هیچکدام از جایمان تکان نخوردیم و جو بدجور سنگین شد!
عمه احترام گیج و حیران مانده بود!
مادر آشفته جنبید تا از جایش برخیزد که مسعود دست او را گرفت و اضافه کرد:
_نیازی به پذیرایی نیست.
بابا میاطلاع داشت حتما خبری شده که راحله آنطور وارد شده و مثل همیشگی صبوری کرده بود تا بفهمد ماجرا چیست ولی حرف مسعود طاقتش را طاق کرد:
_مسعود؟ این چه حرفیه؟ ناراحتی داری به کنار، مهمون داریم الان
عمو هم که دیگر نمیخبر داشت چه کند، به زن عمو اشاره کرد که قد بلند شود.
_خانم خودت یه چایی بریز بیار
پدر حمید که قطعا بهتر از همه میخبر داشت دلیل این راهی شدارها چیست، آمد میانهداری کند:
_حالا چای خوردن بمونه برای بعد، راست میگه راحله جان بهتره همین اول حرفامونو بزنیم
عمه احترام که این حرکت کردار ما برایش قابل هضم نبود، بیتوجه به حرف پدر حمید ناراحت و ناباور بیان کرد:
_یعنی چی؟ این حرکات چیه؟ داداش نمیخوای چیزی بگی؟
بیبی با سادهدلی و مثلا برای اینکه خانوادهی حمید فکر ناجور نکنند بیان کرد:
_والا گوش تا گوش آشپزخونه پُره، از میوه و شیرینی بگیر تا چند نوع خورشت، یه دیگ اندازهی عروسی برنج بار گذاشتن
فاطی که پهلوی من و دقیقا میان چهارچوب نشسته بود، خندهاش گراهی شد، سرش را از در بیرون برد، لب گزید و آرام بیان کرد:
_خاک به سرم بیبی چی داره میگه؟
بابا که دیگر کاسهی صبرش لبریز شده بود، نگاهی به ما کرد، روی من مکث کرد و اضافه کرد:
_لیلی بابا پاشو
دلیل حرف نزدن بقیه را میاطلاع داشتم، شاید به زبان آوردن اینکه خانوادهی حمید دست خالی رسیدهاند پس ما هم پذیرایی نمیکنیم مسخره و زشت بود.
اصلا یک جورِ ناجوری بود، انگار که بیاحترامی به خودمان هم بود، انگار که اضافه کردنش ما را به قول مادر «ندیده و نخورده» نشان میداد.
اما واقعیت این بود که پشت این راهی شدار حمید و خانوادهاش یک بیحرمتی بزرگ بود، یک حرکت تحقیرآمیز بود که از قصد انجام شده بود.
گاهی کارهای بزرگترها همینقدر بچگانه و احمقانه بودند، آنقدر که حتی بیانشان هم صورت خوشی نداشت.
ولی خب من یکی که از اظهار کردنش اِبایی نداشتم، شاید بقیه رویشان نمیشد بگویند گیر یک تلافی به ظاهر بچگانه افتادهاند اما من میبیان کردم.
وقتی آنها خجالت نکشیده بودند و این مسخره بازی را شروع کرده بودند، نمیشد که ما نادیده بگیریم و خودمان را به کوچهی علی چپ بزنیم.
کشیده و صریح در جواب بابا بیان کردم:
_بابا مگه خودت همیشگی نمیگی احترام آدم دست خودشه؟ اگر پذیرایی نکردن ما بیاحترامیه حتما که جواب یه بیاحترامی بزرگتریه، این که دست خالی پاشی بیایین دنبال کسی که این همه بدی در حقش کردین وقاحت نیست؟ ما گشنهی یه پاکت شیرینی نیستیم، بیبیم راست میگه آشپزخونهمون پره خداروشکر، بحث ارزش و احترامه، اما نمیشه که همیشه ما کوتاه بیاییم همواره ما بزرگیمونو نشون بدیم، یه جایی هم باید مثل خودشون حرکت کردار کنیم تا بفهمن اگر چیزی نمیگیم معنیش این نیست که بلد نیستم یا نمیفهمیم بلکه شعور و فرهنگمون اجازه نمیده خودمونو در حد اونا پایین بیاریم…
هنوز سخنرانی غرّایم تمام نشده بود که آوای اعتراض بقیه کشیده شد.
حسین و مادر و عمه احترام هر کدام با جملهای حرفم را بریدند و با توپ و تشر دهانم را بستند.
مادر حمید انگار دانه اسپندی باشد که افتاده است روی آتش!
با شدت از جایش کشیده شد، ابروهای قیطانیاش را در هم کشید و خروشید که:
_فرهنگتون همینه که بزرگتراتون قرار گرفتن و الف بچههاتون شدن مجلس گردون!
شوهرش اما هممسیریاش نکرد، همانطور جای گرفته پر چادر او را کشید تا بنشیند و اظهار کرد:
_بفرما اینم نتیجه آشی که پختی
پس حق با راحله بود و این آتش از گور مادرشوهرش بلند شده بود.
#پ_۲۴۹
عمه احترام که فشارش حرکت کرده بود روی هزار، آن وسط دیواری کوتاهتر از مادر پیدا نکرد و توپید که:
_زیور ناضافه کردم این چشم سفیدو بفرست اونور؟
خواهر حمید با اخم و تخم دماغش را چین انداخت و گفت:
_کی از شما چایی میل داشت حالا؟ ما هم نخورده نیستیم خداروشکر
عمو محمود رو به مادر حمید که هنوز سرپا ایستاده بود بیان کرد:
_خانم بالاخره که باید تکلیف روشن بشه، الان شما پا شید برید باز همون آش و همون کاسهس! بفرما بشین
مادر حمید با افاده و منت بار دیگر سرجایش نشست، گره روسری ساتن سیاه و سفیدش را زیر گلویش محکم کرد و بیان کرد:
_والا ما هم برای همین اومده بودیم، اومدیم که عروس خانمو برگردونیم خونهش ولی انگار شماها راضی نیستین
عروس خانم را مشدد و با تمسخر بیان کرد و خون مرا به جوش آورد.
قبل از اینکه کسی جواب بدهد، پدر رو به ما اضافه کرد:
_لیلی… فاطمه عمو پاشید این بچه رو ببرید بیرون!
پسر حسین که گوشهی پذیرایی بیخیال بقیه مشغول روی هم چیدن نوار کاستها و خونه درست کردن با آنها بود و کاری به بقیه نداشت اما شده بود بهانهی بابا برای دک کردن ما، در واقع دک کردن من!
آنقدر از حرف پدر آزرده شدم و به شخصیتم برخورد که فورا از جایم کشیده شدم و بدون اینکه منتظر فاطی بمانم از پذیرایی بیرون رفتم.
کنار بخاری هال جای گرفتم که فاطی و پسر حسین با یک بغل نوار کاست بیرون وارد شدند، آنها را پشت دیوار پذیرایی تلنبار کردند و پسر حسین دوباره سرگرم شد.
فاطی رسید بالای سرم توقف کرد، لگدی به پایم زد و اظهار کرد:
_خوبت شد؟ دو دقیقه خفه شو خب، منِ بیگناه هم به آتیش تو سوختم!
چپ چپ نگاهش کردم و رویم را برگرداندم.
فاطی که بیمحلی مرا دید پاورچین پاورچین به سمت پذیرایی راهی شد تا فالگوش بایستد،
ملیحه که کنار در قرار گرفته بود و نزدیک شدن فاطی را دید شیطنت کرد و در را به رویش بست!
فاطی با حرص و غضب برگشت مرا خیره شد و فحشی نثار ملیحه کرد.
بعد بار دیگر نزدیک در شد و گوشش را به لای در چسباند.
پنج دقیقهای گذشته بود که با دست شتابزده شتابزده اشاره کرده به سمتش بروم، آنقدر قلبخور بودم که نمیخواستم بروم ولی وقتی فاطی لب زد «راحله داره حرف میزنه» طاقت نیاوردم و شتابزده برخاستم، خودم را کنار فاطی جا دادم و گوش به در چسباندم.
با اینکه راحله تقریبا کنار در قرار گرفته بود ولی صدایش بهشدت واضح نبود و تمام مغز و تمرکزم را یک جا خرج کردم تا بفهمم چه میگوید.
_شاید مادرت اینا خبر نداشته باشن ولی هم خودت، هم من خوب میدونیم که مشکل بچه نیست…
فاطی که صورتش دقیقا روبروی صورت من بود، پچپچ کنان بیان کرد:
_با حمیده؟
انگشت اشارهام را روی لبم گذاشتم:
_نه پس با بیبیه… هیش
#پ_۲۵۰
راحله داشت میاضافه کرد:
_تا امروزگار دهنمو باز نکردم که اون دنیا بدهکار کسی نباشم، حرفی نزدم چون نتمایل داشتم تشت رسوایی این زیستن نیم بند از بالا بیفته و همه چیزش پیش کس و ناکس رو بشه اما حالا که به اینجا رسیده دیگه نه میخوام برای کسی آبروداری کنم، نه دیگه این زندگی ارزش داره که بخوام سِرشو پیش کسی حفظ کنم… من نمیدونم مادر و خواهرات بیخبرن که برات دنبال زن میگردن یا اینم یه نقشهی دیگهتونه!
اما هر چی که هست من خبر دارم چه فکری تو سرته، میدونم که فیلت یاد هندستون کرده و بچه بهانهست وگرنه اونقدی سواد و عقل داری که بدونی وقتی ده تا دکتر اظهار کردن مشکل از کیه باز نفهمی…
آوای مادر حمید و خود حمید وارد شد اما دقیق نمیمتوجه شدم چه میگویند.
فاطی هم مثل من گیج شده بود و مجدداً پچپچ کنان گفت:
_راحل چی میگه؟ مگه دخترخالهشون عروسی نکرده؟
آوای راحله بالا حرکت کرد و نگاههای من و فاطی گرد شد.
_شما هر چی قلبتون میخوایید خاک بریزید روش و کف دست و زبونتونو گاز بگیرید اما من دیگه اون کبکی نیستم که سرمو کنم زیر برف…
تای ابرویم بالا راهی شد! فهمیدم راحله قطعا روزگارهای زیادی برای این لحظه تمرین کرده است و از پیش حرفهایش را چیده است.
_کاری هم ندارم دیگه، این جریان هم نبود من خودم دیگه نمیتمایل داشتم ادامه بدم، دیگه خسته شدم، این همه سال جنگیدم که درستش کنم، ولی هر چی که من میساختم شما خرابش میکردین، من مثل احمقا حتی تا این لحظهی اومدنتون یه امید کوچیکی داشتم که درست بشه ولی حالا دیگه یک قلبه شدم، دیگه نمیخوام برگردم…
صوتی همهمه رسید، رادیوی عمه احترام مجدداً رفته بود روی موج سرزنشش و چه حیف که داخل نبودم تا جوابش را بدهم!
فاطی جای سرش را عوض کرد و ناراضی گفت:
_تو میشنوی عمه چی میگه؟
خودم هم خوب نمیشنیدم ولی یکی در میان کلماتش را متوجه میشدم و آنقدر حرصی بودم که بیادب شدم و اضافه کردم:
_چی داره بگه؟ مثل همیشگی چرت و پرت
فاطی خندهاش گراهی شد.
آوای کشیده عمو از میان همهمهی بقیه برخاست:
_راحله عمو، خوب فکراتو کردی؟ حرف آخرته؟ مطمئنی؟ میخوایین اصلا پاشین دو نفری برین اون یکی اتاق حرفاتونو بزنید؟ ها؟
جمع در انتظار جواب راحله ساکت شد، و من با بیصبری تمام کف دستم را روی دهانم گذاشته بودم تا استرسم را کنترل کنم.
کمی طول کشید تا صوتی رسا و محکم راحله به گوشم برسد:
_هیچوقت تو زندگیم این همه مطمئن نبودم عمو! حرف آخرمه و محاله دیگه ازش برگردم…
من و فاطی با دیدههای پرستاره و صوتی خفه، جیغ بیآوایی از خوشحالی کشیدیم.
باورش سخت بود ولی گویی راحله بالاخره جسارتش را جمع کرده بود و به یک کابوس هشت ساله پایان داده بود.
#پ_۲۵۱
#پ_۲۵۲
حرف آخر راحله باعث شد آوای مادر حمید چنان بالا برود که واضح به گوشمان برسد.
_اگه این حرف آخرت بود برای چی ما رو تا اینجا کشوندی؟ اینو نمیتونستی پیغوم بدی؟ باید حتما قشون کِشی میکردیم تا قلبت آروم شه؟ میمیل داشتی باد به دماغ بندازی که واسه خاطر برگردوندنم کل خونوادهی حمید با گل و شیرینی اومدن خدمتم، ها؟
و با لحنِ مفتخرانه و حال بهم زنی ادامه داد:
_اما باریکلا به خودم، باریکلا که ذاتتو شناختم و کار خوبو کردم
با گوش دادن حرفهای صد من یه غازش از کوره در حرکت کردم و بیهوا در را باز کردم!.
اما کسی حواسش به اینطرف نبود، تقریبا همه از جایشان قد بلند شده و مقابل هم گارد گراهی شده بودند.
پسر حسین از میان من و فاطی خزید و به سمت مادرش حرکت کرد.
محمدجواد آدمی نبود که رعایت سن و سال مادر حمید یا زن بودنش را بکند.
خودش را از پشت سر عمو بیرون کشید و با تمسخر و خشم اضافه کرد:
_جمع کنید خودتونو بابا! حمید چه خریه که خواهر من بخواد واسه جمع شدن خونواده گره گوریش نقشه بکشه؟
با اشارهی دست به مادر حمید، در پذیرایی را نشان داد و بیادبانه گفت:
_هری بابا! هری
پدر کف دستش را روی دست محمدجواد گذاشت تا ملایم باشد.
ولی حالا حمید و خواهرهایش شاکی شده بودند.
فاطی داشت زمزمهکنان کنار گوشم به خواهرهای حمید بد و بیمسیر میاضافه کرد.
حمید قدمی به سمت محمدجواد برداشت و با حرص گفت:
_حرف دهنتو بفهم، با مادر من درست صحبت کن
محمدجواد صورتش از مشاهده کردن حمید در آن فاصلهی نزدیک درهم راهی شد و با لحن تحقیرآمیزی اظهار کرد:
_زر نزن بابا میزنم دک و پوزتو میارم پایینا.
پدر حمید پسرش را عقب کشید و با جدیت رو به محمدجواد اضافه کرد:
_چه خبرته بچه؟ مؤدب باش
محمدجواد رسید حرفی نثار پدر حمید بکند که عمو با غضب او را عقب کشید و اضافه کرد:
_بسه جواد
و برای اینکه هر چه سریعتر دعوایی که داشت شکل میگرفت را در نطفه خفه کند، رو به پدر حمید گفت:
_آقای اسکندری میبینی که راحله تصمیمشو گحرکت کرده
و به جو متشنج پذیرایی اشاره کرده و ادامه داد:
_با این اوضاعی که من میبینم این وصلت دیگه ادامه دادن هم نداره، بیشتر از این کشش ندیم تا حرمتا از بین نرفته
مادر حمید که صورتش درست شامگاهیه گوجه فرنگی شده بود، با صوتیی که از شدت حرص جیغ و نازک شده بود بیان کرد:
_پس به چه حقی ما رو دعوت کردین؟ خواستین به خیال خامتون ما رو سبک کنین؟
بعد رو به عمه احترام که هنوز شوکه سرجایش نشسته بود، گفت:
_احترام خانم اگه وضع این بود شما چرا نبیان کردی که ما تا اینجا نیاییم؟ من رو شما یه حساب دیگه کرده بودم والا
عمه احترام که با حرفِ آن مار هفت خط احساس شرمندگی کرده بود، کف دستش را دراز کرد طرف زن عمو، با کمک او تکیهاش را از پشتی برداشت و قد بلند شد.
حالا تنها فرد نشستهی جمع بیبی طفلک بود که با چهرهی هاج و واج داشت این جنجال را تماشا میکرد.
عمه احترام با آن لحن سنگین و مخصوصش که متوجه شدم حداقل یک ماه قهر پشت آن است، بیان کرد:
_من رو حساب داداشم اضافه کردم بیایین، نمیدونستم صلاحش دست بچههاشه.
حرفش باعث پوزخند مادر حمید و خشمگین شدن ما شد.
عمه احترام با مادر حمید برای مقام مزخرفترین زن جهان رقابت میکرد.
همیشگی حربهاش همین بود، هر وقت ما کاری خلاف میل و عقایدش انجام میدادیم سعی میکرد با تحقیر کردن بابا حرفش را به کُرسی بنشاند.
هیچکدام حرفی نزدیم، یعنی جای بیان کردنمان نبود.
نمیشد جلوی خانوادهی حمید با هم دهان به دهان شویم.
هر چند که هر چه هم میاظهار کردیم بیشتر باعث رنجش بابا، عمو و بیبی میشد و اتفاقا عمه احترام را به هدفش نزدیکتر میکرد!
بابا با اخمهای درهم و ناراضی اما مثل همیشگی با ملایمش جواب داد:
_زیستن راحلهس، خودش بهتر میدونه، به سنی رسیده که صلاحش دست خودش باشه، من هم خیر دخترمو میخوام، شاید خیرش در همین باشه.
عمه احترام که انتظار نداشت بابا پشتش را خالی کند برآشفته به راحله خیره شد و با تشر گفت:
_دختر تو اون روزی که از خونه من بیرون اومدی اینطوری اضافه کردی؟ من نبیان کردم زنگ میزنم یه قرار مداری میذارم بشینیم حرف بزنیم، نگفتی باشه؟ ناظهار کردی ببینم چی میشه؟ الان یهو چی شد که فتنه شدی پاتو کردی تو یه کفش نذاشتی ما اصلا دو کلوم حرف بزنیم؟
راحله انگار که دارد به یک موجود چندشآور نگاه میکند، رو به حمید جواب عمه را داد:
_اون موقع هنوز بعضی چیزا رو نمیدونستم، اون موقع هنوز ته قلبم هنوز امید داشتم این آدم بشه.
توی قلبم اضافه کردم «اما… ذات بد نیکو نگردد چراکه که بنیادش بد است»
حمید با نیشخند به راحله خیره شد و اظهار کرد:
_الان دردت همش این شیرینیه که ما نیاوردیم؟
عمو جلوی محمدجواد ایستاده بود اما مسعود آزاد بود و به سمتش یورش برد:
_ببند دهنتو دوزاری، شیرینی بخوره فرق سرت، اینقدر نفهمی که…
بابا کف دستش را روی سینه مسعود گذاشت و عقبش کشید!
حسین کاملا خودش را کنار کشیده بود، عقبتر از بقیه گوشهی پذیرایی از حرکت ایستاده بود و در خاموشی نظارگر اتفاقات پیش رویش بود.
حمید کف دستی به ریشش کشید و هیچ ناظهار کرد.
درست بود که حمید و خانوادهاش لایق بدترین حرکت کردارها بودند اما چیزی که برایم عجیب بود، واکنششان مقابل خشم و غضب خانوادهی ما بود، هر چند که حرفهایمان را بیجواب نمیگذاششتابزده اما این همه خویشتنداریشان برایم قابل باور نبود!
در ذهنش گذراندم چطور است که الان خونه را روی سرشان نمیگذارند؟ داششتابزده برای که نقش بازی میکردند؟! آن همه وقاحت و سلیطگیشان چه شده بود؟!
مادر حمید چادرش را روی سرش مرتب کرد و با اخم و منت به راحله اضافه کرد:
_بهشدت خب، نمیخوای برگردی برنگرد، والا اومدیم ثواب کنیم کباب شدیم، اگه اینجام واسه خاطر اصرار حمید بوده، اظهار کردیم بیای بری سر خونه زندگیت که هم خدا راضی باشه هم بندهش ولی حالا که واسه برگشتنت دبه کردین ایشالا واسه مهریه هم نخوایین دبه کنین، سر ححرکت کردون بمونین
و آمد به طرف در برود که راحله خودش را جلوی راهش کشید و بیان کرد:
_دقیقا سر کدوم حرفمون بمونیم؟ من مهریهمو میگیرم! تا سکه آخرش هم میگیرم.
#پ_۲۵۳
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن