برخلاف من که آوایم کمی بالا حرکت کرده بود او همچنان با آهستهش حرف میزد:
_من تو موقعیت عجیبی متوجه شده بودمت، خودت هم که تا منو متوجه شدی یه جوری کف دستپاچه شدی انگار داری کار قایمکی میکنی، بعدشم که اون مرتیکه اونطوری اسمتو صدا زد، اما داستان نبافتم اومدم ازت پرسیدم داستان چیه؟
_باشه اصلا تو درست میگی ولی مگه پررویی وحید تقصیر من بود؟ هیچوقت جرأت نمیکرد منو اونطوری صدا کنه نمیدونم چرا یهو تا تو رو متوجه شد اونطوری پسرخاله شد!
نگاهش عوض شد و با لحن سنگینی گفت:
_نمیدونی چرا؟
خودم را مشغول نوشیدن کردم، و مثلا وارد شدم بحث را عوض کنم:
_اگه نمیخواستی بگی من آدم بَدهم پس منظورت از گفتن این حرفا چی بود؟
_لیلی؟!
نه! مثل اینکه سوزنش روی این نقطه گیر کرده بود.
به نگاههایش که میخ صورتم شده بودند، چشم دوختم:
_باشه، میدونم چرا… اما برام بیاهمیتترین چیز ممکنه، اینقدر که بیشتر از چند ثانیه، نه به خودش نه به قلبیل کارش، فکر نکردم… تو هم بهش فکر نکن!
جوابم به مذاقش خوش وارد شد، این را از برقِ نگاه و خندهی تو چشمهایش متوجه شدم.
نگذاشتم شادیاش طول بکشد و طعنه زدم:
_برخلاف اینکه فکر میکنی اامان نفری هستی که بهم توجه کردی ولی خوشامگاهختانه قبل از تو بسیارا…
اخم کمرنگی روی پیشانیاش افتاد و میان حرفم آمد:
_که خوشامگاهختانه… آره؟
چقدر این بشر رو داشت!
بیتفاوت به سؤالش حرف دیگری زدم:
_به هر حال که من تو ماجرای پاساژ اشتباهی نکردم اما سر ماجرای کارگاه تو مقصرِ صد در صد بودی، نبودی؟
سرش را به تأیید حرفم بالا و پایین کرد و اضافه کرد:
_آره بودم… خب داشتی میبیان کردی قبل من بهشدتا چی؟
ریز خندیدم و سعی کردم بیخجالت و مغرورانه بگویم:
_قبل تو خیلیا پاشنه در خونهمونو از جا درآورده بودن.
خوب شد فاطی پیشمان نبود وگرنه با آن سابقهی خودشیرینیاش برای مدت، حتما یک قلب سیر از کمالات پسر آمنه خانم تعریف میکرد و آبرو برایم نمیگذاشت.
_اوکی، خیلیا پاشنهی در خونهتونو از جا درآوردن…
مکث کرد و من از طرز نگاه و تبسم موزیانهی روی لبش کف دستپاچه شدم.
بالاخره بعد از چند لحظهی طولانی که نگاهش را چند دور توی صورتم چرخاند با لحن خاصی اضافه کرد:
_اما اونی که پاشنهی دلتو از جا درآورد کی بود؟
#پ_۳۳۲
چشمهایم شتابزده از دست نگاهِ عوضیاش گریخشتابزده و برای اینکه سرخی گونههای داغ شدهام را نبیند ماگ بزرگ را به دهانم چسباندم.
ولی هر چه در پایین آوردن ماگ معطل میکردم از رو نمیراهی شد که! همانطور پشت به در جای گرفته بود و زل زل مرا نگاه میکرد!
آنقدر که دیگر خجالتم پرید و معترض شدم:
_چرا همش هی نگام میکنی؟
خونسرد جواب داد:
_میتونی تلافی کنی!
من چطور از پس پررویی و حاضرجوابی این بشر برمیآمدم؟!
_لیلی
توی دلم اضافه کردم «جانم» اما ساکت نگاهش کردم و منتظر شنیدن حرفش شدم.
_اون حرفا رو نزدم که بگم تو مقصری یا به قول خودت بدهای! قبول دارم خودم بد گند زدم… اونا رو اضافه کردم که بدونی من بسیار میل داشتم که الان کنارم، تو ماشینم نشسته باشی. خیلی تمایل داشتم که این رابطه اتفاق بیفته.
جوری «خواستم» را به زبان آورد که قلبم زیر و رو شد.
کاش من هم مثل او آزاد و رها بودم و از عمق خواستنم میبیان کردم.
آهسته پلک زدم و گفتم:
_میدونم
بدون اینکه نگاه از نگاهم بردارد اظهار کرد:
_یه روزگار برات میگم این میل داشتنه از کجا شروع شد.
دلم میمیل داشت بگویم همین الان بگو که تشنهی متوجه شدنش هستم ولی از آنجا که میاطلاع داشتم اگر کنجکاویام را بفهمد بیشتر کِرم میریزد خاموشی کردم.
آخرین جرعهی چای را نوشیدم و لیوان را توی سینی گذاشتم، دروغ نبود اگر میگفتم این قلبچسبترین چای عمرم بود!.
بالاخره قلب به دریا زدم و سؤالی را که چند دقیقهای بود توی مغزم رژه میحرکت کرد سؤال کردم.
_یه چیزی میخوام بپرسم...
خاموشیش به ادامه دادن تشویقم کرد:
_از کجا دربارهی وحید متوجه شدی؟ چطوری فهمیدی الکی گفتم؟
چند لحظه نگاهم کرد و بعد که خوب منتظرم گذاشت به سینی اشاره کرد و اضافه کرد:
_چرا کیک نخوردی؟ دوست نداشتی؟
عوضی! نمیخواست جواب دهد.
خندهام گحرکت کرد:
_چنگال نیاوردی!
_اون بدبختو هم معلوم نیست کی فکرشو بهم ریخته یادش رفته چنگال بذاره!
_معلوم نیست قلب کیو شکونده خدا زده هوش و حواسشو پرونده!
ریز خندید.
_با دست میخوردی خب؟ از این بد قلبایی؟
خیر سرم آمده بودم جلویش کلاسم را حفظ کنم، بد قلب چه بود دیگر!
_چاییش نبات داشت دیگه میلم به کیک نکشید.
و برای اینکه چیز دیگری نگوید تند به مچ کف دستم نگاه کردم و گفتم:
_باید برم دیگه کم کم
#پ_۳۳۳
به ساعت ماشین خیره شد و اضافه کرد:
_هنوز ده دقیقه مونده
سینی را روی پایم جابهجا کردم.
_خب تا برسم دم مدرسه نزدیک دو میشه
سینی را برداشت و در حالی که آن را روی صندلیهای عقب میگذاشت گفت:
_میرسونمت خب
کولهپشتیام را از پایین پایم برداشتم.
_نه نمیشه
_یعنی چی؟ تو این بارون چطوری بری؟
از پنجره به بیرون خیره شدم، باران همچنان میبارید و انگار قصد بند وارد شدن نداشت.
نالیدم:
_یکی میبینه خب اونم بعد از این چرت و پرتایی که مرضی خانم گف…
سریع بقیهی حرفم را خوردم.
نگاهش هشیار شد و فوری جویا شد:
_چی بیان کرده مگه؟
کف دست و پایم را گم کردم و بیفکر اضافه کردم:
_من نمیدونم که… یعنی میگم حتما حرفای خوبی نزده
کنار چشمهایش چینهای ریزی افتاد، و بعد از چند لحظه به کنایه گفت:
_چقدر هم که تو خوب دروغ میگی آخه!
باید شرمنده میشدم اما نمیدانم چرا خندهام گراهی شده بود.
خدا را شکر که گیر نداد راستش را بگویم و همانطور که آهسته به طرف مدرسه میراند گفت:
_نگران نباش، نمیرم نزدیک... الانم کسی تو خیابون نیست که
راست میگفت، به جزء تک و توک ماشینهایی که با سرعت از کنارمان میگذشسریع عابری در خیابانها نبود.
به چندینمتری مدرسه که رسید، توقف کرد؛
شیشههای دودی و باران جلوی مشاهده کرد از بیرون را گراهی شده بود ولی اینها باعث نمیشد دلهرهم کامل از بین برود.
فکری به سرم زد، میخبر داشتم فاطی بهخاطر بهادر ساعت آخر گوشیاش را روشن نگه میدارد.
نگاهش کردم و با کمرویی بیان کردم:
_میشه یه لحظه گوشیتو بدی زنگ بزنم فاطی؟
دستش را عقب برد و همانطور که جیب پالتویش را میگشت اظهار کرد:
_گوشی میاره مدرسه مگه؟
_آره گوشیش یار جدا نشدنیشه!
موبایل را کف دستم گذاشت و به شوخی اضافه کرد:
_یار جدا نشدنیش مگه اون قلچماق نیست؟!
حرفی نزدم، ریز خندیدم، دکمهی تماس را فشردم و به اسم «فاطی» روی صفحه زل زدم.
تا آخر بوق خورد و قطع شد.
_جواب نداد؟
مطمئن گفتم:
_الان خودش زنگ میزنه.
سرم را از روی گوشی بلند کردم و با نگاهِ خیرهاش مواجه شدم.
_کی ببینمت؟
یک سؤال ساده پرسیده بود اما قلبم را یکهو به تپش انداخته بود!
اگر به کسی میبیان کردم من پشت این سؤال و نگاهش یک «مشتاق دیداری» و «میلِ» عمیقی مشاهده کرده بودم احتمالا به توهم متهمم میکرد!
جوابم را خودم هم دوست نداشتم:
_نمیدونم… حالا ببینم چطور میشه!
گوشی زنگ خورد و من نگاهم را به کندی از دیدهانش گرفتم.
فاطی پشت خط بود، خبرش کردم که کمی بالاتر از مدرسه منتظرش هستیم و قبل از اینکه کلاس تعطیل شود و بچهها بیرون بیایند خودش را برساند.
#پ_۳۳۴
گلهایم را از روی داشامگاهورد برداشتم، روی کولهپشتیام گذاشتم و بعد دیدهانم را به نگاهش دادم.
انگار از تأثیر نگاهش و تلاطمی که به وجودم میانداخت، خبر داشت که آنطور عمیق چشمهایش را روی تن و صورتم میچرخاند!
به موهایم که بیشترشان از مقنعه بیرون بود اشاره کرد و گفت:
_اینطوری هم بهت میاد…
میاطلاع داشتم منظورش چیست اما انگار مرض داشتم که پرسیدم:
_چطوری؟
هنوز چشمهایش روی موهایم بود و جور دیگری جوابم را داد:
_ولی من اون طوری که فرفریهات میافته رو گونههات بهشدت خوشم میاد!
قلبم ریخت! نفسم بالا نیامد و ندانستم از شدت شرم و خجالت چه کنم.
ولی به طرز عجیبی من برای همین لحظاتمان هم میمُردم!
بودن با او را دوست داشتم، این حال را عاشق شدم، این که کنارش هر لحظه قلبم بالا و پایین میشد و هر حرکت و هر حرفش احساساتم را به چالش میکشید!
لحنش سرخوش و تمایل داشتنی بود:
_اینجوری هم خجالت میکشی بیشتر خوشم میاد!
بدتر بهم ریختم و باعث شدم بخندد.
نگاه گیرا و عوضیاش پیِ آشفتگیام بود و داشت تفریحوار و با لذت تماشایم میکرد.
نگاهم راهی شد به طرف در مدرسه و فاطی را مشاهده کردم که با چتر خالخالی سیاه و سفیدش بیرون وارد شد.
بند کولهپشتیام را روی شانهام انداختم و گفتم:
_فاطی اومد… برم دیگه
سرش را خم کرد و همانطور که از شیشهی جلو به در مدرسه نگاه میکرد، بیان کرد:
_خب بذار برسونمتون
گلهایم را توی کف دستم جابهجا کردم و بیان کردم:
_نه دیگه، فاطی چتر آورده، میریم خودمون!
اندیشیدم الان توی قلبش میگوید «این دیگه چقدر ترسوئه»
ولی اشکال نداشت، به استرسش نمیارزید.
_باشه اگه اینطوری راحتی
نگاهش کردم، به گلها اشاره کردم و اظهار کردم:
_مرسی برای اینا، خیلی مسرور شدم.
نگاهش مهربان شد:
_قابلتو نداره
در ماشین را باز کردم، کولهپشتیام را که پایین رسیده بود، بار دیگر روی شانهام انداختم.
_زود خبرم کن
همانطور که پیاده میشدم گفتم:
_باشه، تو الان میری خونه؟
_آره، چطور؟
هیچ، فقط قلبم میمیل داشت بدانم الان کجا میرود و چه میکند.
در را نبستم، سرم را پایین آوردم و اظهار کردم:
_همینطوری!
تبسم خواستنیش دلم را ذوب کرد؛ خدایا چقدر دوستش داشتم!
قلبم نمیآمد بروم، یعنی چند روزگار دیگر باید منتظر میماندم تا بار دیگر ببینمش؟!
کنار نگاههایش که چین افتاد متوجه شدم متوجه حالم شده، سریع عقب کشیدم و با خداحافظی تندی در را بستم.
ماشین را دور زدم و وارد شدم از خیابان بگذرم که صدایم زد:
_لیلی؟
زیر بارش بیقفهی باران به طرفش چرخیدم، شیشهی پنجرهاش پایین بود، از همان فاصله گفت:
_منتظرم… خب؟
تبسمی زدم، سرم را برایش تکان دادم و مجدداً خداحافظی کردم.
#پ_۳۳۵
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن