پارت ۱۰ رمان پارلا

خیلی مونده تا به هوش بیاد. دلواپس اون نباش. من و نمتوجه شد. به هوش هم بیاد کاری نمی تونه بکنه.

به سمتم برگشت و یکی از همان تبسمهای خواستنیش را تحویلم داد… من که دیگر توی آسمان ها داشتم قدم می زدم… نگاهم را ازش گرفتم و سرم را پایین انداختم. در قلب گفتم:

خدایا شکرت! همه چیز به خوبی تموم شد.

سیاوش شروع به راندن روی زمینی سنگلاخی کرد. اطراف جاده با درخت های خشک پوشیده شده بود. من که از خوشحالی روی پا بند نبودم گفتم:

نمی خوای بگی از کجا پیدام کردی؟

سیاوش دنده را عوض کرد و اضافه کرد:

ماجراش طولانیه.

چیزی نبیان کردم. چند دقیقه سکوت کردم و به مسیر دیده دوختم. آن قدر هیجان داشتم که نمی توانستم ساکت بنشینم. سرم را قد بلند کردم و گفتم:

یه عالمه چیز هست که من می خوام بدونم.

سیاوش با همام لحن جدی اظهار کرد:

باشه برای بعد.

پوفی کردم و گفتم:

مثلا کی؟

سیاوش جوابم را نداد و گفت:

بهت اظهار کرده بودم که از خونه بیرون نیای… مگه نه؟

اعتراض کردم:

الان وقت بازخواسته؟

سیاوش که داشت عصبانی می شد با آوای قد بلندی اضافه کرد:

بهت بیان کرده بودم یا نه؟

با کلافگی گفتم:

تقصیر من نبود… علیرضا از ساقی سوء استفاده کرد تا منو بکشونه اونجا.

سیاوش سری به نشانه ی تاسف تکان داد. با متوجه شدن این حرکتش عصبی شدم و اظهار کردم:

اون ماموری که برای محافظت از من گذاشتی چی شد؟ اصلا کسی و گذاشتی یا همین جوری ولم کردی؟ می دونستی این آدما تا چند روزگار قبل از این که علیرضا من و بدزده دستور داشتن سر من و زیر آب کنند؟

سیاوش ابرو بالا انداخت و گفت:

خودم بهت بیان کرده بودم. معلومه که می دونم.

با عصبانیت اظهار کردم:

پس مامورت چی شد؟

سیاوش اضافه کرد:

اولا اصلا به مغزش هم نمی رسید که تو این قدر ساده باشی که با وجود هشدارهایی که بهت دادم از خونه خارج بشی. بعدش هم… ولش کن… نمی خوای بشنوی.

با صدای بلندی بیان کردم:

چرا! می خوام بشنوم.

سیاوش پوزخندی زد و اضافه کرد:

یعنی می خوای دقیقا بهت بگم که آدم های علیرضا چه بلایی سرش اوردن؟

دلم در سینه فرو ریخت و لبم را گزیدم. فکر کنم رنگ پرید زیرا سیاوش با مشاهده کردن چهره ام پوزخندی زد و اضافه کرد:

نترس! زنده ست.

رویم را به سمت پنجره چرخاندم. قلبم محکم در سینه می زد. چشم هایم را بستم… من چی کار کرده بودم؟ اول ساقی… بعد عماد… بعد آن مامور… .

سیاوش اضافه کرد:

دیدی که دلت نمی خواد بشنوی!

پایم را به حرص به کف ماشین کوباندم و اضافه کردم:

تقصیر تو اِ سیاوش… تو من و توی این ماجرا اوردی. تو که می دونستی این آدما این طورین… چرا من و وارد این ماجرا کردی؟ می دونی چند نفر این وسط قربانی شدن؟… با این حال تو بازم اصرار داری که بهم چیزی نگی… به‌شدت آدم پستی هستی.

سیاوش اظهار کرد:

من تو رو با علیرضا دوست کردم؟… جوابم و بده… وقتی با یه پسر توی خیابون دوست می شی و بدون این ک چیزی ازش بدونی می ری خونش و بهش اعتماد می کنی نتیجه ش همین می شه.

بدون توجه به حرفش بیان کردم:

همچین اومدی ماجرای شهرزاد رو مفصل برام تعریف کردی که قانع شدم همه چی رو می دونم اما نمی دونستم ماجرای شهرزاد یه چیز حاشیه ست. تو حتی یک کلمه هم در مورد فرخ بهم نبیان کردی… یه بار هم به سعید و خشایار و این مردها اشاره نکردی. من خر و بگو که خوشحال بودم و فکر می کردم که همه چیز و می دونم!

با ناراحتی صورتم را به سمت پنجره چرخاندم. داشتیم به یک منطقه ی کوهستانی نزدیک می شدیم. صدای لاستیک ها نشان می داد که سنگ ها دارد درشت تر می شود. سیاوش با ساکتش بیان کرد:

من مخصوصا ماجرای شهرزاد رو اون طور مفصل برات گفتم که فکر کنی همه چیز و می دونی و نخوای کنجکاوی کنی… می تمایل داشتم با ندونستن این ماجراها از این جریان دورت کنم… باور کن اگه می دونستم علیرضا این طوری بهت علاقه مند شده هیچ وقت ازت نمی میل داشتم که اون نقشه رو پیاده کنی… ماموریت من در مورد فرخ یه ماموریت فوق سریه… فقط سه چهار نفر ازش خبر دارن. نمی تونستم چیزی در مورد فرخ بهت بگم.

با ناامیدی گفتم:

یعنی الانم نمی خوای هیچی بهم بگی؟

سیاوش نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:

شاید… بستگی داره چی بخوای بدونی.

با اشتیاق اظهار کردم:

بگو که چطوری پیدام کردی.

سیاوش ماشین را به سمت یک جاده کوهستانی هدایت کرد و بیان کرد:

سعید مسیرهای زیادی رو برای راه های قاچاق می شناسه. یه سری از مسیرهایش تا حدودی شناخته شده ست. این جا هم نقطه ی مشترک بین سه تا از مسیرهایی هستش که سعید ازشون استفاده می کنه. به محض این که متوجه شدم علیرضا دزدیدتت اومدم اینجا… یه جورایی ریسک بود… ممکن بود از این مسیر استفاده نکنند اما من منتظر موندم و بعد از این که خبردار شدم که اینجا اومدین، امدم سراغت.

سر تکان دادم و جویا شدم:

برای چی نمی ریزید و محاصره شون نمی کنید؟

سیاوش بیان کرد:

این برمی گرده به ماجرای فرخ… ببین… بذار این طوری بهت بگم… فرخ با سعید و خشایار و کسایی که حتی اسمشون رو هم نمتوجه شدی کار می کنه. نمی دونم تا حالا دقت کردی یا نه… تیم هایی که فرخ باهاشون کار می کنه به‌شدت سریع عوض می شن. بعضی از این تیم ها نقطه ی مشترک دارند… مثل سعید. یعنی قسمت اعظم یه کار رو به عهده می گیره. متوجه منظورم می شی؟ این آدم هایی که الان پیششون بودی آدم های موقتی هسسریع. هیچ کدومشون توی حیاتشون فرخ رو ندیدند و حتی دقیقا نمی دونند فرخ چی کاره ست و کجا زیستن می کنه. با گراهی شدن یه سری آدم های حاشیه ای نمی تونیم به فرخ نزدیک بشیم. هیچ کدوم از این آدم ها اطلاعاتی ندارند که بتونه ما رو به فرخ برسونه. ما حتی به اطلاعات سعید هم شک داریم.

من که گیج شده بودم بیان کردم:

خب چرا ردشون رو تا آخر نمی گیرید که ببینید به کی و کجا می رسه؟

سیاوش سر تکان داد و اظهار کرد:

تا حالا داشتیم روی همین موضوع کار می کردیم اما به نتیجه نرسیدیم. نتونستیم افراد مفیدی رو توی نزدیک های فرخ نفوذ بدیم. چند نفری هسسریع اما مقامشون پیش فرخ اون قدر بالا نیست که بتونند اطلاعات خوبی بهمون برسونند… حتما تا حالا متوجه شدی که علیرضا آدم زرنگ و باهوشیه… این هوشش رو از باباش به ارث برده… یه بار دیگه م بهت اضافه کرده بودم، بازم می گم. گراهی شدن مجرم هایی که باهوشن کار سختیه… این شد که قصد کردیم یه کار دیگه بکنیم.

با کنجکاوی بیان کردم:

چی کار؟

سیاوش پوزخندی زد و گفت:

واقعا فکر کردی بهت می گم؟

اخم کردم و اظهار کردم:

مجدداً می خوای با نگفتن و پنهون کاری کردن من و از ماجرا دور نگه داری؟

سیاوش ماشین را گوشه ای پارک کرد و اضافه کرد:

این بار دیگه ماجرا مربوط به تو نیست… مربوط به منه. من چیزی رو ازت پنهون نمی کنم. فقط دارم جلوی فضاما کردنت و می گیرم.

بهم برخورد و بیان کردم:

فضاما!

سیاوش ماشین را خاموش کرد. سر تکان داد و چیزی ناظهار کرد. من که عصبانی شده بودم بیان کردم:

فضاما! آره؟ حتی اگه فضاما هم باشه حق دارم که این کار رو بکنم. تو می دونی این چند روزگار چی بهم گذشت؟ می دونی تا کجاها رفتم و چه کارهایی کردم؟

سیاوش وسط حرفم پرید و اظهار کرد:

می دونم بهت سخت گذشته اما… .

داد زدم:

نه! نمی دونی.

سیاوش سکوت کرد. منم آن قدر خشمگین بودم که نمی توانستم حرف بزنم. با کف دست سرم را گراهی شدم و چشم هایم را بستم. آن اطراف هم مثل گورستان ساکت بود. دیده هایم را مالیدم. یک دفعه تصویر ساقی جلوی چشمم آمد… معلوم نبود چه بلایی سرش رسیده بود… و بعد عماد… کسی که من در مرگش مقصر بودم… احساس کردم دلم درد گرفت… و آن مامور پلیس که آدم های علیرضا دمار از روزگارش در آورده بودند… با این همه سیاوش انتظار داشت که من سوال نکنم. چطور می توانستم؟

بغضم را فرو دادم و گفتم:

از دوستم خبر داری؟… ساقی… .

سیاوش آهی کشید و بعد مکثی طولانی اظهار کرد:

نه… اظهار کردم که… من چند روزه که اینجام. از بقیه ی چیزها خبر ندارم. مگه دوستت چی شده؟

شکلکی درآوردم و گفتم:

ماجراش طولانیه.

سیاوش چشم غره ای بهم رفت که باعث شد حساب کار دستم بیاید. چه قدر از نگاه های جدی این بشر می هراسیدم. توی زیستنم با آدم هایی مثل او برخورد نداشتم. برای همین نمی دانستم باید چطور با او حرکت کردار کنم. او در را برایم باز کرد و اظهار کرد:

پیاده شو… باید بقیه ی مسیر رو پیاده بریم.

با تعجب بیان کردم:

پیاده؟… سیاوش من نمی تونم.

سیاوش نگاه جدیش را به من دوخت. با عصبیت گفتم:

حالا چرا این قدر بد نگاه می کنی؟ خب نمی تونم دیگه! زانوم زخمه.

سیاوش هیچ تغییری در نگاه غیردوستانه اش ایجاد نکرد. با لحن محکمی اضافه کرد:

یا می یای یا ولت می کنم می رم.

پوفی کردم و اضافه کردم:

چه تهمتوجه شدی! انگار که من بچه م!

از ماشین پیاده شدم و کنارش توقف کردم. او جادهی را بهم نشان داد و اظهار کرد:

باید از اینجا بریم. دنبالم بیا.

راه سربالایی بود… آن هم نه یک سربالایی معماما! باید از سنگ بالا می راهی شدیم. ناله ای کردم و دنبال سیاوش رفتم. زانویم که که از درد می سوخت، انعطافش را از دست داده بود و کاملا خشک شده بود. مجبور بودم لنگ بزنم و دنبال سیاوش بروم. سیاوش به سنگ ها رسید و بسیار تند از آن بالا رفت و از حرکت ایستاد. برگشت و پایین را چشم دوخت… انتظار داشت من آن جا باشم. با تعجب سرش را بلند کرد و من را متوجه شد که تازه موفق شده بودم یک متر از ماشین فاصله بگیرم. او با تعجب اظهار کرد:

این قدر وضعت خرابه؟

با بداخلاقی اضافه کردم:

می بینی که!

او صبر کرد تا من بهش برسم ولی غیرممکن بود که بتوانم از سنگ بالا بروم. اصلا نمی توانستم پای راستم را خم کنم. او مسیرنماییم کرد و اظهار کرد:

پشتت رو بکن به سنگ. با دو تا کف دستت سنگ رو از پشت بگیر. خودت و بکش بالا و روی سنگ بشین… آفرین! حالا پاهات و بچرخون به طرف من و سعی کنم وایستی.

وقتی ایستادم او با نگاهی به سرتاپایم کرد و اظهار کرد:

چند تا زخم دیگه داری؟

شانه بالا انداختم و گفتم:

بدترینش همین زانومه.

او سرش را بالا انداخت و گفت:

علیرضا که به نظر می رسید باهات مهربون باشه… اذیتت کرده؟

گفتم:

نه… تصادف کردیم… خبرش بهت نرسیده؟

سیاوش با سر جواب منفی داد. برایش ماجرای تعقیب و گریزمان را تعریف کردم… فقط جوری ماجرا را تعریف کردم که به نظر برسد عماد کنترل ماشین را از کف دست داده است… دوست نداشتم راستش را بگویم. او پلیس بود! ممکن بود من را توی دردسر بیندازد. به هر حال هر بلایی که سر ساقی و آن دو مرد توی ماشین آمد به حرکت من مربوط می شد!… ای کاش کف دستم چلاق می شد و آن سرنگ را برنمی داشتم… .

با کنجکاوی سؤال کردم:

تو که اضافه کردی کار درستی نیست که محاصرشون کنید… پس چرا اون ماشین پلیس ها دنبالمون اومدن؟

سیاوش گفت:

بهت اظهار کردم ماموریتم مخفیه… فقط سه چهار نفر ازش خبر دارن. اون نیروها هم طبق کف دستور عمل کردند. الان همه فکر می کنند که من دیگه توی این پرونده نیستم… متوجه می شی؟ نمی تونیم به کسی بگیم… نمی دونیم باید به کی اعتماد کنیم و به کی نکنیم.

سیاوش دیگر چیزی ناظهار کرد. سرش را پایین انداخته بود و به نظر می رسید که توی فکر باشد. بعد از چند دقیقه دست هایش را در جیبش کرد و به مسیرش ادامه داد… حتی یک کلمه هم حرف نزد. من پوفی کردم و زیرلب گفتم:

این دیگه کیه!

در قلب به این شخصیت جدی و سردش ناسزا اضافه کردم… همان طور که لنگ می زدم و سعی می کردم خودم را بهش برسانم به او و شخصیت مرموزش اندیشیدم… یک لحظه بی اختیار او را کنار علیرضا گذاشتم… هر چه قدر که علیرضا گرم و مهربان بود، سیاوش سرد و جدی بود. در قلب گفتم:

آخه من چرا باید از یکی مثل این خوشم بیاد؟ اصلا نمی تونم نسبت به همین شخصیت نحسش بی تفاوت باشم… بعد بیست سال زیستن با عزت و بدون دخالت احساس، گراهی شدار چه آدم تحفه ای شدم! خاک تو سر من! بهش اظهار کردم چپ کردم… عماد مرده… سعید فکر می کنه من کشتمش و تهدید به مرگ کردتم… عکس العمل آقا چیه؟ هیچی! سرش و انداخته پایین و داره همین جور از من دورتر می شه… چه قدرم شتاب‌زده می ره!

قد بلند اضافه کردم:

صبر کن منم بهت برسم.

سیاوش توقف کرد و من در حالی که لنگ می زدم خودم را بهش رساندم. یک لحظه هم فرصت نفس کشیدن به من نداد. دوباره به مسیر افتاد. مسیر سربلایی بود اما دیگر خبر از سنگ های درشت نبود. یک مسیر خاکی بود که اطرافش با تخته سنگ های بزرگ و گیاهان خاکستری رنگ پوشیده شده بود. من که نفسم بالا نمی آمد روی سنگی نشستم و بیان کردم:

من دیگه نمی تونم… باید یه کم استراحت کنم.

سیاوش بالاخره به حرف آمد و گفت:

بلند شو… اگه بشینی سرد می شی… این طوری برات سخت تر می شه.

چند بار نفس عمیق کشیدم. نفسم تا حدودی جا وارد شد. به پایم اشاره کردم و بیان کردم:

نمی تونم… باور کن!

سیاوش با همان لحن خشکش گفت:

فقط دو دقیقه!

نگاه غره ای بهش راهی شدم… یادم آمد چه قدر در آن شامگاه بارانی مهربان و نگران و با محبت شده بود… پس آن سیاوش چی شد؟ انگار دوباره به همان آدم خشکی که ازش می هراسیدم تبدیل شده بود. نگاهی به صورتش کردم. مثل همواره اخم کرده بود اما این اخمش با بقیه ی اخم هایش فرق می کرد… صورتش گرفته به نظر می رسید. با پایش سنگ ریزه ها را شوت می کرد… ناساکت به نظر می رسید. مثل همواره خونسرد نبود. نگاهی به سرتاپایش کردم. یک جین سورمه ای، یک تی شرت مشکی آستین بلند و یک کت مشکی پوشیده بود… چرا همواره مشکی می پوشید؟

رد نگاهم به خودش را گراهی شد. ابرو بالا انداخت و گفت:

خستگیت در حرکت کرد… پاشو!

اعتراض کردم:

دو دقیقه نشده!

سیاوش که کلافه و عصبی به نظر می رسید گفت:

به چی زل زدی؟

بسیار رک اضافه کردم:

به تو!

آن یکی ابرویش هم بالا حرکت کرد. گفتم:

چرا این قدر عصبی هستی؟

نگاهی به ساعتش کرد… حتی صفحه ی ساعتش هم مشکی بود… او اضافه کرد:

به خاطر ماموریتمه… باید زودتر برسیم… دیرم می شه.

سؤال کردم:

می ریم تهران؟

سیاوش اظهار کرد:

تو آره… من نه… .

چیزی نپرسیدم. سرم را پایین انداختم… او بی نهایت بداخلاق، خشک و عبوس بود… اما من دوست نداشتم ازش جدا بشوم… از همان لحظه دلم برایش تنگ شد. فکر نمی کردم این قدر بد سلیقه باشم که از مردهای بداخلاق خوشم بیاید… با این حال احساس که دست خود آدم نیست.

از جایم کشیده شدم. کمرم تیر می کشید و درد کتفم داشت برمی گشت. شانه به شانه ی سیاوش راه می رفتم. این بار سیاوش خودش لطف کرد و بدون این که من چیزی بپرسم اظهار کرد:

آخر این جاده ماشین رو پارک کردم. با ماشین می ریم یه خونه ای که این دور و برهاست. بعد چند ساعت من می رم پی ماموریتم… فردا یکی می یاد که می بردت تهران… فقط یه مدت باید تحت نظر پلیس باشی. دارم از الان بهت می گم! این دفعه دیگه نه به کسی زنگ می زنی نه با کسی ارتباط برقرار می کنی. دیگه من نیستم که حواسم بهت باشه. متوجه شدی؟

با سر جواب مثبت دادم… بعد اخم کردم و اضافه کردم:

یعنی… نمی تونم برم پیش خانواده م؟

سیاوش بیان کرد:

تصمیم گیری در این زمینه با من نیست… وقتی حرکت کردی مافوقم همه چیز رو برات توضیح می ده… باشه؟ اسمش سرهنگ یوسفیه… یادت که نمی ره؟

چیزی نگفتم… دوست نداشتم او برود. با این که درد زانویم نفسم را بند آورده بود اما دلبسته شدم آن راه تا ابد کش پیدا کند. در دل گفتم:

اتفاقات رمانتیک حیات من و نگاه کن تو رو خدا! قدم زدن توی کوهستان مرده ها با یه مرد خشن! و با یه زانوی زخمی! واقعا چه قدر این زندگی من لطیف و احساسیه… .

پنج دقیقه ی بعد از راه راهی شدن کف دست کشیدم. خم شدم و زانویم را گرفتم. لب هایم را بهم می فشردم که صوتیم در نیاید. سیاوش هم مثل من خم شد و گفت:

چی شد؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

حتی یه قدمم نمی تونم بردارم.

سیاوش بیان کرد:

فقط پنج دقیقه دیگه مونده تا برسیم.

جلوی ریزش اشک هایم را گحرکت کردم و اظهار کردم:

نمی تونم… .

سیاوش پوفی کرد و گفت:

بیا… من کمکت می کنم.

راست از حرکت ایستادم و در دل اظهار کردم:

چه عجب! بالاخره پیشنهاد کمک داد!

کف دست راستم را دور گردنش انداختم و او هم با دست چپش کمرم را گرفت. به مسیر افتادیم اما باز هم مجبور بودم از همان پای چلاقم کمک بگیرم… قد سیاوش کشیده بود و با وجود این که من دختر قدکوتاهی نبودم نمی توانستم کف دستم را درست و حسابی دور گردنش بیندازم. در قلب گفتم:

همه علیرضا نیستن! پسر به اون خوبی! بغلم می کرد و این ور و اون ورم می کرد… اون وقت این سیاوش!… البته همین نزدیکی الانمون هم از سیاوش بعیده!

نگاهی به صورتش کردم… باز هم گحرکت کرده بود… با خودم اندیشیدم که چه قدر دلبسته شدن چیز عجیبی است… من هیچ چیزی از سیاوش نمی اطلاع داشتم… نمی اطلاع داشتم چه قدر به مذهب پاینبد است، مادر و پدرش چی کاره هسسریع، تحصلیلاتش چه قدر است… حتی دقیقا نمی اطلاع داشتم وظایفش به عنوان یک پلیس چی هست… با این حال ازش خوشم می آمد… برایم عجیب بود… اولین باری بود که همچین حسی را تجربه می کردم…. من علیرضا را با آن همه محبت و عشقی که بهم ابراز می کرد ول کرده بودم و به آدمی خشک و جدی مثل سیاوش چسبیده بودم. علیرضا هیچ ترسی از ابراز کردن احساسات عمیقش نداشت… مهربانی و گذشتی که نسبت به من داشت مثال زدنی بود… همه ی اینها مانع از این می شد که ازش متنفر باشم. شاید اگر من هم علیرضا را مثل شهرزاد، رعنا و طاهره می شناختم ازش بدم می وارد شد اما انگار علیرضای آنها مال یک سیاره ی دیگر بود… با این حال من او را ترک کرده بودم… می خبر داشتم اگر به فرض محال سیاوش از من خوشش هم بیاید هیچ وقت مثل علیرضا آن همه احساسات به خرج نمی دهد… من فقط سیاوش را در حد یک مرد سیاهپوش که همواره سربه زنگاه می رسد می شناختم… به وضوح می متوجه شدم که اخلاق خوبی ندارد… می خبر داشتم تا حدودی بداخلاق است و همواره سرد و خشک به نظر می رسد… اما انگار همین ها من را جذب او کرده بود.

به طرز مسخره ای در آن شرایط مسرور و هیجان زده بودم… داشتم آزاد می شدم… داشتم به منزل برمی گشتم… پیش خانواده ام… جایی که در آرامش می توانستم به زیستن تکراری و پر از حسرت و آرزوی قبلیم ادامه دهم… هر چند که فکر عماد و ساقی اذیتم می کرد… می اطلاع داشتم با آن اتفاقاتی که افتاده بود دیگر نمی توانستم زندگی قبلیم را ادامه بدهم… هیچ وقت دیگر مثل قبل نمی شدم. از طرف دیگر به طرز خجالت آوری شاد بودم که کف دستم دور گردن سیاوش است… چه قدر بدبخت بودم که دلم را به این موضوع خوش کرده بودم… آدم چشم و گوش بسته نبودم اما از این که چفت سیاوش باشم لذت می بردم… .

توی ذهنم داشتم رویاپردازی می کردم… توی خیالم نود درجه چرخیدم و او را بغل کردم اما حتی توی ذهنم هم از عکس العمل او وحشت کردم… سریع آن وسوسه و فکر مسخره را از ذهنم بیرون کردم… آهسته ریز خندیدم… آخ چه حالی می داد اگر این کار را می کردم! سیاوش با تعجب بهم خیره شد و اضافه کرد:

به چی داری می خندی؟

خنده ام را خوردم و مظلومانه بیان کردم:

هیچی!

سیاوش با لحن بدی اضافه کرد:

مثل این که بسیار بهت خوش گذشته.

قبل از این که جلوی دهانم را بگیرم بی اختیار گفتم:

نه! الان داره بهم خوش می گذره.

سیاوش یک لحظه با تعجب نگاهم کرد. بعد دوزاریش افتاد… کف دستم را از دور گردنش باز کرد و چشم غره ای بهم راهی شد. سرعتش را بیشتر کرد و زیرلب چیزی بیان کرد که نگوش دادم. من که خنده ام گحرکت کرده بود اضافه کردم:

چی شد؟

سیاوش سرش را به طرفم چرخاند و بیان کرد:

کم کم داشتم فکر می کردم که در موردت زود قضاوت کردم و از اون جور دخترها نیستی ولی بلافاصله متوجه اشتباهم شدم.

قد بلند خندیدم و گفتم:

عین دخترهای چهارده ساله می مونی که تا یه پسر بهشون چشمک می زنه چشم غره می رن و تند سریع راه می رن و از پسره دور می شن.

سیاوش که به زور جلوی خنده اش را گرفته بود رویش را برگرداند. خراب کاریم را جمع کردم و بیان کردم:

سیاوش! من نمی تونم این طوری جاده بیام… بابا شوخی کردم! تمایل داشتم اذیتت کنم… متوجه شدم معذبی که دستم دور گردنته بیان کردم یه کم سر به سرت بذارم.

سیاوش توقف کرد و اضافه کرد:

دیگه از این شوخی ها بی مزه نکن! من اصلا از این دخترهای سبک خوشم نمی یاد.

دوباره به جاده افتاد. من کمی دنبالش لنگ زدم. در قلب اضافه کردم:

عجب غلطی کردم! حالا باید خودم تنهایی برم.

سیاوش هم دیگر بهم کمک نکرد. عاشق شدم خم شوم و یک سنگ ریزه بردارم و محکم به پشتش بزنم ولی به هر حال او سیاوش بود! نمی شد از این کارها باهاش کرد… .

بعد از یک دقیقه راه کوهستانی به پایان رسید و به یک جاده شوسه ای رسیدیم. زانتیای سیاوش را که دیدم بی اختیار لبخند زدم… بالاخره آن راه هم به پایان رسیده بود. در را باز کردم و سوار ماشین شدم. سیاوش سوار شد و به جاده افتادیم… یک لحظه قلبم گحرکت کرد… وقتی به خانه می رسیدیم سیاوش باید دنبال ماموریتش می راهی شد… سرم را به شیشه تکیه دادم و با خودم در ذهنش گذراندم:

ای کاش نمی رسیدیم… ای کاش هنوز داشتیم راه می راهی شدیم… دردش به مشتاق دیداری برای سیاوش می ارزید!

نگاه هایم را بستم. به صوتی موتور ماشین گوش دادم. از سرعت زیاد ماشین لذت می بردم. خصوصا که بوی عطر خوب سیاوش هم در مشامم پیچیده بود… عطرش هم مثل خودش سرد بود. تبسم بی رمقی روی لبم جای گرفت… بوی عطرش بی نهایت برایم قلبپذیر بود. به آن شب بارانی فکر کردم… چه قدر سیاوش آن شامگاه بی نظیر شده بود. ای کاش همیشگی آن طور مهربان می ماند.

با صدای او از فکر و خیال بیرون آمدم:

حالت خوبه؟

نگاهش کردم و با سر جواب مثبت دادم. گفت:

سردت که نیست!

به‌آرامی اضافه کردم:

نه!

او دنده را عوض کرد و بیان کرد:

مضطرب نباش… فردا می برنت تهران… تا یه مدت باید تحت نظر باشی و نمی تونی خانواده ت رو ببینی ولی حداقلش اینه که جات امنه… شانس اوردی که سعید وقت نکرد تهدیدش رو عملی کنه. بعضی وقت ها با خودم فکر می کنم سعید از فرخ و علیرضا هم خطرناک تره.

جیزی نگفتم. خوابم می آمد اما دوست نداشتم آخرین لحظاتی که کنار سیاوش بودم را از کف دست بدهم. به زور خودم را بیدار نگه داشته بودم. به نظر می رسید سیاوش هیچ علاقه ای به باز کردن اخم هایش ندارد. عبوس و دلخور به نظر می رسید.

سرانجام رسیدیم. من عمیقا آزرده بودم. سرم را پایین انداختم و به دنبال سیاوش که خاموشی اختیار کرده بود به سمت خونه راهی شدم. آن جا یک ساختمان دو طبقه ی قدیمی و آجری بود. سیاوش با کلید در حیاط را باز کرد و وارد شدیم. از پله های سنگی و کوتاه بالا راهی شدیم و به طبقه ی دوم حرکت کردیم. از خستگی داشتم می مردم ولی مصمم بودم از آخرین لحظاتی که پیش سیاوش بودم استفاده کنم. نگاهی به سرتاسر منزل کردم. شاید در کل چهل متر هم نمی شد. فرش های کف دست بافت قدیمی کیپ هم انداخته شده بودند. در کل آن منزل یک اتاق بزرگ داشت که رو به رویش آشپزخونه بود. سمت چپش هم حمام و کف دستشویی قرار داشت. در کل فقط یک پنجره در آن خانه بود که با یک پرده ی توری و کثیف پوشانده شده بود. تخت با فاصله از پنجره قرار داشت و روی آن یک پتوی چرک و کثیف انداخته بودند. کنج اتاق دو تا پشتی بود و رو به رویش کرسی گذاشته بودند. من خواستم جست و خیز کنان به سمت کرسی بروم که به خاطر زانویم سکندری خوردم. صوتیی گوش دادم که تا به آن روزگار نمتوجه شده بودم… صوتی خنده ی سیاوش! با تعجب برگشتم و نگاهش کردم. لب هایش می خندید اما چشم هایش گحرکت کرده بود. من با دیدن خنده اش خوشحال و با دیدن دیده هایش غمگین شدم. او تبسم زد و گفت:

مواظب باش… نزدیک بود با مغز بخوری زمین.

منم لبخند زدم و آرام اظهار کردم:

حواسم به زانوم نبود.

سوئی شرتم را در آوردم و روی زمین نشستم. به پشتی تکیه دادم و سرم را پایین انداختم. سیاوش کتش را در آورد و روی تخت انداخت. به سمت آشپزمنزل رفت. بعد از چند دقیقه برگشت. یک لیوان آب به کف دستم داد و اضافه کرد:

کتری رو گذاشتم روی گاز پیکنیکی. یادت نره ورش داری.

سر تکان دادم. او از زیر تخت یک کیف بیرون کشید و کنارم گذاشت. اظهار کرد:

این جا یه سری باند و بتادین و ایناست. اگه احتیاج داشتی ازش استفاده کن.

پوزخندی زدم و اضافه کردم:

چه جای تمیزی هم گذاشته بودیش… دلنشین الان بهداشتی و تمیزه.

سیاوش چیزی نگفت. از جیب کتش موبایلش را در آورد. روی تخت نشست و گوشی را دم گوشش گذاشت. من به زور نگاه هایم را کنترل می کردم… نمی تمایل داشتم بهش زل بزنم اما نمی توانستم نسبت به حضورش هم بی تفاوت باشم. با صوتی آهسته صحبت می کرد و من درست نمی شنیدم که چی می گوید. فقط یک قسمت را به وضوح گوش دادم:

خانوم حقی اینجاست… می دونم… باید چی کار می کردم؟ … نمی تونستم… مشکلی پیش نمی یاد… مطمئنم… .

دیده هایم را از خستگی بستم. حوصله ی گوش کردن به تلفن هایش را نداشتم. بعد از این که احساس کردم تلفنش تمام شد نگاه هایم را باز کردم. او گوشی موبایل را روی پاتختی گذاشت. از جیب داخلی کتش اسلحه ای بیرون آورد و خشابش را چک کرد. کتش را پوشید و اسلحه را بار دیگر توی جیب گذاشت. یک لحظه مردد به من که به زور داشتم بغضم را فرو می دادم نگاه کرد. گامی به سمتم برداشت و اضافه کرد:

پارلا… می خوام یه چیزی بهت بگم… بابت هر بلایی که سرت اومد متاسفم… نباید می ذاشتم علیرضا این قدر بهت نزدیک شه.

به نگاه هایش نگاه کردم که از همیشه دلگیر تر بود. سر تکان دادم. اصلا او را مقصر نمی خبر داشتم… حتی برای ثانیه ای به این موضوع فکر نکرده بودم که اوبه خاطر گرفتاری های من مقصر است. با دلخوری نگاهش کردم و بیان کردم:

سیاوش… کی برمی گردی؟

سیاوش سرش را پایین انداخت و بعد مکثی طولانی گفت:

یه هفته… .

نفس راحتی کشیدم. یک هفته مدت زیادی نبود. می توانستم تحملش کنم. سیاوش ادامه داد:

شایدم برنگردم…

قلبم در سینه فرو ریخت. دیده هایم را بستم. سرم را روی زانوی چپم گذاشتم. دیگر جلوی اشک هایم را نمی توانستم بگیرم. سیاوش آرام اضافه کرد:

خداحافظ… .

سرم را کشیده کردم. از پشت پرده ی اشک او را مشاهده کردم… در آن لباس های همواره سیاه… پشتش را بهم کرده بود و داشت می راهی شد. با صدایی گراهی شده اضافه کردم:

مراقب خودت باش… .

سیاوش برگشت… یکی از همان لبخندهای دلرباش را تحویلم داد و اظهار کرد:

توام همین طور… .

در را بست. صوتی قدم هایش را می متوجه شدم… هر لحظه ازم دورتر می شد… تا این که دیگر صدایی نمتوجه شدم. زیرلب اظهار کردم:

یعنی چی که شاید برنگردم؟ خدایا! نذار این آخرین لبخندی باشه که ازش می بینم… چرا باید یه همچین ماموریتی داشته باشه؟ چرا اون؟ چرا واقعا از این پرونده کنار نرفت؟… پس برای همین دلخور بود… برای همین گحرکت کرده بود… فکر می کنه شاید دیگه برنگرده… اگه بلایی سرش بیاد… نه! نمی خوام بهش فکر کنم… نمی خوام… اون برمی گرده… می دونم… ایمان دارم!

از جایم بلند شدم و روی تخت دراز کشیدم. اشک هایم را پاک کردم… از ضجه زدن بدم می رسید. طاق باز خوابیدم و در همان حال مانتویم را در آوردم. چشمم به پلیور علیرضا افتاد… تا حالا دیگر علیرضا درک کرده بود که من فرار کرده ام. نمی توانستم عکس العملش را حدس بزنم… در آن لحظه چندان اهمیتی هم برایم نداشت. سیاوش راهی شده بود و ممکن بود دیگر برنگردد. چه چیز دیگری در مقایسه با این موضوع می توانست مهم باشد؟

******

روزگار بعد نزدیک های ظهر بود که روی تخت قرار گرفتم و باند زانویم را عوض کردم. در دل بیان کردم:

ای کاش زودتر بریم تهران و من پام و به دکتر نشون بدم.

شلوارم را مرتب کردم. موهایم را بالای سرم جمع کردم. برای اامان بار در زندگیم از موهای بلند و پرپشتم خسته شده بودم. آرزو می کردم ای کاش کچل بودم. همان طور که غرغر می کردم به سمت آشپزخونه حرکت کردم و برای خودم یک لقمه بزرگ نان ( از نوع مانده!!) و پنیر گراهی شدم و خوردم. در آن چند وقت آن قدر نحیف شده بودم که زحمات چند ساله ام برای درست کردن یک هیکل زیبا و بی عیب و نقص، به باد راهی شده بود. خودم را روی تخت انداختم و مشغول جویدن لقمه ی بزرگ شدم. آن قدر بزرگ بود که به زور توی دهانم جا شده بود. در همین موقع موبایل سیاوش که روی پاتختی بود زنگ خورد. گوشی را برداشتم و به محض این که اسم (( یوسفی)) را خواندم دستپاچه شدم. لقمه را بدون این که درست و حسابی بجوم قورت دادم و جواب دادم:

بله؟

یوسفی: خانوم حقی؟

_ بله بفرمایید.

یوسفی: سرهنگ یوسفی هستم. خانوم ما فقط دو دقیقه با شما فاصله داریم. لطفا آماده ی حرکت باشید.

_ بله… بله… آماده می شم.

از جا پریدم. موبایل را برداشتم و توی جیب مانتویم گذاشتم. مانتو و سوئی شرتم را پوشیدم. شالم را سر کردم و آماده روی تخت جای گرفتم. بعد از چند دقیقه یک نفر در زد. در را باز کردم و چشمم به مردی افتاد که حدود پنجاه سال سن داشت. موهای جوگندمی کم پشتی داشت و موهای جلوی سرش ریخته بود. او که خوشامگاهختانه برخلاف سیاوش لحن پدرانه و مهربانی داشت گفت:

سرهنگ یوسفی هستم.

سلام کردم و به دو مردی که پشت سر سرهنگ ایستاده بودند چشم دوختم. یکی قد بلند بود و دیگری قد متوسطی داشت. هر دو موهای تیره ی کوتاه داشسریع و ریش گذاشته بودند. هر سه نفر لباس های مبقلب به تن داشسریع. من در خانه را بستم و موبایل سیاوش را تحویل سرهنگ دادم. از منزل خارج شدیم و به سمت یک پژو ۴۰۵ رفتیم. من و مرد قد کشیده پشت قرار گرفتیم. به مسیر افتادیم… هرچه قدر در وجود خودم کندوکاو می کردم می دیدم که احساس خاصی ندارم. انگار حرف های آخر سیاوش شوکه ام کرده بود. سرهنگ سرش را به طرف من خم کرد و اظهار کرد:

ما شما رو می بریم به نزدیک ترین کلانتری… اول باید به یک سری سوالات پاسخ بدید… جواب این سوال ها به‌شدت مهمه… اگه نه با اامان هواپیما می فرستادمتون.

سر تکان دادم و بیان کردم:

متوجه ام… کی می تونم خانواده م رو ببینم؟

سرهنگ با همان لحن ساکتش بخشش بیان کرد:

ان شاءا… به زودی.

جوابش قانعم نکرد اما حداقل لحنش بهتر از سیاوش بود. برای همین جویا شدم:

دوستم چطور؟ ساقی اردکانی! از وضعیتش اطلاع دارید؟

سرهنگ دستی به ریشش کشید و بیان کرد:

خانوم اردکانی… بله اطلاع دارم.

با عجله سؤال کردم:

زنده ست؟

سرهنگ گفت:

بله… هرچند که من اطلاع دقیقی از وضعیتشون ندارم.

در دل گفتم:

باز خدا رو شکر که زنده ست… وای خدایا شکرت! اگه اون مرده بود من باید چی کار می کردم؟

تبسمی به لبم جای گرفت… نور امید به دلم تابیده شده بود. با شادی جویا شدم:

مارال چطور؟

فقط نیم رخ سرهنگ را می دیدم. با این حال احساس کردم تبسم زد و گفت:

دوست زرنگی دارید… برای ما هم جای تعجبه که چطور تونست فرار کنه. دلواپسش نباشید. ما نهایت تلاشمون رو برای محافظت ازش می کنیم.

نفس راحتی کشیدم و در قلب گفتم:

امیدوارم محافظت از مارال مثل محافظت از من نباشه… .

در همین موقع موبایل مردی که راننده بود زنگ زد. من تمایل داشتم در مورد خانواده ام از سرهنگ سوال بپرسم که متوجه شدم شش دانگ حواس سرهنگ به مکالمه ی راننده است. من ساکت ماندم. راننده رو به سرهنگ کرد و گفت:

یه مشکلی پیش اومده… سروان پاک نژاد بود… می بیان کرد ظاهرا ردیاب از کار افتاده.

سرهنگ و مرد قدقد بلند از جا پریدند. سرهنگ با تعجب بیان کرد:

چطور ممکنه؟

من که در جریان نبودم هم یک جورایی دچار استرس شدم. هر سه نفر برخلاف چند دقیقه پیش که آرام بودند، وحشت زده به نظر می رسیدند. مرد قدبلند بیان کرد:

امکانش هست… ممکنه به خاطر ضربه ی شمتوجه شد یا خونریزی از کار افتاده باشه… شایدم نقص خود دستگاه باشه.

سرهنگ کف دستی به صورتش کشید و چیزی نگفت. در قلب گفتم:

خدا کنه این ماجرا ربطی به سیاوش نداشته باشه.

به چهره ی ماموری که با فاصله از من جای گرفته بود خیره شدم. مضطرب به نظر می رسید. بعد از چند دقیقه تحمل آن جو سنگین سرهنگ گفت:

دور بزن… برمی گردیم.

راننده با تعجب اضافه کرد:

برگردیم؟ ولی… .

سرهنگ سر تکان داد و با جدیت اضافه کرد:

نمی تونیم روی جون افلاکی ریسک کنیم.

افلاکی؟… افلاکی! سیاوش!… دلم در سینه فرو ریخت. احساس کردم فشارم پایین افتاد. آب دهانم را قورت دادم و دست هایم را به هم فشردم. دمای بدنم هر لحظه پایین تر می وارد شد… سیاوش… نه! خدا خدا می کردم که مرد قدقد بلند صدای بلند ضربان دلم را نشنود. لبم را گزیدم و سعی کردم چیزی از آن حال و احوال بدم را بروزگار ندهم. راننده اضافه کرد:

اما خانوم حقی رو باید برگردونیم تهران… .

سرهنگ برگشت و نگاهی عجیب بهم کرد و خطاب به مرد راننده اضافه کرد:

شاید به کمک ایشون احتیاج داشته باشیم.

در قلب اضافه کردم:

وای نه!… مجدداً باید چه نقشه ای رو پیاده کنم؟

وارد خانه شدیم. من روی تخت نشستم. دست هایم را در هم قلاب کردم. دلم در دهانم بود. سرهنگ به دیواری که کنار پنجره بود تکیه داد و بیان کرد:

خانوم یه چیزی ازت می پرسم… قلبم می خواد رک بهم جواب بدی.

به تکان دادن سرم اکتفا کردم. سرهنگ اظهار کرد:

سیاوش چند بار به موقع سر رسیده و کمکت کرده؟

دوست نداشتم حرف بزنم. می وحشت کردم لرزش آوایم من را پیش سرهنگ لو بدهد. نمی خواستم بفهمد که بغض کرده ام. لب هایم را بهم فشردم ولی سرهنگ منتظر نگاهم می کرد. با صوتی به‌آرامی ای اضافه کردم:

بسیار!

سرم را پایین انداختم. سرهنگ اضافه کرد:

وقتی سیاوش پیشم اومد و ایده ش رو بهم بیان کرد دوست نداشتم با کارش موافقت کنم… می بیان کرد که می خواد از طریق دوست جمشاهده کرد علیرضا به علیرضا نزدیک بشه و از طریق علیرضا به فرخ… نقشه ی بدی به نظر نمی رسید. همه ی اون چیزی که از فرخ می دونستیم این بود که حاضر برای پسرش هر کاری بکنه. این که اونو از خودش دور نگه می داشت نشون دهنده ی خیلی چیزها بود… نشون دهنده ی محبتش به پسرش بود. به نظرم نقشه ی بدی نمی یومد اما نمی شد به هرکسی اعتماد کنیم و ماجرا رو برایش تعریف کنیم. برای همین سیاوش یه مدت شما رو زیر نظر گحرکت کرد… خانوم بسیار رک بهتون بگم… کسایی مثل شما با پلیس ها ارتباط خوبی ندارند. من بعید می دونستم این کار رو قبول کنید. از طرف دیگه فکر می کردم که نمی شه بهتون اعتماد کرد… با این حال سیاوش معتقد بود که می تونیم روی شما حساب کنیم. راستش توی این پرونده حرف سیاوش برای من از حرف هرکس دیگه ای مهمتره… هم به خاطر شناختی که خودم از سیاوش دارم… هم به خاطر شناختی که سیاوش از علیرضا داره.

اخم کردم… در دل اظهار کردم:

شناختی که سیاوش از علیرضا داره؟ مگه سیاوش و علیرضا چه قدر همدیگه رو می شناسن؟

سرهنگ ادامه داد:

یه مشکل بزرگی که داشتیم این بود که نمی میل داشتیم کل ماجرای فرخ رو برای شما تعریف کنیم… این یه ماموریت محرمانه بود. البته این مشکل خیلی ساده حل شد… سیاوش استعدادهای خاص و به دردبخوری داره. توانایی های خاصی توی پنهان کردن حقیقت داره… این مهمترین ویژگی برای یه مامور مخفیه.

سرهنگ تبسم زد و من بی اختیار سرم را کشیده کردم. یادم رسید که سیاوش چطور ماجرای شهرزاد را با جزئیات برایم تعریف کرده بود. در آن لحظه به مغزم هم خطور نکرده بود که ممکن است این موضوع کل ماجرا نباشد… سرهنگ راست می بیان کرد. سیاوش یک کلمه دروغ ناظهار کرده نبود… فقط کل ماجرا را با مهارت مخفی کرده بود.

سرهنگ اضافه کرد:

هرچند که معتقدم کارتون درست نبود که بدون در جریان قرار دادن سیاوش دوستتون رو وارد ماجرا کرمتوجه شد و نقشتون و به تنهایی اجرا کرمشاهده کرد… خانوم! وقتی کسی رو وارد یه ماجرای این تیپی می کنید مستقیما بابت عواقبی که در انتظار اون آدم هستش مسئولید… با این حال برخلاف انتظار من به‌شدت خوب تونستید نقشتون رو اجرا کنید… خیلی خوب!… من واقعا شجاعت و هوشتون رو تحسین می کنم. این که دختری معماما مثل شما بدون هیچ آموزشی بتونه این قدر خوب به خودش مسلط بشه و کار رو پیش ببره بسیار معنی می ده… توی تمام این سال ها بسیار وقت ها شاهد ماموریت هایی بودم که توی اون از مردم عادی استفاده شد… توی اکثر مواقع کار در سطح خیلی پایینی پیش حرکت کرد. می دونم آخرش موفق نشدید مدرکی به کف دست بیارید ولی تلاشتون توی این زمینه واقعا ستودنی بود… واقعا!

در دل اضافه کردم:

خب خر شدم! بگو چی کار باید بکنم!

سرهنگ آهی کشید و بعد از مکثی طولانی سرش را بلند کرد و اظهار کرد:

ولی من هنوز معتقدم نباید شما رو وارد این جریان می کردیم… به دو دلیل… یکی احساس علیرضا به شما بود که ما واقعا نتونسته بودیم پیش بینیش کنیم. هرچیزی رو پیش بینی کرده بودیم و برای هر حرکتی آماده بودیم به جز این که علیرضا بخواد شما رو هم با خودش ببره… راستش منتظر چیزهای دیگه ای بودیم… به گوشمون رسیده بود که فرخ به شدت مخالف ادامه ی ارتباط شما و علیرضاست… اون می میل داشت هر جوری که هست علیرضا رو خارج کنه. مطمئنا به عنوان یه پدر شناخت بیشتری به احساسات علیرضا داشت تا ما… می دونست عمق احساسات پسرش به شما چه قدره… برای همین می تمایل داشت براتون دردسر ایجاد کنه تا بتونه پسرش رو از ایران خارج کنه. خوشبختانه یا متاسفانه علیرضا پسر باهوشیه. نمی دونم چطور اما تونست متوجه نیت فرخ بشه و به موقع پدرش رو از این کار منصرف کرد… نتیجه اش هم شد این که الان شما اینجا هستید.

سر تکان دادم و بیان کردم:

و دلیل دیگه ش چی بود؟

به نگاه های سرهنگ زل زدم. به نظر می رسید که دارد ماجرا را سبک و سنگین می کند. بعد از مکثی یک دقیقه ای اظهار کرد:

دلیل دومش سیاوش بود… اون نمی تونست نسبت به شما بی تفاوت باشه.

قلبم در سینه فرو ریخت… منظور سرهنگ چی بود؟ ای کاش منظورش آن چیزی بود که من فکر می کردم… ای کاش این موضوع نشان دهنده ی این بود که سیاوش هم همان احساسی را به من دارد که من به او دارم… در این صورت… حرکت کردار سرد و خشکش چه مفهومی داشت؟

سرهنگ کنار کرسی ایستاد و اظهار کرد:

خیلی جاها سیاوش در حد یه مامور حرفیه ای عمل نکرد… خودتون هم می دونید… بعضی وقت ها سیاوش دقیقا همون جاهایی خودش رو به شما نشون می داد که نباید… حتی این موضوع باعث شد یه بار علیرضا اونو ببینه. نمی دونم سیاوش برای این کارهاش چه قلبیلی داره… راستش… .

سرهنگ ریز خندید و ادامه داد:

توانایی های سیاوش بعضی وقت ها می تونه جنبه ی منفی پیدا کنه… اون دلیل های به‌شدت مختلفی برام اورده که واقعا قانع کننده بودن… اگر سیاوش رو نمی شناختم فکر می کردم واقعا دلیلش همینه ولی متاسفانه من و سیاوش چند ساله که هم کاریم. من سیاوش رو از زمان نوجونیش می شناسم. می دونم که قلبیل واقعیش برای همواره پیش خودش می مونه… هیچ کس نمی تونه ازش حرف بکشه… اما این دلیل هرچی که باشه، عکس العمل های غیرحرفه ای سیاوش رو به حساب مسئولیت پذیریش هم می تونیم بذاریم. به هر حال اون بود که شما رو وارد این ماجرا کرد… شاید به همین قلبیل بود که سیاوش خلاف کف دستورات عمل کرد و شما رو زودتر از اون چیزی که در نظر داشتیم از علیرضا جدا کرد… .

با تعجب به سرهنگ چشم دوختم. او سر تکان داد و گفت:

بله… سیاوش در یک حرکت خودسرانه و با ریسک به‌شدت بالا دیروز شما رو از اون جا خارج کرد.

سرم را پایین انداختم. دیگر احساسم به سیاوش فقط یک علاقه ی ساده نبود… احساس دین می کردم… شاید اخم کردن هایش آزارم می داد ولی این موضوع اهمیتی نداشت. این مهم بود که سیاوش همواره مراقبم بود.

سرم را بلند کردم و اضافه کردم:

شما هم یه مقدار از استعداد سیاوش رو دارید… در مورد خیلی چیزها صحبت کردید اما در مورد اون چیزهایی که من می خوام بدونم یا باید بدونم چیزی نبیان کردید.

سرهنگ سرش را به نشانه ی تایید تکان داد و با همان لحن پدرانه و آرامش بخشش اظهار کرد:

درسته… ولی من چیزهایی رو بهتون اظهار کردم که حقتون بود بدونید.

اظهار کردم:

یعنی هنوز قرار نیست بفهمم فرخ چی کاره ست؟

سرهنگ نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:

اول ماجرا چیزی بهتون نبیان کردیم زیرا مطمئن نبودیم که باید بهتون اعتماد کنیم یا نه… الان می دونیم که شما کاملا قابل اعتمادید اما مشکل محرمانه بودن این اطلاعاته.

صبرم را از کف دست دادم. پوفی کردم و اضافه کردم:

چرا من نباید در جریان باشم؟ من وسط این ماجرا بودم. به‌شدت از آدم های فرخ رو مشاهده کردم. تا وسط مسیر باهاشون هممسیر بودم و قرار بود من و مستقیما با علیرضا ببرن پیش فرخ… من کاری به محرمانه بودن و نبودن این اطلاعات ندارم. فکر می کنم… یعنی معتقدم که این حقمه بدونم کی بوده که تا یه هفته پیش می تمایل داشته کلکم رو بکنه.

سرهنگ کف دستی به ریشش کشید. به نظر می رسید که دارد فکر می کند. من دوباره دست هایم را در هم قلاب کردم و با خودم اندیشیدم که اصلا کارم مودبانه نبود… نباید با آن لحن با سرهنگ صحبت می کردم. سرهنگ به دیوار تکیه داد و بیان کرد:

نمی تونم خیلی در جریان بذارمت… فقط یه سری اطلاعات کلی بهت می دم.

او نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

متوجه شدی که سعید نقطه ی اشتراک چند تا از گروه هایی هست که با فرخ کار می کنند؟

اضافه کردم:

سیاوش در موردش بهم بیان کرد.

سرهنگ گفت:

فرخ هم علاوه بر اهمیت نقش خودش به عنوان یه مجرم، نقطه ی مشترک یه سری باندهای دیگه مثل باند قاچاق مواد مخدر و حتی قاچاق انسانه… گرفتن فرخ برای ما اهمیت بیشتری داره تا گحرکت کردن رئیس اون باندها… فرخ با باندهای مختلفی کار می کنه. اگه بخوام دقیق تر در موردش توضیح بدم باید بگم که باندهای مختلف از آدم ها و ارتباطات فرخ به دو منظور استفاده می کنند. یه استفادشون اینه که از مسیرهایی که فرخ و آدم هاش شناسایی می کنن به عنوان راه های مطمئن برای قاچاق استفاده کنند… بیشتر این مسیرها رو مامورهای نیروی انتظامی شناسایی کردن… همون طور که دیدی این مسیری که شما داشتید ازش برای خارج شدن از کشور استفاده می کرمشاهده کرد لو رفت اما فرخ یه کار خیلی مهم دیگه هم انجام می ده… این اون چیزی که به خاطرش داریم به خودمون این همه زحمت می دیم. راستش یه سری باندهای قاچاق به فرخ توی این زمینه خیلی میدون دادن و باعث شدن اون بسیار پیشحرکت کرد کنه… به‌شدت ها توی این زمینه حمایتش می کنند… خودت باید با متوجه شدن اون اتفاقاتی که برایت افتاد و شناختن روحیات سعید کمالی به این نتیجه رسیده باشی… بذار این طوری بهت بگم که فرخ مامور از بین بردن کسایی هستش که توی شناسایی باندها پیشراهی شد خوبی پیدا می کنند… مثل مامورهای پلیس… مثل وکیل های کارکشته… .

گیج شده بودم. جویا شدم:

یعنی چی؟ متوجه نمی شم.

سرهنگ گفت:

مثلا فرخ متوجه می شه که من دنبال پرونده اش هستم… برام مامور می ذاره و یا به روش های خودش تهمشاهده کردم می کنه… یا ازم اطلاعات می کشه… یا این که… خب… شایدم من و بکشه… البته معمولا جاده های بهتر از آدم کشتن برای اهدافش پیدا می کنه. نقشش توی این زمینه سال هاست که داره هر روزگار کمرنگ و کمرنگ تر می شه. نیروهایش دستگیر می شن… مسیرهایش شناسایی می شن… بسیار طول نمی کشه باندش به شدت ضعیف می شه و در واقع همون هایی که یه روز بهش قدرت دادن این قدرت رو ازش می گیرن. به هر حال اون پل ارتباطی خوبی هستش برای شناسایی بقیه ی باندها… الان یه موقعیت استثنایی برای دستگیری فرخ داریم. شنیدیم که نزدیک مرزهای ایرانه… دقیقا نتونستیم ردش رو بگیریم… شایدم حتی توی خود ایران باشه. دنبال یه سری سوراخ سنبه می گرده که بتونه یه مسیر دیگه درست کنه. الان بهترین فرصت برای گحرکت کردنشه… می دونیم که علیرضا هم مستقیما داره می ره پیشش. داستان همینه خانوم.

شانه بالا انداختم و بیان کردم:

فکر می کردم فرخ هم باید مثل علیرضا خیلی باهوش و زرنگ باشه.

سرهنگ سرش را به نشانه ی تایید تکان داد و بیان کرد:

فرخ شباهت های زیادی به پسرش داره. مطمئنا حالت های عصبی علیرضا رو مشاهده کردی… شاید باورت نشه اما فرخ دقیقا به خاطر همین بیماری روانی از دانشکده ی نظامی اخراج شد… درسته! فرخ یه زمانی قرار بود همکار من بشه.

سرهنگ تبسم زد و من با شبیان کردی نگاهش کردم. او ادامه داد:

فرخ رو کف دست کم نگیر. هیچ کس تا حالا نفهمیده اون چطوری می تونه همچین راه ها و مسیرهایی رو درست کنه. کارش توی حیطه ی خودش بی نظیره. البته کیفیت کارش چند ساله که پایین اومده… شاید دیگه داره پیر می شه. به هر حال یادت باشه خانوم که خورشید همیشگی پشت ابر نمی مونه. آدم های ظالم و مجرم همیشگی زودتر از اون چیزی که انتظارش رو دارند شکست می خورند.

نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:

سیاوش چطور؟ اون چه نقشی داشته که حالا توی دردسر افتاده؟

سرهنگ تکیه اش را از دیوار برداشت و بیان کرد:

رسیدیم به اصل مطلب… .

از شدت هیجان سیخ سر جایم جای گرفتم. سرهنگ کف دست به سینه زد و اضافه کرد:

در مورد فرخ بهت گفتم که به روش های خودش از کسایی که براش زنگ خطر به حساب می یان اطلاعات بیرون می کشه… راستش ما از این خصوصیت استفاده کردیم که بهش نزدیک بشیم. می تونی حدس بزنی که از چی حرف می زنم؟

آن قدر هیجان زده بودم که مغزم اصلا کار نمی کرد. بدون لحظه ای فکر کردن سرم را به نشانه ی نفی تکان دادم. سرهنگ لبخند تلخی زد و اظهار کرد:

فرخ مدت هاست که می دونه مامورهای ما به شدت دنبال دستگیریش هستن. اطلاعات به درد بخوری هم احتمالا داره… می دونه که علیرضا توی ایران برای خودش دردسر درست کرده… می دونه که علیرضا بزرگ ترین نقطه ی ضعفشه… علیرضا مدت هاست که به سیاوش مشکوکه. به هر حال سیاوش رو از نزدیکان شهرزاد می دونه… بعد هم یه دفعه سیاوش رو با شما دیده… می دونی! نیاز به هوش زیادی نداره که آدم بفهمه سیاوش به احتمال زیاد می خواسته شما رو از ماجرا دور نگه داره… با این که می دونم شما نهایت تلاشتون رو کرمتوجه شد که ارتباط خودتون رو با سیاوش طور دیگه ای نشون بدید اما فرخ مثل علیرضا گحرکت کردار عشق و عاشقی نشده و منطقی تر از علیرضا برخورد می کنه.

در دل تکرار کردم:

گحرکت کردار محبت و عاشقی!

یک دفعه ذهنم روشن شد. یاد آن خونه تار عنکبوت بسته ی توی شهرک غرب افتادم… وقتی توی اتاق با علیرضا تنها بودم او چیزی در این زمینه بهم گفته بود. برای همین سر تکان دادم و اضافه کردم:

درسته… علیرضا به من گفته بود که وقتی شروع به گشتن با سیاوش کردی گور خودت و کندی… من بهش اضافه کردم که تو که می دونی من با سیاوش چه ارتباطی داشتم… علیرضا گفته بود که من اونو راضی کردم اما فرخ رو نه.

سرهنگ به نشانه ی تایید سر تکان داد و اظهار کرد:

فرخ از نزدیکی من و سیاوش خبر دار شده… می دونه که من دنبال پرونده ش هستم… می دونه که سیاوش هم یه جورایی دنبال کارهای علیرضاست… کار سختی نیست که ما دو نفر رو به هم ربط بده. این طوری بهتون بگم… فرخ واقعا مشتاقه که از سیاوش حرف بکشه. برای همین ما این موقعیت رو براش فراهم کردیم که به اون دسترسی پیدا کنه.

بی اختیار از جایم پریدم. با صدای بلندی گفتم:

یعنی چی؟

سرهنگ بیان کرد:

اگه همه چی درست پیش راهی شده باشه… اگه نقشمون عملی شده باشه… سیاوش الان پیش آدم های فرخ گروگانه.

لرزش محسوسی را در بدنم احساس کردم. پایم ضعف راهی شد و دوباره روی تخت قرار گرفتم. سرم را با دستم گرفتم… سیاوش چطور توانسته بود این ماموریت را قبول کند؟ علیرضا یک بار قسم خورده بود که او را می کشد… و سعید! کی مانع سعید می شد که سیاوش را نکشد؟

نگاه هایم پر از اشک شد. پس برای همین سیاوش آن قدر ناراحت و گحرکت کرده بود… ماموریتی که بهش داده بودند کم چیزی نبود… مگر او چند سالش بود؟ مگر چه قدر تجربه داشت؟ چند نوع ماموریت این تیپی انجام داده بود؟ حق داشت که گحرکت کرده باشد… مطمئنا به‌شدت مضطرب بود… یاد حرفش افتادم که بیان کرده بود (( شاید برنگردم… .)) یه بار دیگه به خودم لرزیدم. عاشق شدم سرهنگ برود و من یک قلب سیر گریه کنم… اگر می خواستم منصفانه قضاوت کنم با توجه به شرایط سیاوش قاعدتا باید به‌شدت سردتر از این حرف ها با من برخورد می کرد… با وجود آن همه مضطربی وقتی سکندری خورده بودم لبخند زده بود… .

سرم را نمی توانستم بالا بگیرم. فقط با آوای لرزانی اضافه کردم:

چطور همچین کاری کرمتوجه شد؟ علیرضا قسم خورده بود که سیاوش رو می کشه.

سرهنگ لبخند کمرنگی زد و گفت:

یادت باشه خانوم… نباید از من بخوای که در مورد رابطه ی علیرضا و سیاوش برات توضیح بدم. باید به سیاوش یا خود علیرضا اجازه بدی که هر وقت خودشون آمادگی داشتن این موضوع رو برایت روشن کنند اما من بهت اطمینان می دم که علیرضا هیچ وقت سیاوش رو نمی کشه… سیاوش هم همین طور… اون تمایل داشتار هر چیزی هم که باشه، مرگ علیرضا رو نمی خواد… این و بهت قول می دم.

با ناباوری به سرهنگ نگاه کردم و اضافه کردم:

علیرضا جلوی من این قسم رو خورد… من قیافه ش رو دیدم… واقعا… .

نتوانستم ادامه بدهم. نفسم بالا نمی آمد… حس خفگی داشتم. عجب بدبختی بزرگی است که دوست پسر آدم خلاف کار باشد… و بدبختی بزرگ تر این که آدم از یک پلیس… آن هم مامور مخفی! خوشش بیاید… .

با صوتی ضعیفی اضافه کردم:

ماجرای ردیاب چیه؟

سرهنگ اضافه کرد:

خب… علیرضا داره مستقیما می ره سمت فرخ… مطمئنا فرخ از گرفتن سیاوش نمی گذره… این یه فرصت استثنایی برای ردیابی بسیار از مسیرهای فرخه… از طرفی ما رو مستیقما به پایگاهش می رسونه.

من که بار دیگر گیج شده بودم بیان کردم:

یعنی یه ردیاب گذاشتین روش که پایگاه رو پیدا کنید؟… برای همین جونش رو به خطر انداختین؟ یعنی فقط برای ردیابی؟ نمی شد ردیاب رو بدین به من که یه جایی توی وسایل علیرضا جاسازیش کنم؟

سرهنگ ابرو بالا انداخت و اضافه کرد:

و اگه ردیاب رو پیداش می کردن چی؟ خانوم آدم های فرخ شاید به‌شدت باسواد به نظر نرسن اما حرفه این. خیلی بهتر از اون چیزی که بتونید تصورش رو بکنید توی شناسایی این چیزها مهارت دارن… ظاهرا در جریان از بین راهی شدن دو تا از ماشین های آدم های فرخ هستید… وسایل توی ماشین های چی شد؟ ولش کردن… مگه نه؟

من کف دستم را در هوا تکان دادم و گفتم:

ردیاب رو کجا گذاشتید؟ همون جوری رو علیرضا می ذاشتیدش.

سرهنگ تبسم زد و گفت:

ردیاب توی گوش سیاوشه… چه جوری می خواید بذاریدش روی علیرضا؟ می تونم بپرسم؟

سعی کردم لبخند مسخره ای که روی لبش بود را نادیده بگیرم. پوفی کردم و با حرص اظهار کردم:

شما برای ردیابی و رسیدن به هدفاتون از چه چیزهایی که مایه نمی ذارید! جون یه آدم!

احساس کردم نفرتی که در گذشته از پلیس ها داشتم برگشت… دیگر از سرهنگ و آن لحن پدرانه اش خوشم نمی آمد. یاد حرف آن مامور قد بلند افتادم بودم که اظهار کرده بود ردیاب به خاطر ضربه یا خونریزی ممکن است خراب شده باشد… معلوم نبود چه بلایی سر سیاوش آورده بودند.

سعی کردم لرزش بدنم را متوقف کنم… آب دهانم را قورت دادم و سعی کردم به خودم مسلط باشم. سرهنگ با لحن آرام تری اظهار کرد:

مطمئنا هدفمون از به خطر انداختن جون سیاوش فقط به خاطر گذاشتن یه ردیاب نبود… ولی کاری که ما از شما می خوایم مربوط به این قسمته… اهمیت قسمت های دیگه بیشتره اما من نمی تونم در موردش با شما صحبت کنم… هم توی وقت الانمون نمی گنجه و هم مربوط به اطلاعاتی که شما نیاز دارید نیست.

در دل گفتم:

یه جورایی محترمانه بهم گفت فضاما نکنم… همون خفه شو ی خودمون!

نگرانی ام هر لحظه بیشتر می شد. از شدت استرس معده ام درد گرفته بود. اظهار کردم:

یعنی… شما دارید می گید که می ذارید سیاوش رو ببرن و… ازش حرف بکشن… با یه روش های شبیه شکنجه.

سرهنگ اظهار کرد:

خانم کار رو برای خودتون دردآور نکنید… مطمئن باشید سیاوش کاملا در ولینه ولی در صورتی که شما ردیاب جمشاهده کرد رو براش کار بذارید… .

شوکه شدم… با آوای بلندی گفتم:

من؟

سرهنگ سر تکان داد و بیان کرد:

بله… شما.

تازه داشت دوزاریم می افتاد. با صدای لرزانی بیان کردم:

یعنی باید برگردم؟ باید برگردم پیش علیرضا.

سرهنگ با سر جواب مثبت داد. یک قطره اشک از دیدهم پایین چکید… صدای علیرضا توی سرم پیچید:

آخه من اینجا پیش تو راحتم… راحتی که به جا و تخت نیست… مهم اینه که کی تو بغل آدم باشه… مهم اینه که یه عروسکی مثل تو پیشم باشه که هر وقت از خواب پا می شم یه بوسی یا یه نوازشیش بکنم.

یادم افتاد که سعید من را به مرگ تهمشاهده کرد کرده بود… اگر بر می گشتم باید بار دیگر سختی های فرار را کنار علیرضا تحمل می کردم… با این زانو درد دیگر نمی توانستم فرار کنم و خودم را از کف دستشان نجات دهم… دیگر سیاوشی هم نبود که من را نجات بدهد… .

سرهنگ بیان کرد:

من شما رو به این کار مجبور نمی کنم… ریسک این کار به‌شدت بالاست… شما حق انتخاب دارید.

به برگشتن به تهران اندیشیدم… یک لحظه احساس کردم انرژی گحرکت کردم… می توانستم برگردم… می توانستم پیش مادرم برگردم… می توانستم با خیال راحت و در جهانیی دور از امثال سعید و دار و دسته اش در مراسم تمایل داشتگاری الهه شرکت کنم… حتی قلبم برای سوهان و پودر و ژل تنگ شده بود… قلبم برای مارال و ساقی یک ذره شده بود. می توانستیم با هم دنبال شیطنت های سابقمان برویم… خیابان تجریش را متر کنیم و با رویای شیرین یک شاهزاده ی سوار بر اسب سفید حیات کنیم… اما… اگر برمی گشتم چطور می توانستم با فکر تنها گذاشتن سیاوش کنار بیایم؟ سیاوش من را خلاف دستورات از آن جا فرار داده بود… برای کمک کردن به من ریسک کرده بود و باعث شده بود فرخ و علیرضا به او مشکوک شوند… چطور می توانستم فراموش کنم که در آن شامگاه بارانی در اوج ناامیدی چترش را بالای سرم گرفت و توی لحظه ای که آرزوی مرگ می کردم دل گرمم کرده بود؟… چطور می توانستم جان او را به خطر بیندازم و بعد با خیال راحت حیات کنم؟… نه! من حق انتخاب نداشتم… اندیشیدن به همراهی کردن دار و کف دسته سعید برایم مثل مرگ می ماند… ولی تکلیف سیاوش چی می شد؟ گذشته از دینی که بهش احساس می کردم… چطور می توانستم با احساس خودم نسبت به او کنار بیایم؟ این فکرها رویای بازگشت به تهران را برایم زهر کرد… واقعیت این بود که زندگی من دیگر مثل قبل نمی شد.

سرم را کشیده کردم و اظهار کردم:

اگه… یه وقت… خدای نکرده… سیاوش مرده باشه… من باید چی کار کنم؟ اگه برگردم و ببینم که اون… این طوری شده تکلیف من چیه؟ شما خبردار می شید؟ من و نجات می دید؟

سرهنگ سر تکان داد و گفت:

همون طور که اظهار کردم این کار ریسک بزرگی داره. در این صورت شما باید ردیاب رو توی گوش خودتون بذارید… ما تمام این مدت شما رو دورادور تعقیب می کنیم… از همین امروز… از همین الان… وقتی احساس کردیم که به قدر کافی به مکان فرخ نزدیک شدیم، شما رو به هر قیمتی که شده خارج می کنیم. مضطرب نباشید.

من که درست و حسابی قانع نشده بودم اظهار کردم:

همین جوری می خواید سیاوش رو هم خارج کنید؟ این که حدس بزنید کی به پایگاه نزدیک شمشاهده کرد؟

سرهنگ گفت:

این که ردیاب توی گوش شما باشه با این که توی گوش سیاوش باشه فرق می کنه… عرض کردم… ماموریت سیاوش رو نمی تونیم به شما بگیم. اگه هم این یکی ردیاب خراب شد ماموریت ما کلا عوض می شه… اون وقت کل این گروه در حال سفر رو کف دستگیر می کنیم.

چیزی به ذهنم رسید و پرسیدم:

مگه از اول نمی خواستید علیرضا رو گیر بندازید و این طوری به فرخ کف دسترسی پیدا کنید؟ خب همین الان این کار رو بکنید.

سرهنگ اظهار کرد:

الان وضعیت و شرایط فرق می کنه… پس سیاست ما هم باید تغییر کنه. اگه وسط این مسافرت کف دستگیرشون کنیم فرخ متوجه هدفمون می شه و خودش رو نشون نمی ده ولی اگه اون موقع می تونستیم با مدارکی کاملا سوا از این مسافرت و مربوط به مسائل دیگه علیرضا رو بگیریم.

هر چه می گذشت جواب های سرهنگ به من کمتر قانع کننده به نظر می رسید. یاد نقشه ی مارال برای پیدا کردن مدارک افتادم… نقشه ی سرهنگ هم مثل نقشه ی مارال هول هولکی و پر از عیب و ایراد به نظر می رسید. با این که قلبم گواه بد می داد می اطلاع داشتم که باید این نقش را تقبل کنم… باید بر می گشتم… یک بار هم که شده من باید برای سیاوش یک قدم برمی داشتم.

بدون هیچ حرف دیگری به سمت سطل آشغال رفتم. باند قدیمی را از تویش بیرون آوردم. جلوی نگاه های متعجب سرهنگ پاچه ی شلوارم را بالا زدم و باند جمتوجه شد را با باند قدیمی عوض کردم. به سرهنگ اظهار کردم:

می شه یه چاقوی جیبی به من بمشاهده کرد؟