#پ_۴۴۷
چند دقیقهای با خودم کلنجار راهی شدم تا در برابرِ وسوسهام مقاومت کنم؛ اما نشد! نتوانستم.
کاسهی صبرم لبریز شد.
انگشت شستم را روی اسمش کشیدم و دستم این بار مطمئن راهی شد روی دکمهی ارسال ولی یک لحظه قبل از اینکه فشارش دهم گوشی توی دستم لرزید و دلم از حرکت از حرکت ایستاد.
شتابزده از صفحهی چت بیرون آمدم و نگاهم روی نوار بالای پیامها و ستارهی کنار اسم «عوضی د…» نشست.
برای متوجه شدن پیامش عجله نداشتم.
چندین لحظه همانطور به اسمش زل زدم و قلبم از لذت ضعف راهی شد.
شبیه آن وقتهایی که سیب ترش نارسی را مزه مزه میکردم و با حوصله از چشیدن طعم تلخ و ترشش حظ میکردم.
سر صبر کف دستم را روی دکمه زدم تا پیامش باز شود.
نوشته بود:
«لیلی»
گونههایم گرم شدند و قطره اشکی روی لبهایم افتاد.
هنوز جواب نداده بودم که بار دیگر ویبرهی خفیفی گوشی را تکان داد.
«خواب نباش»
تبسمم کِش وارد شد.
خدایا پس میشود؟! اگر از ته دلت بخواهی میشود، نه؟!
لبم زیر فشار دندانهایم راهی شد.
نوشتم:
«نیستم»
کمی طول کشید تا جوابش بیاید.
« لعنت بهم که نباید اینو بهت بگم… بد دلتنگتم لیلی»
قلبم لرزید و بار دیگر گریهام گراهی شد.
«چرا لعنت؟؟؟؟»
«چراشو نمیدونی؟»
«نمیدونم تو بگو»
و بلافاصله به دنبالش پیام دیگری دادم.
«چیکار کردم مگه؟ فقط زیرا گفتم درگیر بودم نتونستم جواب بدم؟ من یه روزگار جواب ندادم تو یه هفته تلافی میکنی؟»
یک صوتیی از همان لحظهی دیدن پیامش داشت توی گوشم وز وز میکرد که تحویلش نگیر! که تلافی این هفت روزگار انتظار و سختی را دربیاور!
ولی محال بود دیگر محلی به این فکرهای آلوده بدهم.
جواب پیام قبلیام رسید:
«همین که خودتو میزنی به ندونستن پشیمونم میکنی لیلی»
دستم مشت شد و به دامنم چنگ انداخت.
«درگیر بودی؟ اینقد که یه شامگاه و یه روزگار منو منتظر بذاری؟ سی ثانیه هم وقت نداشتی یه چرتی بنویسی بفرستی که من حداقل اینجا مغزم هزار جور فکر نیاد توش که نکنه اتفاق بدی براش افتاده؟»
فرصت نکردم جواب دو پیامش را بدهم که پیام بعدیاش هم بلافاصله رسید.
«زنگ بزنم؟»
سریع نوشتم:
« نه نمیتونم حرف بزنم»
«نمیخوام تو چیزی بگی
من حرف دارم»
چند لحظه بعد شمارهاش روی صفحه افتاد و هیجان تنم را به تلاطم انداخت.
دکمهی سبز را فشار دادم و گوشی را کنار گوشم گذاشتم.
_لیلی من با تو چیکار کنم؟
گوشی را محکم به گوشم فشردم و توی دلم قربان صدقهی صدا و لحن عصبانیاش حرکت کردم؛ زده بود به سرم شاید!
_واسه چی به من دروغ میگی؟ بیا بگو زمان من از این ناراحتم از اون آزردهم بگو من اصلا مرض دارم قلبم میخواد اذیتت کنم…باشه…اما دروغ نگو لیلی… دروغ به من نگو!
شاید غیرمنطقی به نظر میآمد ولی آنقدر این یک هفته دوریاش برایم زجرآور بود که حتی تلخی کردنش هم حالم را خراب نمیکرد که برعکس قلبم را هم میبرد.
_درگیر بودم شلوغ بودم یعنی چی؟! من نمیتونم همه چیو ول کنم تمام مغزمو بذارم رو اینکه ببینم تو الان سرد شدی تو الان جوابمو نمیدی دقیقا چته؟! من بهت دسترسی ندارم نمیتونم بفهمم واقعا حالت بده واقعا مشکلی برات تو خونه پیش اومده یا نه این بازیات یه قلبیل دیگه دارن. بهت میگم برگشتی خونه بهم خبر بده، دارم میبینم اومدین راهی شدین خونهتون، میبینم حالت اوکیه ولی برات مهم نیست من چی بهت گفتم. من آدمی نیستم که طرفم یه بار حرفمو پشت گوش بندازه کوتاه بیام باز بهش یادآوری کنم اما واسه تو یکی بیخیال هر کوفتی که قبلا بودم میشم بهت پیام میدم چرا برگشتنتو خبر ندادی! باز اونم جواب نمیدی! چرا؟! واسه چی؟! میگم خیلی خب خوابش برده، نشده نتونسته هر چی؛ صبح میبینه جواب میده. صبح بیدار میشم میبینم هنوزم جواب ندادی. مغزم میپیچه به هم که نکنه چیزیش شده باشه. باز ظهر میبینم با دخترعموت مسرور از مدرسه برگشتی داری تو کوچه میپری اینور اونور… نگات میکنم روتو برمیگردونی! این یعنی چی؟! لیلی من نگات میکنم تو رو برمیگردونی از من؟ آره؟!
صدایش با جملههای آخری بالا راهی شده بود و من قلبم میتمایل داشت برای آن ناراحتی و رنجش میان لحنش یک سیلی محکم توی صورتم خودم بزنم.
نفس بلند و پر بغضی کشیدم و با گریه زمزمه کردم:
_ببخشید
فکر نمیکردم بشنود اما متوجه شد و با همان لحن عصبی که کمی ساکت شده بود گفت:
_گریه نکن. داریم حرف میزنیم دیگه.
گریهام بیشتر شد، کف دستم را روی دهانم گذاشتم تا صوتیم بیرون نرود.
یک دقیقهی تمام هیچکدام چیزی نگفتیم و من سعی میکردم حتی نفسم هم بی صوت باشد تا آوای نفس کشیدن او را بشنوم.
#پ_۴۴۸
خیال میکردم برآشفتهتش تمام شده و حالا نوبت ناز و نوازشم رسیده ولی حرفش قلبم را از جا کَند.
_نمیشه لیلی. نمیتونم اینجوری ادامه بدم.
توی خودم جمع شدم و کف پاهایم را محکم به زمین فشار دادم.
_نمیشه امروزگار یه جور نگام کنی و برام حرف بزنی که انگار تا آخرش واسه منی فرداش بی قلبیل ازم روبرگردونی و جوابمو ندی. من آدم این مقلبی پیش حرکت کردن نیستم. رابطهای که اینطوری باشه ارزش وقت هدر دادن نداره... اون روزگار تو حیاط بهت چی گفتم؟ اضافه کردم بذار آروم آروم پیش بریم. نخواستی! غمگین شدی ازم. نه تحمل ناراحتیتو داشتم نه تحمل از کف دست دادنتو؛ گفتم مهم نیس که سنش کمه، مهم نیس اگه خونوادهش بفهمن قراره چی بشه. بیان کردم هر چی میخواد بشه بشه بذار جدیش کنم. واسه من جدی شد ولی برای تویی که اون روز از حرفام غمگین شدی انگار هنوز تو همون مرحله مونده، همون مرحلهای که به هم ربط داشتیم و نداشتیم.
نمیتوانستم از شر بغضم خلاص شوم، با گریه بیان کردم:
_نه.
_ نگو نه. مونده، مونده که به خودت اجازه میدی ازم روبرگردونی؛ که جوابمو ندی؛ که نیای زیبا حرف بزنی بگی چته که اینطوری میکنی؟! که هنوز دو کف دستی چسبیدی به اون غرور مزخحرکت کرد و ترجیح میدی یه هفته از هم بیخبر باشیم ولی نیای بگی خرت به چند منه.
در موقعیت افتضاحی گیر افتاده بودم. داشتم بیگناه متهم میشدم اما دهانم بسته بود و نمیتوانستم دفاعی کنم.
من غرورم را دور انداخته بودم و قدم جلو گذاشته بودم ولی از بدشانسی او یک ثانیه زودتر کف دستش روی دکمهی ارسال پیام رفته بود.
بدشانسیای که تا چند دقیقه پیش گمان میکردم خوششانسی محض بوده اما حالا پشیمان بودم و آرزو میکردم کاش زودتر به خودم آمده بودم.
بعد از لحظههای طولانی که سکوت کرده بود مجدداً به حرف وارد شد:
_اون روزگار پرسیدی چرا تا چند هفته پیش برای همین رابطه هم مطمئن نبودم اما دم اتاقم بیان کردم واسه من تو آیندهت جا باز کن…
کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:
_لیلی برای من از اون روزگاری که تو ماشینم جای گرفتی و اضافه کردی بخشیدیم همه چی عوض شد! برام مهم شدی، گذاشتمت تو اولویتای زندگیم…روت حساب باز کردم، رو این رابطه حساب باز کردم…هزار تا فکر میاومد تو سرم که هنوز زوده بذار بیشتر بگذره ولی اینقدر قلبم میل داشتت که گفتم گور بابای هر چی شک و ترمتوجه شده. گفتم جهنم اگه هم داریم اشتباه میکنیم! وقتی حالمون با این اشتباه خوبه بقیهش مهم نیست…ولی الان دیگه انگار حالمون هم خوب نیست…
ولی من خوب بودم.
یک هفته نبودنش آنقدر برایم تنبیه بزرگ و دردناکی بود که فقط میتمایل داشتم باشد حتی اگر اینطور مؤاخذهام کند و دلم را به درد آورد.
#پ_۴۴۹
#پ_۴۵۰
خاموشیش طول کشید و چون احساس کردم باید یک چیزی بگویم. گوشی را قطع کردم و فوری صفحهی چت را باز کردم.
ولی هر چه مینوشتم را پاک میکردم و آخر فقط یک کلمهی تکراری فرستادم:
«ببخشید»
«این اون چیزی نیس که میخوام ازت بشنوم»
بغضم را قورت دادم و کف دستم را به نگاههایم کشیدم تا صفحه را واضح ببینم.
«چی میخوای بشنوی؟»
«توضیح بده قانعم کن»
چه میگفتم؟! میاظهار کردم چرا ناضافه کرده بودی دوستم داری؟! میاضافه کردم من هنوز با ترس و عذابوجدانم درگیر بودم که وارد شدم و خودم را به تو گره زدم؟! میاظهار کردم بین خانوادههایمان یک دنیا فاصله است؟!
«تو پیام نمیشه آخه»
«اوکی فردا میام دنبالت اونجا بگو»
اینطور خشک و سرد حرف زدنش بعد از ببخشید دوبارهام، دل نازکم را خراش داد.
«میای بازجویی؟ اگه نخوام توضیح بدم چی میشه؟!»
فرستادم ولی بلافاصله پشیمان شدم. لیلیِ لجوجِ کار خراب کن.
تا شصت و هشت شمردم و بعد جوابش آمد:
«هیچی
فقط دیگه دلم برات تنگ نمیشه
ساعت یک شب به سرم نمیزنه بهت پیام بدم!»
دلم لرزید.
«مشتاق دیداریت کف دست خودته؟! خوش به حالت»
«برای تو دست کیه که توپ تکونش نمیده؟»
داشت کنایه میزد. خیال میکرد من این یک هفته را خوش و خرم بودهام؟!
پشت پا زدم به تمام نبایدهایی که میمیل داشتند کف دستهایم را ببندند و برایش نوشتم:
«شایعه س.. قلب من با یه روزگار نمشاهده کردنت اندازهی هزار سال تنگ میشه»
«ولی هفت هزار سال نبینیم میگی جهنم بذار بشه هشت هزار سال آره؟»
خدایا!
من یک جورهایی ابراز علاقه کرده بودم و آن عوضی همچنان سر موضع خودش مانده بود.
«نه خودم میتمایل داشتم بهت پیام بدم»
و پشت بندش بهسرعت فرستادم:
«به خدا راست میگم. نوشتم اومدم بزنم رو ارسال یهو پیامت اومد»
فکر کردم اگر باز هم بخواهد کوتاه وارد شدنم را تحویل نگیرد و حرف خودش را بزند گوشی را خاموش میکنم و میروم کپهی مرگم را میگذارم؛
اما پیامش تبسم را به لبم برگرداند.
«تو بگی من باور میکنم قسم نخور»
«اما بهم بیان کردی دروغگویی»
حالا که داشت راه میوارد شد قلبم میتمایل داشت خودم را برایش لوس کنم.
«اظهار کردم دروغ بیان کردی ناظهار کردم دروغگویی
به من دروغ نگو ، بگی میفهمم»
نمیاطلاع داشتم چه بگویم؛ نه میشد حاشا کنم و نه میخواستم تأییدش کنم.
خودش مجدداً فرستاد:
«چی نوشته بودی برام؟»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن