غزاله اتاقم رو نشون داد. وارد اتاق شدم. بدنم کمی درد می کرد.
صبح بارون بند اومد. همراه پارسا و غزاله جایی که ماشین رو گذاشته بودم راهی شدیم.
بعد از گرفتن پنچری ازشون خداحافظی کردم و سمت تهران حرکت کردم.
چند روزی از اومدنم میگذشت.
امروز قرار بود به دیدن امیریل برم. بهارک کلاس بود و مونا هتل. سوار ماشین شدم و کنار خونه ای ویلائی نگهداشتم.
کوچه خلوت بود و انگار اکثر ویلاها خالی بودن. زنگ در و فشار دادم.
بعد از چند دقیقه در با صدای تیکی باز شد. وارد حیاط شدم.
درخت های بلند خالی از هر برگی بودن. استخر بزرگ توی حیاط مملو از برگهای رنگی بود.
از دو پله ی کوتاه بالا رفتم. در سالن نیمه باز بود. نمیدونم چرا یه لحظه احساس ترس کردم! ولی با یادآوری اینکه چندین ماه تو خونه ی این مرد بودم کمی آروم شدم.
در و آروم هل دادم. بوی تلخ قهوه خورد به دماغم. آروم وارد خونه شدم. سالن بزرگی بود.
با صدای رسائی اظهار کردم:
-کسی خونه نیست یا قایم باشک بازیه؟
صوتی پایی از آشپزخونه اومد. به همون سمت چرخیدم.
با متوجه شدن آواش احساس کردم خونه روی سرم خراب شد.
تبسم کریهی زد و ماگ قهوه اش رو بالا آورد.
-احوال دیانه خانوم چطوره؟
قدمی به عقب گذاشتم. باورم نمی شد بعد از اینهمه سال اینجا تو این خونه باید این مرد رو میمتوجه شدم!
قدمی جلو گذاشت.
-آخ آخ، خانوم کوچولو وحشت کرده؟
-تو اینجا چیکار می کنی؟!
خونسرد به پیشخوان تکیه داد.
-فکر کردی من به همین راحتی دست بر می دارم؟ نچ؛ احمدرضا باعث شد تمام سرمایه ام رو از کف دست بدم.
-تو باعث آتیش سوزی هتل شدی … تو باعث شدی تا احمدرضای من بمیره …
صوتی قهقهه اش رعشه به تنم انداخت. از پیشخوان فاصله گرفت.
باید می رفتم. همینطور که بهم نزدیک می شد من عقب عقب می راهی شدم.
نگاهم به آباژور کنار در ورودی افتاد. برش داشتم و پرت کردم سمتش.
چرخیدم در سالن رو باز کنم که از پشت یقه ام رو کشید. به عقب پرت شدم.
نمیدونستم امیریل کجاست! افتادم روی زمین. اومد بالای سرم. یاد اون روزگار تو حیاط افتادم.
چهره اش کمی شکسته تر شده بود اما هنوز همون نفرت ته چشمهاش بود. پاش رو روی گلوم گذاشت.
-تو مثل احمق ها این سه سال دنبال من بودی و نمی دونستی من مثل یه سایه همیشگی در کمینت بودم!
حتی یه بار تا داخل حیاط اومدم اما اون پارسای احمق کار رو خراب کرد.
قرار بود اون برزوی احمق تو رو ترکیه بیاره پیش من اما بسیار خوش شانس بودی که تصادف شد و قسر در رفتی! اما خوب، خودم باید دست به کار می شدم.
با صوتیی که به سختی از حنجره ام خارج می شد نالیدم:
-امیریل کجاست؟
همونطور که پاش روی سینه ام بود کمی خم شد.
با تمسخر بیان کرد:
-امیریل یکم زیادی شبیه به احمدرضاست … آخه احمدرضا دوست خوبی بود!
-خفه شو … اسمش رو توی دهن کثیفت نیار!
یهو خم شد. یقه ام رو محکم گحرکت کرد و کشید بالا.
-بسیار زبون دراز شدی؛ یادت حرکت کرده روزگاری که خونه ی احمدرضا اومدی یه دختر دهاتی بیشتر نبودی؟ کسی رغبت نمی کرد نگات کنه! البته مرگ احمدرضا برای تو که بد نشد، الان شدی صاحب تمام اموالش!
تمام آب دهنم رو جمع کردم و یکجا توی صورتش تف کردم.
اول واکنشی نشون نداد اما با سیلی که زد برق از سرم پرید. پرت شدم روی زمین و درد تو تمام تنم پیچید.
-میدونی، اگه بمیری تمام اموالت به بهارک می رسه و بهارکم که در واقعیت دختر منه!
با این حرفش رعشه ای به تنم افتاد.
-آخی … وحشت کردی؟ به زودی پیش احمدرضات میری.
بازوم رو گراهی شد و کشون کشون سمت اتاق زیر پله برد. در اتاق رو باز کرد.
-خوب، مهمونتم رسید.
نگاهم به امیریل افتاد که به صندلی بسته شده بود. با مشاهده کردنم تکونی به خودش داد.
هامون رفت سمتش.
-چیه؟ میخوای کف دستهات رو باز کنم؟
امیریل با خشم نگاهش رو به هامون دوخت. هامون با چند گام کشیده اومد سمتم و از زمین کشیدهم کرد.
-همه چیز داشت خوب پیش می رفت اما با اومدن این احمق کوچولو برعکس شد. احمدرضا به همه چی شک کرد. اصلاً قرار نبود چیزی بفهمه … باعث و بانی تمام این اتفاقات تویی!
موهام رو چنگ زد.
-درک کردی؟ تو … و امروزگار به پایان زیستنت می رسه.
اسلحه ی کوچیکی از کنار شلوارش درآورد. با مشاهده کردن اسلحه احساس کردم رنگم پرید.
نگاهم به نگاه نگران امیریل افتاد. قلبم محکم تو سینه ام می زد. اسلحه رو تو هوا تکون داد.
-ولی چطوره قبل مردنت یه حالیم به من بدی؟ آخه ما یه رابطه ی نصفه نیمه داشتیم، مگه نه؟
نگاهکی زد. با انزجار نگاهم رو ازش گراهی شدم. اومد سمتم و شالم رو که نصفه نیمه روی سرم بود محکم کشید.
شال با گیره ی سرم کشیده شد و موهام روی شونه هام ریخت.
شال رو گوشه ای پرت کرد و روی دو زانو کنارم قرار گرفت.
کف دستش اومد سمت صورتم. با نفرت صورتم رو کنار کشیدم.
-کف دست کثیفت رو به من نزن!
عصبی چونه ام رو چسبید. صورتش فاصله ی کمی با صورتم داشت. نفسهاش به صورتم می خورد.
-از خدات باشه که میخوام افتخار بدم و لحظه ی قبل از مرگت رو با من تجربه کنی!
-دست کثیفت رو بکش.
سیلی به صورتم زد و با خشم موهای قد بلندم رو کشید.
تا به خودم بیام لباسهام توی تنم پاره شدن. نمیدونستم چیکار کنم.
هیچ چیزی به ذهنم نمی رسید. کف دستهام و روی بالا تنه ام گذاشتم.
پوزخندی زد و دستش حرکت کرد سمت کمربند شلوارش.
-میدونی که قبل از رابطه از زدن طرف مقابلم لذت می برم!
کمربند رو دور کف دستش پیچید. برد بالا و روی کتفم فرود آورد.
تکون خوردن صنقلبی امیریل رو احساس کردم. درد توی تمام تنم پیچید.
ضربه ها بیشتر و بیشتر می شدن. انقدر زد تا خسته شد و کمربند رو گوشه ای پرت کرد.
نگاهم لحظه ای روی اسلحه ی کنار عسلی افتاد. میدونستم هامون تعادل حرکت کرداری درستی نداره.
باید یه طوری اسلحه رو می گحرکت کردم. نیم نگاهی بهش انداختم که داشت دکمه های پیمسیرنش رو باز می کرد.
چرخید سمت بار کوچیک گوشه ی اتاق.
-وااو … ببین آقای دکتر اینجا چی داره!
نگاهی به شبشه های کوچیک مشروب انداختم. الان بهترین موقع بود که اسلحه رو بردارم.
آروم خودم رو روی زمین کشیدم. وقت نداشتم. کف دست دراز کردم و سردی اسلحه رو لمس کردم.
تا برش داشتم هامون چرخید.
لحظه ای شوکه نگاهی به من و اسلحه ی توی کف دستم انداخت. دستهام می لرزیدن.
پوزخندی زد و شیشه ی مشروب رو محکم روی سرامیک ها کوبید.
-تو جرأتش رو نداری!
قدمی سمتم برداشت. با آوایی که به شدت می لرزید لب زدم:
-جلو نیا وگرنه شلیک می کنم!
قهقهه ای زد.
-برو کفگیر ملاقتو کف دستت بگیر … بده من اون اسلحه رو!
-نه، دیگه نیا وگرنه شلیک می کنم.
-دیگه داری عصبیم می کنی! بده من اونو.
-نیا جلو.
ولی قدم به قدم بهم نزدیک شد. اشک تمام صورتم رو خیس کرده بود و دستهام به شدت می لرزیدن.
یه نگاهم به امیریل بود که سعی داشت دستهاش رو باز کنه.
-دختره ی احمق، بده من اون ماس ماسکو!
-بهت می گم نیا جلو عوضی وگرنه شلیک می کنم.
-جرأتش رو نداری.
و اومد اسلحه رو از دستم بگیره. کف دستم روی ماشه حرکت کرد و صدای گلوله تمام اتاق رو برداشت.
اسلحه هنوز توی دستهام بود و هامون غرق خون با چشمهای باز جلوی پام افتاد.
باورم نمی شد شلیک کرده بودم. با قدم های لرزون راهی شدم و بالای سرش جای گرفتم.
کف دستم حرکت کرد روی گردن پر از خونش. با مشاهده کردن کف دستهای خونیم جیغی کشیدم و کف دستهام رو روی صورتم گذاشتم.
-نه دروغه … من … من … نکشتم …
صدای بی وقفه ی زنگ آیفون به گوش می رسید اما من شوکه نگاهم رو به جسم بی جون هامون دوخته بودم.
باورم نمی شد من آدم کشته بودم. صدای زنگ آیفون بی وقفه می رسید.
امیریل سعی داشت تا کف دستهاش رو که به صنقلبی بسته شده بود باز کند.
ولی نگاه من بی وقفه به جسم هامون بود. چیزی توی سرم فریاد می کشید «تو قاتلی، قاتل»
در اتاق یهو باز شد و چندین پلیس وارد اتاق شدن. با دیدن پلیس ها هراس بدی توی دلم افتاد.
یکیشون رفت سمت امیریل و اون یکی با اسلحه بالای سرم توقف کرد. دست و قلبم می لرزیدن.
-من قاتل نیستم … من قاتل نیستم …
امیریل اومد سمتم. نگاهم رو بهش دوختم.
-بهشون بگو من قاتل نیستم.
خواست دستم رو بگیره که با مشاهده کردن دستهای خونیم یک لحظه جنون بهم کف دست داد. تند بلند شدم.
-خون … خون … نه اینا خون نیستن … من نکشتم … من نمی خواستم بکشم …
اتاق شلوغ شد. مامور زنی اومد سمت و به هر مکافاتی بود کف دستبند به کف دستهام زد.
همه چیز صورت جلسه شد. امیریل داشت با پلیس صحبت می کرد ولی چیزی از حرفهاش نمی فهمیدم جز تکون خوردن لبهاش.
با خروجمون از خونه با عده ی زیادی از مردم و عکاسی که سعی داشت عکس بگیره رو به رو شدیم.
باورم نمی شد انگار همه چیز توی خواب اتفاق افتاده باشه.
مامور زن خواست سوارم کنه که امیریل اومد سمتم.
-دلواپس نباش، من درستش می کنم.
-من قاتلم!
-هییسس …
با فشار بازوم سوار ماشین شدم. تمام طول مسیر اتفاقات جلوی نگاههام رژه می رفتن.
اینکه هامون چطور خونه ی امیریل اومده بود برام سؤال بزرگی شده بود.
نگاهی به دستهای خونینم انداختم. باورم نمی شد من کشته بودمش.
نمیدونم چقدر گذشته بود که ماشین پلیس جلوی آگاهی نگهداشت و پیاده شدیم.
سرم رو پایین انداختم. سر و صدا از همه طرف می اومد. وارد اتاقی شدیم.
مردی تقریباً میانسال پشت میز نشسته بود. مأمور هممسیرم پرونده ای جلوی روش گذاشت.
سرهنگ نگاهی بهم انداخت. استرس داشتم. امیریل هم وارد اتاق شد.
سرهنگ چند سؤال پرسید اما من توی خاموشی به کف دستهای خونیم نگاه دوخته بودم.
صوتی امیریل باعث شد لحظه ای سرم رو بالا بیارم.
-جناب سرهنگ شوکه شده … حق داره؛ روزگار خوبی رو پشت سر نذاشته! اون قتل از عمد نبود، من به همکارانتون هم توضیح دادم.
با این حرف امیریل یهو عصبی از روی صنقلبی کشیده شدم و عقب عقب رفتم.
-من اون آدم رو کشتم … من قاتلم … من کشتمش …
داد میزدم و به کف دستهای خونینم نگاه می کردم. امیریل اومد سمتم و یهو تو یه آغوش گرم فرو رفتم.
-آروم باش، آروم باش؛ چیزی نشده، تو کاری نکردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن