پارت ۲۵
مگنولیا چند قدم عقب راهی شد.
سایهها دور پاهایش میرقصیدند.
تبسم تلخی روی لبش نشست.
وقتی راونا داخل گوی آینده رو مشاهده کرد… ملکهی واقعی رو بیدار کرد.
خاموشی سنگینی راهرو را پر کرد.
مایا اخم کرد.
این ملکه کیه؟
مگناماا لبخند زد.
اگه اسمش رو بدونی، شامگاهها خوابت نمیبره.
ارس شمشیرش را محکمتر گراهی شد.
بس کن.
مگناماا نگاه کوتاهی به او انداخت.
هنوزم فکر میکنی میتونی ازش محافظت کنی؟
مایا بین آن دو نگاه میکرد.
برای اولینبار ترس را در چهرهی ارس متوجه شد.
ترسی که قبلاً ابداً ندیده بود.
ارس… اون کیه؟
ولی ارس جواب نداد.
در همان لحظه آوای کاهن اعظم بلند شد.
اسمش را نیاور!
صوتیش آنقدر محکم بود که همه شوکه شدند.
حتی مگناماا.
پیرمرد چند قدم جلو آمد.
دیدههایش پر از وحشت بود.
بعضی اسمها نباید اضافه کرده شوند.
مگناماا لبخند زد.
اما دیر شده.
بعد کف دستش را بالا آورد.
بهیکباره تمام مشعلهای جادهرو خاموش شدند.
تاریکی…
مطلق.
الورا جیغ کوتاهی کشید.
مایا کف دست ارس را گراهی شد.
و بهیکباره…
تصویری داخل ذهنش ظاهر شد.
یک تالار عظیم.
ستونهای سفید.
دریایی بیانتها.
و زنی که روی تختی از کریستال سیاه نشسته بود.
موهایش بلند و نقرهای بود.
ولی صورتش در مه پنهان شده بود.
دل مایا به شدت کوبید.
صدایی آهسته در ذهنش پیچید:
«بالاخره پیدایت کردم…»
مایا وحشتزده نفس کشید.
نور آبی انگشترش بهیکباره فوران کرد.
جادهرو دوباره روشن شد.
اما مگناماا دیگر آنجا نبود.
ناپدید شده بود.
خاموشی.
همه با دلواپسی به مایا نگاه میکردند.
ارس جلو رسید.
مایا؟
ولی مایا هنوز به یک نقطه خیره مانده بود.
لبهایش میلرزید.
من… من اونو متوجه شدم.
کاهن اعظم رنگش پرید.
چی مشاهده کردی؟
مایا به سختی نفس کشید.
یه زن…
خاموشی.
و اون گفت…
آوایش شکست.
«بالاخره پیدایت کردم.»
برای اولینبار، ترس واقعی در چهرهی کاهن اعظم ظاهر شد.
و زیر لب زمزمه کرد:
نه…
اون نباید هنوز بیدار شده باشه…
بعد از ناپدید شدن مگناماا، مایا دیگر حوصلهی شنیدن هیچ راز جمشاهده کردی را نداشت.
تمام روزگار پر از شوک بود.
راونا… پدرش… پدربزرگش… ملکهی ناشناس…
انگار هر ساعت یک حقیقت جمتوجه شد مقابلش قرار میگحرکت کرد.
وقتی به قلعه برگششتابزده، بدون اینکه چیزی بگوید از بقیه جدا شد.
الورا چند بار صوتیش کرد ولی فقط گفت:
بعداً حرف میزنیم.
و به سمت اتاقش حرکت کرد.
پنجرهی اتاق باز بود.
نسیم خنکی پردههای سفید را تکان میداد.
مایا روی لبهی تخت جای گرفت و صورتش را میان کف دستهایش گحرکت کرد.
سرش درد میکرد.
حس میکرد دیگر نمیتواند به هیچکس اعتماد کند.
در همان لحظه صدای در رسید.
تق تق.
مایا؟
آوای ارس بود.
مایا جواب نداد.
چند ثانیه بعد در باز شد و ارس وارد اتاق شد.
نگاهش فوراً روی چهرهی خستهی مایا افتاد.
حالت خوبه؟
مایا خندهی تلخی کرد.
به نظرت خوبم؟
ارس چیزی نگفت.
مایا از جایش کشیده شد و به سمت پنجره حرکت کرد.
از وقتی وارد موردور شدم، هر روز یه نفر میاد و بهم میگه یه راز جمتوجه شد وجود داره.
خاموشی.
و هیچکس هم حقیقت کامل رو نمیگه.
ارس نگاهش را پایین انداخت.
همین کافی بود.
مایا برگشت و مستقیم به او چشم دوخت.
تو هم یه چیزی رو ازم پنهان میکنی.
چند ثانیه خاموشی بینشان حاکم شد.
بعد ارس آرام اظهار کرد:
بعضی حقیقتها مدت خودشونو دارن.
مایا اخم کرد.
این جواب سؤال من نیست.
ارس به سمت پنجره آمد.
اگه الان همه چیزو بدونی، فقط بیشتر آسیب میبینی.
مایا پوزخند زد.
اینو همه میگن.
خاموشی.
برای چند لحظه فقط صوتی باد گوش داده میشد.
بعد ارس آرام کف دستش را گحرکت کرد.
من نمیخوام از دستت بدم.
مایا به دیدههایش خیره شد.
این بار خبری از پادشاه مقتدر موردور نبود.
فقط مردی را میمتوجه شد که واقعاً مضطربش بود.
اما با این حال…
هنوز حقیقت را نمیگفت.
و همین بیشتر از همه آزارش میداد.
ارس…
هوم؟
اگه یه روزگار بفهمم به من دروغ بیان کردی چی؟
نگاههای ارس برای لحظهای لرزید.
و همین لرزش کوتاه، بیشتر از هر جوابی مایا را ترساند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن