کردم گربه… اگه هم بیان کرده باشم به تو مربوط نیست! ناضافه کردم وایسی که سر این موضوع بحث کنیم… امروز رویا مهمون داره… اگه بفهمم از مهموناش پذیرایی کردی…
– می دونم! انباری!
با تعجب نگام کرد. رفتم سمت حموم. اورانگوتان! گوریل! موش کور! پررو! ناقص الخلقه به من می گه گربه، بعد می گه به تو ربطی نداره. شیطونه می گه پاشم لنگه دمپایم رو بزنم تو سرش. شیرو باز کردم که آوای رویا اومد:
– بابات کجاست؟
– کله سحر اومدی می گی شوهرم کجاست؟! من چه می دونم؟ شوهر توئه از من می پرسی؟! حتما حرکت کرده دنبال عیاشیش! می دونی که بابام حریصه! با یه زن کارش راه نمی افته! حتما الان تو بغل یکی از دوست دختراش خوابیده!
فقط سرمو آوردم بیرون و نگاشون کردم. آراد پشت به من وایساده بود. رویا با عصبانیت به دیدهاش نگاه می کرد. اظهار کرد:
– تخم ترکه همون بابایی… هر وقت تشریف کثافتشو آورد، بگو رویا امشامگاه می ره ترکیه.
– باید زودتر گورتو گم می کردی… حالا هم زیاد دیر نشده!
با خشم به آراد خیره شد و راهی شد بیرون. منم همین جوری نگاش می کردم که یهو برگشت و بیان کرد:
– اگه فالگوش وایسادنت تموم شده برو وانو آب کن!
صاف وایسادم و اظهار کردم: ببخشید… وان حاضره.
اومدم بیرون. هنوز چند قدم راه نحرکت کرده بودم که پام لیز خورد. نگاهامو بستم و…
اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد! انتظار نداشتم ؛ یعنی فکرشو نمی کردم. حتما خیالاتی شده بودم. با عقل من جور درنمی اومد. زیر کف دست راستم، ضربان دل بود. نگاهمو باز کردم؛ سرمو بالا گرفتم و نگاش کردم. تو بغل آراد بودم. دو کف دستمو گذاشته بودم رو سینش.
یهو هلم داد و با تشراضافه کرد: چه مرگیته؟ برای چی به من می چسبی؟!
با چشای گسرخوش اضافه کردم: خودتت منو گرفتی!
– خودت و نه خودتون. من کی تو رو گحرکت کردم؟ خودت پریدی تو بغل من!
اینو گفت و با عصبانیت راهی شد به حموم. گیر عجب آدم زبون نفهمی افتادما! خودش منو می گیره، بعد دعوام می کنه! حرکت کردم آشپزخونه صبحونه رو حاضر کردم. راس ساعت هفت بردم به اتاقش. هنوز تو حموم بود. معلوم نیست شامگاه با خودش چیکار می کنه که کله سحر تو حمومه؟!
سرم پایین بود و میزو می چیدم که یکی گفت:
– آقا حمومه؟
سرمو بلند کردم؛ ویدا با قیافه ی گحرکت کرده دم در وایساده بود. این دیگه چرا الان بیدار شده؟ سرمو تکون دادم وگفتم: آره.
دو قدم اومد جلو که آراد اومد بیرون. با حوله سرشو خشک می کرد. حواسش به ویدا نبود. با اخم به من نگاه می کرد. با ابرو به ویدا اشاره کردم که اینجاست. با همون اخم به ویدا نگاه کرد و گفت:
– اینجا چیکار می کنی؟ کاری داری؟
ویدا با همون قیافه ی گراهی شده اظهار کرد: بله آقا؛ باید یه چیزی بهتون بگم.
آراد جای گرفت و گفت: بگو!
ویدا با قدمهای آرام اومد جلو و اضافه کرد:
– راستش آقا… یکی از دوستام برام کار پیدا کرده. موندم چیکار کنم. اگه می شه تکلیفم رو مشخص کنید. اگه موندنیم که هیچ، اگرم قراره برم، پس امروز برم که کارو از کف دست ندم؟
آراد بهش نگاه کرد و گفت: تکلیفت مشخصه؛ اینجا می مونی…
با خوشحالی گفت:واقعا..یعنی می خواید منو نگه دارید؟!
نون تستو برداشت و اظهار کرد: آره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜