#پ_۲۰۶
پشت در خونهی گلستان خانم توقف کرده بودم ولی برای در زدن تعلل میکردم، آن لحظه شرم بر تمام حسهای دیگرم غلبه کرده بود و کف دستم به فشردن زنگ نمیرفت.
اطرافم را نگاه کردم، کوچه تاریک و خلوت بود، ولی مغازهی اما خان شلوغ بود و چند نفری در حال خرید بودند.
کسی حواسش به من که زیر بارشِ باران پشت در خونهی روبرویی، این پا و آن پا میکردم نبود اما زیادی معطل کردنم هم جالب نبود.
ناگزیر دل به دریا زدم، آیفون را در میان شاخ و برگ پیچک پیدا کردم و دستم را روی زنگش گذاشتم.
بهشدت طول نکشید تا صدای مردانهای جواب بدهد:
_بله؟
لعنت به این شانس!
اخمهایم ناخودآگاه درهم راهی شدند، سرم را به آیفون نزدیک کردم و گفتم:
_با گلستان خانم کار داشتم
چند لحظه خاموشی شد و بعد بار دیگر صدایش وارد شد:
_لیلی؟… بیا تو
و در با صوتی تیکی باز شد.
درست بود که به فاطی بیان کرده بودم او منزل باشد بهتر است تا گلستان خانم؛ اما دیگر انصاف نبود که با هر دو روبرو شوم!
حتی حالا که صوتیش را شنیده بودم احساس میکردم متوجه شدن او برایم سختتر است، مخصوصا که آمده بودم دنبال چیزی که یادآور یک یادگاری خجالت آور بود!
وارد حیاط شدم و خدا خدا کردم برود گم شود و جلوی در نبینمش تا راحتتر بتوانم توی دیدههای گلستان خانم نگاه کنم.
پلههای ایوان را شتابزده بالا حرکت کردم تا از بارانی که داشت هر لحظه بیشتر شدت میگراهی شد، در ولین باشم.
در سالن نیمه باز بود اما خبری از صاحبخانه نبود، در را اندکی بیشتر هل دادم، بالا تنهام را داخل بردم، گلستان خانم را صدا زدم و منتظر بیرون رسیدنش از آشپزمنزل یا هر جای دیگری ماندم.
اما کسی که در اتاقِ روبرو را باز کرد و میان نگاهم جا گحرکت کرد، او بود!
اویی که باز درگیر لباسش بود و داشت سعی میکرد زیپ سویشرت طوسیاش را ببندد، انگار که همیشه در منزل لخت میگشت.
دوباره دور تا دور خانه را دنبال گلستان خانم دیده گرداندم ولی ندیدمش.
چطور ممکن بود؟ یعنی از یک هفته پیش تا به الآن خانه نیامده بود؟
من به امید حضور او، آنطور بیفکر و آشکارا رسیده و در خانه را زده بودم!
جلو وارد شد و برخلاف دفعهی قبل که از حضورم خوشش نیامده بود، این بار راحت و صمیمی حرف همیشگیاش را به زبان آورد:
_بَــه
در را بازتر کردم، تنهام را عقب کشیدم و در حالی که داشتم از خجالت ذوب میشدم سعی کردم لحنم خشک و بیتفاوت باشد وقتی میگویم:
_لطفا سبد و قابلمهها رو برام بیار
نگاهانم را روی دستگیرهی در قفل کرده بودم تا نگاهش نکنم اما بیحرکتی و سکوتش وادارم کرد بعد از چند لحظه سرم را بلند کنم.
باز اولین چیزی که توی چشمم رسید گردنبند نقرهایاش بود که از زیپِ باز یقهاش پیدا بود!
صورتش پر از آثار خندهای بود که خبری از آن روی لبهایش نبود، نگاهم را که متوجه شد لب باز کرد و با همان لحن مرض دار همیشگیاش اظهار کرد:
_چرا مثل رباتا حرف میزنی حالا؟
داشت جدیتم را کف دست میانداخت؟! بیتربیت!
نمک ریختنش باعث نشد از موضعم عقب بکشم و اعتماد به نفسم پایین بیاید، که اتفاقا این بار با خجالتی که دیگر غیب شده بود، شمردهتر تک تک کلمات را به زبان آوردم:
_لطفا سبد و قابلمهها رو برام بیار
و اضافه کردم:
_عجله دارم
انگار رفتار جمتوجه شدم باز متعجبش کرده بود که ابروی راستش آنطور بالا رفت.
چند لحظهای به همان حال ماند، بعد کف دستش را روی چهارچوب در، جایی نزدیک دستم گذاشت و با آن نگاههای فریبکارش نگاهم کرد و آرام و ملایم، با لحن خاصی که اندکی تهِ دلم را تکان داد، گفت:
_میشه دقیق بهم بگی چرا اینقد عصبانی و بداخلاقی؟
نمیدانم حرکتش از قصد بود یا واقعا بی
منظور و اتفاقی دستش را آنجا گذاشت؛ ولی هر چه بود واکنش نشان داده و کف دستم را عقب کشیدم.
او از حرکتم جا خورد و من در قلب، خودم را بوسیدم که تحت تأثیر کلام و لحنش قرار نگحرکت کرده و کاری کرده بودم که شاید ذرهای غمگینش کرده باشد.
چند لحظه به کف دستم که مشت شده کنارم آویزان بود خیره شد و این بار که دیدهانش به صورتم برگشتند اثری از شوخی و خنده در آنها نبود و حتی خط کمرنگی میان ابروانش هم افتاده بود.
_لیلی
قلب احمق و بیشعورم بی آنکه من بخواهم برای آن طرز صدا زدنش لرزید ولی خودم را محکم نگه داشتم تا مبادا اثر این لرزیدن در چهرهام پیدا بشود.
با کمی مکث حرفش را ادامه داد:
_اگه دلخوری بیا حرف بزنیم حلش کنیم… من از این مقلب بچهبازیا خوشم نمیاد
زل زل نگاهش کردم، گذاشتم خوب منتظر جوابم بماند و بعد در کمال صبر و طمأنینه حرفم را تکرار کردم:
_لطفا سبد و قابلمهها رو برام بیار
یک لحظه از جوابم ماند و ساکت شد!
بعد برخلاف تصورم که فکر میکردم حرفم عصبیاش میکند، حس کردم دیدههایش دارند میخندند.
لب پایینیاش را زیر دندان برد، دستهایش را بهم کوبید و با لحن سرحالی که لجم را درآورد اظهار کرد:
_این طوریه پس؟ بهشدت خب باشه… یه دقیقه بمون بشورمشون
و با طعنه اضافه کرد:
_اگه عجله نداری
و «اگه عجله نداری» را مثل خودم شمرده و خشک گفت.
حرصم دررسید و محض کم نیاوردن الکی توی هوا پراندم:
_لازم نکرده بشوری
و بلافاصله خدا خدا کردم حرفم را جدی نگیرد و بگذارد به حساب تعارف.
ولی او انگار افتاده بود روی آن دندهی مزخرفش که راحت قبول کرد و بیان کرد:
_باشه، الان میارمشون
باز به حرف ملیحه ایمان آوردم: «امان از جوگیری!»
مگر میشد قابلمههای نَشُسته را ببرم خونه؟! آن هم از کجا؟ از پیش زن عمو که همه میخبر داشتند محال ممکن است بگذارد ظرف کثیفی از خانهاش بیرون برود.
این همه معطل کردنم و بعد با قابلمهی کثیف برگشتنم قطعا همه را مشکوک و در نهایت مرا بدبخت میکرد.
تا تمایل داشت بچرخد و برود در را هل دادم تا کامل باز شود و بعد با پررویی از کنارش رد شدم و بیان کردم:
_خودم میتونم بشورم
و به طرف آشپزمنزل رفتم.
خدایا...ببین با یک اشتباه به چه روزگاری افتاده بودم.
آنقدر بیعار شده بودم که آنطور نترس و بیپروا وارد منزلای میشدم که غیر از یک پسر نامحرم و غریبه کسی در آن حضور نداشت.
حالا هر چقدر هم که به آن غریبهی نامحرم اعتماد دلی داشته باشم!
#پ_۲۰۷
وارد آشپزخونه شدم و مستقیم به طرف سینک راهی شدم.
متوجه شدم که دارد پشت سرم میآید.
قابلمهها توی سینک بودند و اطراف و داخلشان پر از لیوان و قاشق قرار گرفته بود.
بچهی تنبل!
باز خدا را شکر حداقل قابلمهها خشک نبودند و از آب سرریز شده بودند.
لیوان و قاشقها را از توی قابلمه بیرون کشاندم و آب قابلمهها را خالی کردم.
پررو ته قابلمهها را هم درآورده و همه را خورده بود!
رسیده بود کنارم با فاصله توقف کرده، پشتش را به کابینت تکیه داده بود و با دیدهانش حرکات دستم را دنبال میکرد.
زیر نگاهش کف دستپاچه شده بودم و دعا کردم گافی، چیزی ندهم که بشود خوراک خندهاش!
و با تمام وجود خودم را کنترل کرده بودم که برنگردم و مثل لیلیِ هشت ساله نگویم: « چیه چیه؟ نگاه داره؟ قورباغه چند تا پا داره؟!»
ریکا را از کنار سینک برداشتم، روی اسکاچ ریختم و شتابزده تند توی قابلمهها گرداندم.
قاشق و چنگال خودمان را میشناختم، روی کف دستههایشان یک گل رزِ پر شاخ و برگ حک شده بود، آنها را هم از میان قاشق و چنگالها جدا کرده و کف مالی کردم.
شیشهی مربایی که تویش ترشی ریخته بودم را میان ظرفها نمتوجه شدم ولی چیزی هم نسؤال کردم و بیخیالش شدم.
چیزی که در خانهی ما زیاد و غیرقابل شمارش بود، شیشهی خالیِ مربا بود!
داشتم قابلمهها را آب میکشیدم که با آن صدای بَم و خاصش پرسید:
_انگشتات چی شده؟
و تلنگری به احساسِ تهنشین شدهام زد.
به سر انگشتان کف دست راستم خیره شدم، بعد از یک هفته تقریبا خوب شده و فقط اثر کمرنگی از چروکیدگی سوختگی بر آنها مانده بود.
نباید جوابش را میدادم اما دل و زبانم اهمیتی به خواستهی مغزم ندادند.
_سوختن
قابلمهی بزرگتر را شستم و کنار گذاشتم.
_با چی؟
_اتو
طول کشید تا بگوید:
_حواست کجا بود؟ یا…
برای ادامهی حرفش درنگ کرد و باعث شد سرم را بچرخانم و نگاهش کنم.
خندهی آشکاری روی صورتش قرار گرفت و باز چال گونهاش را توی دیدهم کرد.
ماتش مانده بودم تا حرفش را تمام کند،
با همان لحن نرم و وسوسهکنندهاش که دل آدم را بالا پایین میکرد، اضافه کرد:
_ پیش کی بود؟
بیشعور عوضی! این همه از خود متشکر بودن و اعتماد به نفس از کجا میوارد شد آخر؟
یک لحظه قلبم خواست مشت پر آبم را به صورتش بپاشم ولی حیف که گستاخیام هنوز به آن درجه نرسیده بود.
#پ_۲۰۸
جوابش را ندادم، تند و تیز قاشق و چنگال را آب کشیدم و توی قابلمهها انداختم.
چند بار هی کف دستم میل داشته بود برود سمت لیوانها تا آنها را برایش بشویم ولی جلوی خودم را گراهی شده بودم و حالا با این حرفش خدا را شکر میکردم که چنین غلطی نکرده بودم.
ظرفها را برداشتم و توی سبد که روی میز آشپزخونه بود، گذاشتم.
هنوز سر جایش از حرکت ایستاده بود و داشت نگاهم میکرد.
از آشپزمنزل بیرون وارد شدم و همانطور که به سمت در میرفتم، اظهار کردم:
_گلستان خانم این هفته نیومده خونه اصلا؟
دنبالم آمد اما جوابم را نداد.
برگشتم نگاهش کردم، میانهی مسیر از حرکت ایستاده و کف دستهایش توی جیب شلوار گرمکنش بود.
نگاه منتظرم را که متوجه شد مثل یک عوضی تمام عیار گفت:
_دلواپس نباش… نمیدونه برام غذا آوردی
داشتم از برآشفتهت میترکیدم ولی سعی کردم خونسرد بمانم.
لبخند مضحکی زدم و سرم را به تمسخر برای حرفش چند بار بالا و پایین کردم و به دروغ بیان کردم:
_آفرین… اما این موضوع اصلا برام مهم نیست… فقط میل داشتم بدونم تا چه حد باید دلواپس پچ پچ اون بیرونیا باشم
چند قدم جلو آمد و بیان کرد:
_صبح اومد، اما زنگ زدن گفتن عمه فرشته رو بردن بیمارستان، باز حرکت کرد... نمیدونم حالا کلاغای محل اومدنشو مشاهده کرده باشن یا رفتنشو
نمیدانم به من چه ربطی داشت که تند برای فرشتهی نمتوجه شده و نشناخته دلواپس شدم و جویا شدم:
_چرا؟ بچهش به جهان اومده؟!
سر بالا انداخت و کوتاه گفت:
_نه!
_پس چی؟ حالش خوبه؟
باز کلهاش را تکان داد:
_خوبه!
و دلش نیامد کِرمش را نریزد و نگوید:
_خیلی دلواپس فامیلای منی ها!
چرخیدم سمت در و همانطور که بیرون میحرکت کردم گفتم:
_به نظرم حتما خودتو به یه دکتر نشون بده، واقعا این حجم از توهم طبیعی نیست ها!
پشت سرم آمد، سرخوش خندید و با غلظت گفت:
_نگاه…
و تا نگاهش کردم با لحنی که دیوانهام کرد گفت:
_دیگه دوست داری چیکار کنم؟
قلبم پایین ریخت و گونههایم گُر گحرکت کردند!
لعنت به این همه ضعف من و سلطهی او!
گیج و هول دمپاییهایم را پوشیدم و بیحرف به سوی پلهها رفتم.
صدایش از پشت سرم آمد:
_لیلی…
برنگشتم، سه پلهی بعدی را همانطور پایین رفتم.
این بار قد بلندتر گفت:
_شامگاه بخیر
روی پلهی پنجم ایستادم، نفس عمیقی کشیدم و با مکث برگشتم نگاهش کردم، هنوز میان چهارچوب در توقف کرده بود.
باران روی سر و صورتم میبارید، لرزش صدایم نمیدانم از سردی هوا بود یا احوال خودم اما سعی کردم رسا و محکم بگویم:
_اگه از بچهبازی خوشت نمیاد، دیگه توی کف دست و پای بچهها نپلک… زشته با این همه ادعا درگیر یه بچه بشی!
و نماندم جوابش را بشنوم.
با عجله پایین آمدم، در حیاط را باز کرده و بیرون رفتم.
ولی با دیدن کسی که روبرویم با یک متر فاصله از حرکت ایستاده بود، قالب تهی کرده و زانوانم سست شدند.
#پ_۲۰۹
#پ_۲۱۰
نمیدانم آن روز خدا دوستم داشت یا که نه گذاشته بود به وقتش دمار از روزگارم درآورد.
ولی هر چه که بود آن شامگاه خیال میکردم شانس برای یک بار هم که شده بغلم کرده و از خوش شانسیام است که تیر برقهای کوچه و خیابان با هم اتصالی کرده و خاموش شده بودند.
البته که در شامگاههای بارانی این اتفاق کم نمیافتاد و ما به این موضوع عادت داشتیم اما آن لحظهای که از در خونه بیرون رسیدم و مسعود را روبرویم دیدم، فقط خاموشی کوچه میتوانست مثل یک معجزه، رنگِ پریده و بدن لرزانم را از او پنهان کند.
چراغِ جلوی مغازهی ولیخان، اندک روشنیِ کوچه بود و من تنها توانستم تشخیص بدهم هیبت روبرویم مسعود است.
او هم با کمی مکث نزدیکم شد و مردد گفت:
_لیلی تویی؟
صوتیم میلرزید و دلم آمده بود توی دهانم:
_مسعود!
_اینجا چیکار میکنی تو این بارون؟
تمام ذهنم داشت فریاد میکشید: «لیلی آروم باش،آروم باش. میتونی درستش میکنی»
سبد توی دستم را بالا آوردم و بیان کردم:
_این سبد و قابلمهها خونه گلستان خانم بود، اومدم ازش بگیرم
و توضیح اضافه دادم:
_اون روزگاری مولین براش غذا فرستاده بود، یادش رفت پسش بفرسته، الان میمیل داشت برای مریم آش بفرسته…
به طرف منزل جاده افتاد و میان حرفم وارد شد:
_بسیار خب بریم. داری بندری میری، چرا چتر نیاوردی با خودت؟
با همان زانوهای سست و لرزان همراهش شدم و نمتوجه شدم چطور قدم برمیدارم.
بغض و گریهی ناشی از ترس داشت خفهام میکرد و فقط یک نفس تا افتادن وسط کوچه فاصله داشتم.
اگر مسعود میراهی شد خانه و همه میفهمیدن من راهی شدهام منزلی گلستان خانم دنبال سبد چه بلایی به سرم میآمد؟
وحشت داشت قبض روحم میکرد که جملهی مسعود مثل دم مسیحایی به جهان برگرداندم.
_زنگ زدین میگین آمادهس بیا ببر بعد تازه اومدی دنبال قابلمهش؟
انگار در هنگام وهم و هراس سلولهای خاکستری مغزم بهتر کار میکردند که زبانم باز شد و گفتم:
_آش که هنوز آماده نیست، تا نیم ساعت دیگه هم نمیپزه.
از حرکت توقف کرد، صورتش را واضح نمیمشاهده کردم ولی صوتیش عصبانی بود.
_آماده نیس؟ من مسافر دارم خیابون بالایی، اظهار کردم سر راه بیام آشو ببرم.
کورسوی امیدم هر لحظه روشنتر میشد.
_الان که باید یه نیم ساعتی وایسی، برو مسافرتو برسون اول.
اعصابش خُرد شده بود:
_این همه معطل نگهداشتم اون بدبختو.
تند اضافه کردم:
_برو دنبال اون پس، آماده که شد زنگ میزنم بهت، خودم میارمش سر کوچه.
مسعود در یک قدمی خونه، عقبگرد کرد و راهی شد و من با دلی که ضربانش هی کند و شتابزده میشد، به در تکیه دادم اما نتوانستم نفس راحتی بکشم.
وارد خونه شدم و سبد را دم در آشپزمنزل زمین گذاشتم.
بیبی نگاهم کرد و همانطور که قاشق آش را به دهان میبرد اضافه کرد:
_دختر کجا موندی اینطوری خیس آب شدی؟
ملیحه از توی آشپزخونه اضافه کرد:
_یه ساعته کجا راهی شدی؟ چرا اینقدر خیسی؟
به طرف اتاق راهی شدم و گفتم:
_داشتم با فاطی حرف میزدم.
و در را بستم و تند با همان کف دستهایی که ترس رمقشان را گراهی شده بود، لباسم را عوض کردم.
دلم میتمایل داشت بپرم روی تَل رختخوابها، زیر پتو قایم شوم و از آن همه اضطراب به جهانی قصهی تو رمان پناه ببرم؛ اما هنوز خطر بیخ گوشم بود. باید بیرون میرفتم و ادامهی نقشه را اجرا میکردم.
در اتاق را باز کردم و آوای مادر را شنیدم که داشت به ملیحه میگفت:
_یه زنگ بزن مسعود ببین چرا نیومده؟
به طرف بخاری رفتم و دستهایم را بالای آن گرفتم.
صدای ملیحه هم از توی آشپزخانه رسید:
_ حالا خوبه الکی بهش گفتم آماده گذاشتیم دم در و این همه طولش داده.
بیرون وارد شد و تا خواست به طرف تلفن برود، بهسرعت خودم را از کنار بخاری به تلفن رساندم و گفتم:
_من زنگ میزنم.
ملیحه برگشت توی آشپزخونه و من الکی شماره گحرکت کردم و وانمود کردم دارم با مسعود صحبت میکنم.
تلفن را گذاشتم و کشیده اضافه کردم:
_میگه یه مسافر فوری داشت، اونو برسونه میاد.
مادر داشت دربارهی همیشه دیر رسیدن مسعود غُر میزد و من توی ذهنم حساب میکردم چند دقیقهی دیگر واقعا به او زنگ بزنم.
ربع ساعت دیگر گذشت و من همانطور بَست کنار تلفن جای گرفته و گوش به زنگ بودم.
ملیحه با کاسهی آشی بیرون رسید، کنار بیبی قرار گرفت و گفت:
_لیلی یه زنگ دیگه بزن مسعود، بابا مریم یه ساعته منتظره.
مادر سرش را از در آشپزخونه بیرون آورد و با بدخُلقی اضافه کرد:
_بگو اگه نمیتونه بیاد خودمون زنگ بزنیم آژانس.
_خب شما آشو بکشید تا زنگ بزنم.
راحله آمد سبد را از کنار در برداشت و اظهار کرد:
_سرد میشه خب.
تلفن را برداشتم و شمارهی مسعود را گحرکت کردم.
راحله داشت توی سبد را نگاه میکرد، ریز خندید و بیان کرد:
_قاشق و چنگال هم براش گذاشتی؟
خدا را شکر مسعود همان لحظه جواب داد وگرنه واقعا نمیدانستم در جواب راحله چه بگویم.
#پ_۲۱۱
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن