دلم میخواست بگویم « بیبی جون زیور زیور نکن، اونی که باید بپسنده، پسنمتوجه شده»
ولی حیف که کف دستم بسته و زبانم کوتاه بود.
مادر در حالی که شیلنگ آب را روی فرش سرخ رنگ، گرفته بود، زیرلب اظهار کرد:
_زیور زورش میرسه آخه؟
ملیحه هم مثل یک گربهی چاپلوس میو کرد که:
_ولش کنن بی بی جون، این کلا ادبشو خورده!
آوایی از بالای دیوار، میان بحثمان خط انداخت:
_ماشاالله لیلی جون خوب لگد کن که در آینده به دردت میخوره!
و قاه قاه لبخند زد.
فاطی کلهی نردبان ایستاده و خودش را انداخته بود روی دیوار مشترکمان که پر از پتوی شسته شده بود.
_نه عزیزم من در آینده همه رو میدم قالیشویی، خودمو ذله نمیکنم.
ملیحه به مسخره گفت:
_آره به همین خیال باش، میبینمت.
با ناز، تار موی توی صورتم را کنار زدم و جواب دادم:
_آره بیا ببین که نمیذاره کف دست به سیاه و سفید بزنم، فقط قول بده از حرص نترکی!
چشمهای ملیحه ریز شدند و سریع با لحن مشکوکی سؤال کرد:
_از کی حرف میزنی؟
نگاه مادر و راحله هم برگشته بود سمت من.
متوجه خبطی که کرده بودم شدم ولی خودم را نباختم و با خندهی شلوغی گفتم:
_شوهر آیندهی عزیــــزم!
صوتی بیبی رسید:
_پناه بر خدا! شیشهی حیاشم شکسته این دختر.
فاطی هم برای کمک به ماستمالی کردن حرف نابهجای من، از بالای دیوار گفت:
_حالا تو ببین اصلا کسی میاد طرفت با این اخلاق وحشیت، کار نکردنت پیش کش.
_میاد، نیاد هم ازدواج نمیکنم، مجبور نیستم که.
ملیحه و مادر مشغول کارشان شده بودند ولی راحله همچنان با نگاه عجیب و تبسم محوی نگاهم میکرد.
دستپاچه شدم، جهت نگاهم را عوض کردم و رو به ملیحه جویا شدم:
_راستی مَلی مغازه چی شد؟
پشت نگاهی نازک کرد.
_چه عجب سؤال کردی.
نمیخبر داشتم ملیحه منتظر است از مغازهای که قرار بود برای خیاطیاش اجاره کند، بپرسم!
_خب حالا که پرسیدم.
_اینی که خیابون بالاییه اجارهاش بیشتره ولی خوبیش اینه نزدیک خونهس، اما اون یکی هم بزرگتره هم اجارهش کمتره… مسعود میگه همینو بگیریم که نزدیک خونهس اما زورم میاد این همه پول اضافه بدم، اونم واسه جای کوچیکتر.
همانطور که توی تشت بالا پایین میپریدم گفتم:
_خب همون پولیو که میخوای ندی اجاره، باید بدی کرایه تاکسی تا بری و بیایی.
_آره اما خب بزرگتره، بیشتر جا داره.
چرخیدم و رو به مادر پرسیدم:
_مولین تو چی میگی؟
#پ_۴۷۱
مادر که داشت هممسیر راحله آخرین تیها را روی فرش میکشید تا آبش را بگیرند، کمرش را صاف کرد و اضافه کرد:
_من میگم هر چی نزدیکتر بهتر…
و با کمی حرص ادامه داد:
_پولش هم واسه پسانداز کردن نیست که، همه رو میخواد بره بده رخت و قماش بذاره رو هم، همون نزدیک خونه باشه خیالم راحتتره.
راحله اظهار کرد:
_به نظر منم همینو اجاره کن، پول تاکسیش به کنار، خستهت نمیشه هی بری و بیای؟ مشتریات هم آدرس اینجارو بلدن راحتترن، همسایهها هم که این همه مسیر نمیکوبن برن خیاطیت، باز میان خونه و میشه همون آش و همون کاسه.
ملیحه در جواب حرفهای منطقی راحله، فکری سرش را کج کرد و هیچ نگفت.
فاطی راحله را تأیید کرد:
_راست میگه، اینا باز صبح و شامگاه هی میان خونه، مزاحمت میشن.
بیبی کف دستی به گیسهای سفیدش کشید، پایش را دراز کرد و بیان کرد:
_دختر جای این کارا فکر حیاتت باش، بیفت تو بازار دنبال تیر و تخته جهیزیهت، مغازه میخوای چیکار؟ مغازه واست مرد میشه؟ واست بچه میشه؟
ملیحه پشت به بیبی، دیدههایش را در حدقه چرخاند و زیرلب گفت:
_باز شروع کرد.
شکلکی درآوردم و طعنه زدم:
_بیبی جونت بود کـــــــه!
مادر به فاطی خیره شد و جویا شد:
_توران نمیخواد چیزی بشوره؟
_بابا بیان کرد فرشا هنوز نوأن، زوده واسه شستن، پتو اینا رو هم مامان اضافه کرد شما بشورید اول، هم دیوار شما هم دیوار بغلی پُرن فعلا.
مادر با سر به آن یکی دیوار اشاره کرد و با غیظ گفت:
_حالا من صبح به مهتاج گفتم امروز میخواییم کف دست به کار بشیما، زودتر کف دست جنبوند که دیوارو بگیره.
دیوار مشترک حیاط ما و مهتاج خانم، با دو فرش دوازدهمتریِ خیس پوشیده شده بود و قطرههای آبی که از ریشههای فرش چکه میکرد پای دیوار جاری بود.
بیبی باز پُکی به قلیان زد و با افسوس سرش را تکان داد:
_همسایگی هم همسایگی قدیم، الان نه حرمتی مونده، نه محبتی.
خم شدم و پاچهی شلوار گلمنگلیام را که پایین افتاده بود، دوباره بالا کشیدم.
فاطی به مسخره خندید و گفت:
_لیلی کاش میشد از این تیپت عکس میگرفتم تو محله پخش میکردم.
فقط خودم فهمیدم منظورش از پخش کردن در محله، دقیقا نشان دادنش به «زمان» است.
با تبسم کف دستی به تیشرتم کشیدم، ژست لوسی به خودم گرفتم و مثل خودش در لفافه جواب دادم:
_آره کاش دوربین داشتی یه عکس ازم میگراهی شدی، حس میکنم بسیار بامزه و دلبسته شدنیام الان!
و قایمکی ابروهایم را برایش بالا انداختم.
لبخند زد:
_عاشق این اعتماد به نفستم.
_لیلی بیا کمک.
از توی تشت بیرون پریدم و وسط مادر و راحله جا گرفتم تا سه تایی فرش شسته شده را لوله کنیم.
#پ_۴۷۲
کارمان که تمام شد، کمرم را گحرکت کردم و قد بلند شدم.
_مامان بذار مسعود و جواد بیان پهنش کنن.
مادر به دیوارِ کنارِ در چشم دوخت و اظهار کرد:
_چهار تامون با هم نمیتونیم؟
ملیحه که روی چهار پایهی کوتاهی جای گرفته بود و موهای روی ملحفهها را جدا میکرد، تار موی کشیدهی را بین انگشت شست و اشارهاش بالا آورد و گفت:
_لیلی خانم این فرفریا همهش مال توئهها، موهات همه جا هست.
محلی به اعتراضش ندادم و رو به مادر اظهار کردم:
_مامان من یکی که نمیتونم، کمرم درد میکنه.
بیبی هم خدا را شکر یک بار پشت مرا گرفت:
_زیور، جون این دخترا رو نگیر، صبر کن پسرا بیان، اینقد من از این کارا کردم الان جزء پوکی استخون چی نصیبم شده؟
فاطی خندان اضافه کرد:
_بیبی والا شما هم استخونات از من سالمترن، هم تر و فرزتری!
مادر چند لحظه به فرش و بعد به دیوار نگاه کرد و در آخر رضایت داد صبر کند؛ ولی گفت:
_ملیحه پاشو حداقل بذاریمش رو چهارپایه آبش بچکه.
ملیحه برخاست و چهار پایه را نزدیک فرش گذاشت.
چهار نفری، آن هم با زحمت، فرش لوله شدهی خیس را که انگار صد کیلو شده بود، روی چهارپایه گذاشتیم.
برگشتم توی تشت، آخرین لگدها را به پتوی زیر پایم زدم و بعد شیر آب را تا آخر باز کردم، انگشت شستم را لبهی شیلنگ گذاشتم و فشار آب را روی پتوی گحرکت کردم.
فاطی از بالای سرم اضافه کرد:
_لیلی کی کارت تموم میشه؟ نمیای اینور؟
قبل از اینکه من جواب بدهم، ملیحه گفت:
_فاطی برو بذار محض رضای خدا این دو دقیقه کار کنه.
برای ملیحه بُراق شدم:
_تو چیکار من داری؟ کار خودتو انجام بده.
نمیدانم کی میتمایل داشت دست از این اداهای خواهر بزرگتر بودن، بردارد.
_خب حالا دعوا نکنید بابا، خودم میام.
تشت را کج کردم، کف و آب روی موازییکهای گرم حیاط روان شد.
_نه وایسا این تموم شه، ناهارمو میارم اونور میخورم.
باید گوشی را میبردم و شارژ میکردم.
بیبی از آن طرف اظهار کرد:
_ملیحه پاشو بیا این ذغالش دیگه نا نداره.
به بیبی خیره شدم که در هوای نسبتا گرمِ امروزگار، ژاکت پوشیده بود و با خیال آسوده قلیان میکشید؛ و همین باعث شد بیشتر گرمم شود.
شیلنگ آب را روی صورتم گرفتم و دست خیس و خنکم را به پشت گردنم کشیدم.
سرم را خم کردم و دهانهی شیلنگ را توی دهانم گذاشتم، آبش طعم خاک و پلاستیک میداد؛ ولی خوشم آمد؛ مزهی بچگیهایم را میداد.
#پ_۴۷۳
#پ_۴۷۴
مسعود داشت پتویی را که شسته بودم از لبهی پشت بام آویزان میکرد که من با قابلمهی کوچکِ زیر بغل و گوشی پنهان شده در جیبم راهی منزلی عمو شدم.
با فاطی چپیدیم توی اتاقش و من تکیه داده به در جای گرفتم و گوشی را کف دست فاطی سپردم تا شارژرش کند.
چهار زانو جای گرفتم، قابلمه را روی پاهایم گذاشتم و همانطور که قاشق قاشق عدس پلو توی دهانم میگذاشتم، محلی به سؤال فاطی ندادم.
_هوی با توأم.
نگاهش کردم و با دهان پر گفتم:
_برین سر قبر من! چه میدونم، کافینت قرار گذاشتنتون یه دردسر داشت، اون کافه راهی شدنتون هم که شد هزار دردسر، کلا تو همین که با اون بهادر دیوونه پاتو بذاری بیرون یه بدبختی خِرمونو میگیره فرقی نمیکنه کجا قرار بذارین.
جلو رسید و با نوک پایش لگدی به پایم زد.
_کثافت بذار چند روزگار از این یه ساعت کاشتنم سر خیابون بگذره بعد اینطوری بلبل زبونی کن.
شانهام را بالا انداختم و بیخیال بیان کردم:
_عوضش رفتی جای گرفتی یه کیلو بستنی خوردی واسه خودت.
_انگار کمال همنشین بدجور درت اثر کرده، زیادی پررو شدی لیلی خانم، این جای تشکر و معذرت خواهیته؟
_ده بار تو مسیر تشکر کردم، هزار تا نق نقتو به جون خریدم اما تو از اون آدمایی که بهشون رو بدی آسترشو هم میخوان، باید بزنم تو سرت تا ساکت شی.
آن طرفم روی فرش دراز کشید و حرصی اضافه کرد:
_خیلی سگی لیلی، اگه دیگه باهات همکاری کردم
و با تبسم مثلا بدجنسی ادامه داد:
_اصلا شایدم لوت دادم تا ادب شی بفهمی چطوری با سرورت حرف بزنی!
مثل آدم بدهای سریالهای کرهای ها ها خندیدم و گفتم:
_تف تو روش که نکنه.
این بار با کف پایش ضربهی آهستهی به قابلمهی توی کف دستم زد.
_نه جدی لیلی، کجا بریم؟ بهادر که یکی دو بار کنایه زد بریم خونهش، اونجا امنه و فلان.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن