وقتی چاییشو خورد گفت: خوب بگو ببینم
نگاه به چشماش کردم و کمی هراسیدم ولی شروع کردم به اظهار کردن وقتی حرفام تمام شد،سر تکون داد و اضافه کرد: حواست رو جمع کن! هم من بدخواه و دشمن زیاد دارم هم اگه کسی بفهمه دختر چه کسی بودی ممکنه بلایی سرت بیاره، نمیگم چرا رفتی ولی اکه این حیله بود می خواستی چیکار کنی؟
هیچی نگفتم چی می گفتم؟ سرمو انداختم پایین تا تو تاریکی شامگاه،تاریکی گذشته ام مشخص نباشه، مثل شامگاه رو سیاه بودم
صبح وقتی بیدار شدم آقا رئوف نبود، منم چادرچاقچور کردم و مسیری خونه بی بی گلاب شدم، کوبه درُ زدم صوتی پا اومد و منور تو چادر قشنگیی که بهش نمیامد در باز کرد، از مشاهده کردنم انگار خوشحال نشد جواب سلاممو زور زروکی داد آوای بی بی اومد که گفت: منور کیه؟
با آوای بی بی انگار پرواز کردم اضافه کردم: منم بی بی..
بی بی خنده ای از ته دل کرد اظهار کرد: خوش اومدی جونم، می دونستم امروز میای، بیا ننه!
منور با اکمسیر و زور از جلوی در کنار راهی شد بی بی مثل مادری که دخترش میاد خوشحال شد و دستاشو باز کرد، منم که بیقرار
آغوش مادرم بودم خودمو به آغوشش انداختم منور پوزخندی زد و اضافه کرد: خوبه دیروزگار همدیگه رو دیدین
نه من چیزی بیان کردم نه بی بی…
بی بی دستمو گرفت و تمایل داشت بریم اتاق که صدای لوطی صالح منو میخکوب کرد داشت به منور می اضافه کرد: کف دستمال من کجاست؟
منور نگاهی به من کرد و سر گردنی قر داد و گفت: وارد شدم آقا الان بهتون میدم
بعد انگار که شلنگ تخته می ندازه دوید سمت اتاقش بی بی آهی کشید و ابروهاشو بالا انداخت و منو برد اتاق خودش
انگار ناراحت بود از فکرم گذشت شاید من ناراحتش کردم فکرمو بهش بیان کردم
بیان کردم: بی بی ناراحتی من اومدم ؟
بی بی اضافه کرد: نه ننه
– پس از چی ناراحتی
– چی بگم تف سربالاست
– بی بی اگه غریبه ام نگو
به طرف دیگه ای با حالت قهر چشم دوختم
بی بی که انگار واقعا دخترش باشم و طاقت قهر و ناراحتی منو نداشته باشه گفت: چی بگم ننه؟ این منور اصلا شرم و حیا سرش نمیشه هرروز صبح لباس زیرش رو میاره و پهن
کنه رو نرده نمیگه من می بینم، نمیگه این نرده نجس میشه تازه جوری ادا میاد که انگار نه انگار من اینجا هستم، حالا اینا به درک میگم تازه عروس و داماد هستند وقتی بهش میگی یه پیاله آب بده یا یه چیزی برای ناهار یا شام بار بذار جوری تو قیافه میره که انگار من برای کلفتی اومده بودم و جد در جد کلفت بودم
هیچی نگفتم خنده ام گرفته بود ولی جرات ریز خندیدن نداشتم.
بی بی که رو به روی پنجره بود بلند شد پرده پنجره با شنیدن صدای منور کشید و اظهار کرد: ایش میمون هرچی زشت تر اداش بیشتر !جوری از گردن صالح آویزون میشه انگار نه انگار من هستم. شرم و حیا که مرده ما هم جوون بودیم اینا هم جوون هسشتابزده با وجود بچه جرات نداشتیم اسم شوهر خدا بیامرزمو بگیم یا صوتش کنیم بعد این…
بیان کردم: بی بی ول کن حرص نخور
بی بی گفت: چه حرصی بخورم؟ کار از کار گذشته یه وقتا با خودم میگم خاک برسرم با این بچه بزرگ کردنم درسته اسم و رسم داره، پهلوونه ولی نه با من صلاح و مشورت کرد نه چیزی یهو اظهار کرد من این دخترک رو می خوام، اصلا باورم نمیشه انقدر ساده بودم.
ادامه دارد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن