پارت ۱۲ رمان بگذار آمین دعایت باشم

– هیچ کدوم ، با تاکسی اومدم.

تو نگاش چیزی برق زد و من که رد شدم مچم گیر مشتش شد.

– تو هم قرار گرفتی تو تاکسی و اومدی ؟ من بی غیرتم ؟ ساعت دوازده نصفه شامگاه قرار گرفته تو تاکسی ؟ چلاغ که نبودم می اومدم دنبالت ، مشکل اینه تلفن زن من شماره همه رو میگیره الا شماره منو ، دِ نباید یه خبر بدی کدوم گوری میری ؟ تلفنت هم که خاموشه.

خیره مردی بودم که امشامگاه عجیب مرد بود ، مردی که من مثلش رو تو زندگیم نداشتم ، من مرد غیرت دار نداشتم ، من مرد نگران دیر کردنم نداشتم ، من مرد ساعت دوازده و نیم نصفه شب کاپتان بلک به انگشت و با یه لا لباس تو سرمای بهمن منتظرم نداشتم ، من هیچ وقت مردی به مردی مرد امشبم نداشتم.

دستم از داغی کف دستش گرم شد و با لبخندم جری شد مرد عجیب مرد امشبم.

– میخندی ؟ من جز میزنم تو میخندی؟

هر وقت قلبت میگیره می سوزم ، هر وقت قلبت می سوزه میمیرم

– نه…

– چی نه؟

– من به تو نمی خندم.

– پس به چی میخندی؟

– تو اامان نفری.

– اامان نفر چی؟

– تو اامان نفری هستی که…مضطربم شده.

مات صورت پر خندم بود و من به خودم که اومدم صورتم به بافت تنش چسبیده بود و یه چی زیر شقیقم گرومپ گرومپ صدا میداد و کف دستی به کمرم بند بود و دستی به پشت گردنم.

داغی لبایی رو روی پوست سرم حس کردم و اون غرید که…

– از این به بعد یکی همیشگی مضطربته.

– همیشگی فکر میکردم…

– بگو ، به چی فکر میکردی؟

– به اینکه از شوهر آیلین بسیار بدم میاد ، انگار باید تجدید نظر کنم ، تو برام بیشتر از یه شوهرخواهر مایه میذاری.

لبخند زد و چقدر بوی خندش بوی کاپتان بلک میده.

حجم بازوهاش گرم بود و من گرما رو عجیب امشامگاه پذیرام.

– فردا بریم یه جایی؟

سر عقب بردم و به صورتش خیره شدم و اون خیره تو صورتم موند.

– کجا؟

– تو فقط یبه تیپ رسمی بزن ، بی خیال اون پالتو کوتاهات هم شو.

– چه گیری دادی به اونا؟

– حالا یه بار با ما میخوای بیای بیرونا.

– فقط این یه بارو ، یادت باشه.

ریز خندید و باز پیشونیم کوبیده شد به اون حجمی که دوشامگاه حس نابودی بهم میداد و امشامگاه من نمیفهمم که چرا اینقدر گرمه و من چرا اینقدر گرما رو العهد امشامگاه دوست دارم.

بسیار قلبم گیره خیلی گراهی شدارم ، دوست داشتنت خوبه به‌شدت دوست دارم

**********

خیره اون همه خوش تیپی بودم و نگاه اون هم گیر پانچو و ساپورت و بوت پاشنه تخت و ساق بلند من بود.

– خوشم میاد کوتاه هم نپوشیدی.

– خوبه دیگه ، گیر نباش .

– بچه پررو.

این روزگارا از اخمش هم خوشم میاد و اون قراره بشه شوهر آیلین.

کراواتش رو جلوی آینه مرتب کرد و من اضافه کردم : مهمونی که نمیریم.

– نه یه دور همیه.

سری به تایید تکون دادم و دری باز کرد و من جلوتر از اون از در زدم بیرون و بیان کردم : لیدیز فرست.

– نه بابا از اینا هم بلدی ؟

– پس چی خیال کردی ؟

– بلد هم باشی به دردت نمیخوره ، آخه اضافه کردن لیدیز نه فسقله بچه ها.

حرص میزنم از این بچه اظهار کردن تیام خان و زبونم رو تلخ میکنم و میگم که…

– چطور اون دوشب تو نظرتون بچه نبودم ؟

گوشی چشمی نثارم کرد و تو اون مرسدس بنزی که من بی نهایت عاشقش بودم نشست.

کنارش جاگیر شدم و اخمش رو متوجه شدم و چرا کم کم یادگار اون دوشامگاه از ذهن من کمرنگ میشه؟

– یه چی اظهار کردی ، یه چی متوجه شدی دیگه.

– حرفات زور دارن ، قرار بود فراموش کنی نه اینکه هرجا کم آوردی نمکش کنی و بپاشی به زخم جونم.

– نمیشه تیام ، حرف یه عمر بدبختیه ، من تو ایران زیستن میکنم.

– اظهار کردم من یه غلطی کردم پاش هم وایمیستم.

– خوبه قبول داری غلط بوده.

– زنمی ، حقمی ، بابات وقتی تو رو عقدم میکرد باید فکر اینجاهاش هم میکرد که من از چیزی که برامه نمیگذرم ، تمومش کن ، یه جمعه اومدیم بیرون.

– پررویی به خدا.

اینبار نیش چاکوند و لعنتی نیشش هم قشنگه.

صدای آهنگ که تو ماشین پیچید ساکت شدیم و فقط من گاهی افسار نگامو شل تر میکردم تا برای اون نیمرخ خوش تراش رو یه کم و فقط یه کم هیزی کنم.

“برام هیچ حسی شامگاهیه تو نیست ، کنار تو درگیر ساکتشم

همین از تمام جهان کافیه ، همین که کنارت نفس میکشم

برام هیچ حسی شبیه تو نیست ، تو پایان هر جستجوی منی

تماشای تو عین ساکتشه ، تو قشنگترین آرزوی منی

منو از این عذاب رها نمیکنی ، کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام قلب تو به من نمیرسه ، همین که فکرمی برای من بسه

منو از این عذاب رها نمیکنی ، کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام دل تو به من نمیرسه ، همین که فکرمی برای من بسه

از این عادت با تو بودن هنوز ، ببین لحظه لحظم کنارت خوشه

همین عادت با تو بودن یه روزگار، اگه بی تو باشم منو میکشه

یه وقتایی اینقدر حالم بده که می پرسم از هر کسی حالتو

یه روازیی حس میکنم پشت من ، همه شهر می گرده دنبال تو

منو از این عذاب رها نمیکنی ، کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام دل تو به من نمیرسه ، همین که فکرمی برای من بسه

منو از این عذاب رها نمیکنی ، کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام دل تو به من نمیرسه ، همین که فکرمی برای من بسه”

همه فکری در مورد مکانی که میراهی شدیم کرده بودم الا یه آتلیه نقاشی ، اونم چی ؟ نقاشی با قهوه.

ابتدای ورودمون وقتی یه دختر با قد متوسط و صورتی پر از آررامش طرفمون قدم برداشت و اونقدر صمیمی تیام رو بغل کرد و تیام با ذوق گونش رو بوسید به شوکگی افتادم.

نگاه دختر روی من برگشت و تبسمش باز تکرار شد و من به خودم که اومدم میون حجم تنش فشرده میشدم و اون کنار گوشم بیان کرد : پس آمین معروف تویی ، حتی فکرش هم نمیکردم که اینقدر خوشگل باشی ، یعنی از سر این مرتیکه زیادی زیادی.

من رو میشناخت و من هنوز نمیدونستم این مرد مغرور و رئیس مآبم چه صنمی با جماعت نقاش باشی داره.

تیام – سها دقیقا اون شوهر نره خرت کجاست؟

صدایی اومد و من به مرد شیک پوشی که کف دست انداخت دور کمر اون دختر سها نام و با خنده حرف زد چشم دوختم.

– نره خرتویی که العهد روزگار آخر گالری خانومم اومدی و انتظار داری شب هم ببریمت خونمون و یه چی بدیم بریزی تو اون خندق بلا.

تیام میمیل داشت بخنده و من هم میتمایل داشتم بخندم و هم دلم تنگ اون خانوممی بود که برای سها بود و من هیچ وقت طعم گسش رو نچشیدم و پا گذاشتم تو خانومونگی.

کف دست تیام شونم رو گحرکت کرد و من فشرده شدم به مردی که این روزگارا کل منطقم پسش میزد و قلبم تو نبرد با این منطق عجیب با این مرد جاده می اومد.

نگاه مرد روی من بود.

– معرفی نمیکنی خانومو؟ گرچه میدونم آمین خانومن.

این مرد و زن منو از کجا میشناسن؟

مرد دستی طرفم دراز کرد و اضافه کرد : شهنامم ، داداشمو خیلی وقت پیش مشاهده کردی ، شایان .

تبسمی زدم ودستش رو گرمتر فشار دادم و اظهار کردم : وای بسیار خوشبختم از متوجه شدنتون ، شایان خوبه ؟

شهیاد – اونم خوبه ، گفت اگه مشاهده کردمت سلامشو بهت برسونم.

تیام – این آقا یه مدت تو کانادا هم خونم بوده.

سری تکون دادم و باز بیان کرد : سها هم خدا زد تو سرش و دوسال پیش قبول کرد این رفیق ما رو به غلامی قبول کنه.

نیش سها باز میشد با هر کلمه تیام و شهنام غر میزد به جون تیامی که میخندید.

شخصیت تیام برای من هضم نشدنیه و من به این مرد این روزا دارم عادت میکنم.

از این عادت با تو بودن هنوز ، ببین لحظه لحظم کنارت خوشه

تیام با شهیاد راهی شد و من کنار سها تابلوهاش رو میمشاهده کردم.

سها – تیامو به‌شدت دوست دارم و از اینکه کنارشی به‌شدت خرسندم.

تبسمی زدم و اومدم بگم که این موندن همیشگی نیست که اظهار کرد : میدونم ، همه چیزو میدونم ، تیام همه چیزو به من میگه ، پس پاش بمون، نذار خواهرت تیامو ازت بگیره.

– من و تیام…

– میدونم ، اجبار بوده ولی امروزگار من تو نگاه اون چیزیو متوجه شدم که هیچ وقت در مقابل زنای دیگه حیاتش اینجور نگاهی نداشته.

– سهاجون اون…

– من زیر وبم رابطتونو میدونم ، حتی اون دو شامگاهو.

شوکه بودم و نگاه میکردم به زنی که شاید تنها فرد خبر داشته از اون شامگاه بود.

– عذاب وجدانش داره خفش میکنه ، میگه مدیونه بهت ، ولی من میگم اون عاشق اون دو شبه ، تیام پسر پاکی نبوده ، اما نمشاهده کردم تو این چند ماهی که تو تو خونش بودی جز حرف تو حرف کس دیگه ای میون باشه ، میبینی آمین ، تو فرصت عاشق کردن اونو داری ، در حالیکه من میدونم اون نزده میرقصه ، من و شهنام از اول این همه عاشق نبودیم ، شهنام نفرت انگیزترین آدم حیات من بود ولی مدت ما رو عاشق کرد ، تو و تیام هم فرصت دارین.

به تبسمش لبخند پر استرسی زدم و اون از احساس مردی حرف میزنه که تنها بعد منفیشو اون دوشب میدونه ، رد کمربندش چی که هنوز پوستم به فکر ترمیمش نیفتاده؟

***********

به خون لوکس شهنام و سها خیره بودم و نور ملایم کنار موسیقی بی متنی که تو فضا جریان داشت محیط کلاسیکی رو ساخته بود و تیام با چند مرد گوشه سالن میریز خندید و سها با اون دکلته تنش زیادی دلبر به نظر میرسید.

یه تاپ پشت گردنی بافت تنم بود و موهام رو دم اسبی بسته بودم و تقریبا خوشتیپ بودم.

تیام بهم لبخندی زد و من تمایل داشتم تبسمش رو جواب بدم که قرار گراهی شدن مردی جلوی روم تصویر تیام رو نابود کرد.

– سلام.

نگاش کردم و متوجه شدم که قیافه چندان دلربای نداشت ولی لبخند خاصی داشت.

تبسمی زدم و بیان کردم : سلام.

– از دوستای سها هستین؟

– تقریبا.

با کف دست اشاره کرد روی اون کاناپه سه نفره بشینم و من جای گرفتم و اون با فاصله کمی از من نشست و من تو خودم جمع تر شدم.

– میتونم اسمتون رو بدونم؟

من آشنایی بده نیستم یارو.

– مهرزاد هستم.

تبسمش محو شد و فهمید پایه پیدا نکرده.

کف دستی روی شونم نشست و من به مرد این روزا عجیب بهش عادت کرده خیره شدم و این مرد امشب زیباترین طرح لبخند مجلس رو داره.

همین عادت با تو بودن یه روزگار ، اگه بی تو باشم منو میکشه

اون مرد به حرف اومد و گفت : تیام خانومو معرفی نمیکنی؟

تیام – همسرم آمین.

اینبار ته خندی روی لبم شکل گفت و نگاه تیام خیره اون تبسم بود و من میدونستم که این مرد همیشگی دلواپس مردای دور و برمه.

همین عادت با تو بودن یه روز ، اگه بی تو باشم منو میکشه

دستاش از نرده های تراس آویزون بود و کتش بی قید روی شونه هاش افتاده بود.

بوی کاپتان بلک رو تو ریه کشیدم و به لیوان کوتاه قد و تپل آب جو خوریش خیره شدم.

کنارش وایسادم و خیره به نیمرخ تو هپروت رفتش بیان کردم : به چی فکر میکنی؟

نگام کرد و بادی وزید و من سردم شد و لرز تو تنم قرار گرفت.

کت دورم پیچیده شد و تیام گوشی به کف دست گرفت و از تابلوی هنریش عکس گرفت و بهم خندید و من اظهار کردم : دیوونه.

باز سوالم تکرار شد و نگام به اون لیوان نشسته روی نرده های سنگی تراس افتاد.

– نقاط منفی آیلین از مشاهده کرد تو چیه؟

– آیلین کلا از مشاهده کرد تو چیه؟

کامی از اون کاپتان بلک من بهش معتاد شده گرفت و دل من لرزید.

تو سیگارو خاموش کن تا بگم چطور میشه با گریه هم دود شد

– آیلین برای من تنها چیزی بود که هیچ وقت نتونستم به کف دستش بیارم.

– و آیلین برای من نفرت انگیزترین موجود پونزده سالگیمه ، تیام نپرس ازم ، چون خودم هم میخوام فراموش کنم ، تو اگه آیلینو انتخاب کردی پای خوب و بدش هم وایسادی.

اینبار رو کردم طرف حیاط بزرگ خونه شهنام و باز کف دستایی زیر سینم در هم قفل شد و قلب من زیر این دستا مشت شد.

زیراش که روی شونم قرار گرفت اضافه کردم : همه اون آدمای تو مهمونی فکر میکنن چقدر من و تو عاشق دل خسته ایم.

و ریز خندیدم ، به تلخی بوی کاپتان بلک غرق در هوا.

چطور میشه با خنده هم زخم خورد چطور میشه با عشق نابود شد

– تو هیچ وقت عاشق نشدی آمین؟

– یه بار.

حلقه کف دستش محکم تر و نفساش تند تر و باز بوی کاپتان بلکی که تمام رگ های بینیم رو پر کرد.

– بچه که بودم عاشق شاهین بودم ، باهام بد نبود ، تنها کسی که تو اون خونه باهام بد نبود ، ولی وقتی بزرگ تر شدم متوجه شدم اونم یه مهرزاده.

نفساش آروم تر و من هیچکس رو نداشتم که برام نفس شتاب‌زده کنه.

_ آیلینو بسیار دوست داری؟

چیزی نگفت و چونش بیشتر فشرده شد به شونم و تو قابوس من خاموشی یعنی مثبت ترین جواب ممکن.

و من یاد مامانی می افتم که شاید سالها پیش همین سوالو از جمیدخان سؤال کرد.

یه زن با جنونش به من یاد داد

که عاشق شدن… که عاشق شدن… که عاشق شدن…قبل ویرونیه

صوتی سها خلوت رو از بین برد و من تو همون تاریکی تراس هم میتونستم طرح اون لبخند نازش رو ببینم.

سها – لیلی مجنون بازیتونو بذارین یه وقت دیگه ، الان وقت شامه ، بعدش هم میخوایم تانگو برقصیم.

سها رفت و تیام سر کرد تو گوشم و بیان کرد : به نظرت سها از سر شهنام زیاد نیست ؟

سری به نفی تکون دادم و گفتم : اونقدر عاشق همن که حسودیم شد بهشون.

لبخند زدم و خنده هام هنوز بوی کاپتان بلک میدن.

چطور میشه با خنده هم زخم خورد ، چطور میشه با عاشقی نابود شد

***********

لیوان حاوی قلبستر استوایی جلو روم گذاشته شد و من به تیامی خیره شدم که با همه توجهش به اون مرد حراف باز هم نیم حواسی خرج من میکرد.

و چرا این مرد اینقدر بابت خواهر محبتش غیرت خرج میده؟

سها کنارم لم داد و اضافه کرد : بهت خوش میگذره؟

تبسمی به این همه مهربونیش زدم و گفتم : عالیه ، جمع صمیمی دارین.

– آره ، البته اگه اون دختره آویزونو که دو ساعته تو نخ شوهرته رو فاکتور بگیریم.

رد نگاش رو دنبال کردم و رسیدم به زنی که موهای بلوندش اامان چیزی بود که نظرمو جلب کرد.

– چه موهاش خوشگله.

– تو کلا با مبحثی به اسم حسادت آشنایی داری؟

به خنده افتادم و اون اضافه کرد : تو این یه ماهی که از پاریس برگشتم به‌شدت اتفاقا افتاده ، حتی فکرش هم نمیکردم این پسره دیوونه واسه خاطر تولد آیلین اونجور برنامه ای تدارک ببینه.

– جالبی قضیه هم اینه که تولد من و آیلین فقط دو روز تفاوت داره.

– واقعا؟…وای من واقعا متاسفم بابت وحشی بازیای این پسره دیوونه ، تولدت هم خراب کرده.

لبخندی زدم و اون اینبار رو به تیامی که سرش کمی خلوت شده بود گفت : از آمین پذیرایی کن تا برگردم.

تیام کنارم روی کاناپه جاگیر شد و با دم اسبی موهام درگیری پیدا کرد.

از این همه نردیکیش خوشم می اومد و انگار من کم کمک اون دو شامگاه رو تارتر میبینم.

– نظرت در مورد سها چیه؟

– معرکه است.

– هیچکی به اندازه اون نمی تونست شهنامو عاشق کنه.

– انگار رابطه نزدیکی با سها داری.

– من هیچ وقت خواهر نداشتم ، برای همین غیرتامو خرج سارا و عاطی کردم و درد و قلبامو آوردم واسه سها ، سها مرهمه ، برای منی که درد و قلب نمیتونم بکنم مرهمه ، با سها میشه راحت حرف زد ، شاید اگه نمیرفت سفر اون اتفاقا نمی افتاد ، شهنام از این همه صمیمیتمون گاهی جوش میاد ، میگه زنشو ازش میدزدم ، شهنام حسوده ، سها رو تمام و کمال واسه خودش میخواد،در ضمن از تو هم بسیار خوشش اومده.

– من هم همینطور ، من فکر نمیکردم جز وثوق و بهزاد و سالار رفیقی داشته باشی .

– وثوق داداشه ، سالار هم اهل همدردی نیست ، بهزاد هم که یه سال و خرده ایه شش و هشت میزنه ، من چهارسال شامگاه و روزمو با شهنام بودم ، سها هم دانشگاهیمون بود ، میدیم که نگاش واسه شهنامه و شهنام محل هم بهش نمذاره ، تا اینه من و اون کمتر به هم نزدیک شدیم و این شد که شهنام هم نگاش روی سها موند و به‌شدت دوئید تا تونست سها رو راضی کنه که به غلامی مقبول بیفته.

– چه رمانتیک.

بازی با موهام حس شدنی تر شد ومن دلم خون شد از این مردی که عاشق خواهرمه.

کمی بعد نور سالن به کمترین حد ممکن رسید و تیام کف دست طرفم دراز کرد و من با کمال میل پذیرفتم تحمل اون حصار امنو.

کف دستش کمرم رو چنگ زد و کف دست من شونش رو.

لباش به گوشم چسبید و قلب من بازیش گرفت انگار.

– زیبا شدی.

ناز قاطی صوتم شد و اون به خنده افتاد.

– بودم.

قدم به قدمم با قدم به قدمش هماهنگ بود و انگار دلم کف دستش.

از این عادت با تو بودن هنوز ببین لحظه لحظم کنارت خوشه

باز لباش و گوش هر لحظه داغ تر شده من.

– اضافه کرده بودم؟

به چشمای برق زده روبروم تو بی نوری فضا خیره شدم و بیان کردم : چیو؟

– اینکه وجودت ساکتشه؟

همین عادت با تو بودن یه روز، اگه بی تو باشم منو میکشه

***********

سرم به شیشه سرد ماشین چسبیده بود و اون بیان کرد : عید برنامت چیه؟

– میرم پیش مامان.

– من هم میرم اصفهان ، صیام هم میبرم ، گرچه میدونم خونمو تو شیشه میکنه تا پیش مامانش باشه.

از گوشه چشم نگاش کردم و اون اضافه کرد : من با این مامان اضافه کردن مشکلی ندارم.

لبخندی زدم و دونه بارونی روی شیشه ماشین پخش شد و من چرا این همه با احساس این روزگارام درگیرم؟

شبایی که میترسم از فکرهام ، همواره هوا خیس و بارونیه

گوشیم زنگ خورد و نگاه هر دوی ما به ساعتمون افتاد.

دقیقا یک و نیم نیمه شامگاه و شماره مردی که همه حسرت من از زندگیم بوده و هست.

– جانم؟

اخم تیام یعنی چی؟

– بیدار بودی؟

– بله ، کاری داشتین؟ خوبین ؟ خانوم گل خوبه؟

– خوبم ، فردا یه سر بیا اینجا ، میخوام برام چمدون ببندی؟ دارم میرم شمال؟ هیچکس به اندازه تو نمیدونه من از چه لباسایی خوشم میاد.

– این وقت سال ؟ هوا سرده ، برای چی؟

سکوت اون طرف خط و منی که حتی با صدای نفساش هم آروم میشم.

– جمشیدخان؟

مکثش طولانی بود و من منتظر.

– به فرشته میگی مامان ، به من میگی جمشدخان؟

کمی مکث کردم و موضوع تغییر دادم.

– حالتون خوبه؟

– فکر کنم کمی سرما خورده باشم ، پس ، فردا میای؟

– حتما ، فقط کاش نمی راهی شدین ، هوا سرده ، میترسم سرماخوردگیتون عود کنه.

– خوابت نمیاد ؟ افتادی سر بی خوابی؟

– نه ، هنوز نرسیدم خونه.

– کجا بودی؟

و این اامان باریه که این سوال از من سؤال کرده میشه توسط این مرد همیشگی کمرنگ زیستنم.

– مهمونی بودم.

– با کی؟

ترسیدم ، از خودم ، از این بالا پایین شدن هورمونایی که این حس های لعنتی رو در پی داره ، از هشدار این مرد ترسیدم.

– با بچه هام ، فردا میبینمتون ، برین استراحت کنین ، شامگاهتون بخیر.

قطع که کردم تیام گفت : چرا بهش نگفتی با منی؟

و من فقط نگاهش کردم .

این مرد شوهرخواهر آینده منه و اون مرد پدرزن شوهر خواهر آینده من.

یه زن با جنونش به من بیا داد

که عاشق شدن… که عاشق شدن… که عاشق شدن…قبل ویرونیه

***********

صیام با پیانوی گوشه سالن درگیر بودو من با دلدادگی به اون همه تخسیش لبخند میزدم.

– اون بار هم بهت تذکر دادم ، از این بچه دوری کن آمین.

– من صیامو دوست دارم ، تنها دلخوشیم تو اون خونه است.

خیره صورتم شد و گفت : آیلین دقیقا پونزده فروردین ایرانه.

و این یعنی تاریخ مصرف موندنم تو اون خونه داره به سر میاد.

– هیچ وقت شرطتونو بابت موندنم تو خونه تیام درک نکردم.

– بعد از اومدن آیلین….

– بعد از اومدن آیلین چی؟

– همه چی روبهت میگم و تو هم هر تصمیمی برات گحرکت کردم رو قبول میکنی.

– مثه همه این سالا.

– همه این سالا تو خودت راهتو انتخاب کردی ، من هیچ وقت دخالت نکردم.

– من میتونستم پیش مامان زندگی کنم اما شما به مامان پیغام دادین که تنها جایی که من حق حیات دارم تهرانه.

– فرشته خودش هم حق نداشت تو اون خراب شده جوونیشو هدر بده.

– فکر نمیکنم شما حق داشته باشین خط مشی زندگی مولین منو تعیین کنین ، مامان حداقل اونقدری جربزه داشت که پای حرفش بمونه .

– طعنه بود؟ من پای حرفم واینسادم؟

– شما پای آذر وایسادی ، آذری که ولتون کرد ، شما پای سلامتی زنی وایسادی که راحت ازتون گذشت.

– من پای کی وایسادم ؟ وقتی یه چیزیو نمیدونی حرف هم نزن ، اینا یه مشت خزعبله که مهشید و فرشته یه عمر به جرم بچه بودنت به ریشت بستن.

– پس حقیقتشو شما بگین ، شاید شوخی شاهین راسته و من بچه آذر نیستم.

– کاش نبودی.

و این جمله یعنی چی؟

با روانم بازی میکنی جمشیدخان و یادت میره که این دختر جلو روت وایساده تنها نوزده سال سن داره.

طرف اتاق قدم برداشتم و می شنیدم صدای قدماش رو که پشت سرم برداشته میشد.

دونه به دونه لباسای گرمش رو تو چمدون می چیدم که اضافه کرد : به مهشید بیان کردم برای عید آرمان و فرشته رو دعوت کنه استامبول ، میخوام با فرشته…

و یعنی من در این سفر جایی ندارم ، این یعنی آمین جان عید رو تنهایی.

– خوش باشین.

– تو که باشی ، فرشته نگام هم نمیکنه ، مثه همه این سالا.

باز تلخ خندی رو لبم قرار گرفت و من فقط نوزده سالمه.

سرم پایین بود و تاپ تو تنم رد کمربند روی شونم رو به نمایش میذاشت.

– تیام هنوز هم میزنتت؟

– مهمه؟

زخم زدم و بدجنسی کردم و قلبم از بهت جمشیدخان اندکی حال اومد.

باز هم ادامه دادم…

– اون وقتی که صیغه یه مردی میشدم که سیزده سال ازم بزرگتر بود و نامزد خواهرم مهم نبود ، اون وقتی که تن کبودمو دیدین مهم نبود ، حالا که داره محو میشه مهمه ؟ به خدا که نیست ، من هیچوقت مهم نبودم.

خوب که گذاشتم تو معجون بهتش غرق بشه اظهار کردم : برای سه روزگارتون لباس آماده کردم ، اگه مسیرتون طرف طالقان بود هم به مامان سلام برسونین ، بگین آمین برنامه عیدش کیشه با بچه ها ، اون کیفشو ببره تو استامبول.

از کنارش رد شدم و بو کشیدم عطر تن مردی رو که بابام بود و هیچوقت پدرانه خرجم نکرده بود.

تیام کف دستم رو چسبید و من از در زدم بیرون ومن به اندازه همه اونایی که محبت ازم دریغ کردن محبت خرج پسرک ناز این این روزگارام میکنم.

ماشینی قدم به قدممون حرکت میکرد و من از شدت ترس تو اون کوچه باغای خلوت صیام رو طرف پیاده رو فرستاده بودم و شیشه ماشین که پایین اومد دل من هم نبض گحرکت کرد.

– خانومی برسونیمت.

و چرا حس من میگه که این ماشین و اون دوتا آدمی که توش جای گرفتن هیچ مقلبه شامگاهیه مزاحمای بالاشهری نیستن.

ماشین جمشیدخان از در خونه بیرن زد و من قدم تند کردم طرف ماشین جمشیدخان و جمشیدخان که جلو پام زد رو ترمز اول صیامو سوار کردم و بعد خودم پخش صندلی جلو شدم.

اخم جمشیدخان درهم بود و اضافه کرد : اون مرتیکه یه جو غیرت نداره بیاد دنبالت؟

نگاش کردم من هنوز هم وحشت کرده نگاه اون دو مردی بودم که با تبسم کثیفشون صیام رو دید میزدن.

عصبی اتاق رو بالا پایین میکرد و هر چند ثانیه پکی به سیگارش میزد و من دیوونه تر میشدم و این دقیقا پنجمین سیگاریه که تو این یه ساعت کشیده.

– میشه بشینی؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

– هر جا خواستین برین ، چه تو ، چه صیام باید زیرنظر من یا وثوق باشه ، دارم آمین باهات اتمام حجت میکنم ، شیرفهمی که؟

– بی خیال یه تلفن بوده دیگه.

– تلفن بود ، مزاحمای تو بودن ، تازه شاخ و شونه جمشیدخان هم بوده ، من نمیدونم این بابات تا حالا یادش نبوده دختر داره که یهو محبتش واسه من قلمبه شده.

– با بابای من درست صحبت کنا.

– حرف من بابای تو نیست که اینجور واسم بل میگیری ، حرف من اون عوضیایین که دو روزه زنگ میزنن و واسه من تهدید میکنن ، میفهمی آمین ؟ اونا میدونن رو چه آدمایی تو زیستنم کف دست بذارن .

– اونا با تو چی کار دارن؟

– میخوان تو ماشینام جنساشونو غیرقانونی از مرز رد کنم، یه مشت عتیقه، من اعتبار خودمو تو بازار با صنار سه شاهی خراب نمیکنم ، حالا واسه من تهمتوجه شد میکنن.

– من که بچه نیستم وسط خیابون بلا سرم بیارن ، صیام هم که تا چند وقت نمیذاریم پا از خونه بذاره بیرون.

– میترسم آمین ، حالیته ؟ وثوق بیچاره تو این دو روزگاره نذاشته عاطی دو قدم ازش دور بشه ، اون کثافتا همه چی ازشون برمیاد، کاش میشد برین پیش مولین و بابام.

– بی خیال تیام ، آخر ساله ، هزار تا کار ریخته سرمون ، خونه هم که اون همه دوربین امنیتی داره ، دیگه چه دردته؟

خیره نگام کرد و گوشیش به گوشش چسبید و بیان کرد : الو شهنام ؟

حرف میزد و من قلبم عجیب شور میزد.

کف دستی روی شونم جای گرفت و من به تیام خیره شدم.

– چرارنگت پریده ؟

– نمیدونم ، ترسوندیم انگاری.

– خودم به چدتا از بچه ها خبر دادم هواتونو داشته باشن ، شهنام هم چندتا از آدماشو امروز میفرسته ، فقط آمین جایی بدون اطلاع من نمیری؟ اوکی؟

-چرا به پلیس چیزی نمیگی؟

– چراکه اونقدر دم این مرتیکه کلفته که کف دست کسی بهش نرسه ، حالا هم میسپرم رانندم ببرتت خونه.

سری به تایید تکون دادم و اظهار کردم : میشه برم خونه آهو؟

بدون میل قبول کردو من از در زدم بیرون و این مرد آشفته امروزگار هیچ شامگاهاهتی به مرد چندماه پیشی که من رو زیر مشت و لگدش گراهی شد نداره.

***********

سارا اخمی کرد و گفت : یعنی چی ؟ یعنی تا چند وقت راحتی نداری ؟ تازه میتمایل داشتیم بریم خرید عید.

آهو – سلامتیش مهمتره.

سارا – بچه که نیست.

– دلم شور میزنه ، میدونم یه چی میشه.

سارا کوک آخر رو زد و با دندون اضافه نخ رو گرفت و بیان کرد : نفوس بد نزن.

– من تو حیاتم از هرچی وحشت کردم سرم اومده ، من به درک واسه صیام دلواپسم ، بچم طوری نشه.

سارا – نترس ، تیام واسه این یه دونه بچش نمیذاره اتفاقی بیفته.

– کاش این دلم آروم میگرفت.

دست سارا به تلفنش راهی شد و کمی که باهاش درگیر شد تلفنو داد کف دست من و گفت : با مامانت حرف بزن ، آروم میگیری.

روی پله های ایوون جای گرفتم و به باغچه سرمازده خیره شدم و صدای گرم مولین تو گوشم پیچید که اظهار کرد : جانم؟

– مولین؟

– اِ تویی؟

– سلام مولین.

– سلام عمر مولین.

-دلم تنگته مامان.

– من بیشتر همه چیز مولین ، آمینم طوری شده؟

– داری میری ترکیه؟

– آره مهشید دعوت کرده ، تورو هم میبرم.

تلخ خندی رو لبم جای گرفت و اظهار کردم : نه مولینم ، با بچه ها دارم میرم کیش ، سرمون هم آخر سالی به‌شدت شلوغه ، فکر کنم تا دم سال تحویل تو شرکت باشیم.

– همه چیز خوبه؟

– جمشیدخانو دیدی؟

– بلا نشو.

– داشت میومد شمال.

– یه تک پا اومد و راهی شد.

– قلبت هنوز باهاش هست ؟

– نمیدونم.

– من میدونم ، هنوز هم وقتی یکی میگه جمشید لپات گل میندازه ، دوست دارم مامان ، هیچ وقت هم به من فکر نکن ، هیچ چیزی تو دنیا ارزش اینو نداره که به خاطرش از خودمون بگذریم ،میخوام خوشامگاهخت باشی ، حساب من و جمشیدخان سواست ، جمشیدخان به‌شدت ساله منتظرته ، تو خیلی بیشتر منتظرشی ، نذار بیشتر از این حسرت بخوری ، جمشیدخان برای آرمان بابای خوبی میشه ، همواره دوست داشت که یه پسر داشته باشه.

– تو به کی راهی شدی که اینقده ماه شدی؟

– به تو ، دوست دارم مامان.

– من بیشتر ، مواظب دختر من که هستی؟

– آره ، تو هم مواظب خودت و مامانم و داداشم باش ، جمشیدخانو هم اینقدر اذیت نکن.

خندید و من معتاد خنده هاشم ، عیدخوش بگذره مامان جانم.

دلم شور میزنه عجیب و من میدونم که یه اتفاقی تو جادهه.

***********

راننده در ماشین رو باز کرد و من لقمه ای که خاله مهری برام گحرکت کرده بود رو گاز میزدم .

– حس میکنم دارم زندونی میشم.

– آمین لازمه .

به نگاه های خسته از بی خوابیش خیره شدم و اظهار کردم : ما الکی ترسیدیم ، مگه نه؟

– امیدورام.

کف دستم رو لمس کرد و من گذاشتم گرمای دستش سرمای کف دستم رو کم کنه.

– امروز صیام باوثوقه.

– قلبم یه جوریه.

کف دستم رو بیشتر فشار داد و من باز گفتم : کاش امروز صیام کلاس نمیراهی شد.

– نمیتونم تو خونه حبسش کنم ، بیشتر از این باهاش مخالفت کنم ازم متنفر میشه.

به این پدرانه هاش لبخند کم جونی زدم و سعی کردم بی خیال درجه تند ماشین رختشویی تو قلبم بشم.

سرم شلوغ بود و کف دست و قلبم به کار نمیحرکت کرد ، منتظر خبری از وثوق بودم ، تیام غر میزد ، تو طول روزگار بیش از پنج جلسه داشت ، خسته بود ، مضطرب بود ، دلواپس بود ، گوشیش از مشتش ول نمیشد ، بیشتر از ده بار با وثوق حرف زده بود .

تیام تو جلسه بود و گوشی من زنگ خورد.

وثوق بود و من تند بیان کردم : الو؟

– خوبی آمین؟

– خوبم ، تو خوبی ؟ صیام خوبه؟

– آره بابا ، به زور آوردتم پارک ، مضطربم آمین ، گیر داده تو هم بیای ، میتونی بیای؟

پر از ترید نگاه انداختم به در بسته اتاق و اضافه کردم : تا نیم ساعت دیگه اونجام.

نوشته ای برای تیام گذاشتم و سوار ماشینی شدم که رانندش برام درش رو باز کرده بود.

باز هم پر تردید به پنجره های سرتاسری ساختمون روبروم خیره شدم و برای رسیدن به صیامم تعلل نکردم.

به اشاره وثوق راننده راهی شد و من صیام رو به آغوش کشیدم و رخت شورخونه قلبم هنوز هم به قدت خودش باقی بود.

کنار وثوق وایسادم و وثوق اظهار کرد : تیام چطوره؟

– داغونه.

– کاش این ماجرا هر چه زودتر تموم شه.

-میترسم وثوق.

دستش شونم رو فشرد و من حتی با وثوق هم امنیت رو حس نکردم.

صیام میخندید و دست برام تکون میداد ، به خندش لبخند بی جونی زدم واین قلب لامروت من چرا دست از به شور افتادن برنمیداره؟

وثوق راهی شد پی بستنی خریدن و من غر زدم که تو این هوای سرد بستنی خوردنمون واسه چیه و در اصل هنوز هم قلبم شور میزد.

وثوق که راهی شد انگار چتر حمایت از روی سرم برداشته شد.

گوشیم زنگ خورد و اسم تیام خط انداخت روی گوشیم.

– سلام.

-بی اجازه حرکت کردی باز؟

– قلبم صیامو تمایل داشت.

– حالا گوشیو بذار رو آیفون با محبت بابا حرف بزنم.

تبسمی به این همه پدرونش زدم و گوشیو گذاشتم رو آیفون و تیام گفت : مرد کوچولوی من چطوره؟

صیام – خوبم ،قلبم برات تنگ شده.

از روابط حسنشون سر ذوق اومدم و صیام ادامه داد که…

صیام – امروزگار به‌شدت بهم خوش گذشت ، امروز تو کلاس شنا پارسا اظهار کرد راهی شدن خرید عید ، ما کی میریم؟

تیام – میریم ، قول میدم که میریم.

صیام – من میخوام خودم لباس انتخاب کنما. ، تازه با تو و مامان میخوام برم.

تیام – بذار بریم ، شما هرچی عاشق شدی انتخاب کن ، من و مولین هم باهات میایم.

موهای صیام رو بوسیدم و تیام میون حیرت من اظهار کرد : صیام بابا؟

صیام از این همه محبت باباش کیف کرد و مردونه گفت: بله؟

تیام – من خیلی دوست دارم.

صیام ریز خندید و رو به من گفت : تو هم منو دوست داری؟

– معلومه ، من میمیرم برات.

صیام باز ریز خندید و من از خندش لبریز شدم و اضافه کرد : من هم هر دوتونو دوست دارم ، بسیار دوست دارم.

تیام – آمین مواظبی؟

– سعی خودمو میکنم .

تیام – صوتت چرا میلرزه؟

– قلبم شور میزنه تیام.

صیام دوئید طرف سرسره و من دست طرفش دراز کردم و اون گفت : تا منو داری غم نداشته باش.

ته خندی رو لبم شکل گحرکت کرد ومن هنوز هم میتونستم لمس کف دستای پر از گرماش رو حس کنم.

صیام باز طرفم دوئید و من سرسری با تیام خداحافظی کردم .

کف دستای صیام دور گردنم حلقه شد و من پر عاشقی بوسیدمش.

– دوست دارم مامانی.

– من هم دوست دارم.

– همیشه پیشم میمونی؟

– همواره همواره.

پر ذوق ریز خندید و به توپی که جلوی پاش بود حرکتی داد و شیطون شد و توپ رو هدایت کرد طرفم.

بازی میکردیم و صیام میلبخند زد و من فکرم درگیر این بود که وثوق فقط سه تا بستنی میمیل داشت بخره؟

توپ رو مینداختم و نگام فقط به طرح خنده عاشق شدنی ترین موجود زیستنم بود.

توپ رو با تمام قدرت سراغ داشته از خودش طرفم پرت کرد و توپ میون بوته های باغچه گیر کرد و من درگیر شدم با در آوردنش.

صوتیی نفسم روبرید و من تو صدم ثانیه چرخیدم.

– مولین …مولین…مولین…مامان…ولم کن…

اشک هاش بود و کف دست و پا زدنش.

کف دستی لب هاش رو پوشوندو م نفرمان دادم به پاهایی که انگار میخ شده بودن به زمین.

دوئیدم و کف دست دراز کردم طرف بچم.

کف دستش سمتم دراز شد و نوک انگشتش رو تونستم لمس کنم.

خوردم زمین و بچم حتی از پشت اون کف دستای بی رحم هم منو آوا میزد.

بلند شدم و اون مرد سیاه پوش رسید به ماشین و من هم بازوش رو کشیدم و داد زدم: کمک…

با آرنج کوبید وسط قفسه سینم و پرت شدم عقب و بچم هنوز جیغ میزد.

پاش رو گراهی شدم و با پشت پاش کوبید تو دهنم.

صوتی دوئیدن و داد زدن می اومد ، صوتی کسی بود شامگاهیه وثوق.

سوار شد و من روی زانوهام بلندشدم و کوبیدم به شیشه ماشین.

ماشین پرگاز از جا کنده شد و من کف دست روی آسفالت کوبوندم و کشیده شدم .

سینم تیر میکشید و میدیدم که بچم چطور از پشت اون شیشه های بی رحم کف دست طرفم دراز میکرد.

دهنم پر از خون بود و بچم حتی از اون مسافت هم صداش شنیدنی بود.

می دوئیدم و نفس نداشتم و بچم تو اون ماشین لعنتی بود.

میدوئیدم و نفس نداشتم و من به بچم قول دادم که همیشه پیشش بمونم.

میدوئیدم و نفس نداشتم و بچم….بچم…بچم…بچم…خدایــــــــــــــــاااا بچم…

پام لغزید و افتادم و چراکهم مالیده شد به آسفالت و بچم….

خدایــــــــــــــــاااا بچم…

خدایــــــــــــــــاااا صیامم…

خدایــــــــــــــــاااا…

صدای داد می اومد و کف دستایی بازوهام رو تکون میداد ، داغ شد گونم و من به عامل داغی نگاه کردم و چشمای براق و خیس سبز رنگی رو مشاهده کردم که تو حسی مثل مضطربی موج میزد.

چیزی به لب هام چسبید و ماده ای شیرین مسیر گلوم رو باز کرد و من به تهوع افتادم.

سر کنار کشیدم و پیشونیم چسبید به جایی گرم که گرومپ گرومپ صوت میداد.

– دِ حرف بزن لعنتی ، یه چی بگو آمین.

خیره براقی نگاش شدم و صیام چند دقیقه پیش اضافه کرده بود هردومونو دوست داره ، قراره بریم خرید عید ، قراره صیام خودش لباس انتخاب کنه.

– صیام…

رگ شقیقش کلفت تر شد و من مشاهده کردم که چطور وثوق بیشتر به جون موهاش افتاد.

وثوق کنار پام زانو زد و دست تیام دور تنم محکم تر شد و وثوق گفت : جون آمین نتونستم بهتون برسم ، غلط کردم آمین ، پیداش میکنیم.

– صیام.

باز گم شدم و داغ شدم و صیامم الان کجاست؟

تنم که روی صنقلبی ماشین قرار گرفت به گریه افتادم ، هق زدم ، داد زدم ، موهامو تو مشت گرفتم و کشیدم و دست تیام موهام رو از حصار انگشتام بیرون آورد و صورت جلوی صورتم ثابت کرد و گفت : برمیگردونم آمین ، همه چیزمونو برمیگردونم ، من کسی نیستم که بذارم بچم از دستم بره.

– قول میدی؟

خم شد و پیشونیم رو بوسید و این از همه قول های جهان مردونه تر بود.

وثوق دیر کرده بود و نگاهش پر از عداب وجدان بود ، تنش خاکی بود و من میدونستم که دوئیده ، نفس نفس زده ،نرسیده.

بعد از عمری که در باز شد و من دیدم پدری پر از غم رو نالیدم که…

– نرسیدم تیام ، به خدا دوئیدم ، به خدا هر کاری کردم نشد.

چونم میون انگشتاش نشست و اون خیره تو صورتم اظهار کرد : میدونم ، بسه آمین ، باشه ؟ بسه.

اشکم ریخت و اون عصبی تر شد ومشت کوبوند رو تن فرمون و زنگ تلفنش فضا رو پر تشنج تر کرد و من خیره تلفنی شدم که چشمای تیام رو خیره کرده بود .

از ماشین بیرون راهی شد و حرف زد و من متوجه شدم که وثوق کنارش وایساد و با کف دست سعی داشت تیام رو آرومش کنه.

گوشی کوبیده شد به جدول کنار خیابون و وثوق غرید و خم شد و از میون لاشه های اون گوشی سیم کارت و مموری رو بیرون کشید.

تیام باز سوار شد و سر گذاشت روی فرمون و من باز هم به گریه افتادم.

خدایا بچم کجاست؟

***********

خاله مهری به زور قرص ساکتبخش خوابیده بود و من زانو به بغل گحرکت کرده بودم و کنار شومینه به راهی شد و رسید آدمایی که می اومدن و میراهی شدن خیره بودم.

وثوق – دیوونه باید به پلیس بگیم.

تیام – حالیته مرد ؟ خودت متوجه شدی گفت صوتم درآد سر بچمو کادوپیچ واسم میفرسته.

موهام باز میون انگشتام گیر افتاد و جیغام رو با فشردن لبها و لثه های زخمیم به زانوم خفه کردم و باز مردی منو از این همه هیستیریک نجات داد که خودش هم درد داشت.

میون بوی تلخ کاپتان بلکش نفس میکشیدم که در باز شد و جیغی خاموشیو شکست تو خونه.

به سحری که با نفرت نگام میکرد خیره بودم و هنوز هم اشک میریختم.

تیام قدم برداشت که آرومش کنه و تیام رو کنار زد و من رو هل داد و کمرم کوبیده شد به کناره های شومینه و درد باز تنم رو پر کرد.

سحر – کثافت ، تقصیر توئه.

باز به گریه افتادم و تیام سحر رو کنار کشید و من طرف پله های طبقه بالا دوئیدم.

به تختش خیره بودم و الان دقیقا هشت ساعته که نبود صیام هممون رو آزار میده.

لباس افتاده روی تختش رو به کف دست گحرکت کردم و بوییدم و کمرم هم میسوزه.

این تن میسوزه ، تو نبود تنها دلیل بودنش تو این خونه میسوزه.

لبه تخت نشستم و صیامم الان کجاست ؟

اون عادت داره دقیقا ساعت شش بعدازظهر یه لیوان شیر بخوره.

عادت داره بعد از هربار بیرون رفتن حموم کنه.

عادت داره مجبور کنه کل آدمای بوده تو خونه رو به متوجه شدن کارتونای مورد علاقش.

دوست داره ایزل ببینه و چقدر عاطی اذیتش میکنه بابت دیدن این فیلم و مجبورش میکنه به خواب.

وثوق داخل اومد و من هق زدم.

کنارم زانو زد و من هق زدم.

کف دست روی شونم گذاشت و من هق زدم.

– داشتم یه زنگ به عاطی میزدم ، قرار بود جواب آزمایششو بگیره ، عاطی حامله است ، میخواستم اامان نفر به صیام بگم ، یه بچه دم بوفه گریه میکرد ، مولینشو گم کرده بود ،دلم سوخت ، دستشو گراهی شدم و مولینشو پیدا کردم ، آمین رسیدم داشتی میدوئیدی ، به خدا خواستم نشد ، جون عاطی نشد ، جون مولینم نشد ، جون خود صیام که برام جهان جهان ارزش داره ، آمین به جون تو نشد.

هق زدم و از در زد بیرون و بچه من دقیقا الان کجاست ؟ من قلبم مولین گفتنشو میخواد ، من دلم بچم رو میخواد.

صدای حرف دو مردی که ظهر تا حالا خودخوری میکردن تا اینجا هم می اومد.

وثوق -اظهار کردم ، من هستم چیزی نمیشه ، اون محافظات رو رد کردم ، گفتم یه بستنی خریدنه ، اضافه کردم صیام گناه داره ، یه چی بعد دو روز تو خونه پوسیدن ازم تمایل داشته ، عین چی پشیمونم ، مرتیکه جلو چشام آمینو زد ، من هیچ وقت نتونستم از آمین محافظت کنم ، من حتی جربزه اینکه از صیام هم مواظبت کنم نداشتم.

تیام – صیام برمیگرده ، برو پیش عاطی ، یه ریز داره گریه میکنه.

صدای خستش داغون ترم کرد.

***********

خاله سینی رو برد و من پر درد تر تن به تخت کوبیدم ، تختی که صیامم هر شامگاه روش میخوابه ، الان کجا میخوابه؟

الان بیست و چهار ساعته…

بیست و چهار ساعته که تنم زخمه ، لب هام میسوزه ، لثه هام میسوزه ، سینم میسوزه…

بیست چهار ساعته که تنم درد میکنه…

بیست و چهار ساعته که نگاهام میسوزه…

بیست و چهار ساعته یه بند اشک ریختم و یه بند غصه خردم و یه بند…

الان دقیقا بچم کجاست؟…

غذا خورده ؟

عادت داره صبحونه نون سوخاری و خامه شکلاتی بخوره و یه بند نق زدن خاله مهری رو به جون بخره بچم…

بیست و چهار ساعته بچم نیست…

بیست وچهار ساعته بستنیا آب شدن…

بیست و چهار ساعته عاطی یه نگاهش اشکه ، یه دیدهش خون…

بیست و چهار ساعته تیام دخیل بسته به بار گوشه سالنش و چشماش رنگ خونن…

بیست و چهار ساعته خاله مهری هر نذری به ذهنش رسیده خرج تموم ولیمزاده های ریز و درشت شهر کرده…

بیست و چهار ساعته بچم نیست…

بیست وچهار ساعته زیستن نیست…

وثوق میگه پلیس ، تیام میگه میترسم…

تیام با همه نترسیش میترسه…

من نترسم؟

وثوق جز میزنه که الا و بلا پلیس ، تیام میگه از پلیس بیشتر تو کاسشون میذاره….

تیام هربار تلفنش زنگ میخوره ،هوار میکشه ، وثوق میخواد آرومش کنه…

تیام ضجه میزنه ، داد میزنه ، کمر خم میکنه ولی اشک نمیریزه…

من ضجه میزنم ، هق میزنم ، کمر خم میکنم ، اشک میریزم اما داد نمیزنم ، خفه شده صوتم ، گلوم پر از زخمه ، نگام پر از تاری…

و من بیست و چهار ساعته نخوابیدم و همه این خونه پا به پای بیداری من بیدار بودن…

بچم الان کجاست ؟

شب راحت خوابیده ؟

صیحونه خورده؟

***********

بیشتر از چهل و هشت ساعته که این خونه رنگ صیام به خودش ندیده.

خاله بست نشسته تو ولیمزاده صالح و عزیزشو از خود خدا میخواد…

بسکه لباس صیامم رو بوئیدم بویی ازش نمونده….

تقه کف دستگیره در نگامو میکشونه به مردیکه شاید اولین باره تو زندگیش دو روزگار یه لباس رو پوشیده و موهاش به هم ریخته…

لبه تخت نشست و کف دست میون موهام برد و بیان کرد : خاله میگه دو روزگاره لب به غذا نزدی ، با این کارات صیام برمگیرده؟

– برمیگرده ، مگه نه ؟ تو قول دادی.

کنارم تو اون تخت خواب ماشینی شکل دراز کشید و سرم رو روی سینش فیکس کرد و من باز اشک ریختم.

– برمیگرده.