ملکه کابوس ها پارت ۲۵

پارت25
صبح روزگار دوم…

نور ملایم خورشید از لابه‌لای پرده‌های اتاق خواب روی تخت افتاده بود.

نیلارا ملایم دیده‌هایش را باز کرد.

نگاهی به ساعت روی پاتختی انداخت.

هفت صبح.

چند لحظه بی‌حرکت ماند.

بعد پتو را کنار زد و از تخت پایین رسید.

برخلاف شب قبل، ذهنش آرام‌تر بود.

برنامه‌ی امروزگار را از قبل می‌اطلاع داشت.

بعد از مرتب کردن تخت، مستقیم به حمام راهی شد.

…

حدود ده دقیقه بعد…

از حمام بیرون رسید.

موهای کشیدهش هنوز کمی نم داشت.

چند دقیقه بعد، زنگ خونه به آوا درآمد.

همان گریمور همیشگی، با کیف بزرگ مشکی‌رنگش، پشت در از حرکت ایستاده بود.

بعد از سلامی کوتاه، وارد شد و وسایلش را روی میز آرایش چید.

نیلارا مقابل آینه نشست.

گریمور با دقت، آرایش روزگار قبل را تکرار کرد؛ آرایشی ساده، رسمی و طبیعی.

در پایان، موهای کشیده نیلارا را با سشوار مرتب کرد و اجازه داد آزاد روی شانه‌هایش بمانند.

بعد با رضایت اظهار کرد:

(همه‌چیز آماده‌ست.)

نیلارا از او تشکر کرد.

وقتی گریمور حرکت کرد، به سمت اتاق لباسش رفت.

از میان لباس‌ها، کت‌وشلوار سورمه‌ای خوش‌دوختش را انتخاب کرد.

کت را پوشید و دکمه‌هایش را بست.

شلوار همرنگ را مرتب کرد.

بعد شال آبی کمرنگ را با دقت دور گردنش انداخت؛ رنگی که تضاد ملایمی با کت سورمه‌ای ایجاد می‌کرد.

در آخر، کفش‌های پاشنه‌قد بلند سورمه‌ای را پوشید.

مقابل آینه ایستاد.

ظاهرش رسمی، شیک و در عین حال کاملاً مناسب محیط کاری بود.

کیف کف دستی‌اش را برداشت و از اتاق بیرون رسید.

…

آشپزمنزل آرام و ساکت بود.

برای خودش صبحانه‌ی ساده‌ای آماده کرد.

دو برش نان تست.

پنیر.

گردو.

چند برش خیار و گوجه.

و یک فنجان قهوه‌ی تلخ.

پشت میز جای گرفت و در خاموشی صبحانه خورد.

گاهی نگاهش به پنجره می‌افتاد؛ خیابان کم‌کم شلوغ می‌شد و شهر بیدار شده بود.

وقتی صبحانه تمام شد، فنجانش را داخل سینک گذاشت.

کلید خودرو و گوشی تلفن همراهش را برداشت.

بعد از آخرین نگاه به ساعت، از خونه خارج شد.

…

حدود چهل دقیقه بعد…

خودروی نیلارا وارد محوطه‌ی شرکت شد.

نگهبان با دیدن کارت ورود، در را باز کرد.

نیلارا خودرو را در جای پارک مهمان متوقف کرد.

از ماشین پیاده شد.

نسیم خنک صبحگاهی، موهای بازش را کمی به حرکت درآورد.

شال آبی کمرنگش را مرتب کرد.

کیفش را روی شانه انداخت و با قدم‌هایی ساکت و مطمئن، به سمت ورودی ساختمان حرکت کرد.

ساعت، دقیقاً هشت و پنجاه‌وهشت دقیقه را نشان می‌داد.

او مثل روزگار قبل…

دو دقیقه زودتر رسیده بود
نیلارا از درِ شیشه‌ای عبور کرد.

دختر پذیرش با دیدنش تبسم زد.

(صبح بخیر، خانم رها.)

نیلارا هم با احترام پاسخ داد.

(صبح شما هم بخیر.)

کارت مهمان روز قبل را روی میز گذاشت.

دختر پذیرش کارت جمشاهده کردی برایش صادر کرد و بیان کرد:

(از امروزگار دیگه لازم نیست منتظر کسی بمونین. آقای رادمان کف دستور دادن هر روزگار مستقیم به طبقه‌ی هشتم تشریف ببرین.)

نیلارا کارت را گرفت.

(ممنون.)

چند دقیقه بعد، آسانسور مقابل طبقه‌ی هشتم توقف کرد.

همین که از آسانسور بیرون آمد، یکی از کارمند ها را مشاهده کرد که پوشه‌ای در دست داشت و با عجله از مسیررو عبور می‌کرد.

با متوجه شدن او مکث کرد.

(صبح بخیر، خانم رها.)

(صبح بخیر.)

تبسم کوتاهی زد.

(آقای رادمان داخل اتاقشون هستن.)

(فکر کنم منتظر شما باشن.)

نیلارا تشکر کرد و به سمت انتهای جادهرو حرکت کرد.

چند ضربه‌ی آهسته به در زد.

(بفرمایید.)

در را باز کرد.

سامیار پشت میزش نشسته بود.

چند پرونده باز روی میز قرار داشت و لپ‌تاپش روشن بود.

بدون اینکه سرش را قد بلند کند، گفت:

(دقیقاً سر وقت.)

نیلارا در را بست.

(تلاش می‌کنم عادت بدی پیدا نکنم.)

سامیار این بار سرش را بالا آورد.

نگاهی کوتاه به لباس رسمی او انداخت.

کت‌وشلوار سورمه‌ای، شال آبی کمرنگ و ظاهر مرتبش، کاملاً مناسب فضای کاری بود.

پوشه‌ای را بست و از روی صندلی کشیده شد.

(قبل از شروع کار…)

(یه سؤال دارم.)

نیلارا منتظر ماند.

سامیار کف دست‌هایش را داخل جیب شلوارش گذاشت.

(دیروز که راهی شدین خونه…)

(به آزمون‌ها اندیشیدین؟)

نیلارا لبخند محوی زد.

(بیشتر از چیزی که باید.)

(به نتیجه‌ای هم رسیدین؟)

(آره.)

سامیار ابرویی بالا برد.

(چه نتیجه‌ای؟)

نیلارا با ملایمش گفت:

(این شرکت، دنبال آدم باهوش نیست.)

(دنبال آدم قابل پیش‌بینی هم نیست.)

(دنبال کسیه که وقتی تحت فشار قرار می‌گیره…)

(باز هم اصولش رو عوض نکنه.)

چند ثانیه سکوت در اتاق برقرار شد.

سامیار هیچ واکنشی نشان نداد.

فقط ملایم اضافه کرد:

(جالبه…)

(فکر نمی‌کردم انقدر زود به این نتیجه برسین.)

بعد به ساعتش چشم دوخت.

(امروزگار خبری از پرونده و قرارداد نیست.)

نیلارا با کنجکاوی سؤال کرد:

(پس قراره چی یاد بگیرم؟)

سامیار تبسم بسیار کمرنگی زد.

(امروزگار…)

(قراره آدم‌ها رو بشناسی.)

بعد از روی میز، یک کارت دسترسی برداشت و به طرف او گرفت.

(از امروزگار، دیگه فقط مهمان شرکت نیستین.)

(می‌خوام کنار بخش‌های مختلف بچرخین، با کارمندها صحبت کنین و ببینین این مجموعه واقعاً چطور کار می‌کنه.)

نیلارا کارت را گحرکت کرد.

نگاهش روی آن ثابت ماند.

سامیار ادامه داد:

(فقط یه نکته…)

(هر کسی که امروز باهاش روبه‌رو می‌شین…)

(لزومی نداره همونی باشه که خودش رو معرفی می‌کنه.)

لبخند محوی روی لب نیلارا نشست.

(بالاخره رسیدیم به قسمت جذاب ماجرا.)

سامیار بدون اینکه جواب بدهد، درِ اتاق را باز کرد.

(بریم…)
سامیار از اتاق خارج شد.

نیلارا هم قدم‌به‌قدم کنارش راه افتاد.

راهروی طبقه‌ی هشتم، مثل همواره آهسته بود.

کارمندان با متوجه شدن سامیار، مؤدبانه سلام می‌کردند و مجدداً مشغول کارشان می‌شدند.

چند دقیقه بعد، مقابل آسانسور ایستادند.

سامیار دکمه‌ی طبقه‌ی پنجم را زد.

درِ آسانسور که باز شد، هر دو وارد شدند.

داخل آسانسور، سامیار بدون اینکه به او نگاه کند، اضافه کرد:

(امروز قرار نیست چیزی بهت آموزش بدم.)

نیلارا ابرویی بالا برد.

(پس چرا اینجام؟)

(چراکه می‌خوام ببینم چقدر آدم‌ها رو می‌شناسی.)

آسانسور در طبقه‌ی پنجم توقف کرد.

این طبقه، برخلاف طبقه‌ی مدیریت، پر از حرکت کرد‌ورسید بود.

کارمندان بین اتاق‌ها در راهی شد‌ورسید بودند، تلفن‌ها مدام زنگ می‌خورد و صوتی تایپ از هر طرف متوجه شده می‌شد.

سامیار توقف کرد.

(اینجا پنج نفر رو بهت معرفی می‌کنم.)

(همه‌شون خودشون رو کارمند این شرکت معرفی می‌کنن.)

(اما فقط چهار نفر واقعاً کارمند اینجان.)

نیلارا نگاهش را به او دوخت.

(اون یکی چی؟)

سامیار لبخند بسیار کوتاهی زد.

(همون چیزیه که باید کشفش کنی.)

(تا پایان امروز فقط یک فرصت داری.)

(اگر به آدم اشتباهی شک کنی، آزمون رو از کف دست دادی.)

(اگر هم بدون قلبیل کسی رو متهم نکنی…)

(ممکنه اون آدم، اطلاعاتی رو با خودش از این ساختمان بیرون ببره.)

نیلارا جویا شد:

(می‌تونم ازشون سؤال بپرسم؟)

(هر سؤالی که بخوای.)

(پرونده‌هاشون رو ببینم؟)

(نه.)

(دنبالشون برم؟)

سامیار لحظه‌ای مکث کرد.

(تا وقتی متوجه نشن، آزاده.)

نیلارا تبسم محوی زد.

(بالاخره یه آزمون واقعی.)

سامیار اامان نفر را نشان داد.

زنی حدود سی ساله که پشت میز پذیرش یکی از واحدها قرار گرفته بود.

(خانم نادری. مسئول هماهنگی جلسات.)

چند متر آن‌طرف‌تر مردی در حال صحبت با تلفن بود.

(آقای کاظمی. واحد مالی.)

بعد به مرد جوانی اشاره کرد که جعبه‌ای از اسناد را حمل می‌کرد.

(آقای رضوی. بایگانی.)

نفر چهارم، زنی بود که با لپ‌تاپش از اتاقی بیرون وارد شد.

(خانم فرهادی. منابع انسانی.)

و در آخر…

مردی با پیجادهن سفید و کارت شناسایی به گردن، از انتهای راهرو نزدیک شد.

سامیار گفت:

(و آقای موسوی.)

(واحد فناوری اطلاعات.)

مرد با تبسم کوتاهی سلام کرد و از کنارشان گذشت.

سامیار رو به نیلارا کرد.

(تا ساعت چهار بعدازظهر فرصت داری.)

(فقط یک اسم می‌خوام.)

(اسم کسی که فکر می‌کنی اینجا جایی نداره.)

بعد بدون اینکه توضیح دیگری بدهد، از او فاصله گرفت و در میان جادهرو ناپدید شد.

نیلارا در میان شلوغی طبقه از حرکت ایستاد.

نگاهش آرام روی تک‌تک آن پنج نفر چرخید.

او می‌خبر داشت…

جواب این آزمون، با خیره شدن به کارت شناسایی یا لباس رسمی پیدا نمی‌شود.

باید چیزی را می‌متوجه شد…

که بقیه از کنارش بی‌تفاوت رد می‌شدند.
نیلارا قصد کرد عجله نکند.

اگر این آزمون واقعاً برای سنجیدن قدرت تشخیص بود، پس اامان اشتباه می‌توانست این باشد که زود قضاوت کند.

به جای نزدیک شدن به آن پنج نفر، وارد کافه‌ی همان طبقه شد.

یک قهوه سفارش داد و میزی را انتخاب کرد که تقریباً تمام مسیررو از آن متوجه شده می‌شد.

فنجان قهوه هنوز روی میز قرار نگحرکت کرده بود که اولین نکته توجهش را جلب کرد.

خانم نادری، مسئول هماهنگی جلسات، در کمتر از ده دقیقه سه بار از جایش بلند شد.

هر بار با پرونده‌ای متفاوت.

هر بار هم چند نفر او را به اسم صوت می‌زدند.

حرکت کردارش کاملاً طبیعی بود.

نیلارا او را از فهرست ذهنی‌اش خط زد.

چند دقیقه بعد…

آقای کاظمی از واحد مالی، با دو نفر درباره‌ی اعداد یک قرارداد بحث می‌کرد.

یکی از کارمندان، عددی را اشتباه گفت.

کاظمی همان لحظه اصلاحش کرد.

بدون اینکه حتی پرونده را نگاه کند.

این هم طبیعی بود.

او هم کنار رفت.

نفر سوم…

رضوی.

کارمند بایگانی.

مدام بین انبار و واحدهای مختلف در راهی شد‌ورسید بود.

ولی چیزی عجیب به نظر نمی‌رسید.

…

نیلارا جرعه‌ای از قهوه نوشید.

نگاهش حالا روی دو نفر آخر ماند.

فرهادی…

و موسوی.

در همان لحظه، خانم فرهادی از کنار میزش رد شد.

دو نفر از کارکنان منابع انسانی با او درباره‌ی مرخصی یکی از کارمندان صحبت می‌کردند.

او بدون فکر کردن، پرونده‌ی آن کارمند را از حفظ توضیح داد.

واضح بود مدت‌هاست آنجا کار می‌کند.

نیلارا تبسم محوی زد.

چهار نفر…

تقریباً از فهرست خارج شده بودند.

فقط موسوی مانده بود.

ولی…

هنوز هیچ مدرکی نداشت.

…

حدود نیم ساعت بعد…

موسوی بار دیگر از مسیررو عبور کرد.

این بار یک لپ‌تاپ در دست داشت.

به ظاهر، همه‌چیز عادی بود.

اما نیلارا چیزی را متوجه شد که باعث شد فنجان را ساکت روی میز بگذارد.

موسوی از کنار یکی از کارمندان رد شد.

کارمند با تبسم اظهار کرد:

(صبح بخیر، مهندس.)

موسوی فقط تبسم زد.

ولی…

جواب سلامش را نداد.

نیلارا ابرویش را در هم کشید.

برای کسی که در واحد فناوری اطلاعات کار می‌کند…

این حرکت کردار عجیب نبود.

ولی برای کسی که واقعاً چند سال در یک شرکت کار کرده باشد…

عجیب بود که حتی اسم همکارش را صدا نزند.

چند دقیقه بعد، نفر دیگری به او نزدیک شد.

(مهندس موسوی، سیستم طبقه‌ی ششم بار دیگر مشکل پیدا کرده.)

موسوی مکث کوتاهی کرد.

بعد گفت:

(الان یکی رو می‌فرستم.)

نیلارا این بار مطمئن شد.

اگر خودش مسئول فناوری اطلاعات بود…

نمی‌اضافه کرد «یکی را می‌فرستم.»

می‌گفت «خودم می‌آیم» یا نام یکی از نیروهایش را می‌برد.

جوابش بیش از حد کلی بود.

انگار…

نقش بازی می‌کرد.

نیلارا از جایش کشیده شد.

ولی هنوز تصمیم نگحرکت کرد.

او فقط یک حدس داشت.

و حدس…

برای متهم کردن یک نفر کافی نبود.

درست همان لحظه، موسوی وارد اتاق سرور شد.

چند ثانیه بعد، بدون اینکه حتی یک ابزار یا لپ‌تاپش را روشن کرده باشد، از اتاق بیرون آمد.

نیلارا ملایم تبسم زد.

این اولین اشتباه واقعی او بود.

حالا…

فقط باید ثابت می‌کرد که اشتباه نکرده است.
نیلارا عجله نکرد.

به جای اینکه مستقیم سراغ موسوی برود، از کنار او عبور کرد؛ طوری که انگار فقط در حال آشنا شدن با محیط شرکت است.

چند قدم جلوتر، کنار میز یکی از کارشناسان فناوری اطلاعات ایستاد.

مرد جوان با متوجه شدنش از جا قد بلند شد.

(سلام خانم، کمکی از کف دستم برمیاد؟)

نیلارا تبسم مؤدبانه‌ای زد.

(بله، اگر مزاحم نباشم.)

نگاهش به مانیتور مرد افتاد.

چند پنجره‌ی برنامه‌نویسی و داشامگاهوردهای شامگاهکه روی صفحه باز بود.

(تازه وارد شرکت شدم. آقای رادمان بیان کردن بهتره با بخش‌های مختلف آشنا بشم.)

مرد با خوش‌رویی اظهار کرد:

(خوش اومدین.)

(ما واحد فناوری اطلاعات هستیم.)

نیلارا با لحنی کاملاً عادی سؤال کرد:

(پس مهندس موسوی هم همکارتونه؟)

مرد چند لحظه مکث کرد.

بعد اخمی از سر تعجب روی صورتش جای گرفت.

(مهندس… موسوی؟)

نیلارا با خونسردی ادامه داد:

(بله، همون آقایی که چند دقیقه پیش از اتاق سرور بیرون اومدن.)

مرد نگاهی به همکار کناری‌اش انداخت.

او هم شانه بالا انداخت.

(راستش… ما همچین همکاری نداریم.)

نیلارا طوری راهی شدار کرد که انگار فقط تعجب کرده است.

(عجیبه…)

(شاید اسمشون رو اشتباه متوجه شدم.)

(ممکنه.)

مرد مجدداً پشت میزش قرار گرفت.

(البته امروز یه نیروی پیمانکار قرار بود بیاد برای بررسی سیستم تهویه‌ی اتاق سرور، ولی اسمش موسوی نبود.)

نیلارا تشکر کرد و آرام از آنجا دور شد.

حالا دیگر تقریباً مطمئن بود.

ولی هنوز یک سؤال باقی مانده بود.

اگر موسوی کارمند این شرکت نبود…

چطور کارت شناسایی داشت؟

چطور آزادانه بین طبقات رفت‌ورسید می‌کرد؟

و مهم‌تر از همه…

چرا سامیار اجازه داده بود او وارد ساختمان شود؟

…

ساعت نزدیک چهار بعدازظهر بود.

نیلارا به طبقه‌ی هشتم برگشت.

چند ضربه به در اتاق سامیار زد.

(بفرمایید.)

وارد شد.

سامیار پشت میزش از حرکت ایستاده بود، نه نشسته.

انگار از قبل منتظرش بود.

(به نتیجه رسیدین؟)

نیلارا بدون مقدمه بیان کرد:

(آقای موسوی.)

سامیار کف دست به سینه ایستاد.

(مطمئنین؟)

(بله.)

(دلیل؟)

نیلارا قدمی جلو آمد.

(هیچ‌کس در واحد فناوری اطلاعات ایشون رو نمی‌شناخت.)

(رفتارش بیشتر شامگاهیه کسی بود که نقش بازی می‌کنه تا یک کارمند قدیمی.)

(و وقتی وارد اتاق سرور شد، کمتر از یک دقیقه بعد بدون انجام هیچ کاری بیرون اومد.)

سامیار چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد جویا شد:

(پس چرا همون موقع گزارشش نکردین؟)

نیلارا بدون ترمشاهده کرد پاسخ داد:

(چراکه هنوز مطمئن نبودم.)

(اگر اشتباه می‌کردم، اعتبار یک آدم بی‌گناه رو زیر سؤال می‌بردم.)

(ترجیح دادم اول مطمئن بشم، بعد نتیجه بگیرم.)

برای چند لحظه، سکوت تمام اتاق را پر کرد.

سامیار نگاهش را از چهره‌ی نیلارا برنداشت.

بعد، برای اولین بار از وقت شروع دوره‌ی آموزشی، تبسم واقعی و کوتاهی روی لبش جای گرفت.

(تبریک می‌گم.)

نیلارا چیزی ناضافه کرد.

سامیار ادامه داد:

(آقای موسوی، اصلاً کارمند این شرکت نبود.)

(اون یکی از نیروهای امنیت داخلی انجمن بود.)

(مأموریتش این بود که ببینه چه کسی متوجه حضورش می‌شه.)

نیلارا فقط سری تکان داد.

سامیار پوشه‌ی روی میز را بست.

(بیشتر افرادی که این آزمون رو می‌دن، ده دقیقه بعد از شروع، یکی رو متهم می‌کنن.)

(شما تقریباً هفت ساعت صبر کردین.)

نیلارا با ملایمش بیان کرد:

(برای اینکه قضاوت زودهنگام، از نمتوجه شدن حقیقت خطرناک‌تره.)

سامیار نگاه عمیقی به او انداخت.

در ذهنش، برای اامان بار، این فکر شکل گرفت که…

شاید «رها»، فقط یک کارمند بااستعداد نباشد
سامیار ساعتش را خیره شد.

(فکر کنم وقت یه آزمون دیگه رسیده.)

نیلارا پوشه را روی میز گذاشت.

(هنوز تموم نشده؟)

سامیار لبخند محوی زد.

(نه.)

(این یکی، آخرین آزمون امروزه.)

او از اتاق خارج شد و نیلارا را تا طبقه‌ی ششم هممسیری کرد.

این طبقه برخلاف بخش اداری، خلوت‌تر بود.

در انتهای راهرو، مقابل اتاقی ایستاد.

روی در فقط یک پلاک نقره‌ای مشاهده کرده می‌شد.

**اتاق جلسات ۶**

سامیار در را باز کرد.

داخل اتاق، چهار نفر دور میز قرار گرفته بودند.

سه مرد و یک زن.

همه لباس رسمی به تن داشسریع.

سامیار رو به آن‌ها گفت:

(ایشون خانم رها هستن.)

بعد رو به نیلارا کرد.

(بشینین.)

نیلارا روی صنقلبی خالی جای گرفت.

سامیار بدون مقدمه اظهار کرد:

(این چهار نفر، مدیر چهار بخش مختلف شرکت هستن.)

(تا چند دقیقه‌ی دیگه باید درباره‌ی انتخاب مدیر پروژه‌ی جدید تصمیم بگیرن.)

(کار شما…)

چند لحظه مکث کرد.

(فقط مشاهده کردنه.)

نیلارا جویا شد:

(حق حرف زدن ندارم؟)

(تا وقتی ازت سؤال نشده، نه.)

بعد سامیار از اتاق خارج شد.

…

جلسه آغاز شد.

اامان نفر، مردی میانسال، شروع به توضیح برنامه‌هایش کرد.

صحبت‌هایش دقیق بود.

ولی بیش از حد سعی می‌کرد خودش را شایسته نشان دهد.

نفر دوم، زن جوانی بود که بیشتر از آنکه از خودش تعریف کند، درباره‌ی توانایی‌های تیمش حرف زد.

نفر سوم، تقریباً تمام جلسه را در خاموشی گذراند.

فقط وقتی لازم بود، نظرش را بیان می‌کرد.

نفر چهارم…

از همان ابتدا تلاش می‌کرد حرف دیگران را قطع کند.

هر بار که کسی ایده‌ای مطرح می‌کرد، او سریع ایرادی از آن پیدا می‌کرد.

جلسه حدود چهل دقیقه طول کشید.

در تمام این مدت، نیلارا فقط گوش داد.

نه یادداشتی برداشت…

نه واکنشی نشان داد.

…

در پایان، در اتاق باز شد.

سامیار وارد شد.

نگاهش بین چهار نفر چرخید.

بعد رو به نیلارا گفت:

(اگر قرار بود یکی از این چهار نفر رو برای مدیریت یه پروژه‌ی محرمانه انتخاب کنی…)

(کدوم رو انتخاب می‌کردی؟)

نیلارا بدون عجله پاسخ داد:

(نفر سوم.)

یکی از مدیران با تعجب به او خیره شد.

سامیار پرسید:

(چرا؟)

نیلارا دست‌هایش را روی میز گذاشت.

(نفر اول بیشتر از اینکه دنبال حل مسئله باشه، دنبال متوجه شده شدن بود.)

(نفر دوم مدیر خوبیه، ولی زیادی به تأیید دیگران اهمیت می‌ده.)

(نفر چهارم، انرژی زیادی صرف اثبات اشتباه بودن بقیه کرد.)

نگاهش به نفر سوم افتاد.

(ولی ایشون…)

(تا وقتی حرفی برای اظهار کردن نداشت، سکوت کرد.)

(وقتی صحبت کرد، فقط درباره‌ی جاده‌حل حرف زد.)

(و حتی یک بار هم تلاش نکرد خودش رو بهتر از بقیه نشون بده.)

چند ثانیه خاموشی برقرار شد.

سامیار به مرد سوم خیره شد.

مرد تبسم کوتاهی زد.

بعد، برخلاف انتظار نیلارا، کارت شناسایی‌اش را از جیب بیرون آورد و روی میز گذاشت.

کارتی که روی آن نوشته شده بود:

**واحد ارزیابی داخلی انجمن**

او اصلاً مدیر شرکت نبود.

یکی از ارزیاب‌های ارشد انجمن بود.

سامیار بیان کرد:

(این آزمون، برای انتخاب مدیر پروژه نبود.)

(برای این بود که ببینم آدم‌ها رو از روی ظاهر قضاوت می‌کنی یا از روی رفتارشون.)

نیلارا آهسته پاسخ داد:

(ظاهر، اامان چیزیه که آدم‌ها برای فریب دادن دیگران ازش استفاده می‌کنن.)

سامیار نگاه کوتاهی به ارزیاب انداخت.

ارزیاب فقط یک جمله گفت:

(قبول شد.)
سامیار آخرین پرونده را داخل کشوی میزش گذاشت و آن را قفل کرد.

کلید را داخل جیب کتش انداخت.

بعد رو به نیلارا بیان کرد:

(برای امروزگار کافیه.)

نیلارا پوشه‌ای را که روی کف دستش بود، روی میز گذاشت.

(پس می‌تونم برم؟)

سامیار لبخند کوتاهی زد.

(اگه عجله‌ای برای برگشتن داری، بله.)

(ولی اگر نه…)

(یه پیشنهاد دارم.)

نیلارا چشم‌به‌راه ماند.

سامیار کت سرمه‌ای‌اش را از روی جالباسی برداشت.

(بام تهران رفتی؟)

نیلارا لحظه‌ای اندیشید.

(چند بار.)

(ولی مدت‌هاست نه.)

سامیار دکمه‌های کتش را بست.

(هوا امروزگار خوبه.)

(گفتم بعد از این همه آزمون، کمی از فضای شرکت فاصله بگیریم.)

نیلارا با تبسم محوی بیان کرد:

(این هم جزو آموزش‌هاست؟)

سامیار درِ اتاق را باز کرد.

(نه.)

(فقط یه پیاده‌روی.)

هر دو از اتاق بیرون آمدند.

مسیرروی طبقه‌ی هشتم نسبت به صبح خلوت‌تر بود.

بیشتر کارمندان در حال جمع کردن وسایلشان بودند.

طاها که از انتهای مسیررو می‌رسید، با متوجه شدن آن دو از حرکت ایستاد.

(خسته نباشید، آقای رادمان.)

سامیار سری تکان داد.

(شما هم همین‌طور.)

طاها نگاهی کوتاه به نیلارا انداخت.

(خسته نباشید، خانم رها.)

نیلارا با تبسم پاسخ داد.

(ممنون، شما هم همین‌طور.)

سامیار رو به طاها اضافه کرد:

(اگر پرونده‌ای موند، فردا صبح روی میزم باشه.)

(حتماً.)

بعد هر دو وارد آسانسور شدند.

چند ثانیه خاموشی برقرار بود.

آوای آهسته حرکت آسانسور گوش داده می‌شد.

سامیار گفت:

(ماشین آوردی؟)

(بله.)

(خوبه.)

(پس هر کدوم با ماشین خودمون می‌ریم.)

درِ آسانسور در طبقه‌ی همکف باز شد.

هر دو از ساختمان خارج شدند.

هوای عصر، بسیار خنک‌تر از صبح بود.

سامیار با ریموت، خودروی مشکی‌رنگش را باز کرد.

نیلارا هم چند ردیف آن‌طرف‌تر، به سمت خودروی سفیدش حرکت کرد.

قبل از سوار شدن، سامیار گفت:

(من جلو حرکت می‌کنم.)

(اگر توی مسیر گمت شدی، زنگ بزن.)

نیلارا تبسم زد.

(بعید می‌دونم لازم بشه.)

سامیار هم تبسم کوتاهی زد.

(پس بریم.)

چند ثانیه بعد، هر دو خودرو از پارکینگ شرکت خارج شدند.

سامیار در جلو حرکت می‌کرد و نیلارا با فاصله‌ای مناسب دنبالش می‌راهی شد.

کم‌کم ساختمان‌های اداری جای خود را به خیابان‌های شلوغ عصرگاهی تهران دادند.

مقصد…

بام تهران بود