ملکه کابوس ها پارت ۶۳ قسمت پایانی

پارت63

امیررضا نگاهم کرد.

نگاه‌هایش پر از اشک بود.

(نیلارا… من متأسفم.)

با ناباوری نگاهش کردم.

چند ثانیه طول کشید تا معنی حرفش را بفهمم.

بعد آوایم شکست.

(چرا متأسفی؟)

یک قدم به سمتش رفتم.

(چرا متأسفی هااا؟!)

دستم را روی سینه‌ام گذاشتم و با تمام توانم فریاد زدم:

(اریو زنده‌ستتتت!)

ولی هیچ‌کس چیزی نبیان کرد.

(اریو زنده‌ست… مگه نه؟!)

صوتیم میان گریه گم شد.

به امیررضا چنگ زدم.

(بگو زنده‌ست…)

اشک‌هایم بی‌وقفه می‌ریخت.

(فقط بگو زنده‌ست…)

ولی خاموشیش جوابم بود.

دیگر نتوانستم بایستم.

روی زمین جای گرفتم و زار زدم.

آن‌قدر گریه کردم که نفسم بالا نمی‌وارد شد.

مادر امیررضا ملایم گریه می‌کرد.

امیررضا سرش را پایین انداخته بود.

بالاخره همه از اتاق بیرون رفتند.

من ماندم و یک اتاق ساکت…

و دلی که دیگر نمی‌اطلاع داشت چطور باید بتپد.

قد بلند شدم.

به سمت پنجره راهی شدم و آن را باز کردم.

باد خنک به صورتم خورد.

دیده‌هایم را بستم.

هوا را به ریه‌هایم فرستادم و بعد…

تمام بغضم شکست.

کف دستم را روی قاب پنجره گذاشتم و اشک ریختم.

(خدایا…)

صدایم لرزید.

(چرا؟)

اشک‌هایم روی کف دستم می‌چکید.

(چرا هرچی رو دوست دارم ازم می‌گیری؟)

سرم را بالا گحرکت کردم.

(اول بابام…)

نفسم شکست.

(بعد اریو…)

لبخند تلخی زدم.

(من ازت چی تمایل داشتم؟)

کف دستم را روی دلم گذاشتم.

(فقط یک بار… فقط یک بار بذار چیزی که دوست دارم رو ازم نگیری.)

ولی جوابی نیامد.

فقط باد پرده را تکان داد.

انگار خدا هم در آن شب…

ساکت بود.

—

**یک هفته بعد**

یک هفته بود که با خیال اریو زندگی می‌کردم.

گاهی به منزل‌ای می‌راهی شدم که مدتی برای «رها» بود.

خانه‌ای که بیشتر از آنکه متعلق به من باشد، شامگاهیه تکه‌ای از زیستن اریو بود.

گوشه‌گوشه‌اش سلیقه او را داشت.

صندلی‌ای که رویش می‌قرار گرفت…

فنجانی که یک بار از آن قهوه خورده بود…

کتابی که نیمه‌کاره رهایش کرده بود…

حتی گاهی فکر می‌کردم هنوز بوی عطرش در خونه مانده.

می‌حرکت کردم آنجا و ساعت‌ها فقط می‌نشستم.

گاهی با خودم حرف می‌زدم.

گاهی برایش تعریف می‌کردم امروز چه اتفاقی افتاده.

و گاهی…

فقط خاموشی می‌کردم.

چون بعضی بی‌قراری‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که حتی کلمه‌ای برایشان وجود ندارد.

—

**دو هفته گذشت.**

دو هفته بود که هر شامگاه با گریه می‌خوابیدم.

اما کم‌کم خودم را جمع کردم.

نه اینکه درد تمام شده باشد…

نه.

فقط یاد گحرکت کرده بودم چطور با درد جاده بروم.

من رئیس مافیا بودم.

نمی‌توانستم اجازه بدهم همه مرا شکسته ببینند.

باید قوی می‌ماندم.

امیررضا همه‌چیز را برایم تعریف کرد.

گفت بعد از آن شب شک کرده بود.

راهی شده بود سراغ محمد.

تمام مدارک را گحرکت کرده بود.

مدارکی که ثابت می‌کرد به‌شدتی از قتل‌هایی که به اسم من ثبت شده بودند، کار من نبودند.

اظهار کرد آن شب ساعت‌ها خودش را سرزنش کرده.

اضافه کرد مدام به خودش فحش داده که چرا همان اول حرفم را باور نکرده.

و بعد…

از من عذر میل داشت.

صادقانه.

بدون غرور.

بیان کرد:

(حق با تو بود، نیلارا.)

من چیزی نبیان کردم.

فقط نگاهش کردم.

او ادامه داد:

(من نباید بهت شک می‌کردم.)

بعد از همه چیز برایم گفت.

رئیس و تمام افرادی که پشت آن انجمن بودند کف دستگیر شدند و به مجازات رسیدند.

همه…

جز یک نفر.

**مرد نقاب نقره‌ای.**

همان مردی که آن شب در جلسه مدام نگاهم می‌کرد.

همان کسی که از همان ابتدا انگار چیزی را درک کرده بود.

فرار کرده بود.

هنوز پیدایش نکرده بودند.

امیررضا گفت:

(پیداش می‌کنیم.)

فقط سرم را تکان دادم.

چراکه می‌اطلاع داشتم بعضی حساب‌ها…

برای همیشه باز می‌مانند.

بعد نوبت به سامیار رسید.

امیررضا گفت او را به زندان فرستاده بودند.

ولی…

فردای آن روزگار قرار بود اعدام شود.

چشم‌هایم را بستم.

انگار مجدداً همان درد به دلم برگشت.

ولی این بار…

چیزی در درونم می‌اضافه کرد باید حقیقت را می‌دانستم.

از او جویا شدم:

(چی شد؟)

امیررضا خاموشی کرد.

بعد ساکت گفت:

(ماشینش از جاده منحرف شده بود.)

نفسم حبس شد.

(از یه دره پرت شده پایین.)

دستم را روی دلم گذاشتم.

(ماشین سوخته بود.)

دیده‌هایم را بستم.

دیگر صوتیش را نمی‌متوجه شدم.

فقط یک جمله در سرم می‌چرخید:

**ماشینش سوخته بود.**

اریو…

من حتی فرصت خداحافظی هم نداشتم.

—

روزگار تشییع جنازه…

مجدداً لباس سیاه پوشیدم.

در کنار تابوت ایستادم.

به خاک خیره شدم.

همان حسی را داشتم که روز دفن پدرم داشتم.

انگار مجدداً تکه‌ای از وجودم را در خاک می‌گذاشتم.

دست‌هایم را به هم قفل کردم.

اشک‌هایم ساکت روی گونه‌ام می‌لغزیدند.

ولی این بار فریاد نزدم.

فقط زیر لب گفتم:

(خداحافظ اریو…)

تبسم تلخی زدم.

(کاش یه بار دیگه دعوامون می‌شد…)

اشکم افتاد.

(کاش یه بار دیگه بهم می‌بیان کردی لجباز…)

سرم را پایین انداختم.

(کاش فقط یه بار دیگه می‌مشاهده کردمت.)

باد آرام وزید.

گل‌های روی مزار تکان خوردند.

و من برای آخرین بار…

دلم را همان‌جا کنار او جا گذاشتم.

—

روزگارها گذشسریع.

امیررضا و نفس کم‌کم رابطه خوبی با هم پیدا کردند.

گاهی کنار هم می‌نشستند و حرف می‌زدند.

گاهی می‌لبخند زدند.

و من از دور نگاهشان می‌کردم.

امیررضا یک روزگار برایم از خواهرش اضافه کرد.

از اینکه چقدر دوستش داشته.

اضافه کرد یک روزگار ترمز ماشینش برید.

یک تصادف…

و همه‌چیز تمام شد.

بیان کرد آن روز فکر می‌کرد دنیا برایش تمام شده.

بعد به من نگاه کرد.

ساکت اضافه کرد:

(حالا می‌فهمم تو چی کشیدی.)

چیزی ناضافه کردم.

فقط لبخند زدم.

تلخ.

چون بعضی دردها را لازم نیست برای کسی توضیح بدهی.

کافی است یک نفر…

همان درد را حیات کرده باشد.

—

سال‌ها بعد، هر وقت از کنار پنجره اتاق کارم می‌از حرکت ایستادم، به شهر نگاه می‌کردم.

دیگر آن دختر شکسته‌ای نبودم که در تاریکی دنبال جاده نجات می‌گشت.

من نیلارا بودم.

رئیس.

زنی که پدرش را از کف دست داده بود.

برادرش به او خیانت کرده بود.

محبتش را از کف دست داده بود.

و با این حال…

هنوز ایستاده بود.

روی میز کارم یک عکس بود.

عکس پدرم.

و کنار آن…

عکس اریو.

گاهی به هر دو نگاه می‌کردم و زیر لب می‌گفتم:

(من هنوز اینجام.)

تبسم می‌زدم.

(قوی‌تر از همواره.)

ولی ته دلم…

همیشگی دختری باقی می‌ماند که یک شامگاه کنار پنجره از حرکت ایستاد و از خدا سؤال کرد:

**«چرا هرچی رو دوست دارم ازم می‌گیری؟»**

شاید هیچ‌وقت جوابم را نگراهی شدم.

اما فهمیدم حیات همواره قرار نیست آدم‌هایی را که دوست داریم نگه دارد.

بعضی‌ها می‌آیند…

دوستمان دارند…

تکه‌ای از دلمان را با خودشان می‌برند…

و بعد می‌روند.

ولی عاشقیشان…

در ما می‌ماند.

من اریو را فراموش نکردم.

هیچ‌وقت.

فقط یاد گرفتم با جای خالی‌اش حیات کنم.

آخرین بار به عکسش نگاه کردم.

انگشتم را روی قاب کشیدم و ملایم بیان کردم:

(اگه یه جایی هستی که آوای منو می‌شنوی…)

تبسم زدم.

(بدون که من هنوز همون نیلارام.)

دیده‌هایم را بستم.

(فقط دیگه نمی‌ترسم.)

پنجره را باز کردم.

باد به صورتم خورد.

و برای اامان بار…

بوی باران برایم شامگاهیه بوی پایان نبود.

شبیه شروع بود.

شروع حیات زنی که همه‌چیز را از کف دست داده بود…

اما خودش را نه.

**پایان.**.
————————————–
بالاخره رسیدیم به آخر فصل اول…

فصلی که با نیلارا خندیدیم، گریه کردیم، عاشق شدیم، شکستیم و بار دیگر از نو ایستادیم.
فصلی که پر بود از راز، خیانت، انتقام، دلدادگی و آدم‌هایی که هیچ‌وقت نتونستیم بفهمیم واقعاً دوست بودن یا دشمن…

اعتراف می‌کنم خداحافظی با فصل اول برای خودم هم آسون نیست.
نیلارا، اریو، امیررضا و تمام شخصیت‌های این داستان بخشی از ذهن و قلب من شدن و امیدوارم شما هم در تک‌تک لحظه‌هاشون چیزی برای عاشق شدن، حس کردن و حتی گریه کردن پیدا کرده باشید.

فصل اول تموم شد…
ولی داستان هنوز تموم نشده.

این پایان، فقط پایان یک فصل بود؛
چون رازهای بیشتری باقی مونده،
حساب‌های ناتمامی وجود داره،
و شاید بعضی آدم‌ها هنوز حرف‌هایی برای بیان کردن داشته باشن…

از تک‌تک شما که تا اینجا هممسیر «ملکه کابوس‌ها» بومتوجه شد، خونمشاهده کرد، نظر دادید، ذوق کرمتوجه شد و با شخصیت‌ها حیات کرمتوجه شد، از صمیم دل ممنونم.

**فصل اول به پایان رسید…**
ولی قصه‌ی نیلارا هنوز ادامه دارد.

نوشته ملکه کابوس ها پارت ۶۳ قسمت پایانی اامان بار در . پدیدار شد.