با اظطراب شدید،زنگ منزل را فشار دادم که در با صدای تیکی باز شد.
منزل قدیمی ولی به شدت دلربایی بود که حیاط بزرگی داشت و دوطرف آن پر بود از درخت و گل،میان آنها سنگفرش شده بود تا در منزل و دوطرف سنگفرش ها نورپردازی شده بود.
نزدیک در که شدم ،نیلوفر در را باز کرد و با تبسمی بزرگ سلام کرد ، سپس اضافه کرد:وااااای گل خریدی ،بهشدت خوش سلیقه ای ها….
با لبخندی کوچک تشکر کردم و نفس راحتی کشیدم که چیز بدی نگحرکت کرده ام.
مرا به داخل منزل راهنمایی کرد و پشت سر او وارد اتاق نشیمن شدم.
شلوغی بیش از حد آنجا و سروصدایی که توانایی تخریب خونه را داشت ،ترساندم.
می خواستم از حجم زیاد استرس زیر گریه زده و از آنجا فرار کنم.
نیلوفر مرا جلو کشید و با صدای کشیده اضافه کرد :دوستان ،یه دختر دلبر به جمع اضافه شده ، همه بهش سلام کنید..
همه به طرز عجیبی یک صدا سلام کردند و سپس خیره ام ماندند…..
یا دیده های گرد شده از تعجب و ترس به آن همه آدم خیره شدم و به سختی اضافه کردم :سلام،امیدوارم مزاحم نباشم….
یهو همه شروع به احوالپرسی کردند، طوری که نمی توانستم تشخیص دهم هرکدام چه میگویند….
نزدیک به ۷بچه آنجا بود که به طرز دیوانه کننده ای سرو صوت می کردند….
دلنشین حس کردم که دارم به غلط کردن می افتم.
آقای آذرمهر بزرگ نزدیک من شد و بیان کرد:نترس دخترم،یکم بگذره به این شلوغی عادت میکنی ،لطفا بیا بشین….
تشکر کردم و روی مبل تک نفره قرار گرفتم….
حال که توجه میکنم ،استاد در میان آنها نبود.
پس او کجا بود؟؟
من آمده بودم او را ببینم نه خانواده به شدت بزرگ و شلوغش را…….
همانگونه که در فکر بودم ،حس کردم موجودی کوچک به پایم چسبیده،به آن دختر بچه بامزه نگاه کردم که بیان کرد:خاله خاله میگم تو دوست دختر آریایی؟؟؟؟….هووووم؟؟
با دهانی باز به آن یک بند انگشت خیره ماندم که استاد از عالم غیب پیدا شد و جوابش را داد:کیانا،مگه من بهت نگفتم جاده نیفتی به خاله جمشاهده کرد بگی که دوست دختر منه یانه ؟؟؟
بچه تو چقدر نفهمی!!…..
خانمی که از استاد آذرمهر بزرگ تر بود از آن سمت سالن صوتیش وارد شد:داداش چطور دلت میاد به بچه من بگی نفهم!!!….
با اخم نگاه به خواهرش کرد و اظهار کرد:چراکه بچت مثل خودت از لحاظ ذهنی مشکل داره…..
من با ترس به آن دو خیره بودم که صوتی خنده جمع کشیده شد.
با تعجب با آنها چشم دوختم که استاد بیان کرد:چطوری ابریشمی؟…..هنوز که روی سایلنتی!!…
به احترام او کشیده شدم:سلام استاد حال شما خوبه؟…بهترید؟؟
او با بیخیالی همیشگی اظهار کرد:یه نگاه به پای چلاقم کن به نظرت حالم چطوره!!؟؟
به پای او که در گچ و هزاران باند بود نگاه کردم ،به آن عصا ها که زیر بغلش بود خیره شدم ،شرمنده و ناراحت اظهار کردم: ببخشید حواسم به پاتون نبود.امیدوارم زودتر خوب بشه استاد…..
او به صورت غمگینم خیره شد و با خنده ای که باعث شد همه نگاهی به ما کنند گفت:بچه تو که هنوز فرق جدی و شوخی رو نمیدونی…..نگاه قیافشو چطوری کرده…!!
یکی از خواهرهایش با بغض و دیدهانی بارانی گفت:قربونت برم داداش که بلاخره از ته قلبت ریز خندیدی……
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن