میراث پنهان پارت ۳۰

پارت ۳۰
بعد از اتفاقات تالار و پیدا شدن کلید خونه آرمان، قلعه کم‌کم ساکت شده بود.
نگهبان‌ها به کارهایشان برگشته بودند و بقیه مشغول آماده شدن برای سفر به روستای پدری مایا بودند.
ولی ذهن مایا هنوز ساکت نمی‌شد.
برای همین از اتاقش بیرون آمد و به یکی از بالکن‌های بلند قلعه رفت.
شامگاه خنکی بود.
ستاره‌ها تمام آسمان را پوشانده بودند.
مایا روی لبه سنگی بالکن نشست و به دورکف دست خیره شد.
• میدونستم اینجایی.
صوتی ارس باعث شد برگردد.
لبخند کمرنگی زد.
• معلومه که میدونستی.
ارس کنار او قرار گرفت.
چند دقیقه هیچ‌کدام حرفی نزدند.
فقط به آسمان نگاه کردند.
بعد مایا آهی کشید.
• خسته شدم.
ارس نگاهش کرد.
• از چی؟
• از رازها…
• از سؤال‌هایی که جواب ندارن…
• از اینکه هر روزگار یه چیز جمشاهده کرد میفهمم.
دیده‌هایش را بست.
• فقط دلم میخواد چند ساعت به هیچ‌چیز فکر نکنم.
ارس چند لحظه ساکت ماند.
بعد تبسم محوی زد.
• پس بیا.
مایا اخم کرد.
• کجا؟
• یه جایی.
• چه جایی؟
• اگه بگم دیگه سورپرایز نمیشه.
مایا ریز خندید.
• خیلی مرموزی.
• از تو یاد گحرکت کردم.
مایا با شیطنت بازویش را زد.
• دروغگو.
چند دقیقه بعد هر دو روی برج شمالی قلعه از حرکت ایستاده بودند.
باد شمتوجه شدی می‌وزید.
مایا هنوز نمی‌دانست قرار است کجا بروند.
• حداقل یه سرنخ بده.
ارس سرش را تکان داد.
• نه.
• خیلی خب، خودت میل داشتی.
مایا ناگهان از برج به هوا پرید.
ارس خنده‌اش گحرکت کرد و دنبالش راهی شد.
هر دو میان آسمان شامگاه پرواز می‌کردند.
ماه کامل بالای سرشان می‌درخشید.
مایا از این حس آزادی لذت می‌برد.
هرچه از قلعه دورتر می‌شدند، هوا خنک‌تر می‌شد.
مدتی بعد کوه‌های قد بلندی زیر پایشان ظاهر شد.
جایی که مایا قبلاً ابداً نمتوجه شده بود.
او با تعجب اطراف را نگاه کرد.
• ما کجاییم؟
ارس فقط تبسم زد.
• رسیدیم.
آن‌ها ملایم فرود رسیدند.
مایا همین که پاهایش به زمین رسید، خشکش زد.
مقابلش دشتی وسیع قرار داشت.
چندین چشمه زلال از قلب زمین می‌جوشیدند.
نور ماه روی آب‌ها می‌درخشید.
گل‌های سفید و آبی اطراف چشمه‌ها را پوشانده بودند.
صوتی آب همه جا شنیده می‌شد.
انگار تمام دنیا ملایم شده بود.
مایا چند قدم جلو راهی شد.
دیده‌هایش از تعجب برق می‌زد.
• اینجا…
ارس با تبسم به او خیره شد.
• قشنگه، نه؟
مایا سرش را تکان داد.
• من هیچ‌وقت همچین جایی نمشاهده کردم.
• به‌شدت‌ها نمشاهده کردن.
• اسمش چیه؟
ارس چند لحظه به چشمه‌ها نگاه کرد.
بعد آرام اظهار کرد:
• چشمه خدا.
مایا با تعجب برگشت.
• دیدهه خدا؟
• آره.
• چرا هیچ‌وقت اسمشو نگوش دادم؟
ارس شانه بالا انداخت.
• چون بیشتر مردم حتی از وجودش خبر ندارن.
مایا مجدداً به دیدهه‌ها چشم دوخت.
نور ماه روی آب می‌رقصید.
و برای اولین بار بعد از مدت‌ها…
هیچ فکری در ذهنش نبود.
فقط ملایمش.
فقط خودش…
و ارس.
مایا سرش را روی شانه ارس گذاشته بود.
صوتی ملایم نگاهه‌ها در فضا می‌پیچید و نسیم خنکی میان گل‌های سفید می‌وزید.
برای اامان بار بعد از مدت‌ها، هیچ‌کدام مجبور نبودند درباره جنگ، راونا یا رازهای گذشته حرف بزنند.
فقط کنار هم بودند.
ارس آرام به موهای طلایی مایا نگاه کرد و تبسم زد.
• میدونی؟
مایا سرش را کشیده کرد.
• چی؟
• وقتی اامان بار دیدمت، فکر نمی‌کردم یه روزگار اینقدر برام مهم بشی.
تبسم روی لب‌های مایا نشست.
• منم فکر نمی‌کردم یه روزگار با پادشاه موردور نامزد بشم.
ارس لبخند زد.
• نامزد؟
• خب… تقریباً.
هر دو لبخند زدند.
بعد خاموشی کوتاهی بینشان حاکم شد.
مایا به دیدهان ارس چشم دوخت.
نگاهانی که این مدت بارها نجاتش داده بودند، کنارش مانده بودند و حتی وقتی همه چیز پیچیده شده بود، رهایش نکرده بودند.
ارس آرام کف دست مایا را گراهی شد.
• هر اتفاقی بیفته…
نگاهش را در چشم‌های او دوخت.
• از اینکه پیدات کردم پشیمون نیستم.
دل مایا شتاب‌زدهتر زد.
تبسم کمرنگی زد و آرام اظهار کرد:
• منم همینطور.
چند لحظه فقط به هم نگاه کردند.
بعد ارس ساکت پیشانی مایا را بوسید.
مایا تبسم زد و خودش را به او نزدیک‌تر کرد.
زیر نور ماه و در کنار نگاهه‌های زلال، هر دو لحظه‌ای کوتاه را فقط برای خودشان نگه داشسریع؛
لحظه‌ای دور از تمام رازها و خطرهایی که انتظارشان را می‌کشید.
و برای چند دقیقه، انگار تمام دنیا فقط به همان دیدهه، صدای آب و حضور یکدیگر خلاصه شده بود.
هوا کم‌کم خنک‌تر می‌شد.
صوتی نگاهه‌ها در سکوت شب می‌پیچید و ستاره‌ها بالای سرشان می‌درخشیدند.
مایا روی چمن‌ها دراز کشیده بود و به آسمان نگاه می‌کرد.
ارس کنار او بود.
برای چند دقیقه هیچ‌کدام حرفی نزدند.
انگار هر دو می‌وحشت کردند با حرف زدن این ملایمش از بین برود.
بعد مایا ساکت اضافه کرد:
• فکر می‌کنی وقتی همه اینا تموم بشه چی میشه؟
ارس سرش را به طرف او چرخاند.
• کدوما؟
• همه‌چی.
• مگنولیا…
• راز پدرم…
• آرمان…
• همه این داستانا.
ارس چند لحظه اندیشید.
بعد لبخند زد.
• فکر می‌کنم بالاخره یه زندگی عادی خواهیم داشت.
مایا لبخند زد.
• زیستن عادی؟
• آره.
• تو پادشاهی.
• تو هم وارث آیریسی.
• هر دومون خون‌آشامیم.
• خب…
ارس خنده‌اش گرفت.
• حالا شاید بسیار هم عادی نباشه.
مایا هم لبخند زد.
بعد سرش را روی بازوی ارس گذاشت.
باد آهستهی میان گل‌ها می‌وزید.
برای اامان بار بعد از مدت‌ها، دلش آرام بود.
نه ترسی داشت.
نه نگرانی.
فقط حس می‌کرد جای درستی است.
چند دقیقه بعد ارس قرار گرفت.
• باید برگردیم.
مایا اخم کرد.
• نه.
• چرا؟
• چراکه نمیخوام.
• قلبیل قانع‌کننده‌ایه.
مایا تبسم زد.
• میدونم.
ارس کف دستش را به سمت او دراز کرد.
• بیا.
مایا کف دستش را گرفت و از جا قد بلند شد.
ولی قبل از اینکه به هوا بروند، برای آخرین بار به نگاهه‌ها چشم دوخت.
نور ماه روی آب‌ها می‌درخشید.
انگار جایی از رؤیاها باشد.
ارس متوجه نگاهش شد.
• مجدداً میارمت اینجا.
مایا لبخند زد.
• قول؟
• قول.
و این بار مایا حرفش را باور کرد.
چون در تمام این مدت، ارس هر قاما که به او داده بود را نگه داشته بود.
لحظه‌ای بعد هر دو از زمین جدا شدند.
باد میان موهایشان پیچید.
و در حالی که کنار هم در آسمان پرواز می‌کردند، قلعه موردور در دورکف دست نمایان شد.
ولی هیچ‌کدام نمی‌اطلاع داشتند که با بازگشتشان…
خبری در انتظارشان است که آهستهش این شب را برای همیشگی تغییر خواهد داد.
مایا و ارس ملایم روی برج اصلی قلعه فرود رسیدند.
هوای شامگاه هنوز خنک بود.
مایا تبسم می‌زد.
مدت‌ها بود چنین آرامشی را تجربه نکرده بود.
اما همین که وارد مسیرروی اصلی شدند، متوجه شدند چیزی فرق کرده.
چند نگهبان با عجله در رفت‌وآمد بودند.
و کاهن اعظم با چهره‌ای جدی جلوی تالار ایستاده بود.
ارس اخم کرد.
• چی شده؟
کاهن اعظم با مشاهده کردن آن‌ها نفس راحتی کشید.
• بالاخره پیداتون کردم.
مایا مضطرب شد.
• اتفاقی افتاده؟
کاهن اعظم سر تکان داد.
• نه… حداقل فعلاً نه.
• پس؟
مرد مسن نگاه عجیبی به مایا انداخت.
• یه نفر اومده.
قلب مایا کمی تندتر زد.
• کی؟
• نمی‌دونم.
• یعنی چی نمیدونی؟
• چون اسمشو ناضافه کرده.
سکوت.
ارس و مایا نگاهی به هم انداختند.
• الان کجاست؟
• توی تالار مهمان‌ها.
چند دقیقه بعد هر سه وارد تالار شدند.
ولی همین که مایا داخل راهی شد، قدم‌هایش متوقف شد.
مردی کنار پنجره از حرکت ایستاده بود.
پشتش به آن‌ها بود.
موهای تیره داشت و لباس سفری کشیده به تنش بود.
انگار ساعت‌ها در راه بوده باشد.
آوای باز شدن در باعث شد برگردد.
و همان لحظه…
رنگ از صورت مایا پرید.
نه چون او را می‌شناخت.
بلکه چون انگار قبلاً جایی دیده بودش.
در خواب؟
در رؤیا؟
نمی‌خبر داشت.
مرد مستقیم به او نگاه کرد.
دیدهان خاکستری عجیبی داشت.
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
بعد مرد آرام گفت:
• پس تو مایا هستی.
مایا اخم کرد.
• شما منو می‌شناسین؟
مرد تبسم تلخی زد.
• بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.
ارس یک قدم جلو وارد شد.
• کی هستی؟
مرد نگاهش را از مایا برنداشت.
• کسی که جواب چند تا از سؤال‌های شما رو داره.
• اسمت.
این بار صدای ارس جدی‌تر بود.
مرد چند لحظه سکوت کرد.
بعد آرام اظهار کرد:
• اسم من مهم نیست.
اما جمله بعدی‌اش باعث شد دل مایا از تپش بایستد.
• مهم اینه که من پدرت رو می‌شناختم.
خاموشی…
سنگین و ناگهانی.
مایا ناباور به او خیره شد.
• چی؟
• سال‌ها قبل…
من آخرین کسی بودم که پدرت رو زنده دید.
و درست همان لحظه…
دور انگشت مایا، انگشتر آبی‌رنگش برای چند ثانیه شروع به درخشیدن کرد…
انگار آن مرد را شناخته باشد.

نوشته میراث پنهان پارت ۳۰ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←