زن عمو کف دستش را پشت کمر راحله که سرپا توقف کرده بود گذاشت و اظهار کرد:
_پس حتما خوبه، اگه خدای نکرده چیزی بود حتما میگفت.
نه! خیال من راحت نمیشد.
بار دیگر شروع کردم به گراهی شدن شمارهی مسعود.
فاطی لبهی میز تلویزیون نشست و پرسید:
_به کی زنگ میزنی؟
_مسعود.
هیچکس چیزی نگفت و همه در سکوت منتظر نتیجه ماندند.
مسعود این بار سر زنگ سوم جواب داد.
_الو؟
هول هولکی سؤال کردم:
_مسعود بابا چطوره؟
_لیلی تویی؟
لحنش معمولی بود و همین دلم را آرام کرد.
_آره، بابا چطوره؟
_خوبه، دکتر معاینهش کرد میگه رعایت نکنه همینه دیگه…همون آمپولای همیشگیشو نوشت. داروهاشو گرفتیم تازه اومدن سرمشو زدن.
_هنوز درد داره؟ بهتر نشده؟
_بهتره. دردش هم داره کم میشه، دیگه سرمشو کامل بگیره تموم میشه.
تازه بدنم از آن همه انقباض درآمد و شل شد.
_خدا رو شکر، کی میایین؟
_یه نیم ساعت دیگه.
_باشه منتظریم، خداحافظ.
تلفن را قطع کردم و حرفهای مسعود را برایشان تکرار کردم و متوجه شدم جان تازهای به رخ همه برگشت.
زن عمو به طرف آشپزخونه حرکت کرد و بیان کرد:
_دخترا پاشید بیایین یه شامی چیزی درست کنیم.
معدهام تیر کشید و یادم آورد هنوز ناهار نخوردهام.
از جایم قد بلند شدم و رو به فاطی اظهار کردم:
_فاطی برام یه کم از غذای ظهرو گرم میکنی؟ نمیتونم سر پا وایسم.
سریع از روی میز بلند شد. سرش را تکان داد و او هم همراه ملیحه به آشپزخونه حرکت کرد.
نگاهم حرکت کرد پیِ راحله که دوباره داخل اتاق راهی شد و در را پشت سرش بست.
آهی کشیدم و در ذهنش گذراندم بین این همه غم و پریشانی اهالی خانه، غصه و قصهی من جایی ندارد.
تا رفتم دستشویی و برگشتم فاطی یک بشقاب عدس پلو و یک کاسه ماست برایم توی هال گذاشته بود، بدون سفره!
میل چندانی به خوردن نداشتم اما برای ساکت کردن معدهام مجبور بودم.
تلویزیون را روشن کردم و روی یک سریال گذاشتم تا بیبی سرگرم شود و پرش را به پر کسی گیر ندهد.
فاطی کنارم روی پهلو دراز کشید و آهسته پچپچ کرد:
_لیلی نمیگی دیروزگار چیکارا کردین؟! یعنی راهی شدین تا تپه و بدون هیچی برگشتین؟ باور کنم؟!
چپ چپ نگاهش کردم مثل خودش بهآرامی اضافه کردم:
_گیر دادیا! چیکار میتمایل داشتی بکنیم؟ حرف زدیم.
نگاههایش را رویم زوم کرد و به دقت زیر نظرم گرفت:
_خب چرا تو شهر حرف نزدین؟! این همه جا! واسه یه حرف اون همه مسیرو رفتین؟! چاخان نکن خدایی.
لقمه توی گلویم ماند. حرف فاطی زنگولهای را در ذهنم تکان داد.
یعنی ممکن بود؟! ممکن بود تمام دیروزگار یک نقشه بوده باشد؟! واقعا چه دلیلی داشت که تا آنجا ببردم؟! نکند واقعا به هدف همان بوسه جایی به آن خلوتی را انتخاب کرده بود.
فاطی کف دستش را جلو آورد و توی صورتم بشکنی زد:
_هو کجایی؟!
#پ_۴۴۲
#پ_۴۴۳
خودم را جمع کردم و سعی کردم لحنم عادی باشد:
_ولم کن تو رو خدا فاطی، الان وقت این حرفاست؟!
بیتوجه به سؤالی که بیبی میان حرفهای ما جویا شده بود دماغش را چین داد و گفت:
_یه سؤاله دیگه نمیمیری جواب بدی که. انگار اضافه کردم پاشو بندری برقص برام!
بیبی با تسبیح به پای فاطی کوبید و وقتی فاطی به سمتش چرخید، سؤالش را دوباره تکرار کرد:
_این زنشه؟
فاطی به صفحه تلویزیون چشم دوخت:
_واه بی بی این همسن شماست، زن چیه! مولینشه.
بیبی لبهایش را برگرداند، اَبروهایش را بالا انداخت و زیرلب بیان کرد:
_والا انگار دختر چهارده سالهس!
بیبی طوری آسوده و بیخیال بود که انگار نه انگار نیم ساعت پیش چنان المشنگهای به راه انداخته بود.
تا فاطی آمد دوباره مورد لطف و محبتش قرارم بدهد بیبی باز جویا شد:
_این لب قیطونی خواهرشه؟
فاطی ادای ضجه زدن درآورد:
_وای شروع شد.
کاسه و بشقاب خالیام را برداشتم و به آشپزمنزل حرکت کردم.
زن عمو داشت پیاز خُرد میکرد و ملیحه پای سینک ایستاده و ظرف میشست.
آهسته بشقاب را کنار کف دستش گذاشتم و تا رسیدم عقب بروم نگاهم کرد و نگاهغره راهی شد:
_خسته نشی!
_خب حالا! یه بشقابهها! قابلمه نذری که نیست.
راهم را کشیدم و بیرون آمدم اما گوش دادم داشت پشت سرم لیچار میاضافه کرد.
فاطی با حالت کلافهای داشت کل داستان سریال را برای بیبی تعریف میکرد.
وارد اتاقم شدم، در را بستم و به طرف کمد راهی شدم.
مطمئن نبودم میخواهم چه کنم. ذهنم آنقدر درگیر و مشوش بود که نمیتوانست هیچ مسیری جلویم بگذارد.
کلید را از جیب کوچک کولهپشتیام بیرون آوردم و در کمد را باز کردم.
دلم به طرف گوشی میحرکت کرد و کف دستم نمیراهی شد.
یکی دو دقیقه در همان حالت جای گرفتم و بعد به آنی صبرم سر آمد و عجولانه موبایل را از زیر مشمای خوراکیها بیرون کشیدم.
باز هیجانِ همیشگی به قلبم سرک کشید.
کشوی گوشی را بالا دادم و صفحه روشن شد.
از دیدن آن همه تماس و پیام شوکه شدم.
بهسرعت روی پاکتنامه زدم و وارد پیامها شدم.
رفتم پایین و ااما را باز کردم:
«نه خبر میدی برگشتی خونه ، نه جواب پیام میدی! آفرین دیگه چی؟»
به پایین پیام چشم دوختم، ساعت هشت و نیم صبح فرستاده بودش. حدس زدم انتظار داشته صبح که از خواب بیدار میشود پیام مرا روی گوشیاش ببیند و چراکه نمتوجه شده عصبانی شده است.
دومی را باز کردم، یک کلمه نوشته بود:
«چته؟»
این یکی را ساعت دوازده و چهل و یک دقیقه فرستاده بود. یعنی دقیقا همان موقعی که مرا دم در مشاهده کرده بود و من آشکارا بیتوجهی کرده بودم.
سومی را وقتی فرستاده بود که من در هفت عالم خواب بودم.
«لیلی؟!»
و چهارمی را هم همین یک ربع پیش.
«چیزی شده؟ خوبی؟»
ساعت تماسهایش هم بین یک تا پنج بود.
خجالت کشیدم. چقدر بیفکر و نامرد بودم.
او چه تقصیری داشت که من از یک بوسه هزار داستان توی ذهنم ساخته بودم؟! مقصر افکار پریشان و راهی شدارهای ضد و نقیضم اون نبود که.
به در بستهی اتاق نگاه چشم دوختم و برای اینکه دلواپسم نباشد نوشتم:
« سلام، آره خوبم
نه چیزی نشده، چطور مگه؟!»
چطور مگه؟! عجب پررویی بودم!
حدس زدم به این زودی جوابی نمیدهد. گوشی را سرجایش گذاشتم و تا میل داشتم در کمد را ببندم برخلاف انتظارم صفحهاش روشن شد و نورش از زیر مشما آشکار شد.
فوری برداشتمش و کشویش را بالا دادم.
«از دیشامگاه جواب نمیدی اضافه کردم لابد چیزی شده»
یک جوری بود پیامش! انتظار نداشتم اینقدر ساده و معماما جوابم را بدهد، منتظر واکنش دیگری بودم.
چند لحظهای در ذهنش گذراندم و بعد نوشتم:
«آره ببخشید دیگه درگیر بودم وقت نشد جواب بدم»
باید وقت میخریدم تا سر فرصت فکرهایم را بکنم. از دیشب چیزی تغییر نکرده بود؛ همچنان سردرگم بودم.
«لیلی خوبی جدی؟ میتونی صحبت کنی زنگ بزنم؟»
«نه نمیتونم خونه شلوغه الان.
چی شده باشه آخه؟ آره خوبم، خودت چطوری؟»
نمیدانم چند دقیقه پای کمد منتظر ماندم تا جواب دهد.
ولی به نظرم زمان طولانیای وارد شد تا بالاخره گوشی توی کف دستم بهشدت خفیف لرزید.
با هیجان بازش کردم و با خواندنش یخ کردم!
«اوکی»
همین! فقط همین تک کلمهی مزخرف را نوشته بود.
سرد و بی تفاوت! انگار که مثلا اگر مینوشتم حالم افتضاح است جای «اوکی» مینوشت «امیدوارم زود خوب شی»!
انگار که غریبه باشد، انگار که برایش مهم نباشم.
دلم سوخت. بغضم کردم و دلم اشک ریختن تمایل داشت.
دو سه دقیقهی دیگر هم منتظر ماندم تا شاید بعد از این اوکیِ لعنتی چیزی بفرستد اما دیگر گوشی نه روشن شد و نه لرزید.
حتی جواب احوالپرسیام را هم نداده بود.
حق داشت، نه؟!
اما پس من چی؟! من با این اوضاع درب و داغان اطرافم حق نداشتم تردید کنم؟! با این همه فکر موذی که داشتند مغزم را میخوردند حق نداشتم کلافه و سرگردان باشم؟!
#پ_۴۴۴
صدای در حیاط رسید. تند موبایل را سرجایش گذاشتم و در کمد را بستم.
صوتی مادر و محمدجواد از توی حیاط آمد. برگشته بودند.
تند بیرون راهی شدم و همگی به استقبال بابا حرکت کردیم.
خدا را شکر دیگر کسی زیر بغلش را نگحرکت کرده بود؛ خودش داشت ساکت ساکت قدم برمیداشت و به سوی در هال میآمد.
من و راحله و ملیحه هر سه نزدیکش شدیم و با هم حالش را را جویا شدیم.
نگاهمان کرد. تبسم روی لبش بیرمق بود اما چشمهایش روشن و پر مِهر بودند.
_خوبم بابا، قلبنگرون نباشید.
راحله تند پتویی کنار بخاری برای بابا پهن کرد و یک پشتی و بالش هم بالایش گذاشت.
بابا با احتیاط و آهسته سرجایش نشست و بیبی خودش را به کنارش رساند و پهلویش جای گرفت.
مادر همانطور که چادرش را تا میکرد آرام سؤال کرد:
_حسین حرکت کرد؟
ملیحه سرش را تکان داد و صورت مادر رنگ ماتم گحرکت کرد.
محمدجواد از پشت سرمان رد شد و سوی به اتاقش راهی شد.
جلو رفتم. نزدیک بابا نشستم و نگاهش کردم.
توی قلبم خدا را هزار بار برای بودنش شکر کردم. چقدر خوب بود که دیگر درد نداشت، مشاهده کردنِ درد کشیدنش عذاب بدی بود.
بابا نگاه گرداند، نگاهم را که دید کف دستش را به طرفم دراز کرد.
زود خزیدم کنارش و بابا دست زبرش را به نوازش روی موهایم کشید.
از ذهنم گذشت کاش میشد محکم بغلش کنم.
مسعود کیسهی قرصهایش را کنار بالشش گذاشت و اظهار کرد:
_بابا، جان همین لیلی رعایت کن دیگه. متوجه شدی که دکتر چی اضافه کرد…
و برگشت رو به جمعِ حرفش را ادامه داد:
_سیگار که اصلا و ابدا…همون رژیم غذایی دکتر خودشو براش نوشت.گفت اصلا راه نداره این دفعه دیگه، هر چیزیو نمیشه بخوره…مولین حواست باشه.
بابا حرفی نزد. به بالش تکیه داد و یکی از پاهایش را دراز کرد.
مادر چادر به کف دست حرکت کرد توی اتاق.
مسعود مجدداً گفت:
_حرص و جوش و خشمگینت هم سمه براش...کار سنگین هم که به هیچ وجه. بابا دیگه به کسی قول ندی، کار بی کار.
مادر از توی اتاق بیرون وارد شد و رو به ما که هنوز دور بابا به حالت حلقه توقف کرده و قرار گرفته بودیم گفت:
_آقا محمود بفرما بشین، توران بشین.
عمو آن طرف بخاری به پشتی تکیه داد ولی زن عمو ننشست و همجاده راحله و ملیحه و مادر بقیه به آشپزمنزل راهی شد.
با فاطی خودمان را چپاندیم توی اتاق و از زیر کارهای احتمالی در راهی شدیم.
پای کمد جای گرفتم و مجدداً گوشیام را چک کردم. متوجه شدن صفحهی خالی حالم را گرفت.
فاطی که کمی آنورتر به پشت دراز کشیده بود به پایم کوبید:
_لیلی؟! دعواتون شده؟
نگاهش نکردم. چرخیدم و به بهانهی گذاشتن گوشی سرجایش بغضم را قورت دادم.
مثل خر در گِل گیر کرده بودم و نمیخبر داشتم باید چه غلطی کنم.
برگشتم و به فاطی نگاه کردم که از خیر جواب دادن من گذشته بود و رفته بود توی قیافه.
همانطور درازکِش کف دستش را جلو آورد و از فضای زیر کمد یکی از مجلههای خانوادگی را بیرون آورد و مشغول ورق زدنش شد.
هر چه فکر میکردم میمتوجه شدم فاطی گزینهی مناسبی برای مشورت نیست. او همه چیز را سرسری میگحرکت کرد و احتمالا میمیل داشت سادهترین جادهحل را جلوی پایم بگذارد در حالی که منِ دیوانه دنبال یک راه پیچیده بودم. یک جادهی که هم به خدا برساندم و هم به خرما!
یک راهی که هم عذاب وجدانم را بخواباند و هم رابطهام را با «او» ادامهدار کند.
هر چند که حالا یک مشکل دیگر هم داشتم؛ ظاهرا مدت قهر کرده بود و باید منتظرِ آشتیاش میماندم.
اگرچه مطمئن بودم تا فردا یا حداکثر پس فردا پیدایش میشود و پیام میدهد ولی دلم از همان لحظه بدجوری برایش تنگ شده بود و باز از تصور آن همه سردی و بیمحلیاش دلم فشرده شد.
#پ_۴۴۵
#پ_۴۴۶
پیدایش نشد! نه فردا و نه پس فردا و نه حتی پسان فردا!
یک هفتهی تمام گذشت و هیچ خبری از مدت نشد.
نه اینکه غیب شده باشد؛ نه!
ماشینش را چند بار سرکوچه و دم کارگاه و حتی خودش را هم دو بار وقت بیرون رسیدن از منزل متوجه شده بودم ولی روی موبایلم هیچ خبری از زنگ و پیامش نبود.
انگار که نه انگار لیلیای در حیاتاش وجود داشته است.
و من به معنای واقعی به غلط کردن افتاده بودم.
دیگر نه عذاب وجدان، نه ترس فهمیدن بقیه، نه تفاوت عمیق میان خانوادههایمان، نه دوستت دارم ناظهار کردنش و نه هیچ مزخرف دیگری برایم مهم نبود؛ فقط میتمایل داشتم مجدداً و به هر قیمتی که شده با هم باشیم.
به طرز وحشتناک و زیادی میخواستمش! بیشتر از هر وقت دیگری؛ حتی بیشتر از آن لحظهی بوسیدنش که احساس کرده بودم دلم دارد از شدت عاشق شدنش دیوانه میشود.
همهی آن فکرها و ترمشاهده کردها و ولی و اگرها هم برایم از اهمیت افتاده و زیر حجم انبوهی از مشتاق دیداری دفن شده بودند.
داشتم میمردم برای اینکه ببینمش، صوتیش را بشنوم یا حداقل یک پیامی چیزی برایم بفرستد که بتوانم بودنش را لمس کنم و از خماری دربیایم.
نیاز داشتم مجدداً با آن لحن مالکانه و آوای بمش بگوید مال او هستم. بگوید اسمم را دوست دارد، بگوید موهایم را دوست دارد و از خودم خوشش میآید.
اصلا به جهنم که نگفته بود دوستم دارد. مگر من اظهار کرده بودم؟!
و چنان این مشتاق دیداریها بیتابم کرده بودند که به گریه افتاده بودم.
ساعت از دوازده شامگاه گذشته بود.
منزل ساکت و تاریک بود و من پشت درِ اتاقم جای گرفته و با نگاههایی که اشک تارشان کرده بود پیامهای قبلیمان را میخواندم.
وقتی برای بار سوم همه را خواندم، نگاه بستم و در ذهنش گذراندم «خدایا چی میشه یه جوری بشه که الان پیام بده؟! خواهش میکنم ازت، همین یه بارو فقط!»
پلکهایم را محکم بهم فشردم و سعی کردم با تمام قلبم بخواهد تا بشود.
ولی ثانیهها گذشت و گوشی توی کف دستم نلرزید.
ناامید نگاه باز کردم و باز بغض تازهای توی گلویم چنبره زد.
مگر چه بیان کرده بودم آخر؟! چه کرده بودم؟! فقط زیرا یک روزگار جوابش را نداده بودم هفت روز اینطور میان برزخم نگهام داشته بود؟! تا کی میمیل داشت ادامه دهد؟!
نکند کلا بیخیالم شده باشد؟! نکند یک طرفه همه چیز را تمام کرده باشد؟!
ترسیدم؛ صفحهی چت را باز کردم و بیقرار اسمش را تایپ کردم؛ ولی باز دستم به فرستادنش نحرکت کرد.
کاش فردای همان شامگاه پیام میدادم، یا حداقل پس فردایش!
اما حالا بعد از یک هفته خاموشی و سردی پیشقدم شدنم یک جور ناجوری بود که روی غرورم خش میانداخت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن