ملکه کابوس ها پارت ۴۵

پارت45

در اتاق کار پدرم قرار گرفته بودم. پرونده‌ها یکی‌یکی زیر انگشتانم ورق می‌خوردند، ولی ذهنم جای دیگری بود. هنوز بوی عطر پدر روی صنقلبی چرمی اتاق مانده بود؛ بویی که هر بار نفس می‌کشیدم، زخم قلبم را تازه‌تر می‌کرد.

تق…

صوتی سه ضربه ملایم به در، خاموشی اتاق را شکست.

(بله؟)

در باز شد و زکریا وارد شد. با احترام سرش را خم کرد.

(سلام، رئیس.)

نگاهم را از روی پرونده برداشتم.

(سلام.)

لبخند کمرنگی روی لبش نشست.

(اریو رو گحرکت کردیم.)

برای اامان بار بعد از مرگ پدرم، گوشه لبم بالا حرکت کرد؛ تبسمی سرد، بی‌روح و آمیخته با انتقام.

(پس بالاخره گیرش انداختید…)

پرونده را بستم و آرام از جا بلند شدم.

(هیچ‌کس… هیچ‌وقت… از کف دست نیلارا فرار نمی‌کنه.)

چشم‌هایم از خشم برق زد.

(تو برو. منم الان میام.)

(چشم، رئیس.)

زکریا از اتاق خارج شد و در را بست.

چند لحظه همان‌جا از حرکت ایستادم و به عکس پدر روی میز خیره شدم.

لبخندم محو شد و جای خودش را به نفرت داد.

(بالاخره وقتش رسید…)

نفسم را آهسته بیرون دادم.

(اگه اندیشیدی بعد از گحرکت کردن جون پدرم، زندگی آرومی خواهی داشت، اشتباه کردی…)

دستم را روی اسلحه‌ای که کنار میز بود کشیدم.

(همه اون شب رو یادت میارم… تک‌تک ثانیه‌هاش رو…)

نگاهم یخ زده بود.

(تا وقتی آخرین نفس رو بکشی، نمی‌ذارم یه لحظه ساکتش داشته باشی… و وقتی مرگ سراغت بیاد… آرزو می‌کنی کاش همون روزگار مرده بودی.)

—

یک ساعت بعد…

ماشین مقابله سوله توقف کرد.

در را باز کردم و آهسته پایین وارد شدم. باد سرد، لبه‌های پالتوی مشکی‌ام را تکان داد. یقه‌اش را مرتب کردم و با قدم‌هایی آرام به سمت در فلزی سوله رفتم.

به محض باز شدن در، بوی خون، رطوبت و زنگ‌زدگی آهن در هوا پیچیده بود.

آوای برخورد شلاق با گوشت تن، داخل سوله می‌پیچید.

تق…

تق…

و بعد از هر ضربه، ناله‌ای خفه و دردناک.

مردها با مشاهده کردنم کنار حرکت کردند.

از مسیرروی تاریک گذشتم تا مقابل سلول رسیدم.

اریو به زنجیر کشیده شده بود.

پیمسیرنش از شدت خون و پارگی، دیگر قابل تشخیص نبود. رد شلاق‌ها مثل مارهای سرخ روی سینه و کمرش افتاده بود. گوشه لبش شکافته و خون خشک‌شده روی چانه‌اش ماسیده بود. یکی از نگاه‌هایش از شدت ضربه کبود و نیمه‌بسته شده و موهایش آشفته روی پیشانی افتاده بودند.

با شنیدن آوای قدم‌هایم، سرش را به سختی بالا آورد.

نگاه خسته و دردناکش با نگاه سرد من گره خورد.

بدون اینکه حرفی بزنم، روی صنقلبی مقابله‌اش نشستم و پا روی پا انداختم.

چند ثانیه فقط نگاهش کردم.

بعد لبخند تلخی زدم.

(حالت چطوره… اریو؟)

لب‌های ترک‌خورده‌اش تکان خورد.

( پدرت.. من… نمی‌تمایل داشتم…)

یک‌باره از جا بلند شدم و با تمام وجود فریاد کشیدم.

(خفه شوووووو!)

صدایم تمام سوله را لرزاند.

همه ساکت شدند.

اریو هم بی‌اختیار خاموشی کرد.

با نگاهانی پر از نفرت به او خیره شدم.

(حق نداری اسم من… یا پدرم رو به زبون بیاری… فهمیدی؟!)

او چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد با آوایی گرفته بیان کرد:

(گوش کن، نیلارا… من نمی‌تمایل داشتم تو یا پدرت کشته بشین…)

پوزخندی زدم.

(ولی شد.)

چشم‌هایش پر از عذاب وجدان بود.

(من فقط می‌میل داشتم بترسونمت… به افرادم گفته بودم حق ندارن به هیچ‌کدومتون شلیک کنن… قسم می‌خورم… نمی‌میل داشتم این اتفاق بیفته… ولی یکی از اونا شلیک کرد… همه‌چیز از کنترل خارج شد…)

نفسم سنگین شده بود.

تصویر پدرم، غرق در خون، بار دیگر جلوی چشمم جان گراهی شد.

اشک در نگاه‌هایم جمع شد، ولی اجازه ندادم فرو بریزد.

یک قدم جلو حرکت کردم و یقه خون‌آلودش را گحرکت کردم.

صورتش را بالا کشیدم.

(تو فقط می‌تونی بگی «متأسفم»…)

صدایم ملایم بود، اما از هر فریادی ترسناک‌تر.

(اما اون «متأسفم»… پدر منو برنمی‌گردونه…)

کف دستم را رها کردم و او دوباره روی زنجیرها ولو شد.
داشتم از سلول خارج می‌شدم که آوای گرفته‌اش پشت سرم پیچید.

(تو هم… پدر منو کشتی، نیلارا…)

قدم‌هایم همان‌جا خشک شد.

چند ثانیه فقط صوتی نفس‌های سنگین من و او در فضای سرد سوله می‌پیچید. سکوتی سنگین بینمان افتاده بود؛ خاموشیی که از هر فریادی دردناک‌تر بود.

آهسته برگشتم.

نگاهم مستقیم در چشم‌هایش گره خورد.

شاید وقتش رسیده بود حقیقت را بداند…

با صوتیی سرد بیان کردم:

(می‌دونی… اون شامگاه بعد از درگیری، تا صبح با موتور دور تهران می‌چرخیدم.)

نگاهش پر از تعجب شد.

(تمام شامگاه با خودم جنگیدم. بین محبت… و انتقام.)

نفسی عمیق کشیدم.

(آخرش تصمیم گرفتم پدرت رو آزاد کنم.)

دیده‌هایش از ناباوری گرد شد.

تبسم تلخی روی لبم جای گرفت.

(با خودم بیان کردم… من عاشق اریو هستم. نمی‌خوام عشق زیستنم رو از کف دست بدم.)

سرم را پایین انداختم و با خنده‌ای تلخ ادامه دادم:

(فکر می‌کردم تو با همه فرق داری…)

لحظه‌ای خاموشی کردم.

(صبحش یکی از افرادم اومد پیشم و اظهار کرد: «نیلارا، مطمئنی می‌خوای ببخشیش؟»)

نگاهش هنوز از صورتم جدا نمی‌شد.

(اضافه کردم: «آره… اریو با همه فرق داره.»)

پوزخندی زدم.

(بعد اظهار کرد: «پس اینو ببین.»)

صدایم ساکت‌تر شد، ولی تلخی آن بیشتر.

(گوشیش رو درآورد… و عکسی رو جلوی من گرفت…)

اشک در نگاهانم جمع شد، ولی اجازه ندادم پایین بیاید.

(تو… با یه دختر… که لخت روی سینه‌ات خوابیده بود.)

برای اولین بار رنگ از صورت اریو پرید.

چشم‌هایش از شوک لرزید.

لب‌هایش تکان خورد، ولی هیچ صدایی بیرون نیامد.

من ولی حتی نگاهش هم نکردم.

(همون لحظه درک کردم همه حرفات… همه قولات… همه قسم‌هات دروغ بود.)

نفرت در صوتیم موج می‌زد.

(تو بهم خیانت کردی، اریو…)

کف دستم را روی سینه‌ام گذاشتم.

(همون روز… دلم رو با کف دست‌های خودم زیر پام له کردم.)

یک قدم به او نزدیک‌تر شدم.

(و همون روزگار… حکم مرگ پدرت صادر شد.)

فاصله صورتمان فقط چند سانتی‌متر بود.

با تمام خشمم غریدم:

(حالا درک کردی چرا قاتل پدرت شدممم؟!)

اریو با ناباوری نگاهم می‌کرد.

لب‌هایش لرزید.

(نیلارا… من…)

با تمام وجود فریاد زدم:

(نمی‌خواااام صوتتو بشنوم!)

آوای زنجیرها از تکان خوردنش کشیده شد.

(خفه شو!)

تمام سوله در خاموشی فرو حرکت کرد.

نفسم به شماره افتاده بود.

چند لحظه فقط به صورتش خیره شدم.

همان مردی که روزی حاضر بودم همه جهان را برایش بدهم…

و حالا حتی متوجه شدنش حالم را به هم می‌زد.

آرام اظهار کردم:

(می‌تونستم همین الان با یه گلوله تمومش کنم…)

نگاهانش برای لحظه‌ای برق امید گحرکت کرد.

ولی ادامه دادم:

(ولی نمی‌کنم.)

با تلخی لبخند زدم.

(به حرمت یک سال عاشقی خودم… کف دستم به خونت آلوده نمی‌شه.)

اشک بی‌آوا از گوشه دیدهم پایین رسید.

برگشتم و به سمت در سلول رفتم.

پشت سرم با صوتیی شکسته فریاد زد:

(نیلارا… خواهش می‌کنم به حرفام گوش بده…)

ولی حتی برنگشتم.

در سلول را پشت سرم بستم و بیرون آمدم.

زکریا کنار در از حرکت ایستاده بود و با دقت نگاهم می‌کرد.

بی‌آنکه لحظه‌ای مکث کنم، با صوتیی یخ‌زده بیان کردم:

(زکریا…)

(بله، رئیس.)

نگاه‌هایم را بستم و بعد آهسته باز کردم.

(کارش رو… تموم کن.)

زکریا سرش را خم کرد.

(نگاه، رئیس.)

بدون اینکه پشت سرم را نگاه کنم، از سوله خارج شدم؛ در حالی که آوای آخرین فریاد اریو هنوز در گوشم می‌پیچید.