میراث پنهان فصل۲ پارت ۶

پارت۶
فضای کتابمنزل سنگین شده بود.
هیچ‌کس حرفی نمی‌زد.
همه به کتاب کهنه‌ای خیره شده بودند که روی میز قرار داشت.
و به جمله‌ای که هنوز در ذهنشان تکرار می‌شد:
«وقتی وارث بیدار شود، راه مجدداً گشوده خواهد شد…»
آیلین ساکت جویا شد:
• یعنی اون وارث منم؟
مایا نگاهش را به دخترش دوخت.
• هنوز مطمئن نیستیم.
• ولی هر اتفاقی که بیفته، تنها نیستی.
آیلین تبسم کوچکی زد.
ولی ته دلش می‌اطلاع داشت که این ماجرا به او مربوط است.
در همان لحظه…
کریستال نقره‌ای داخل جیبش شروع به لرزیدن کرد.
آیلین تند آن را بیرون آورد.
نور نقره‌ای از میان انگشتانش بیرون زد.
و یک‌باره روی دیوار کتابمنزل پخش شد.
همه از جا قد بلند شدند.
تصویری بزرگ مقابلشان شکل گرفت.
کوهستان‌هایی پوشیده از برف.
دره‌ای عمیق.
و در انتهای آن…
دروازه‌ای سنگی و عظیم.
دروازه‌ای که انگار هزاران سال قدمت داشت.
ولی چیزی درست نبود.
روی سطح آن ترک‌های بزرگی مشاهده کرده می‌شد.
ترک‌هایی که آرام ساکت گسترده‌تر می‌شدند.
سپس صدایی ناشناس در کتابخونه پیچید.
صوتیی پیر و دور.
انگار از قلب وقت وارد شده باشد.
«مدت اندک است…»
دل آیلین سریعتر زد.
«دروازه در حال بیدار شدن است…»
تصویر لرزید.
برای لحظه‌ای آسمان سرخ شد.
سایه‌هایی میان مه دیده شدند.
سایه‌هایی که شکل مشخصی نداشتند.
بعد یک‌باره همه چیز خاموش شد.
نور ناپمتوجه شد شد.
و کتابخانه دوباره در خاموشی فرو رفت.
هیچ‌کس نمی‌توانست وانمود کند اتفاقی نیفتاده است.
ارس ملایم اضافه کرد:
• باید پیداش کنیم.
راونا سؤال کرد:
• حتی اگه ندونیم دقیقاً کجاست؟
• آره.
• چون اگه ما پیداش نکنیم، شاید چیز دیگه‌ای زودتر بهش برسه.
این جمله باعث شد همه ساکت شوند.
چند ساعت بعد…
در سالن اصلی قلعه جلسه‌ای تشکیل شد.
نقشه‌های قدیمی روی میز پهن شده بودند.
بعد از ساعت‌ها جستجو فقط یک سرنخ پیدا کردند.
تمام نشانه‌ها به سمت شمال اشاره می‌کردند.
فراتر از مرزهای شناخته‌شده.
جایی که کمتر کسی جرئت سفر به آن را داشت.
سرزمین‌های خاموش.
الورا زیر لب بیان کرد:
• فقط اسمش کافیه که آدم منصرف بشه.
ارگوس سر تکان داد.
• موافقم.
ولی این بار هیچ‌کس قصد عقب‌نشینی نداشت.
تصمیم گرفته شد.
سه روزگار بعد سفر آغاز می‌شد.
آن شامگاه، قلعه حال و هوای عجیبی داشت.
خدمتکارها وسایل آماده می‌کردند.
نگهبان‌ها درباره مسیر حرف می‌زدند.
و همه می‌دانستند که این فقط یک سفر عادی نیست.
شاید هفته‌ها طول می‌کشید.
شاید ماه‌ها.
و شاید بعد از آن، هیچ چیز مثل قبل نمی‌شد.
نیمه‌شب…
آیلین کنار پنجره اتاقش از حرکت ایستاده بود.
برفی روی لبه پنجره نشسته بود.
باد خنکی از سمت شمال می‌وزید.
کریستال نقره‌ای هنوز در کف دست آیلین بود.
به‌یک‌باره سطح آن درخشید.
دخترک نفسش را حبس کرد.
این بار نه تصویری ظاهر شد.
نه نقشه‌ای.
فقط چند کلمه.
«راه آغاز شده است…»
چند ثانیه بعد نوشته تغییر کرد.
«اامان نگهبان در انتظار است…»
آیلین اخم کرد.
قبل از اینکه بتواند معنای آن را بفهمد، نور خاموش شد.
کریستال دوباره عادی شد.
اما در همان لحظه…
در جایی بسیار دور از موردور…
فراتر از جنگل‌ها…
فراتر از کوهستان‌های یخی…
مردی ناشناس کنار آتشی کوچک قرار گرفته بود.
ناگهان گردنبندی که بر گردنش آویزان بود شروع به درخشیدن کرد.
مرد سرش را قد بلند کرد.
چند ثانیه به تاریکی خیره ماند.
سپس آرام از جا برخاست.
و به سمت شمال نگاه کرد.
انگار بعد از سال‌ها…
منتظر همین لحظه بوده …

سه روز بعد…
صبح زود، دروازه‌های بزرگ قلعه موردور باز شدند.
آسمان هنوز کاملاً روشن نشده بود.
نسیم خنکی میان پرچم‌های سفید قلعه می‌وزید.
مایا کنار اسبش از حرکت ایستاده بود.
ارس در حال بررسی آخرین وسایل سفر بود.
راونا شمشیرش را به کمر بست.
الورا برای پنجمین بار از سنگینی کوله‌اش شکایت می‌کرد.
و ارگوس برای پنجمین بار وانمود می‌کرد که آوایش را نمی‌شنود.
آیلین اما هیجان‌زده‌تر از همه بود.
این اولین سفر واقعی حیات‌اش بود.
البته مایا چندان مطمئن نبود که این هیجان چیز خوبی باشد.
قبل از حرکت، مادر مایا به سمت آن‌ها رسید.
او تک‌تکشان را نگاه کرد.
در نهایت کف دستش را روی شانه آیلین گذاشت.
• مراقب همدیگه باشین.
آیلین تبسم زد.
• قول میدم.
چند دقیقه بعد…
کاروان کوچک آن‌ها از دروازه‌های موردور خارج شد.
و سفر آغاز شد.
روز اول آرام گذشت.
روز دوم هم همینطور.
آن‌ها از تپه‌های سرسبز عبور کردند.
از رودمنزل‌های زلال گذشسریع.
و شامگاه‌ها کنار آتش استراحت می‌کردند.
ولی عصر روزگار سوم…
همه چیز تغییر کرد.
آن‌ها وارد جنگلی شدند که روی بیشتر نقشه‌ها فقط یک نام داشت:
جنگل زمزمه‌ها
درختان آنجا غیرعادی بودند.
کشیدهتر.
تاریک‌تر.
و عجیب‌تر.
شاخه‌هایشان آن‌قدر در هم تنیده شده بود که نور خورشید به سختی به زمین می‌رسید.
الورا زیر لب اضافه کرد:
• اصلاً از اینجا خوشم نمیاد.
راونا اطراف را چشم دوخت.
• منم.
هوا بیش از حد ساکت بود.
هیچ آوای پرنده‌ای متوجه شده نمی‌شد.
هیچ حیوانی متوجه شده نمی‌شد.
فقط صدای قدم‌های آن‌ها.
و گاهی…
زمزمه‌ای نامفهوم.
آیلین اخم کرد.
• شما هم می‌شنوین؟
ارس سرش را بلند کرد.
• چی رو؟
• انگار یکی داره حرف می‌زنه.
همه توقف کردند.
ولی جز سکوت چیزی نبود.
چند دقیقه بعد بار دیگر به راه افتادند.
و درست همان موقع…
برفی یک‌باره از آسمان پایین رسید.
پرهایش پف کرده بود.
نشانه‌ای که همیشگی وقتی می‌وحشت کرد دیده می‌شد.
آیلین کف دستش را روی پرهای او کشید.
• آروم باش.
ولی خودش هم ملایم نبود.
هرچه جلوتر می‌رفتند، حس بدی بیشتر می‌شد.
به‌یک‌باره…
صدایی از پشت سرشان وارد شد.
آوای قدم.
همه برگشتند.
هیچ‌کس آنجا نبود.
چند لحظه بعد…
آوای قدم بار دیگر تکرار شد.
این بار از سمت راست.
سپس از سمت چپ.
انگار چیزی دورشان می‌چرخید.
چیزی که دیده نمی‌شد.
مایا آهسته اظهار کرد:
• آماده باشین.
ارس کف دستش را روی قبضه شمشیرش گذاشت.
راونا هم همین کار را کرد.
آیلین دلش را در سینه‌اش حس می‌کرد.
و درست در همان لحظه…
مه میان درختان کنار راهی شد.
همه نفسشان بند وارد شد.
روی تنه یکی از درختان…
رد پنج چنگال عظیم متوجه شده می‌شد.
چنگال‌هایی بزرگ‌تر از سر یک انسان.
و تازه بودند.
به‌شدت تازه.
یک‌باره آوای غرش عمیقی از اعماق جنگل کشیده شد.
صدایی آن‌قدر قدرتمند که زمین زیر پایشان لرزید.
و بعد…
همه چیز بار دیگر ساکت شد.
اما حالا آن‌ها می‌دانستند.
در جنگل تنها نیسشتاب‌زده.
هیچ‌کس حرفی نمی‌زد.
همه به رد چنگال‌های عظیم روی درخت خیره شده بودند.
ردهایی که به‌وضوح تازه بودند.
انگار فقط چند دقیقه قبل ایجاد شده بودند.
غرش موجود ناشناس هنوز در ذهنشان می‌پیچید.
الورا ساکت اضافه کرد:
• لطفاً بهم بگین این مال یه خرگوش بسیار بزرگه.
ارگوس پاسخ داد:
• نیست.
• می‌دونستم.
ارس جلو رفت و رد چنگال‌ها را بررسی کرد.
چهره‌اش جدی شده بود.
مایا سؤال کرد:
• چی درک کردی؟
• هرچی هست…
• خیلی بزرگه.
این جواب اصلاً ساکتش‌بخش نبود.
آیلین ناخودآگاه به برفی نگاه کرد.
پرنده سفید هنوز مضطرب بود.
و مدام به میان مه خیره می‌شد.
گروه مصمم شد بدون توقف به مسیر ادامه دهد.
اما حالا همه هوشیارتر بودند.
هر صدایی باعث می‌شد دستشان به سمت سلاح‌هایشان برود.
حدود یک ساعت بعد…
هوا تاریک‌تر شد.
درختان آن‌قدر متراکم بودند که تقریباً هیچ نوری به زمین نمی‌رسید.
ناگهان…
صوتی شکستن شاخه‌ای شنیده شد.
این بار بسیار نزدیک.
همه ایستادند.
خاموشی.
و بعد…
چیزی از میان مه عبور کرد.
سایه‌ای عظیم.
آن‌قدر تند که فقط برای یک لحظه مشاهده کرده شد.
آیلین نفسش را حبس کرد.
راونا شمشیرش را بیرون کشید.
• دیدینش؟
ارس آرام سر تکان داد.
• آره.
به‌یک‌باره آوای غرش مجدداً کشیده شد.
اما این بار از پشت سرشان.
گروه سریع برگشت.
هیچ‌چیز نبود.
سپس از سمت دیگر جنگل آوای دیگری رسید.
و بعد یکی دیگر.
انگار چند موجود مختلف اطرافشان بودند.
قلب آیلین شتاب‌زده می‌زد.
اما درست همان لحظه…
کریستال داخل جیبش شروع به درخشیدن کرد.
نور نقره‌ای ضعیفی از آن بیرون رسید.
و برای اامان بار…
مسیر باریکی میان درختان روشن شد.
همه با تعجب خیره شدند.
مایا اضافه کرد:
• داره جاده رو نشون میده.
ارس لحظه‌ای ترمشاهده کرد کرد.
ولی غرش دیگری از پشت سرشان کشیده شد.
این بار به‌شدت نزدیک.
بیش از حد نزدیک.
• مسیر بیفتین!
همه وارد مسیر نورانی شدند.
شروع به دویدن کردند.
شاخه‌ها از کنار صورتشان عبور می‌کرد.
مه اطرافشان می‌چرخید.
و صوتی قدم‌های سنگین پشت سرشان لحظه به لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
آیلین جرئت نکرد برگردد.
ولی ناگهان…
صدای فریاد الورا بلند شد.
• مراقب!
زمین زیر پای آیلین فرو ریخت.
دخترک فرصت واکنش نداشت.
و مستقیم به سمت دره‌ای پنهان سقوط کرد.
• آیلین!
فریاد مایا در جنگل پیچید.
ولی دیگر دیر شده بود.
تنها چیزی که آیلین متوجه شد…
چهره وحشت‌زده پدر و مادرش بود.
و بعد…
در تاریکی سقوط کرد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←