ملکه کابوس ها پارت ۶

👑 ملکه کابوس‌ها
پارت ۶: نیمه‌شامگاه
ساعت از دو شب گذشته بود.
کتابخونه در خاموشی فرو راهی شده بود.
سامیار رفته بود.
ولی حرف‌هایش هنوز در ذهن نیلارا می‌چرخید.
«شاید حسادت کرده باشم… اما متنفر نبودم.»
جوابش عجیب بود.
نه دروغ به نظر می‌رسید.
نه کاملاً راست.
نیلارا از روی مبل قد بلند شد.
حوصله خواب نداشت.
به سمت بالکن اتاقش راهی شد.
هوای خنک شامگاه صورتش را نوازش کرد.
از آن بالا تمام باغ عمارت دیده می‌شد.
درختان بلند.
مسیر سنگ‌فرش.
و نگهبان‌هایی که در محوطه قدم می‌زدند.
همه چیز ملایم بود.
بیش از حد ساکت.
نگاهش اتفاقی به پنجره اتاق سامیار افتاد.
چراغش روشن بود.
نیلارا اخم کرد.
ساعت دو و نیم شب بود.
معمولاً این موقع خواب بود.
چند دقیقه به پنجره خیره ماند.
بعد بی‌خیال شد.
صبح روز بعد…
بعد از مدت‌ها نیلارا تصمیم گرفت از عمارت بیرون بزند.
نه برای کار.
نه برای جلسه.
فقط برای اینکه ذهنش را مرتب کند.
نزدیک ظهر…
در یکی از خیابان‌های قدیمی تهران قدم می‌زد.
عینک آفتابی زده بود تا کمتر شناخته شود.
هیچ محافظی هم همجادهش نبود.
این آزادی را دوست داشت.
هرچند به ندرت نصیبش می‌شد.
در حالی که از کنار مغازه‌ها عبور می‌کرد، به‌یک‌باره صوتیی گوش داد.
• هنوزم تنهایی بیرون میای؟
نیلارا از حرکت ایستاد.
این صدا را می‌شناخت.
به‌شدت خوب.
آرام برگشت.
آریو چند متر آن طرف‌تر ایستاده بود.
کت مشکی همیشگی.
همان نگاه سرد.
انگار از قلب سایه‌ها بیرون آمده بود.
نیلارا پوزخند زد.
• تو همه جا پیدات میشه؟
• فقط جاهایی که تو هستی.
• چه افتخاری.
آریو بی‌تفاوت شانه بالا انداخت.
چند لحظه در خاموشی به هم نگاه کردند.
بعد آریو اضافه کرد:
• بیا یه قهوه بخوریم.
نیلارا تقریباً لبخند زد.
• چی؟
• متوجه شدی که.
• من و تو؟
• آره.
• فکر می‌کنی رفاقتم؟
• نه.
• پس؟
• بعضی حرف‌ها رو نمیشه وسط خیابون زد.
نیلارا چند ثانیه در ذهنش گذراند.
بعد بیان کرد:
• فقط ده دقیقه.
لبخند محوی روی لب آریو نشست.
• ده دقیقه.
چند دقیقه بعد…
در کافه‌ای کوچک قرار گرفته بودند.
کافه تقریباً خالی بود.
آریو فنجان قهوه را کنار گزاشت و بیان کرد
• یه سؤال دارم.
• بپرس.
• اگه یه روزگار بفهمی یکی از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگیت بهت دروغ بیان کرده…
• چیکار می‌کنی؟
نیلارا اخم کرد.
• بستگی داره کی باشه.
• فرض کن به‌شدت نزدیک باشه.
• باز هم بستگی داره.
آریو نگاهش کرد.
ولی این بار چیزی در نگاهش بود.
انگار می‌میل داشت چیزی بگوید و منصرف می‌شد.
در همان لحظه تلفن نیلارا زنگ خورد.
سامیار.
نیلارا تماس را رد کرد.
ولی چند ثانیه بعد مجدداً زنگ خورد.
و مجدداً.
و بار دیگر.
اخم نیلارا عمیق شد.
سامیار هیچ‌وقت این‌قدر پشت سر هم تماس نمی‌گحرکت کرد.
او تماس را جواب داد.
• چی شده؟
ولی صوتیی که متوجه شد…
صدای سامیار نبود.
مرد ناشناسی پشت خط آهسته اضافه کرد:
• بالاخره پیدات کردم، نیلارا.
و تماس قطع شد.
خاموشی.
نیلارا آهسته گوشی را پایین آورد.
رنگ از صورتش پریده بود.
آریو فوراً متوجه شد.
• چی شد؟
نیلارا چند ثانیه چیزی ناظهار کرد.
سپس ملایم زمزمه کرد:
• یکی از شماره سامیار باهام تماس گرفت…
• اما سامیار نبود.
و مضطربی واقعی در چشمانش مشاهده کرده می‌شد.
نیلارا چند ثانیه به صفحه خاموش گوشی خیره ماند.
آریو نگاهش می‌کرد.
• چی گفت؟
نیلارا آرام جواب داد:
• بیان کرد… «بالاخره پیدات کردم.»
آریو اخم کرد.
• و از گوشی سامیار زنگ زده؟
• آره.
• مطمئنی؟
• شماره خودشه.
سکوت کوتاهی بینشان افتاد.
ولی این بار خبری از طعنه و کنایه نبود.
نیلارا مجدداً با شماره سامیار تماس گراهی شد.
یک بار.
دو بار.
سه بار.
پاسخی نیامد.
دلش کم‌کم سنگین می‌شد.
از صبح چند بار با او حرف زده بود.
همه چیز عادی به نظر می‌رسید.
پس چه اتفاقی افتاده بود؟
آریو از جایش کشیده شد.
• باید پیداش کنیم.
نیلارا با تعجب نگاهش کرد.
• «ما»؟
• فعلاً آره.
• از کی برات مهم شده؟
• از وقتی یه نفر داره مهره‌هاشو جابه‌جا می‌کنه.
نیلارا چیزی نگفت.
ولی مخالفت هم نکرد.
نیم ساعت بعد…
آن‌ها مقابل ساختمانی ایستاده بودند که آخرین موقعیت تلفن سامیار از آنجا ثبت شده بود.
یک ساختمان قدیمی اداری.
سال‌ها بود نیمه‌تعطیل مانده بود.
اما این بار خبری از کمین یا درگیری نبود.
همه جا ساکت بود.
بیش از حد ساکت.
نیلارا وارد ساختمان شد.
راهروها تاریک بودند.
نور کمی از پنجره‌های شکسته داخل می‌تابید.
طبقه اول.
هیچ‌کس نبود.
طبقه دوم.
باز هم هیچ‌کس.
تا اینکه به طبقه سوم رسیدند.
در یکی از اتاق‌ها نیمه‌باز بود.
نیلارا آرام آن را باز کرد.
و همان لحظه متوقف شد.
سامیار آنجا بود.
سالم.
روی یک صندلی جای گرفته بود.
در حال نوشیدن قهوه.
انگار هیچ اتفاقی نیفتاده باشد.
نگاهان نیلارا از تعجب گرد شد.
• سامیار؟!
سامیار با مشاهده کردن او کشیده شد.
• نیلارا؟
• کجایی بودی؟!
• جلسه داشتم.
• جلسه؟
• آره.
سپس نگاهش روی آریو افتاد.
و صورتش فوراً سرد شد.
چند ثانیه سکوت سنگینی برقرار شد.
سامیار به آریو خیره شد.
آریو هم به او.
دو مردی که هیچ‌وقت از هم خوششان نمی‌وارد شد.
سامیار ملایم اظهار کرد:
• پس اینجاست.
• میبینم هنوز زنده ای
نیلارا بین آن‌ها توقف کرد.
• یکی برام توضیح میده چه خبره؟
سامیار گوشی‌اش را از جیبش بیرون آورد.
• گوشیم صبح گم شده بود.
• چی؟
• یکی دزمشاهده کردتش.
• چرا زودتر نگفتی؟
• چراکه فکر کردم پیداش می‌کنم.
نیلارا اخم کرد.
این توضیح منطقی بود…
ولی چیزی درونش آهسته نمی‌شد.
وقتی از ساختمان خارج شدند، هوا رو به تاریکی می‌راهی شد.
سامیار جلوتر جاده می‌حرکت کرد.
آریو کنار نیلارا حرکت می‌کرد.
ناگهان ساکت بیان کرد:
• مشاهده کردی؟
• چیو؟
• هنوزم هر حرفی بزنه باور می‌کنی.
نیلارا توقف کرد.
• منظورت چیه؟
• هیچی.
• آریو.
آریو نگاهش کرد.
• فقط بیان کردم مراقب باش.
• بیشتر از این چیزی نمیگم.
و بار دیگر جاده افتاد.
آن شامگاه…
نیلارا در اتاقش نشسته بود.
خوابش نمی‌برد.
مدام به اتفاقات امروزگار فکر می‌کرد.
به سامیار.
به آریو.
به گذشته.
و به این سؤال که چرا هر دو انگار چیزهایی می‌اطلاع داشتند که او نمی‌دانست.
در همین فکرها بود که نگاهش به قفسه کتاب افتاد.
جایی که دفترچه سامیار را گذاشته بود.
ولی…
دفترچه آنجا نبود.
نیلارا از جا کشیده شد.
بار دیگر خیره شد.
نه.
اشتباه نمی‌کرد.
دفترچه ناپدید شده بود.
در حالی که فقط دو نفر از وجودش خبر داشتند:
نیلارا…
آریو..
نیلارا دوباره تمام قفسه را گشت.
کشوها را باز کرد.
میز را زیر و رو کرد.
ولی فایده‌ای نداشت.
دفترچه واقعاً ناپمشاهده کرد شده بود.
چند دقیقه بعد روی صنقلبی جای گرفت.
اخم‌هایش در هم رفته بود.
• لعنتی…
نکند تمام این مدت آریو بازی‌اش داده بود؟
نکند دفترچه را عمداً نشان داده بود؟
نکند تمام این سرنخ‌ها ساختگی بودند؟
نیلارا گوشی‌اش را برداشت.
شماره آریو را نداشت.
هیچ‌وقت نداشت.
ولی چند ثانیه بعد صفحه گوشی روشن شد.
یک پیام ناشناس.
• قبل از اینکه منو متهم کنی، زیر تختت رو نگاه کن.
نیلارا خشک شد.
پیام را بار دیگر خواند
فوراً به سمت تخت حرکت کرد.
زانو زد.
و کف دستش را زیر تخت برد.
چند لحظه بعد…
دفترچه را بیرون کشید.
همان دفترچه.
همان جلد چرمی.
همان نام.
سامیار
نیلارا خشک شد.
چطور ممکن بود؟
هیچ‌کس وارد اتاقش نشده بود.
هیچ‌کس.
اما چیزی بیشتر از ناپمتوجه شد شدن دفترچه ذهنش را درگیر کرده بود.
پیام.
آریو از کجا فهمیده بود؟
چند ثانیه بعد گوشی‌اش را برداشت.
این بار بدون فکر تایپ کرد:
• از کجا میفهمی؟
پیام ارسال شد.
نیلارا انتظار جواب نداشت.
ولی کمتر از یک دقیقه بعد، صفحه گوشی روشن شد.
• چی رو؟
نیلارا اخم کرد.
• اینکه الان داشتم به چی فکر میکردم.
جواب بسیار تند آمد.
• زیرا قابل پیش‌بینی هستی.
نیلارا دیده‌هایش را باریک کرد.
• مزخرفه.
چند ثانیه خاموشی.
سپس پیام دیگری رسید.
• وقتی برآشفته میشی، سه بار یه جا رو میگردی.
• بعد روی صندلی کنار پنجره میشینی.
• بعد شروع میکنی به متهم کردن آدم‌ها.
نیلارا مات ماند.
این عادت‌ها را هیچ‌کس نمی‌دانست.
تقریباً هیچ‌کس.
انگشتانش روی صفحه مکث کردند.
بعد نوشت:
• داری منو زیر نظر میگیری؟
این بار جواب کمی دیرتر آمد.
• نه.
• فقط سال‌هاست میشناسمت.
قلب نیلارا برای لحظه‌ای نامنظم زد.
ولی فوراً خودش را جمع کرد.
• هنوز جوابمو ندادی.
• از کجا میفهمی؟
چند ثانیه گذشت.
یک دقیقه.
دو دقیقه.
و بالاخره پیام رسید.
• چراکه وقتی یه نفر رو سال‌ها بشناسی، لازم نیست ببینیش تا بفهمی الان داره چیکار میکنه.
نیلارا به صفحه خیره ماند.
نمی‌خبر داشت چرا…
اما از این جواب خوشش نیامد.
•هنوزم مطمئنم منو زیر نظر داری .
ناگهان پیام دیگری رسید.
این بار کوتاه‌تر.
• فردا ساعت ۹ شامگاه.
نیلارا فوراً نوشت:
• کجا؟
جواب وارد شد:
• جایی که اامان بار بعد از یازده سال دیدی برادرت رو.
نیلارا نفسش را ملایم بیرون داد.
منزل قدیمی.
همان منزل.
همان جایی که هفت سال پیش دوباره سامیار را متوجه شده بود.
و حالا…
آریو می‌تمایل داشت مجدداً نیلارا رو به اونجا بکشونه
پیام آریو هنوز روی صفحه بود.
• چون وقتی یه نفر رو سال‌ها بشناسی، لازم نیست ببینیش تا بفهمی الان داره چیکار میکنه.
اخم کرد.
نه…
این فقط شناختن نبود.
آریو بیش از حد دقیق بود.
بیش از حد.
بیست دقیقه بعد…
تمام اتاق به هم ریخته بود.
کشوها باز.
کتاب‌ها روی زمین.
قاب عکس‌ها جابه‌جا شده.
ولی نیلارا هنوز دست برنداشته بود.
غریزه‌اش فریاد می‌زد که چیزی اینجا هست.
چیزی که نباید باشد.
کنار کتابخانه زانو زد.
دستش را روی یکی از طبقات کشید.
یک‌باره مکث کرد.
یک نقطه کوچک مشکی.
به اندازه یک دکمه.
قلبش تند زد.
ساکت آن را بیرون کشید.
و همان لحظه چشمانش باریک شد.
یک دوربین.
بسیار کوچک.
به‌شدت حرفه‌ای.
چند ثانیه فقط به آن خیره ماند.
بعد ساکت خندید.
اما خنده‌اش از عصبیت بود.
• آریو…
چند دقیقه بعد تلفنش را برداشت.
شماره ناشناس را پیدا کرد.
پیام فرستاد.
• پیداش کردم.
جواب تقریباً فوری رسید.
• تبریک میگم.
نیلارا از شدت خشمگینت مشتش را گره کرد.
• جرأت کردی تو اتاق من دوربین بذاری؟
این بار چند ثانیه طول کشید.
سپس جواب رسید.
• آره.
نیلارا انتظار هر جوابی را داشت…
جز این.
• حداقل دروغ نبیان کردی.
• هیچ‌وقت بهت دروغ نگفتم.
• داری از من جاسوسی میکنی.
• مراقبت میکردم.
• فرقش چیه؟
• از نظر تو هیچ فرقی نداره.
نیلارا فوراً تماس گراهی شد.
این بار آریو جواب داد.
• دیوونه شدی؟
آوای ملایم آریو از پشت خط آمد.
• نه.
• پس چرا دوربین گذاشتی؟
• چون بهت اعتماد ندارم.
• این اتاق منه!
• میدونم.
• اگه پیداش نمی‌کردم چی؟
• بالاخره پیدا می‌کردی.
• از کجا مطمئنی؟
• چون وقتی عصبی میشی همه چیزو به هم میریزی.
نیلارا دندان‌هایش را روی هم فشار داد.
• از اتاق من فیلم گراهی شدی؟
چند ثانیه سکوت.
• آره.
• لعنت بهت آریو!
آوای آریو جدی شد.
• نیلارا.
• چی؟
• اون دوربین جونتو نجات داده.
• چی؟
• سه ماه پیش یکی وارد اتاقت شده بود.
• دروغ نگو.
• اگه دروغ میبیان کردم الان زنده نبودی.
سکوت.
این بار نیلارا چیزی ناظهار کرد.
آریو ملایم ادامه داد:
• فردا شب بیا.
• چرا؟
• چون وقتشه اون فیلمو ببینی.
• چه فیلمی؟
• فیلم همون شامگاهی که یکی وارد اتاقت شد.
دل نیلارا از تپش توقف کرد.
• چی گفتی؟
• فردا شامگاه می‌فهمی.
و تماس قطع شد.
نیلارا وسط اتاق از حرکت ایستاده بود.
دوربین هنوز در کف دستش بود.
ولی حالا فقط به یک چیز فکر می‌کرد…
اگر واقعاً کسی سه ماه پیش وارد اتاقش شده بود…
پس چه کسی جرأت کرده بود وارد قلمرو ملکه کابوس‌ها شود؟

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←