میراث پنهان فصل۲ پارت۱۱

#پارت هدیه
خاموشیی عجیب تالار را پر کرده بود.
پس از ساعت‌ها جاده رفتن در اعماق آستریا، همه خسته بودند.
ولی هیچ‌کس شکایتی نمی‌کرد.
چراکه اامان نشانه را پیدا کرده بودند.
و برای اامان بار از آغاز این سفر، احساس می‌کردند واقعاً به هدفشان نزدیک شده‌اند.
آیلین کنار یکی از ستون‌های کریستالی جای گرفته بود.
کریستال نقره‌ای را در دست داشت.
نور بنفش کوچکی در مرکز آن می‌درخشید.
هر بار که به آن نگاه می‌کرد، احساس ملایمش عجیبی پیدا می‌کرد.
مایا کنار دخترش نشست.
لبخندی زد و گفت:
• هنوز باورم نمیشه.
• چی رو؟
• اینکه اون دختر کوچولویی که همیشه دنبال پروانه‌ها می‌دوید، حالا داره جهان رو نجات میده.
آیلین لبخند زد.
• مولین…
ارس که کمی آن طرف‌تر ایستاده بود اظهار کرد:
• حقیقت رو اضافه کرده.
• البته هنوز هم دنبال پروانه‌ها می‌دوی.
همه خندیدند.
حتی راونا.
حتی ریان.
برای چند دقیقه…
انگار جنگ‌ها و سایه‌ها و پیشگویی‌ها وجود نداشتند.
فقط یک خانواده بودند.
و چند دوست که کنار هم سفر می‌کردند.
یک‌باره…
برفی از روی شانه آیلین پرید.
با اضطراب چند دور در هوا چرخید.
و روی یکی از دیوارهای سنگی جای گرفت.
آیلین فوراً متوجه شد.
• برفی؟
پرنده سفید بال‌هایش را باز کرد.
و جیغ کوتاهی کشید.
در همان لحظه…
روی دیوار سنگی، خطوطی نقره‌ای ظاهر شدند.
مثل رگ‌های نور.
همه ساکت شدند.
نور روی دیوار گسترده شد.
و کم‌کم شکل زنی را ساخت.
زنی بلند قامت.
با موهای بلند نقره‌ای.
و نگاهانی بنفش که مثل ستاره می‌درخشیدند.
آیلین بی‌اختیار از جا کشیده شد.
قلبش شتاب‌زده می‌زد.
چیزی در آن چهره آشنا بود.
بسیار آشنا.
اما نمی‌اطلاع داشت چرا.
زن تبسم ملایمی زد.
و صدایش در تالار پیچید.
«اگر این پیام را می‌بینی…»
«یعنی یکی از نشانه‌ها پیدا شده است.»
همه با دقت گوش می‌دادند.
زن ادامه داد:
«پس هنوز امید زنده است.»
«و تاریکی هنوز پیروز نشده.»
نور اطراف تصویر بیشتر شد.
آیلین حس کرد نمی‌تواند نگاهش را از او بردارد.
زن به او چشم دوخت.
نه به همه.
فقط به او.
انگار دقیقاً می‌اطلاع داشت چه کسی روبه‌رویش توقف کرده است.
«نام من لیاناست.»
«آخرین ملکه نگهبانان ستاره.»
همه با تعجب به تصویر خیره شدند.
حتی مرد ناشناس هم رنگش پرید.
لیانا…
نامی که در افسانه‌ها گوش داده می‌شد.
ولی هیچ‌کس تصور نمی‌کرد روزی خودش را ببیند.
لیانا کف دستش را بالا آورد.
و به‌یک‌باره تصویری پشت سرش ظاهر شد.
شهری باشکوه.
بسیار بزرگ‌تر از آستریا.
برج‌هایی از نور.
باغ‌هایی که در هوا شناور بودند.
رودخونه‌هایی درخشان که میان خیابان‌ها جریان داشسریع.
الورا با دهان باز نگاه می‌کرد.
• این واقعی بوده؟
ارگوس آرام گفت:
• ظاهراً بله.
لیانا لبخند زد.
«این خانه ما بود.»
«خانه نگهبانان ستاره.»
اما به‌یک‌باره تصویر تغییر کرد.
آسمان تیره شد.
ابرهای سیاه ظاهر شدند.
برج‌ها فرو ریخشتاب‌زده.
شعله‌ها زبانه کشیدند.
و سایه‌ای عظیم روی شهر افتاد.
سایه‌ای که همه چیز را می‌بلعید.
صدای لیانا ساکت‌تر شد.
«ما جنگیدیم…»
«سال‌ها جنگیدیم.»
«ولی نتوانستیم تاریکی را نابود کنیم.»
«فقط توانستیم آن را زندانی کنیم.»
سه نور درخشان بالای سر او ظاهر شدند.
سه نشانه.
سه کلید.
و یکی از آن‌ها اکنون روشن بود.
همان نشانه‌ای که آیلین به دست آورده بود.
لبخند محوی روی لب لیانا جای گرفت.
«تو موفق شدی اامان قدم را برداری.»
آیلین احساس کرد دلش گرم شده است.
ولی درست در همان لحظه…
چهره لیانا جدی شد.
برای اامان بار.
نگاهش عمیق‌تر شد.
و مستقیم به آیلین خیره شد.
«ولی خوب گوش کن.»
تالار در خاموشی فرو حرکت کرد.
حتی نفس کشیدن کسی گوش داده نمی‌شد.
«راهی که پیش رو داری، سخت‌تر از چیزی است که تصور می‌کنی.»
«برای پیدا کردن دومین نشانه…»
«باید به سرزمین مه‌های خاموش سفر کنی.»
به محض گوش دادن این نام…
مرد ناشناس سرش را بلند کرد.
و برای اامان بار ترس در چشمانش مشاهده کرده شد.
راونا متوجه شد.
• تو اونجا رو می‌شناسی؟
اما او جواب نداد.
در همان لحظه…
تصویر لیانا شروع به محو شدن کرد.
نورش کم‌رنگ شد.
ولی قبل از ناپمتوجه شد شدن…
آخرین جمله‌اش را بیان کرد.
جمله‌ای که باعث شد همه در خاموشی فرو بروند.
«و مراقب باش…»
«زیرا در سرزمین مه‌های خاموش…»
«کسی منتظر شماست که سال‌هاست بیدار نشده.»
و تصویر ناپمشاهده کرد شد.
تالار بار دیگر تاریک شد.
ولی این بار…
هیچ‌کس به نشانه‌ها فکر نمی‌کرد.
همه به چهره مرد ناشناس نگاه می‌کردند.
چون او از شنیدن نام آن سرزمین…
واقعاً ترسیده بود.
چند دقیقه هیچ‌کس حرفی نزد.
نورهای تالار آرام می‌درخشیدند.
ولی سنگینی حرف‌های لیانا هنوز در هوا مانده بود.
سرزمین مه‌های خاموش.
حتی اسمش هم ترسناک به نظر می‌رسید.
الورا بالاخره خاموشی را شکست.
• بسیار خب.
• فقط منم که حس می‌کنم هر جایی که میریم اسمش ترسناک‌تر از قبلیه؟
راونا تبسم زد.
• نه. فقط تو جرئت می‌کنی کشیده بگی.
همه ریز خندیدند.
اما مرد ناشناس هنوز ساکت بود.
ارس متوجه شد.
• اونجا چی هست؟
مرد نگاهش را از زمین برداشت.
برای چند لحظه مردد بود.
بعد آهسته اظهار کرد:
• سال‌ها پیش…
• اونجا زیستن می‌کردم.
همه با تعجب نگاهش کردند.
• چی؟
الورا جویا شد.
• من اهل سرزمین مه‌های خاموشم.
سکوت بار دیگر برگشت.
آیلین اولین کسی بود که حرف زد.
• پس تو کی هستی؟
مرد چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد از مدت‌ها پنهان‌کاری…
آه کشیدهی کشید.
• اسم واقعی من آریوسه.
• آخرین نگهبان معبد مه.
راونا ملایم بیان کرد:
• برای همین اونجا ترسیدی.
آریوس سرش را تکان داد.
• چون می‌دونم چه چیزی اونجا خوابیده.
• و امیدوار بودم هیچ‌وقت مجبور نشم برگردم.
چند ساعت بعد…
گروه آستریا را ترک کرد.
و بعد از ساعت ها در هوای ازاد نفس کشیدند…
خورشید در حال غروب بود.
نور نارنجی آسمان روی کوه‌ها افتاده بود.
و نسیم خنکی میان درختان می‌وزید.
آیلین کنار نگاهه کوچکی نشست.
برای اامان بار از شروع سفر…
فرصت پیدا کرده بود استراحت کند.
کریستال نشانه اول را از جیبش بیرون آورد.
نور بنفش آن آهسته می‌درخشید.
ناگهان…
انعکاس نور روی آب تغییر کرد.
آیلین اخم کرد.
روی سطح نگاهه…
نقشه‌ای ظاهر شده بود.
نقشه‌ای که لحظه‌ای قبل وجود نداشت.
او فوراً بقیه را آوا زد.
همه دور دیدهه جمع شدند.
روی آب…
مسیر باریکی دیده می‌شد.
مسیری که از میان کوه‌ها عبور می‌کرد.
و به نقطه‌ای دوردست می‌رسید.
آریوس رنگش پرید.
• این راه قدیمیه…
• راه مخفی ورود به سرزمین مه‌های خاموش.
مایا پرسید:
• یعنی نشانه دوم اونجاست؟
آریوس جواب داد:
• احتمال زیاد.
ولی نگاهش نگران بود.
به‌شدت دلواپس.
ریان متوجه شد.
• هنوز همه چیزو ناظهار کردی.
آریوس به نگاهه خیره شد.
بعد آرام گفت:
• چراکه نشانه دوم تنها چیزی نیست که اونجاست.
• یه پادشاه هم اونجا خوابیده.
الورا آه کشید.
• باز هم پادشاه؟
• چرا همه موجودات خطرناک یا پادشاهن یا فرمانروا؟
این بار حتی ارس هم ریز خندید.
اما آریوس نخندید.
• اون شوخی نیست.
• قرن‌ها پیش خودش داوطلب شد که برای محافظت از نشانه دوم خواب ابدی بره.
• و هیچ‌کس به جز وارث نباید بیدارش کنه
سه روزگار بعد…
سفر آن‌ها به سرزمین مه‌های خاموش ادامه داشت.
هرچه جلوتر می‌راهی شدند…
هوا سردتر می‌شد.
درختان قد بلندتر.
و مه غلیظ‌تر.
تا جایی که گاهی نمی‌توانسسریع بیش از چند متر جلوتر را ببینند.
الورا دستش را جلوی صورتش تکان داد.
• من رسماً از مه متنفرم.
ارگوس گفت:
• پنج دقیقه پیش هم اضافه کردی.
• هنوز هم متنفرم.
راونا ریز خندید.
ولی آریوس اصلاً نمی‌لبخند زد.
از لحظه‌ای که وارد این سرزمین شده بودند، بیش از حد ساکت شده بود.
انگار خاطراتی قدیمی بار دیگر زنده شده باشند.
آن شامگاه…
گروه کنار رودخونه‌ای کوچک اردو زد.
آتش روشن کردند.
و برای اامان بار بعد از مدت‌ها کمی آهستهش داشسریع.
آیلین کنار مایا قرار گرفته بود.
سرش را روی شانه مادرش گذاشته بود.
مثل وقتی که کودک بود.
مایا لبخند زد.
• خسته شدی؟
• یکم.
• اما ارزشش رو داره.
مایا موهای دخترش را مرتب کرد.
• آره.
چند متر آن طرف‌تر…
ریان و راونا کنار رودخانه از حرکت ایستاده بودند.
آوای آب میان خاموشی شب شنیده می‌شد.
ریان به مه خیره شده بود.
• عجیبه.
• چی؟
راونا سؤال کرد.
• از این سرزمین خوشم میاد.
راونا تبسم زد.
• با اینکه ترسناکه؟
• آره.
سپس نگاهش را به او دوخت.
• بعضی چیزها با وجود خطرناک بودن ارزش نزدیک شدن دارن.
راونا فوراً منظورش را متوجه شد.
و برای اامان بار نتوانست جوابی پیدا کند.
صبح روز بعد…
آن‌ها به قلب سرزمین مه‌های خاموش رسیدند.
همه جا در خاموشی فرو راهی شده بود.
حتی پرنده‌ای آواز نمی‌خواند.
حتی باد هم نمی‌وزید.
انگار خود طبیعت منتظر چیزی بود.
ناگهان مه کنار حرکت کرد.
و بنایی عظیم نمایان شد.
قصری سنگی.
قدیمی.
باشکوه.
و نیمه‌ویران.
ستون‌های کشیده آن تا آسمان کشیده شده بودند.
در مرکز قصر…
تختی از سنگ سفید مشاهده کرده می‌شد.
و روی آن…
مردی خوابیده بود.
موهای کشیده نقره‌ای.
شنلی تیره.
و شمشیری بزرگ کنار دستش.
همه بی‌اختیار از حرکت ایستادند.
حتی آریوس.
چهره‌اش رنگ باخت.
• غیرممکنه…
آیلین آهسته پرسید:
• این همون پادشاهه؟
آریوس به سختی سر تکان داد.
• بله…
• شاه آلدریک…
• نگهبان نشانه دوم.
همه در سکوت به مرد خفته نگاه می‌کردند.
صدها سال گذشته بود.
ولی انگار فقط چند دقیقه خوابیده بود.
ناگهان…
کریستال نشانه اول در کف دست آیلین شروع به درخشیدن کرد.
نور بنفش آن در هوا پیچید.
و مستقیم به سمت تخت سنگی حرکت کرد.
• آیلین!
مایا فریاد زد.
ولی دیگر دیر شده بود.
نور به سینه پادشاه برخورد کرد.
سکوت.
چند ثانیه.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
الورا نفس راحتی کشید.
• فکر کنم چیزی نشد…
در همان لحظه…
انگشتان مرد تکان خوردند.
همه خشکشان زد.
سپس…
پلک‌هایش آرام باز شدند.
دیدهانی به رنگ طلای درخشان.
دیدهانی که صدها سال بسته بودند.
پادشاه نفس عمیقی کشید.
برای اامان بار بعد از قرن‌ها.
و آرام از روی تخت بلند شد.
آوای زرهش در خاموشی قصر پیچید.
نگاهش روی همه چرخید.
روی آریوس.
روی مایا.
روی ارس.
و در آخر…
روی آیلین متوقف شد.
چند ثانیه فقط به او خیره شد.
سپس تبسم به‌شدت کمرنگی زد.
و اامان جمله‌اش بعد از صدها سال را بیان کرد:
• پس بالاخره رسیدی…

نوشته میراث پنهان فصل۲ پارت۱۱ اولین بار در . پمشاهده کردار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان زیبا دخت مظلوم - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←