-نیازی به جبران نیست. هر کسی جای شما بود باز کمکش می کردم.
-بله ولی بازم لازم بود تشکر کنم. امیدوارم بتونم روزی جبران کنم.
-احتیاجی نیست!
با هم سوار ماشین شدیم. کلید انداخت و وارد خونه شدم. نگاهم به نهال افتاد.
چقدر دلم برای این دختر تنگ شده بود! اومد سمتم.
-واای چقدر دلتنگت بودم.
اخمی کرد.
-پس چرا احوالم و از امیریل نجویا شدی؟
آروم، طوری که داداشش نشنوه اضافه کردم:
-روم نشد!
-عیب نداره … اومدم چند روزگاری ببرمت خونمون.
-من و؟!
-اوهوم!
-اما من دارم بر می گردم.
اخمی کرد.
-غلط کردی … باید چند روزگار بیای؛ به من ربطی نداره! انقدر ازت برای مولین تعریف کردم که نمتوجه شده عاشقت شده. آقا امیریل، شما هم مامان گفته باید بیای!
-کی جرأت داره دستور مولین خانم رو رد کنه؟
نیش نهال باز شد. قرار شد با هم به خونه ی پدری امیریل بریم.
از لباسهایی که خریده بود یکی که از همه مناسب تر بود رو پوشیدم.
سوار ماشین امیریل شدیم. ماشین کنار خونه ای ویلائی نگه داشت.
با هم پیاده شدیم. کمی استرس داشتم. نهال اومد کنارم.
-چیه؟ مگه دارم به کشتارگاه می برمت؟! تو مامانمو نمتوجه شدی، انقدر مهربونه …
تبسمی برای تأیید حرفهاش زدم. وارد خونه شدیم.
خدمتکاری در رو باز کرد و به ترکی چیزی اظهار کرد.
زنی تقریباً هم سن خاله با چهره ای زیبا و آراسته اومد سمتمون. نهال با اشتیاق گفت:
-مامان دلبرم، اینم دیانه که ازش تعریف می کردم.
تمایل داشتم کف دست بدم که به گرمی بغلم کرد.
-سلام عزیزم، بهشدت خوش اومدی.
بغلش یه ملایمش خاصی داشت. خدمتکار برای پذیرایی اومد. امیریل با فاصله از ما روی مبل تک نفره ای نشسته بود.
-مامان، بابا کجاست؟
-تو جادهه … تو نمیخوای بیای شرکت پدرت کف دست تنهاست؟
-من که همون اول بهتون اضافه کردم؛ روحیات من به کارهای شلوغ و پر دردسر نمیخوره.
نهال لبخند زد.
-من موندم تو با این اخلاق شتابزدهت چطور نقاش شدی؟
-مگه به اخلاقه؟
-والا تا جائی که منم میدونم یه نقاش موهاش و دم اسبی می بنده، لباسهای ژولیده می پوشه و کلی حرفهای رمانتیک میزنه!
از حرفهای نهال خنده ام گراهی شده بود. امیریل نگاه گذرایی بهم انداخت.
لبم رو دندون گراهی شدم تا متوجه خنده ام نشه. رو کرد به نهال:
-اینی که تو میگی بیشتر شامگاهیهه یه شکست خورده ی عشقیه تا یه شاعر!
نهال سری تکون گفت یادم نبود یه شغل دیگه ام داری
با ورود پدرش همه کشیده شدیم. پدر نهال اصالتاً ترک بوده و توی یه سفر کاری عاشق مادر نهال شده.
بعد از کلی رفت و وارد شد با هم ازدواج کردن و برای حیات به ترکیه اومدن.
بالاخره روزگاری که قرار بود به ایران برگردم رسید. جز مدارکم هیچی همجادهم نبود.
نهال بغلم کرد. با صدایی که بغض داشت گفت:
-بهشدت قلبم برات تنگ میشه.
-دل منم، اما قول بده حتماً بیای ایران.
-بخاطر متوجه شدن توام شده حتماً میام.
رو به روی امیریل ایستادم. نگاهم رو به چهره ی آشناش دوختم. عجیب من و یاد احمدرضا می انداخت.
-ممنونم بابت کمک هاتون.
-کاری نکردم ولی فکر می کنم لازمه حتماً چند جلسه بری مشاوره.
-مشاوره؟
-بله البته اگه دلبسته شده باشی.
نهال: خوب چرا این مدت که ترکیه بود خودت باهاش انجام ندادی؟
-مگه …؟
نهال پرید وسط حرفم:
-بله، امیریل روانشناس بالینیه … ولی خوب متأسفانه چند ساله مطبش رو جمع کرده و تعداد محدودی رو تو خونه قبول می کنه.
پس اون دختری که اون روز اومد، برای مشاوره اومده بود! تبسمی زدم.
-حالا که نشد ولی شاید یه روزگار حرکت کردم برای مشاوره.
خداحافظی کردم و بعد از اعلام پروازم سوار هواپیما شدم.
نفسم رو بیرون دادم … استرس داشتم … پشت در ویلا از حرکت ایستادم … نگاهی به خونه انداختم.
نمیدونستم مونا بود یا نه! کف دستم روی زنگ رفت که ماشینی از کنارم رد شد و جلوی در خونه ی پارسا ایستاد.
کف دستم و از روی زنگ برداشتم. پارسا از ماشین پیاده شد.
با مشاهده کردنم تعجب کرد و اومد سمتم. تو دو قدمیم ایستاد.
-دیانه؟!!
-سلام. از …
نذاشت حرفم کامل بشه و صوتی سیلی که به صورتم خورد تو تاریکی کوچه منعکس شد.
صورتم سوخت. ناباور کف دستم و روی صورتم گذاشتم. صدای زنانه ای با ناز پارسا رو صدا کرد.
-تو کدوم گوری بودی؟ … اصلاً برای چی برگشتی؟ … هر قبرستونی بودی همونجا میموندی!
بغضم رو قورت دادم.
-تو حق نداری کف دست روی من کشیده کنی!
خم شد روی صورتم.
-تو حتی لیاقت همین سیلی رو هم نداشتی! معلوم نیست تا الان کجا بودی!
-به تو هیچ ربطی نداره!
عصبی کف دست کشید لای موهاش. دختری اومد سمتمون.
-چی شده پارسا؟ … این خانوم کیه؟!
-هیچی عزیزم!
نگاهم رو از هر دوشون گرفتم. دستم و روی زنگ گذاشتم.
پارسا هممسیر همون دختره رفتن. جای کف دستش هنوز می سوخت.
دیگه داشتم ناامید می شدم که در حیاط باز شد. مونا، بهارک به بغل جلوی در ظاهر شد.
-دیانه …!!
بغضم شکست و خودم رو پرت کردم توی آغوشش. مونا با صدای لرزونی گفت:
-احمق، تو کجا بودی؟
-بهت میگم، فقط بذار آروم بشم!
بهارک رو بغل کردم و روی مبل جای گرفتم. مونا رو به روم نشست.
-تو چرا به هیچ کس نگفته بودی که داری میری ترکیه؟ نمیدونی وقتی تلفنت رو دیگه جواب ندادی چه حالی شدم …
چند روزگار صبر کردم ولی هیچ خبری ازت نبود … مجبور شدم به پسرخاله ات زنگ بزنم. یک هفته هر دو در به در دنبالت بودیم ولی بی فایده بود!
کم کم همه متوجه شدن؛ وااای نمیدونی وقتی پارسا متوجه شد چیکار کرد!
-وای موناااا … اگر بدونی چی شد!
نگاههام پر از اشک شد. مونا اومد کنارم روی مبل قرار گرفت.
-آخه دختر حسابی، تو نمی گی ما دلواپست میشیم؟ نباید یه زنگ می زدی، … حداقل به من!
بغضم رو قورت دادم و تمام اتفاقاتی که افتاده بود رو برای مونا تعریف کردم. مونا محکم بغلم کرد.
-باورم نمی شه … اصلاً باورم نمی شه … دلخور نشی دیانه اما تو خودتم مقصری؛ آخه چطوری آدم می تونه به یه غریبه اعتماد کنه؟! ولی چطور یه آدم انقدر شبیه؟!
نگاهم رو به عکس احمدرضا دوختم.
-منم باورم نمی شه اما انگار احمدرضا بود فقط چند سال جوون تر.
-دیانه، تو از این همه یادگار سازی خسته نشدی؟ چرا به فکر زیستنت نیستی؟ چند سال دیگه قراره جوون بمونی؟
-میگی چیکار کنم؟
-ازدواج!
-چی؟
-چی نداره … تو متوجه نگاه اطرافیانت نمیشی؟
-نمی بینی چطور نگاهت می کنن؟
-من به نگاه اطرافیانم چیکار دارم؟
-من هر چی بگم باز تو حرف خودت رو می زنی!
-تو نمی فهمی مونا؛ من نمی تونم کسی رو جای احمدرضا بیارم … حتی نمیتونم تصورش رو بکنم …!
-اینا درست ولی می تونی یه گوشه از دلت رو به یه آدم تازه بدی … یه یکی که دلبسته شده باشه.
-بسیار خسته ام، عقلم فعلاً به هیچی قد نمی ده.
-بهتره استراحت کنی … فردا روز پر ماجراییه برات!
سری تکون دادم.
-واقعاً ازت ممنونم، این مدت مثل یه مادر از بهارک مراقبت کردی.
-باز خدا خیر به اون پسر خاله ات بده.
-آی آی … تو امشامگاه خیلی پسرخاله پسرخاله کردیا! خبراییه؟!
یهو گونه های مونا گل انداخت.
-مونا!!
-عه دیانه بگیر بخواب … چقدر حرف می زنی! من برم رختخواب بیارم.
لبخندی روی لبهام جای گرفت. پس یه خبرایی بود! صبح مونا خداحافظی کرد و حرکت کرد.
استرس داشتم. آماده شدم. حوصله ی ماشین نداشتم و به آژانس زنگ زدم.
ماشین کنار خونه ی خانوم جون نگهداشت. نگاهی به خونه انداختم.
روزگار ااما که وارد این خونه شده بودم رو یادم نمیره که چقدر آزرده بودم، حالا چند سال از اون روزگار میگذره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن