نحوه دانلود رمان قهوه تلخ دیدهانت

معرفی رمان قهوه تلخ چشمانت :

رمان قهوه تلخ چشمانت روایت دختری‌ست که به‌خاطر تصمیمی عجولانه، وارد زیستن مشترکی می‌شود که هیچ محبتی درونش نیست. نویسنده با قلم شیوا و شخصیت‌پردازی قوی‌اش مخاطب را به هم‌ذات پنداری دعوت می‌کند. کشمکش و درگیری برای شخصیت‌ها تا آخرین صفحات هم ادامه داشته و همین امر باعث تعلیق رمان شده است. رمان در ژانر عاشقانه، اجتماعی، خانوادگی‌ نگارش شده است. این رمان با 663صفحه، در سال 1397از نشر شقایق منتشر شده است.

مقدمه رمان قهوه تلخ دیدهانت :

دیر وقتی پیش، یک شاخه خشک می‌بیان کرد
غم من سوختن در آتش فردا، هجوم لشگر آهن و حتی نبرد با یک اره نیست
غم من، تنها غم تنهایی است
غم بی‌مرغ شدن، غم بی‌مرغ ماندن
غم من ناله‌ی ریختن برگهایم است و حسرت مردن

***
در جنگلی سبز، کنار یک گل، درختی خشک شد
مرغی ماند و شاخه‌ای که تیر خواهد شد.
و شاید یک قفس

***
فصل آخر قصه تنها یک آتش بود
با شاخه‌ای که می‌سوخت
و مرغی که کباب می شد.
«میثم. آکار»

خلاصه رمان قهوه تلخ چشمانت :

قهوه تلخ نگاهانت قصه‌ی حنانه، دختر هجده‌ساله‌ای می‌باشد که با یک تصمیم اشتباه، مجبور به ازدواج و زیستن با پسرعمویش می‌شود. پسرعمویی که هیچ علاقه‌ای به حنانه ندارد و هیچ فرصتی را برای گرفتن انتقام از کف دست نمی‌دهد. آغاز مصیبت زندگی آن‌ها در زیر یک سقف زمانی رخ می‌دهد که رقیب محبتی هر دو نفر سر رسیده و در پی ویران کردن زیستن آن‌ها برمی‌آید.

مقداری از متن رمان قهوه تلخ نگاهانت :

ناباور و متحیر به آینه روبرویم خیره شده بودم. سرگیجه بدی گراهی شدارم کرده بود. البته شاید کمی هم حالت تهوع…! چشمانم را می‌بندم و کف دستم را از روی طاقچه برمی‌دارم. گویی تازه عمق فاجعه را درک کرده و متوجه شده بودم چه بر سر روزگارم رسیده است. صدای شور و شادی هنوز درون گوش‌هایم زنگ می‌خورد و حالت تهوعم را تشمشاهده کرد می‌کند. کف دستم را آرام ساکت بالا می‌آورم و نرم بر روی رد اشک‌های صورتم می‌کشم. درست مثل بازی گچ بر قلب تخته سیاه، یک خط سیاه کم رنگ میان سفیدی مات صورتم می دود. محکم‌تر انگشت می‌کشم، هیستریک و بی قرار. به دنبال چه چیزی می‌گردم؟ شاید چین و شکن! هه! پوزخند مسخره‌ای می‌زنم. “در عنفوان جوانی پیر شدم”. به نوازش زیر پلکم ادامه می‌دهم و ا انگشتم را آرام آهسته نزدیک لب‌هایم می‌برم. به خال قهوه‌ای که با مداد آرایشی پررنگ تر شده بود کف دست می‌کشم و باز هم ادامه می‌دهم. رژ لب سرخ، چقدر چهره بزک کرده مضحکی پیدا کرده بودم! چه آرزوها که برای این روزگار نداشتم. چه رویاهای خوشی که برای این لحظه نمتوجه شده بودم و تمامش درست مانند یک حباب ترکیده بود و پوووف… همین. به همین راحتی تمامش تبدیل شده بود به سرابی ممنوعه.
با یک حرکت خودم را عقب می‌کشم. ترمه روی طاقچه از حرکت سریع‌ام جابه جا می‌شود، اهمیتی نمی‌دهم و خودم را از بقلب خودم دور می‌کنم. سنگینی لباس آزارم می‌دهد، بغضم را فرو می‌دهم و به سمت سرویس انتهای اتاق بیست متری که همه زیستن‌ام را تشکیل می داد می‌روم. برای لحظه‌ای بر می‌گردم و به پشت سرم نگاه می‌کنم. دنباله لباس توجه‌ام را جلب می‌کند. چشمانم را روی هم می‌گذارم و به یاد دختر بچه‌هایی می‌افتم که پایین لباس را به دست گرفته بودند و یک صوت می‌خواندند و ذوق می‌کردند “عروس چقد قشنگه ایشالا مبارکش باد.”
مبارکم بود؟ نه، به راستی که نبود. این لباس دوخته شده و این وصلت نامیمون اندازه تنم نبود. چانه می‌زنم و باز هم یک قطره اشک بی‌ملاحظه میان آرایش صورتم می‌نشیند. قدم تند می‌کنم و دور می‌شوم از خاطراتی که خیمه زده بودند بر سر رویاهایم.
شیر آب را باز می‌کنم و خودم را عقب می‌کشم. عقب‌تر می‌روم و می‌گذارم پاکی آب، سیاهی لباس را پاک کند. چطور می گفتند. “لباس سفید بخت” در صورتی که من هیچ سفیدی درونش نمی‌دیدم. چیزی که می‌دیدم سیاهی موهوم و خاکستری روزهای بعد از این بود. پس چطور این سیاهی موهوم را نمی‌متوجه شدند؟ چطور لباس سفید بخت صدایش می‌زدند؟ سیاه بخت شده بودم و کسی باورم نکرده بود.

تنها و عریان خودم را بغل می‌زنم و ننو وار تکان می‌خورم. برای خودم تبسم می‌زنم و خودم را به جاده حرکت کردن دعوت می‌کنم. قدمی جلوتر می‌کشم و بی هیچ عجله‌ای به آهستهی زیر دوش آب می‌خزم تا پوستم را با ولع به آغوش بکشد. بی‌اختیار گرمای چندش آوری تمام تن سردم را در بر می گیرد. سر به دیوار تکیه می‌دهم و بغضی که تا آن لحظه درون سینه به یادگار نگه داشته بودم، رها می‌کنم و با انزجاری بیش از قبل به لباسی که زیر پاهایم خیس و خیس‌تر می‌شود، خیره می‌شوم. درست مثل وقت شستن لحاف‌های مولین درون تشت، پاهایم را مرتب و ریتمیک قد بلند می‌کنم و روی لباس می‌کوبم. ارتش درونم را به مارش نظامی دعوت کرده بودم تا انتقامم را از این لباس بی‌قواره بگیرم.
وقتی از حمام بیرون می‌آیم می‌بینمش که قرار گرفته، تکیه به دیوار زده و پاهایش را روی رخت خواب دراز کرده و با خستگی دیدهانش را بسته است. چشم می‌گیرم تا نبینم برزخی که گراهی شدارش شده‌ام، اما جنس آوایش خط می‌کشد به تمام آرزوهای محالم. به تمام آهستهشی که در حمام به خودم خورانده بودم.
ـ چه عجب قلب کندی!
بینی‌ا‌م را بالا می‌کشم و بی توجه به طعنه آشکاری که زده به سمت کمد می‌روم تا روسری‌ای برای موهای خیسم بیابم.
ـ اون لباسای مسخره رو از روی رخت خواب جمع کن هیچ خوش ندارم چشمم بهشون بیفته. شیر فهمی؟
زیر لب “باشه”ای می‌گویم و سرم را بیش از پیش در کمد فرو می‌برم تا این بغض لعنتی باز هم سرباز نکند و سیل درد به مسیر نیندازد. کاش می‌توانستم بی‌پروایی به خرج بدهم و هم زیرا او فریاد بزنم؛”منم راغب نیستم به پوشیدن این بالماسکه مسخره.” ولی دریغ! از صدقه سر کسانی که نباید، شده بودم مترسک سر جالیز.
خودش را که داخل حمام می‌اندازد، نگاه می‌چرخانم و در نهایت به لباس خواب کوتاه و سرخ رنگی که لبه تشک افتاده بود می‌رسم. نگاهم را سر می‌دهم و از لحاف سفید گلدوزی شده که روی تشک دو نفره افتاده بود فاصله می‌گیرم. کلمه دو نفره بدجور به دلم نیشتر می‌زند.

نحوه تهیه و مطالعه رمان قهوه تلخ نگاهانت :

بیوگرافی سپیده فرهادی :

نام آثار سپیده فرهادی :

رمان قهوه تلخ چشمانت – انتشارات شقایق
رمان هلالوش – انتشارات صدای معاصر
رمان پرده نشین – انتشارات شقایق
رمان قمار آبرو – در دست چاپ
رمان شیدا – مجازی
رمان نجوای شیطان – مجازی
رمان بی تو یک روزگار در این فاصله ها خواهم مرد – مجازی
رمان غریبانه – مجازی
رمان خاطرات پوسیده – مجازی
رمان نفس – مجازی
رمان باغ پاییز – مجازی
رمان اقلیم دیوانگی ـ انتشارات صوتی معاصر