#پ_۴۸۱
تنها کسی که از خانوادهی پروین توی حیاط به استقبالمان وارد شد، مادرش بود.
پدرش وقتی ما وارد شدیم توی پذیرایی قرار گرفته بود و خود پروین را هم تا نیم ساعت بعد ندیدیم.
دو جعبهی بزرگ شیرینی را که حسین از توی کف دست گحرکت کردنشان شانه خالی کرده بود و من به عنوان عضو نخودی و اضافهی جمع مسئامات آنها را به عهده گحرکت کرده بودم، به کف دست مادر پروین دادم و پشت سر مادر به سمت مبلمان گوشهی پذیرایی رفتم.
ما هممسیرمان خانوادهی عمو را آورده بودیم ولی خانوادهی پروین فقط خودشان بودند، پروین و پدر و مادر و خواهر کوچکترش که تقریبا همسن ملیحه بود و با اخمهای گره کرده بیشتر از سه عضو دیگر خانوادهاش، شاکی به نظر میرسید.
زن عمو پیشنهاد داده بود بیبی را همجادهمان ببریم تا توی شاید رودربایستی و به حرمت موی سپید او هم که شده امروز ختم بهخیر شود؛ ولی بابا مخالفت کرده بود، مضطرب بود نکند بحثی پیش بیاید و حضور بیبی اوضاع را پیچیدهتر کند.
ولی مادر روز قبل به عمه احترام تلفن زده بود تا به عنوان بزرگتر همجادهمان شود که عمه به تلافی دفعهی قبل، روی مادر را زمین انداخته و اضافه کرده بود «بزرگ به چه کارتون میاد؟ خودتون ماشاالله بزرگیو خوب بلمتوجه شد، برید ببرید و بدوزید»
احتمالا اگر میمتوجه شد من هم، همپای این جمعِ بزرگ شدهام، یک خروار بد و بیمسیر نثارم میکرد.
مادر وقتی مشاهده کرده بود حریف من نمیشود و خودم را به در و دیوار میکوبم تا باهاشان بروم، با توپ و تشر تهمشاهده کردم کرده بود باید زبان درازم را غلاف کنم و ابدا خودم را قاتی بحث بزرگترها نکنم.
گاهی احساس میکردم مادر اصلا مرا نمیشناسد؛ وگرنه که نیازی به عتاب و خطاب نبود. با شاهکار حسین، من هم مثل بقیهی خانواده، زبانم در مقابل پروین و خانوادهاش کوتاه بود.
مادر بیشتر باید مضطرب این میبود که من طرف پروین را نگیرم و وسط جمع، لیچار بار حسین نکنم.
راهی شدار پدر پروین دقیقا مرا یاد حرکت کردار پدر در روزی که خانوادهای حمید رسیده بودند، انداخت.
همانطور بد اخم و ناراحت و بیتوجه به دولید خاک بر سرش!
البته با این تفاوت که حسین برای کف دست دادن به پدر زنش پیش قدم نشد و از دور یک سلام کوتاه کرد و روی اامان مبل نزدیکش قرار گرفت؛ نمیدانم این نزدیک نشدنش بهخاطر ترس از ضایع شدن بود یا از روی غرور و تکبر.
سینی چای از قبل روی میز وسط، گذاشته شده بود و بخار از فنجانهای سفید کشیده میشد.
مادر پروین شیرینیها را به آشپزخانه برد و بعد برگشت کنار من قرار گرفت و رو به مادر که در طرف دیگر من جای گرفته بود بهشدت سر سنگین احوال پرسی کرد.
خواهر کوچک پروین از کنار پدرش کشیده شد و سینی چای را بین جمعیت چرخاند و وقتی جلوی حسین خم شد، دیدم با چه نفرتی نگاهش کرد.
و من با خودم در ذهنش گذراندم «والا چه دختر خوبیه، من که محال بود جلوی حمید الدنگ خم شوم تا چای کوفت کنه»
چایها نوشیده شدند و جزء احوال پرسی و چند جملهی معمول و چند تعارف چیزی بین دو خانواده رد و بدل نشد.
#پ_۴۸۲
حسین خیره به چای نخورده و سرد شدهاش، تسبیح سیاهش را میچرخاند و اگرچه صوتیش نمیآمد ولی جنبیدن لبهایش زیر انبوه ریش و سبیلش معلوم بود.
آنقدر جو سنگین و خشک بود که از وارد شدن پشیمان شده بودم.
به بابا که روی مبل تکی قرار گرفته و سر به زیر بود نگاه کردم و قلبم برای بار سنگینِ شرمندگی، روی شانههایش سوخت؛ حسین ابله!
بالاخره بابا سر بالا آورد و با نفس عمیقی که بی شامگاهاهت به آه نبود سکوت چند دقیقهای را شکست:
_جناب اردشیری اگه امروزگار اینجاییم نذارید به پای رو داشتن، که به والله سرم خمه جلوتون، شرمندهام، هم خودم، هم زن و بچهم.
کاش بابا میگفت به جزء لیلی! چرا که واقعا زورم میرسید من برای گند بالا آوردن حسین شرمنده باشم!
آقای اردشیری با همان سگرمههای درهم سرش را تکان داد و گفت:
_نفرمایید، ما گناه اولادو پای پدر نمینویسیم.
_خدای بالا سرم شاهده که من بین پروین و دخترای خودم هیچ فرقی نذاشتم و نمیذارم، اون موقعی که متوجه شدم حسین همچین خبطی کرده، بیشتر از اون وقتی که فهمیدم چه به سر راحله اومده ناراحت شدم.
آقای اردشیری دستی به ریشش کشید و اظهار کرد:
_پروین دختر بزرگ منه، بچهی اول اونم دختر برای یه پدر یه جور دیگه عزیزه، شما ناراحت شدی جناب فرهادی، من کمرم شکست.
و برای اامان بار در این بیست دقیقه حسین را مستقیم مخاطب قرار داد و با غمی که لحنش را سنگین کرده بود، بیان کرد:
_ده سال پیش تو همین خونه، همین اتاق، قبل از اینکه عاقد خطبه رو بخونه چی گفتم بهت؟
سر حسین به زیر افتاد.
_بیان کردم بهت اعتماد کردم و لایق خوشامگاهخت کردن دخترم دیدمت، یه روزی نیاد که این اعتمادو بشکنی، چی جوابم دادی؟
سر حسین بالا نیامد و خاموشیش شکسته نشد.
_اظهار کردی مثل شیشهی عمرم هم از دخترت هم از اعتمادت مراقبت میکنم، چی شد پس؟ چی شد که شکستیش؟ دختر من زن خوبی نبود برات؟ مادر خوبی نبود برای بچههات؟
حسین آب گلویش را قورت داد، این را از بالا و پایین شدن سیب گلویش فهمیدم.
تحت تأثیر حرفهای پدر پروین، آرام بیان کرد:
_بود… من اشتباه کردم، ببخشید.
پدر از حرف حسین راضی بود که به کمکش وارد شد و اظهار کرد:
_حسین خطا کرده، خطای بزرگی هم کرده، خودش هم قبول داره، گردنش از مو باریکتره، هر امری باشه به مشاهده کرده منت میپذیره تا زن و بچهش برگردن.
ولی گویا حسین چندان از حرف بابا راضی نبود، این را از جویدن سبیلش درک کردم؛ هر وقت عصبی میشد یا چیزی باب میلش نبود یا به ریشش دست میکشید یا سبیلش را میجوید.
شاید گمان میکرد همان یک «اشتباه کردم، ببخشید» اظهار کردنش کافی است و پدر نباید اوامر حانوادهی پروین را بپذیرد!
آقای اردشیری با اِکجاده، انگار که راضی به اضافه کردن نباشد پرسید:
_اون مسئله تموم شد یا…؟
بابا حرفی نزد و این بار عمو اظهار کرد:
_بله دو هفته پیش راهی شدن محضر باطلش کردن.
سرش را تکان داد و بعد از چند لحظه اظهار کرد:
_حرف من، حرف دخترمه، یه چیزایی برای گفتن داره.
و با آوای کشیده پروین را صدا زد.
_پروین بابا…
#پ_۴۸۳
مشتاقانه نگاهم را به در پذیرایی دوختم تا شاید پروین با بچههایش داخل شود، قلبم برای پسر کوچکشان یک ذره شده بود؛ ولی پروین تک و تنها، پوشیده در چادر رنگی، وارد پذیرایی شد، سلام کرد و ما همه پیش پایش کشیده شدیم.
مادر جلو حرکت کرد و رویش را بوسید، هیچ واکنش بدی نشان نداد.
خودش جلو آمد و با من و زن عمو هم روبوسی کرد.
با همه سلام و احوال پرسی کرد ولی محلی به حسین نگذاشت و حرکت کرد بین پدر و خواهرش جای گرفت.
برخلاف راحله که در این مدت قهرش، بیشتر وقتها پژمرده و ناراحت بود، پروین با سری برافراشته و حالتی خنثی نگاهمان میکرد.
نمیدانم واقعا همینقدر در برخورد با این مسئله قوی بود یا این صرفا یک نقاب بود جلوی قوم ما!
هر چند که او را همیشه زنی میمشاهده کردم که برای مشکلات کوچک خم به اَبرو نمیآورْد اما خیانت چیزی بود که قویترین آدمها را هم از پا درمیآورد.
_بگو بابا، حرفاتو بزن.
پروین بابا و مادر را نگاه کرد و اضافه کرد:
_من پریروزگار تلفنی هم به مریم اظهار کردم، اگه بخوام برگردم فقط و فقط بهخاطر پسرامه وگرنه دیگه نه قلبِ خوشی دارم، نه حرمت و محبتی مونده...
مادر بین حرفش حرکت کرد و آزرده اظهار کرد:
_اینطوری نگو پروین جان.
_واقعیته مادر جون، من دلم شکسته، بهشدت هم شکسته.
احساس کردم هنگام ادای جملهی آخر بغض بیرمقی روی آوایش سایه انداخت.
نفسی کشید و ادامه داد:
_قلبِ شکسته هم دیگه هیچ وقت مثل روز اولش نمیشه، من تو زیستنم هیچی کم نذاشتم که حقم این باشه، بهخاطر حیاتم از شغلم که اون همه دوسش داشتم گذشتم، قید دروارد شد و استقلالمو زدم که بتونم زیستنمو سامون بدم، که یه موقع شوهر و بچههام بی غذا نمونن، که یه وقت خونهم آشفته نباشه، یه موقع کمبودی حس نکنن، اما الان متوجه شدم اشتباه کردم، نباید از خودم میزدم، نباید خودمو بهخاطر این آدم فراموش میکردم که تهش مزدم بشه خیانت.
هنوز هم به حسین نگاه نمیکرد.
مادر پروین با دیدههای خیس به دخترش که سعی میکرد محکم بماند نگاه میکرد.
_برای من شوهر بدی بود، اما من بیانصاف نیستم، پدر بدی نیست، قلبم نمیاد بچههامو از پدرشون دور کنم، نمیخوام بشن بچهی طلاق و بین ما سرگردون و سیلون ویولون باشن.
همه در خاموشی شنوندهی پروین بودند.
_برمیگردم ولی چند تا شرط دارم…
نگاهش را در جمع گرداند و با مکثی طولانی به حرف آمد:
_شرط اولم اینه که مهریهمو میخوام، نصفشو همین موقع، نصف دیگهشو هم خُرد، خُرد.
#پ_۴۸۴
حسین که تا آن لحظه نگاهش به گلهای قالی بود سرش را بالا آورد و اخمآلود به زل زد به پروین؛ ولی مخاطب پروین انگار بیشتر بابا و مادر بود تا حسین!
حسین که مشاهده کرد هیچکس در دفاع از او چیزی نمیگوید، خودش به حرف آمد؛ اما با لحنی ملایم که احتمالا بهخاطر حضور خانوادهی پروین بود، وگرنه شاید الان آن لحن کلفت و اعصابخردکنش که من از آن متنفرم بودم توی پذیرایی طنین میانداخت.
_از کجا بیارم؟
پروین سرش را کمی به طرف حسین متمایل کرد ولی باز هم دیدهانش را به او نداد.
_نصف زمین شهرکو بفروش، یا هم سه دونگشو بزن به نام من.
حسین کم کم داشت عصبی میشد.
_من اون زمینو با هزارتا بدبختی خریدم.
_منم تو این چند سال اگه جای شستن و رُفتن و پختن و حامله شدن و تر و خشک کردن بچهها میرفتم سرکار، نه زمین به اون بزرگی اما با پساندازم میتونستم حداقل نصف اون زمینو برای خودم بخرم.
حسین آمد حرف بزند که بابا نگذاشت و گفت:
_دیگه چه شرطی داری بابا؟
حسین با دیدههای درشت شده به بابا خیره شد ولی بابا وقعی به نگاهش نگذاشت.
پروین خرسند از حمایت بابا بیان کرد:
_نصف خونهی شهرکو هم به نام پسرا بزنه.
حسین پوزخند زد و سرش را با حرص و به چپ و راست تکان داد و این باعث شد پروین بالاخره نگاهش کند.
_پوزخندت برای چیه؟ نبیان کردم به نام من بزن که، اضافه کردم به نام بچهی خودت بزن که اگه فردا روزگاری به سرت زد یکی دیگه رو صیغه کنی، با دو تا آقایی و بالایی خامت نکنه خونه رو از چنگت دربیاره بچههام… بچههات، بی سر پناه بمونن.
عجب طوفانی! این اامان بار بود که پروین را اینطور میدیدم، پروینی که همواره به خاموشی و آهستهش بین خانوادهی ما معروف بود، حالا تند و تیز و با لحنی مستحکم باید و نبایدهایش را به سمت جمع و به ویژه به سمت حسین پرتاب میکرد.
نمیدانم واقعا پروین این روی دیگرش را ذاتا داشت و تازه وقت استفاده از آن رسیده بود یا به قول مریم «زیبا معلومه خونوادهش تو این مدت حسابی پختنش و پُرش کردن»
باز بابا به جای حسین گفت:
_حسین هر چی که داره اول و آخر برای بچههاشه، امروزگار به نامشون نزنه، فردا میزنه…اینم به چشم.
سر پروین باز به سمت بابا برگشت.
_یه شرط دیگه هم دارم.
بابا با همان مهربانی همیشگیاش بیان کرد:
_بگو بابا.
_من دیگه نمیتونم شهرک زندگی کنم، میخوام برگردم اینجا، میخوام نزدیک پدر و مادرم باشم، تحمل ندارم دیگه تک و تنها اونجا بمونم و دو هفته دو هفته خونوادهمو نبینم.
این بار بابا حرفی نزد و به حسین نگاه کرد.
حسین با خشم فرو خوردهای که داشت اذیتش میکرد رو به پروین جویا شد:
_اونوقت کارمو چیکار کنم؟ از کجا بیارم بخوریم؟
_از اول هم قرار بود سه سال اونجا بمونیم، الان دیگه داره میشه پنج سال، میدونم این دو سال منو تو شهرک نگه داشتی که از کثافتکاریات تو اینجا باخبر نشم اما من دیگه اونجا نمیمونم، انتقالی بگیر برگردیم همینجا.
#پ_۴۸۵
راضی بودم! دیدن این حسینی که خون داشت خونش را میخورد اما جای جنبیدن نداشت واقعا لذتبخش بود.
_انتقالی نمیدن، من اونجا رئیس بخشم، برگردم اینجا باز باید بشم کارمند.
پروین مجبورا نگاهش کرد و باز همکلامش شد:
_خب بشو، این تاوان بلاییه که سر خونواده و حیاتت و بچههات آوردی، زیاده؟
حسین یکی دو دقیقهای ساکت ماند و فکرد و بعد سرش را بالا آورد و اظهار کرد:
_انتقالی میگیرم، خونه هم کامل به اسم بچهها میکنم؛ اما مهریه نمیتونم بدم.
مادر پروین که تا آن لحظه ساکت بود به حرف رسید:
_چرا نمیتونی بدی آقا حسین؟ مگه مهریه حق دخترم نیست؟ مگه خواهر خودت نمیخواد مهریهشو از حمید بگیره؟
مادر با گوشهی چشم به مادر پروین نگاه کرد و با حالت ناخشنودی چادرش را روی چانهاش کشید.
حسین با ملایمتی که ذاتا در شخصیت او نسبت به بزرگترها بود، به مادر پروین نگاه کرد و بیان کرد:
_خواهر من جریانش فرق میکنه، اونا شاید بخوان جدا بشن.
پروین اظهار کرد:
_برای همین هم بیان کردم نصفشو بده فعلا، چون نمیخوام جدا بشم، ولی اگه حمید خیانت نمیکرد راحله اصلا مهریه میگراهی شد؟ نه، نمیگحرکت کرد میبخشید و طلاق میگحرکت کرد، ما حقمونو میخواییم چراکه شما دو تا در حقمون خیانت کردین.
حسین دیگر لال شد. بقیه هم هیچ نگفتند.
بعد از دقایقی بالاخره مادر حرفی را که از ابتدای ورودمان تو گلویش گیر کرده بود، به زبان آورد:
_پروین جان، بچهها کجان؟ نمیاری ببینیمشون؟ قلبمون براشون یه ذره شده.
پروین از آن همه حرارت و شتابزدهی فاصله گراهی شد و تبسم کمرنگ و غمگینی رو به مادر زد:
_همین بغل خونه خالهمن
بعد به خواهرش نگاه کرد و بیان کرد:
_پریسا میری بچهها رو بیاری؟
پریسا که رفت، پروین نیمنگاهی به حسین انداخت و بیان کرد:
_یه چیز دیگهای هم هست، شرط نیست، چیزیه که تصمیمشو از دو هفته پیش گحرکت کردم و دنبالشم ولی الان میگم که فردا نگی نگفتی… من میخوام دوباره تدریس کنم، سر زدم مدرسه قدیمی، برای کلاسای فوقالعاده دبیر میخوان، قراره بعد عید تدریسو شروع کنم، اول مهر هم رسما برمیگردم مدرسه.
حسین هنوز درگیر شرط اول بود و آنقدر بهخاطر آن عصبی و بیقرار بود که هیچ واکنشی به حرف پروین نشان نداد.
زن عمو که خاموشی بقیه را نشانهی رضایت متوجه شد، برای اینکه حرف پروین بیجواب نماند اظهار کرد:
_به به چی از این بهتر پروین جان، خیلی خوبه والا.
بابا هم تأیید کرد:
_کار خوبی میکنی بابا جان.
صوتی جیغ و دویدن پسرها از توی حیاط وارد شد و سر همه را به سمت پذیرایی برگرداند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن