میراث پنهان فصل۲ پارت ۱۶

پارت۱۶
همه به نقشه‌ای که در هوا شناور بود خیره شده بودند.
نقطه سرخ آهسته می‌تپید.
مثل دلی زنده.
و هر تپش آن…
باعث می‌شد نور نشانه ستاره در کف دست آیلین قوی‌تر شود.
آلدریک آرام جلو وارد شد.
• اینجا…
انگشتش را روی نقطه سرخ گذاشت.
• سرزمین فراموش‌شده.
آریوس اخم کرد.
• فکر می‌کردم فقط یه افسانه باشه.
آلدریک سر تکان داد.
• منم همین فکر رو می‌کردم.
• تا الان.
الورا آهی کشید.
• خب حداقل اسمش خیلی امیدوارکننده نیست.
ارگوس خندید.
• از کی تا حالا اسم جاها برات مهم شده؟
• از وقتی تقریباً چند بار مردیم.
همه لبخند زدند.
حتی مایا.
ولی نگرانی هنوز در چهره‌شان متوجه شده می‌شد.
یک‌باره نشانه ستاره دوباره درخشید.
نور طلایی از آن بیرون رسید.
و روی نقشه حرکت کرد.
مثل اینکه راهی را نشان دهد.
مسیر از میان کوه‌ها می‌گذشت.
از جنگل‌های تاریک عبور می‌کرد.
و در نهایت…
به اقیانوس می‌رسید.
ریان با تعجب گفت:
• باید از دریا عبور کنیم؟
آلدریک ملایم جواب داد:
• ظاهراً بله.
راونا به نقطه پایان مسیر چشم دوخت.
جزیره‌ای کوچک.
در وسط آب‌های بی‌انتها.
ولی چیزی عجیب بود.
هیچ نامی روی آن متوجه شده نمی‌شد.
ارس اخم کرد.
• چرا روی نقشه خالیه؟
هیچ‌کس پاسخ را نمی‌دانست.
در همان لحظه…
آوای غرش دوردستی در آسمان پیچید.
همه به اسمان خیره شدند
ابرهای سیاه.
این بار نزدیک‌تر از قبل.
به‌شدت نزدیک‌تر.
و در میان آن تاریکی…
رعدی سرخ‌رنگ درخشید.
قلب آیلین فشرده شد.
زیرا برای یک لحظه…
احساس کرد چیزی از درون ابرها به او نگاه می‌کند.
نه از روی خشم.
نه از روی نفرت.
بلکه از روی کنجکاوی.
انگار موجودی باستانی تازه متوجه حضور او شده باشد.
نشانه ستاره ناگهان داغ شد.
آن‌قدر داغ که آیلین از درد نفسش را حبس کرد.
و آوایی در ذهنش پیچید.
صدایی عمیق.
قدیمی.
و به‌شدت قدرتمند.
پس تو وارث جدیدی…
آیلین رنگش پرید.
چون این آوا را فقط خودش متوجه شده بود.
بالاخره پیدایت کردم…
نور نشانه خاموش شد.
و آوا ناپمشاهده کرد گشت.
ولی آیلین می‌اطلاع داشت…
آن موجود حالا از وجودش خبر دارد.
صبح روزگار بعد…
هیچ‌کس وقت را تلف نکرد.
اسب‌ها آماده شدند.
آذوقه جمع شد.
و گروه برای سفر نهایی آماده شد.
این بار مقصدشان مشخص بود.
جزیره ناشناخته.
جایی که نقطه سرخ روی نقشه قرار داشت.
آیلین هنوز به صدایی که شنیده بود فکر می‌کرد.
ولی چیزی به بقیه ناضافه کرد.
نمی‌خواست مضطربشان کند.
سه روز بعد…
آن‌ها به بندر غربی رسیدند.
کشتی بزرگی برایشان آماده شده بود.
ریان با نگاه به دریا اظهار کرد:
• از دریا خوشم نمیاد.
الورا ریز خندید.
• فرمانروای شیرها از آب می‌ترسه؟
• نه.
• از اینکه تو روی کشتی باشی می‌ترسم.
ارگوس خنده‌اش گرفت.
حتی راونا هم تبسم زد.
سفر دریایی چهار روزگار طول کشید.
و در روز پنجم…
جزیره را دیدند.
ولی هیچ‌کس چیزی ناظهار کرد.
چون منظره عجیب بود.
خیلی عجیب.
جزیره کاملاً خاکستری بود.
هیچ درختی نداشت.
هیچ پرنده‌ای در آسمانش متوجه شده نمی‌شد.
و انگار سال‌ها بود هیچ موجود زنده‌ای پا به آنجا نگذاشته بود.
وقتی از کشتی پیاده شدند…
هوا سنگین بود.
انگار نفس کشیدن سخت‌تر شده باشد.
آلدریک ساکت گفت:
• نزدیک شدیم.
در مرکز جزیره…
برجی سیاه مشاهده کرده می‌شد.
قد بلند.
ترک‌خورده.
و قدیمی‌تر از هر چیزی که تا آن روزگار دیده بودند.
آیلین نشانه ستاره را لمس کرد.
نور ضعیفی از آن بیرون آمد.
و مستقیم به سمت برج اشاره کرد.
ارس شمشیرش را از غلاف بیرون کشید.
• پس اونجاست.
گروه به سمت برج حرکت کرد.
ولی وقتی به چند صد متری آن رسیدند…
زمین لرزید.
همه از حرکت ایستادند.
سپس…
دروازه عظیم برج آرام آرام باز شد.
در حالی که هیچ‌کس به آن کف دست نزده بود.
و از تاریکی درون برج…
صدایی بیرون وارد شد.
صوتیی که انگار هزاران سال منتظر بوده است.
«بالاخره رسیدی، وارث ستاره…»
این بار…
همه آن آوا را شنیدند.
سنگ‌ها لرزیدند.
و خاموشی مرگبار اطراف برج سنگین‌تر شد.
همه آماده نبرد شدند.
ارس شمشیرش را بالا آورد.
ریان یک قدم جلو آمد.
راونا کف دستش را روی قبضه خنجرش گذاشت.
اما آیلین یک‌باره کف دستش را بالا برد.
• صبر کنین.
همه به او چشم دوختند.
آوا بار دیگر گوش داده شد.
این بار ساکت‌تر.
تنها وارد شو.
این آزمون توست.
الورا فوراً گفت:
• نه.
• اصلاً.
• این یکی رو قبول ندارم.
ارگوس سر تکان داد.
• منم همینطور.
اما نشانه ستاره در دست آیلین شروع به درخشیدن کرد.
و دروازه برج کاملاً باز شد.
آلدریک آهسته بیان کرد:
• فکر کنم انتخاب با خودشه.
چند لحظه خاموشی برقرار شد.
سپس آیلین نفس عمیقی کشید.
• زود برمی‌گردم.
مایا پیشانی دخترش را بوسید.
• مراقب خودت باش.
ارس تبسم زد.
• و یادت نره.
• هرچقدر هم قوی بشی…
• هنوز دختر مایی.
آیلین خندید.
و وارد برج شد.
دروازه پشت سرش بسته شد.
یک‌باره همه جا تاریک شد.
ولی چند ثانیه بعد…
مشعل‌های آبی‌رنگ روی دیوارها روشن شدند.
برج از داخل بسیار بزرگ‌تر از چیزی بود که از بیرون متوجه شده می‌شد.
در انتهای تالار…
تختی از سنگ سیاه قرار داشت.
و روی آن…
مردی قرار گرفته بود.
موهای قد بلند نقره‌ای.
چشمان سرخ.
و لباسی کاملاً سیاه.
ولی عجیب‌ترین چیز…
این بود که اصلاً شامگاهیه هیولاها نبود.
بیشتر شامگاهیه یک پادشاه به نظر می‌رسید.
او ساکت از جایش قد بلند شد.
و به آیلین خیره شد.
• پس تو وارث جدیدی.
آیلین اخم کرد.
• تو بلعنده ستارگانی؟
مرد تبسم محوی زد.
• مردم اسم‌های زیادی روم گذاشتن.
• اما اسم واقعی من…
• از یاد حرکت کرده.
او چند قدم نزدیک‌تر شد.
ولی هیچ نشانی از دشمنی در چهره‌اش متوجه شده نمی‌شد.
• قبل از اینکه تصمیم بگیری با من بجنگی…
• باید حقیقت رو بدونی.
آیلین ساکت ماند.
مرد دستش را بلند کرد.
و یک‌باره تصویری در هوا ظاهر شد.
تصویری از الیسا.
دومین وارث.
قلب آیلین فرو ریخت.
مرد آهسته گفت:
• داستانی که بهت اظهار کردن…
• کامل نبود.
و درست در همان لحظه…
در بیرون برج…
زمین جزیره با شدتی باورنکردنی لرزید.
ارس شمشیرش را محکم‌تر گرفت.
ریان به آسمان نگاه کرد.
و رنگ از چهره‌اش پرید.
زیرا ابرهای سیاه…
در حال فرود رسیدن روی جزیره بودند.
ابرهای سیاه با سرعتی غیرطبیعی به سمت جزیره حرکت می‌کردند.
آسمان روشن چند لحظه قبل…
در حال ناپمشاهده کرد شدن بود.
ریان زیر لب گفت:
• این طبیعی نیست…
ارس نگاهش را از آسمان برنداشت.
• معلومه که طبیعی نیست.
در همان لحظه…
صوتی انفجاری مهیب در سراسر جزیره پیچید.
زمین شکاف برداشت.
و ستون‌هایی از دود سیاه از قلب خاک بیرون زدند.
الورا شمشیرش را بیرون کشید.
• خیلی خب.
• حالا دیگه قطعاً اوضاع داره بد میشه.
داخل برج…
آیلین همچنان مقابل مرد ناشناس از حرکت ایستاده بود.
تصویر الیسا در هوا شناور بود.
و مرد با آرامش به آن نگاه می‌کرد.
• هزاران سال پیش…
• ما نگهبانان جهان بودیم.
تصاویر تغییر کردند.
شهری عظیم ظاهر شد.
شهری درخشان‌تر از هر چیزی که آیلین مشاهده کرده بود.
• الیسا رهبر ما بود.
• و من محافظ او.
آیلین با تعجب به تصویر نگاه کرد.
مرد کنار الیسا ایستاده بود.
جوان‌تر.
ولی همان چهره.
• پس تو دشمنش نبودی؟
مرد ریز خندید.
خنده‌ای تلخ.
• نه.
• من نزدیک‌ترین فرد به او بودم.
خاموشی.
• پس چی شد؟
چشمان سرخ مرد تاریک شد.
• ترس.
• مردم از قدرت نشانه‌ها هراسیدند.
• از چیزی که نمی‌متوجه شدند.
تصاویر مجدداً تغییر کردند.
فریادها.
جنگ.
آتش.
و بعد…
الیسا.
در میان حلقه‌ای از نور.
مرد ادامه داد:
• برای محافظت از جهان…
• خودش زندان را ساخت.
آیلین ساکت گفت:
• و تو را داخلش انداخت؟
مرد سرش را پایین آورد.
• زیرا فقط من توانایی مهار تاریکی را داشتم.
• و اگر آزاد می‌ماندم…
• تاریکی هم آزاد می‌شد.
برای اامان بار…
آیلین اندوه را در چهره او مشاهده کرد.
اندوهی هزاران ساله.
در همان لحظه…
صدای ترک خوردن سنگ‌ها از بیرون برج گوش داده شد.
مرد فوراً سرش را قد بلند کرد.
و برای اامان بار…
ترس در دیدهانش مشاهده کرده شد.
• نه…
آیلین اخم کرد.
• چی شده؟
مرد به سقف برج خیره شد.
• دیر رسیدی.
ناگهان تمام برج لرزید.
یکی از دیوارها فرو ریخت.
و موجی از تاریکی به داخل هجوم آورد.
ولی این تاریکی با مرد فرق داشت.
به‌شدت فرق داشت.
این تاریکی زنده بود.
وحشی بود.
و هیچ عقل و منطقی در آن دیده نمی‌شد.
مرد فوراً جلوی آیلین از حرکت ایستاد.
و فریاد زد:
• عقب برو!
تاریکی غرش کرد.
غرشش شامگاهیه آوای هزاران موجود بود.
آیلین با ناباوری گفت:
• این چیه؟!
مرد دندان‌هایش را روی هم فشرد.
• این…
• بلعنده ستارگانه.
قلب آیلین فرو ریخت.
• ولی تو…
• من زندانبانش بودم.
تاریکی مجدداً غرش کرد.
و این بار تمام برج را لرزاند.
مرد به آیلین نگاه کرد.
• اگر می‌خوای خانوادت زنده بمونن…
• باید همین الان سه نشانه رو بیدار کنی.
نور آبی.
نور بنفش.
و نور طلایی.
در دستان آیلین درخشیدند.
و بیرون برج…
ارس، مایا، ریان، راونا، الورا و ارگوس با وحشت مشاهده کردند که ستون عظیمی از نور از بالای برج به آسمان شلیک شد.
و درست روبه‌روی آن…
سایه‌ای به بزرگی یک کوه از میان ابرهای سیاه سر برآورد.
همه خشکشان زده بود.
آن موجود آن‌قدر بزرگ بود که حتی تشخیص شکل واقعی‌اش سخت بود.
انگار تکه‌ای از خود تاریکی زنده شده باشد.
نگاه‌های سرخش در آسمان می‌درخشیدند.
و هر بار که پلک می‌زد…
ابرهای سیاه اطرافش موج برمی‌داشتند.
الورا ساکت گفت:
• خیلی خب…
• فکر کنم این بزرگ‌ترین مشکلیه که تا حالا داشتیم.
ارگوس بدون اینکه نگاهش را از آسمان بردارد گفت:
• فکر کنم برای اولین بار باهات موافقم.
ریان شمشیرش را بیرون کشید.
ولی خودش هم می‌دانست شمشیر در برابر چنین موجودی تقریباً بی‌فایده است.
داخل برج…
نور سه نشانه دور آیلین می‌چرخید.
نور آبی.
نور بنفش.
نور طلایی.
مرد زندانبان کنار او توقف کرده بود.
• گوش کن.
• فقط یک فرصت داریم.
آیلین به موجود عظیم نگاه کرد.
• چطور شکستش بدیم؟
مرد سکوت کرد.
چند ثانیه.
سپس آرام بیان کرد:
• شکستش نمیدی.
آیلین اخم کرد.
• زندانش می‌کنی.
• همون کاری که هزاران سال پیش انجام شد.
آیلین به نشانه‌ها نگاه کرد.
• یعنی بار دیگر باید زندانی بشه؟
• آره.
• اما این بار زندانش قوی‌تر خواهد بود.
در همان لحظه…
بلعنده ستارگان غرش کرد.
غرشی که باعث شد برج به لرزه بیفتد.
ترک‌های عمیقی روی دیوارها ظاهر شدند.
مرد ناگهان رنگش پرید.
• نه…
• چی شده؟
• داره مستقیم به سمت برج میاد.
بیرون برج…
ارس ناگهان فریاد زد:
• همه عقب!
لحظه بعد…
پرتوی عظیمی از تاریکی از آسمان فرود رسید.
و درست کنار برج به زمین برخورد کرد.
انفجار مهیبی رخ داد.
سنگ‌ها به هوا پرتاب شدند.
و همه چند متر به عقب پرت شدند.
مایا فوراً قد بلند شد.
• آیلین!
اما برج هنوز پابرجا بود.
هرچند حالا تقریباً نیمی از آن فرو ریخته بود.
در میان گرد و غبار…
دروازه برج منفجر شد.
و آیلین از میان نور بیرون آمد.
همه با ناباوری نگاهش کردند.
نشانه ستاره بالای سرش شناور بود.
و سه رنگ آبی و بنفش و طلایی در آن می‌درخشیدند.
اما عجیب‌تر از همه…
این بود که نگاهان آیلین نیز درخشش ملایمی پیدا کرده بودند.
او آرام کنار خانواده‌اش فرود وارد شد.
ارس تبسم زد.
• می‌دونستم موفق میشی.
آیلین هم لبخند زد.
اما نگاهش هنوز به آسمان بود.
به بلعنده ستارگان.
موجود عظیم برای چند لحظه ساکت ماند.
انگار او را بررسی می‌کرد.
و سپس…
برای اامان بار حرف زد.
صوتیی که سراسر آسمان را پر کرد.
پس تو وارث نهایی هستی…
سکوت.
دقیقاً شامگاهیه او…
آیلین اخم کرد.
• شبیه کی؟
چشم‌های سرخ موجود درخشیدند.
الیسا.
و درست در همان لحظه…
نشانه ستاره با شدتی بی‌سابقه شروع به درخشیدن کرد.
گویی نام الیسا را شناخته باشد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←