دیده بستم، «او» را پشت پلکهایم تصور کردم و برایش از ته قلب خواندم:
_خوابم یا بیدارم
تو با منی با من
همراه و همسایه
نزدیکتر از پیرهن
مکث کوتاهی کردم و باز ادامه دادم:
_بگو که بیدارم
بگو که رؤیا نیست
بگو که بعد از این
جدایی با ما نیست…
صدایم پایین رسید:
_من بی تو اندوه سرد زمستونم
پرندهای زخمی اسیر بارونم
و اوج گرفت:
_خوابم یا بیدارم ای اومده از خواب
آغوشتو وا کن دل منو دریاب
برای خواب من، ای بهترین تعبیر
با من مدارا کن ای «درد» دامنگیر…*
دیده باز کردم و متوجه شدمش دارد از مغازه بیرون میآید.
دکمه را فشار دادم و ضبط تمام شد.
اسم فایل را ویرایش کردم و نوشتم:
«برای عوضی ترین وقت…»
قلبم میخواست صدایم را گوش بدهم ببینم چطور از آب درآمده ولی فرصتی نبود، داشت نزدیک میشد.
از قسمت ضبط بیرون رسیدم و گوشی را بستم.
سوار که شد آب معدنی را از دستش گحرکت کردم و بیان کردم:
_بریم که دیر شد.
حرکت نکرد. گوشی را از روی کنسول بین صنقلبیها برداشت و نگاهش کرد و طعنه زد:
_که میمیل داشتی زنگ بزنی فاطی!
نگاهم بین خودش و گوشی چرخید و بعد متوجه گافی که داده بودم، شدم.
آنقدر ذهنم درگیر آواز خواندن شده بود که یادم راهی شده بود حداقل برای ظاهر سازی هم که شده شمارهی فاطی را الکی بگیرم.
——————————————————-
*بخشی از ترانه خوابم یا بیدارم گوگوش
#پ_۴۶۶
نگاه دزمتوجه شدم، در بطری را باز کردم و چند قلپ آب خوردم.
_لیلی تو گوشی من دنبال چی بودی؟
_هیچی! دنبال چی باشم؟
بیاهمیت به حرفم با لحن جدی اظهار کرد:
_اگه سؤالی چیزی داری از خودم بپرس، از این مقلب کارا خوشم نمیاد.
بهم برخورد و ابروهایم توی هم راهی شدند:
_کدوم مقلب کارا دقیقا؟ چیکار کردم مگه؟
بی اینکه جوابم را بدهد فرمان را چرخاند و خیابان را دور زد که بار دیگر پرسیدم:
_با توأم، میگم کدوم مدل کارا؟
نگاهم نکرد اما اظهار کرد:
_همین که سرک بکشی تو گوشیم.
خندهی قد بلند و حرصیام کف دست خودم نبود.
_سرک بکشم؟! من نه اینقد بیشخصیتم، نه اینقد خنگ و تابلو.
نگاهم کرد:
_پس چی؟
رو برگرداندم، از پنجره به بیرون چشم دوختم و بیحوصله اضافه کردم:
_هیچی، اشتباه کردم.
دیگر نه او حرفی زد و نه من.
قبل از اینکه به ساختمان سنگ سفید برسیم خاموشی میانمان را شکستم و بیان کردم:
_نرو جلوتر، الان مدرسه تعطیل شده بچهها تو خیابونن.
سرعت ماشین را کم و بعد ترمز کرد.
کولهپشتیام را برداشتم و کف دستگیره را کشیدم.
_مرسی، خداحافظ.
بازویم را از روی مانتو گراهی شد و نگهام داشت.
_صبر کن ببینم، اینطوری بری؟!
به طرفش برگشتم و با تأخیر نگاهش کردم:
_چطوری؟
به قیافهام که پر از قلبخوری بود، اشاره کرد.
_اینجوری!
چیزی نگفتم.
دستش را از بازویم عقب کشید، نگاهش را توی صورتم چرخاند و گفت:
_نیومده بودیم آشتی کنیم؟
_قهریم مگه الان؟
_اگه نیستی مثل شامگاه بخیر دیشامگاهت خداحافظی کن.
جیغم درآمد:
_اینقد پررو نباش اعصابم خرد میشه عوضی!
دیدههایش داششتابزده میلبخند زدند و لحنش تفریحوار بود:
_آدم با عزیز قلبش اینطوری حرف میزنه؟
خودم را کشتم تا نخندم و به همان نگاه آتشینم ادامه دهم.
_کاش برمیگشتم به دیشب!
ابرویش بالا رفت:
_تا…؟
_تا جای اون شامگاه بخیر چند تا فحش آبدار بهت میدادم.
_نه بابا؟! فحش آبدار هم بلدی؟
چیزی ناظهار کردم و خودش دوباره اضافه کرد:
_تو اگه باشخصیت و باهوش نبودی که الان کنار من نبودی!
_الان از کی تعریف کردی مثلا؟ من یا خودت؟
_دوس داری ازت تعریف کنم؟
_نیازی به تعریف تو ندارم.
_اما من نیاز به تعریف تو دارم، ازم تعریف کن…
کف دستش را روی پشتی صندلیام گذاشت و جوری نگاهم کرد که انگار واقعا منتظر است ازش تعریف کنم.
#پ_۴۶۷
سرتا پایش را نمایشی برانداز کردم و بعد گفتم:
_چیز تعریفی نمیبینم آخه.
جای اینکه آزرده شود خندید!
_پس خیلی بیسلیقهای که منو تمایل داشتی.
_آره آخه تو صف هوش و شخصیت بودم، سلیقه رو از کف دست دادم.
باز ملایم و کوتاه خندید.
_اما من اول صف بودم زیاد گیرم اومد.
و بعد با سر به من اشاره کرد که یعنی این هم نتیجهاش!
دروغ میاظهار کردم که به تعریفش نیاز نداشتم؛ نیاز داشتم که با حرفش دلم پُر از خوشی شد.
از جایم تکان نخوردم اما گفتم:
_بسیار دیرم شد فاطی میکشم.
نگاه لعنتی و صدای خشدارش دلم را یک جوری کرد.
_نمیخوام بری!
_بمونم هی با هم دعوا کنیم.
نگاهش تا روبرو رفت و باز به چشمهایم برگشت.
_اضافه کردم دیگه دعوات نمیکنم.
_آها! چند دقیقه پیش چیکار کردی پس؟
_یه جمله اظهار کردم از این حرکت کردار خوشم نمیاد، اون دعوا بود؟!
_اون لحنی که تو بیان کردی آره بود.
_لحنم چطوری بود؟
_برم تا باز دعوامون نشده
کف دستگیره را کشیدم و در را کامل باز کردم.
_لیلی
باز به طرفش چرخیدم.
نگاه و لحنش جدی شده بود:
_اامان و آخرین بارت باشه که به هر قلبیلی…دارم میگم به هر قلبیلی، از این تصمیمای یه طرفه واسه رابطهمون میگیری! دفعه بعد بخوای سرخود جوابمو ندی بری، تا قیامت هم دنبالت نمیام.
او زیادی سخت گحرکت کرده بود یا من لوس شده بودم که فوری بغضی مثل خار گلویم را نیش زد.
فقط همینطور نگاهش کردم.
حالم را متوجه شد و اضافه کرد:
_اینو گفتم که تکلیفمون مشخص شه بدونی دفعه دیگه نمیگذرم، هر چی که شد بیا بهم بگو حرف میزنیم دربارهش دعوا میکنیم نهایتش اصلا صد تا فحش آبدار بهم میدی اما بیخبر راهی شدنو نیستم! هر چیزی هم که باشه هر چقد هم سخت، من برات حلش میکنم؛ اما بیخبر راهی شدنو نه، خب؟
_فقط واسه یه روز جواب ندادنم داری اینطوری میکنی؟
ابروان مشکیاش درهم رفتند.
_چطوری میکنم؟ آره یه ساعت هم جواب نمیدادی حرفم همین بود.
آوایم بالا حرکت کرد و پر حرص بیان کردم:
_خب اینقد برات مهم بود نمیاومدی با من، میراهی شدی با یکی که نخواد منتظر بمونی ببینی اصلا موقعیتشو داره هر لحظه جواب پیام و زنگتو بده، من نمیتونم شرایطشو ندارم.
نگاهش تیز شد ولی صدایش برخلاف من ملایم بود:
_خودت خوب میدونی منظور من چیه، من از شرایط نداشتنت حرف نمیزنم، اونو تا هزار ساعت هم منتظر میمونم مهم نیست! دارم از اینکه عمدا جوابمو ندی حرف میزنم.
خودم منظورش را فهمیده بودم ولی زورم گرفته بود وقتی آنطور جدی و نامهربان گفته بود دیگر دنبالم نمیآید.
در خاموشی چرخیدم و پایم را از ماشین بیرون گذاشتم که احساس کردم دستش به پایین موهای بافته شدهام که از مقنعه بیرون بودند، کشیده شد.
فوری به طرفش برگشتم و کشموی کوچکم را که چند توتفرنگی ریزه میزه از آن آویزان بود میان کف دستش دیدم.
گذاشتش کنار برگهی خط قرمزهایم که روی داشامگاهورد بود و گفت:
_این بمونه واسه من.
باز هیچ نگفتم، وارد شدم پیاده شوم که صدایم زد:
_لیلی
دلم تپید برای آن طرز خاص لیلی اضافه کردنش ولی نگاهش نکردم، فقط سر جایم ماندم.
_ببینمت…
#پ_۴۶۸
برنگشتم، چشمهایم روی روی آسفالت خیابان ماند.
_فرمانده که قهر نمیکنه، فرمانده میمونه میجنگه.
_فرمانده مراعات حریفو میکنه، هر چی قلبش میخواد نمیگه.
_هر چی دلم تمایل داشت اضافه کردم یا هر چی که گفتنش لازمه؟
بالاخره نگاهش کردم و با غیظ گفتم:
_اینکه بگی تا قیامت دنبالم نمیای لازمه الان؟
چند لحظهی طولانی نگاههایش را روی اجزای صورتم چرخاند و خوب که بیطاقتم کرد، کف دستش را جلو آورد و همانطور که با نوک انگشت اشارهاش تار موی فر شدهی روی گونهام را کنار میزد، ملایم و نوازشگر گفت:
_نبیان کردی یادگاری چی از خودم برات بیارم دلنشین خانوم؟
احساس کردم گونهام داغ شد.
من با این عوضی مکار که هر جور دلش میخواست بازی را عوض میکرد چه میکردم؟!
قلبم نرم شده بود و حتی برایش ضعف حرکت کرده بود ولی برای اینکه نفهمد چقدر راحت میتواند تسلیمم کند غضبآلود گفتم:
_زهرمار بیار!
لبخند زد و چال گونهاش میان تهریش روی صورتش پیدا شد.
خدایا! خواستنییتش قلبم را آب میکرد.
_اون که تو خونه شما زیاده.
داشت به بحث آن روزگارمان دم در کارگاه اشاره میکرد و یادآوریاش باعث شد ناخودآگاه لبخندی روی لبم بنشیند.
_یادش بخیر! چه روز خوبی بود.
با همان ته خندهی توی صورتش نگاهم کرد و چیزی ناظهار کرد.
ساعت از یک گذشته بود و میخبر داشتم فاطی برای این کاشتن طولانی مدتش سر خیابان موهایم را تک تک میکند.
به زور قلب کندم و پیاده شدم.
خم شدم و اظهار کردم:
_یه عکس از بچگیات، مثلا چهار پنج سالگیت.
و ندیده، توی قلبم قربان صدقهی چهار پنج سالگیاش رفتم.
تای اَبرویش بالا راهی شد و بعد از چند لحظه مکث گفت:
_باید برم خونه خودمون، تو آلبوما بگردم.
_خب زود برو که دفعه دیگه برام بیاریش.
_جور کنم فردا بیای خونه ماجان؟
_نه فردا قراره بریم خونه فامیلمون، خودم بهت میگم.
_منتظرم.
کمی نگاهش کردم و زیرا مشاهده کردم هر چه بیشتر بمانم کمتر سیراب میشوم، عقب راهی شدم، در ماشین را بستم و از میان پنجره که شیشهاش پایین بود گفتم:
_باشه، برم دیگه فاطی الان به خونم تشنهس… خداحافظ.
_برو قشنگم… میبینمت.
توی چشمهایش پلک زدم، بیمیل عقب رفتم و از ماشینش فاصله گحرکت کردم.
#پ_۴۶۹
فصل دوازدهم
«بهار»
کوله پشتیام را زمین نگذاشته مادر مجبورم کرده بود بپرم توی تشت و پتوها را لگد کنم.
تنها چیزی که اسفند ماه قشنگ را برایم کمی مخدوش میکرد همین منزل تکانی بود؛ آن هم خانه تکانی مادر که کل خانه را زیر و رو میکرد همه جا را از زیر شیلنگ آب میگذراند.
نفس زنان از حرکت ایستادم،حسابی عرق کرده بودم.
کف دست بردم و موهایم را برای بار سوم پشت سرم جمع و با کش مو سفت کردم، از بس بالا و پایین میپریدم هر چند دقیقه یک بار شل میشدند.
مادر خم شد و پاکت پودر رختشویی را، برای بار دوم روی پتوی زیر پایم خالی کرد و با مهربانیای که همیشگی این موقع از سال، سر و کلهاش پیدا میشد اظهار کرد:
_قربونت مادر همین طرف نمون، اینور اونورش کن
عوضش بیبی که روی چوننداز، در بهار خواب جای گرفته بود و به دیوار پشت سرش تکیه داد بود، تشرم زد:
_نون نخوردی تو مگه دختر؟ خوب لگد کن بذار چرکش بیاد بره، زیور این فردا چطور میخواد بزاد؟
از تشت آهنی بیرون وارد شدم با زحمت پتوی خیس و سنگین را زیر و رو کردم.
_شما نگران زاییدن من نباش بیبی، وقتی شما تونستی منم میتونم.
راحله که آنطرفتر، کمک مادر فرش پهن شدهی کف حیاط را تی میکشید لبخند زد ولی مادر لب گزید و چشمغره رفت.
بی بی پُکی به قلیان جلوی کف دستش زد و گفت:
_من تونستم؟ من سن تو بودم دو تا از بچههامو داشتم، سفره مینداختم واسه یه طایفه که اون سرش ناپیدا!
بار دیگر پریدم و توی تشت و همانطور که پای راستم را به ضرب روی پتو میکوبیدم اظهار کردم:
_مشک آن است که خود ببوید بیبی جون نه اونی که جناب عطار بگوید!
روی ذغالها را فوت کرد و اضافه کرد:
_من چیزی که بوده رو میگم، کلام ناراست رو زبونم نمیاد، از هر کی بپرسی غیر این نمیگه.
ملیحه با یک عالمه ملحفه توی بغلش از در هال بیرون رسید و گفت:
_مولین پتوهای پسرا رو سه ماه پیش شستیم، نمیخواد دیگه، نه؟
_نه مادر اونا رو هر ماه هم بشوریم کمه.
فوری برگشتم سمت مادر:
_من نمیشورما، خودشون بیان بشورن، جونم دراومد.
ملیحه، ملحفهها را توی تشت انداخت و گفت:
_هنوز همین یکیو هم تموم نکردیا، یه جوری میگه انگار تا الان بیست تا شسته.
چپ چپ نگاهش کردم.
_ببخشید که تازه از مدرسه اومدما.
_خوبه هر سال هم بهونه داری، مدرسه نمیراهی شدی هم تهش سه تا میشستی.
لبخند حرصدرآری زدم:
_قلبم میخواد، همینه که هست، تازه سال بعد هم کنکور دارم دیگه اصلا کار کردن تعطیله.
_ببین چطور جواب خواهر بزرگشو میده، زیور این آخر زبونش کار دستش میده میمونه رو کف دستت، ببین کی گفتم.
#پ_۴۷۰
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن