نحوه دانلود رمان ماه محتشم
معرفی رمان ماه محتشم :
رمان ماه محتشم به قلم مسروری موسوی، رمانی از قلب جامعه و بر اساس واقعیت است.
یک طایفهی بزرگ!
روایت دختری که هممسیر با خواهرش، ناف بریدهی پسرعموهایشان هستند؛
ولی او نمیماند و هرطوری که شده از آن روستا فرار میکند.
تا به جایی میرسد که میخواهند خواهرش را به زور به عقد در بیاورند.
به روستا میرود اما سر و کلهی مردی که ناف بریدهاش بود پیدا میشود.
پسر عمویش امیر محتشم خان سالار.
مردی زورگو و پرصلابت که هیچ رحمی ندارد و چیزی به اسم دل در وجودش نیست.
هرچقدر که از سرنوشت فرار میکند؛ باز این دو به اجبار به عقد هم در میآیند و…
مقدمه رمان ماه محتشم :
با چه میتوان
دلدادگی را به بند کشید؟
با کدام بوسه؟باکدام لب؟
در کدام لحظه؟در کدام شامگاه؟
با کدام بال میتوان
از زوال روزگارها و سوزها گریخت؟
با کدام کف دست میتوان
عشق را به بند جاودان کشید؟
با کدام کف دست؟
خلاصه رمان ماه محتشم :
رمان ماه محتشم به قلم مسروری موسوی، داستان زیستن یک طایفهی بزرگ است.
روایت دو دختر که ناف بریدهی پسرعموهایشان هسسریع و اجباری که این وسط شکل میگیرد….
مقداری از متن رمان ماه محتشم :
-تو اینطوری فکر کن! من اون چیزی که باید بهت میاضافه کردمو بیان کردم
سر بالا میاندازم.
-فکر نمیکنم. مطمئنم زیرا موقعی که بابا خان اسمشو روی من گذاشته یه بچه بوده. چه میدونسته چی به چیه… الانم حتما ذهنش درگیره. من باهاش صحبت میکنم. شاید باباخان اونم داره مجبور میکنه!
الهام ریز میخندد و من چشم غرهای نثارش میکنم. با حالت تسلیم کف دستانش را بالا میگیرد.
-آخه بهشدت بامزهای… فکر کن یه در صد امیر با باباخان مخالفت کنه!
لعیا روپوش سفیدی که کف دستش بود را به طرف من میگیرد و زیر لب رو به الهام میگوید:
-فکر کن یه درصد بابا خان چیزی از امیر بخواد که برخلاف میلش باشه!
به حرفهای ناامید کنندهشان دیگر فکر نمیکنم. ربدو شامبر را از کف دستش میگیرم و لباس هایم را پشت پارتیشن از تن خارج میکنم و روپوش را میپوشم.
موهایم را به اصرار الهام از دو طرف دور سرم به حالت سبد میبافد. بعد با لعیا به جان صورتم میافتند و با ذکر اینکه رنگ به صورت ندارم، خط دیده درشتی برایم میکشند و با کلی وسواس آرایشم میکنند!
گویا قرار بود چند تن از زنان فامیل هممسیر مهین خانوم سر برسند و در دورهمی زنانه شرکت کنند و به عقیدهشان من باید به ظاهرم اهمیت بیشتری میدادم.
برای من چیز مهمتری وجود داشت و من لحظه شماری میکردم تا بار دیگر امیر محتشم را ببینم. بنابراین بیحرف و اعتراض منتظر مهین خانوم میمانم.
مهین خانوم به همراه جمعی از خانومها از جاده میرسند و اندازه هایم را میگیرد. زنعمو به جای من دربارهی رنگ و پارچهها تعداد لباسهایی که لازم است با وسواس زیاد نظر میدهد و با آب و تاب جلوی همه میگوید که میخواهد بهترین و گرانترین پارچهها برای عروسش استفاده شود!
هرچه مدت میگذرد خبری از امیر محتشم نیست. از لعیا که پرس و جو میکنم میفهمم که امروزگار سر زمین هاست. بیشتر از این نمیتوانستم صبر کنم و ممکن بود دیگر این فرصت را نداشته باشم.
از لعیا میخواهم تا مرا به اتاقش ببرد تا کمی استراحت کنم.
وقتی میرود تند لباس هایم را با لباسهای او عوض میکنم و یک شال سیاه دور سرم میکشم و صورتم را به جز نگاهانم با آن میپوشانم.
می خبر داشتم که در مهمان خونه هسشتابزده و من میتوانستم از حیاط پشتی که چندی پیش با الهام آنجا بودیم، بیرون بزنم.
از عمارت که بیرون میزنم، مطمئن میشوم که نگهبانها دنبالم نیسشتابزده و بعد میدوم.
وقتی از عمارت دور میشوم، پرسان پرسان جلو میروم. چیزی بیشتر از یک ساعت میگذرد.
گاهی میدوم و گاهی میایستم تا نفس بگیرم. کاش کمی آب با خودم داشتم… داشتم از تشنگی هلاک میشدم. گیره را شل میکنم و شال را از جلوی صورتم کنار میزنم و خودم را با آن باد میزنم!
وقتی به زمینها میرسم تک و توک مردانی را در حال کار روی زمینهای زراعی میبینم و سعی میکنم بدون اینکه خودم را نشان بدهم از پشت انباشتههای کوچک گندم از متوجه شدشان مخفی شوم.
ترس به قلبم میافتد. تا دیده کار میکرد زمینهای کشاورزی بودند و مردانی که داششتابزده بیوقفه کار میکردند. هیچ اثری از امیر محتشم نبود!
نحوه تهیه و مطالعه رمان ماه محتشم :
https://t.me/+Yl3FLr_E6wU2NTQ0
بیوگرافی مسروری موسوی :
مسروری موسوی هستم متولد ۳۱ تیرماه ۱۳۷۳، متاهل و مادر یه پسر هشت ساله که وقت زیادی از روزگارمو به خانواده و بعد از اون به نوشتن اختصاص می دم، ورزش رو به صورت جدی دنبال می کنم و با انجامش انرژی می گیرم.
به شدت عاشق کتاب خوندن هستم و تقریبا هر روزگار مشغول خواندن هستم، نوشتن رو به تشویق خانواده با رمان رویای قاصدک شروع کردم و
با این هدف که همواره سوژه هام دغدغه مند باشند قلم به کف دست گحرکت کردم.،امیدوارم که هر کدوم از داستان هام حتی اگر شده چراغ مسیر یک نفر بشه و بهشون انگیزه بده، نوشتن رو به دلدادگی مخاطبایی که الان مثل خانواده برام عزیزن ادامه می دم و خودم رو راوی شخصیت های توی ذهنم می دونم و هنوز تا نویسنده بودن راه درازی دارم.
آثار خوشحالی موسوی :
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن