بدون این که نگاهش رو از سقف بگیره به سختی
دستش رو بلند کرد.
آواش ضعیف و پر از بغض بود.
_دستم… کف دستم رو بگیر دخترم!
تند جلو رفتم و کف دستای سرد و چروکیده ش رو بین
دستام گراهی شدم.
کف دستم رو به سمت بینیش برد و عمیق بو کشید.
صدای هق هقش بلند شد، بی تعادل سرش رو تکون
داد و رو به خاله که با گریه نگاهش می کرد گفت:
بوی رعنام رو میده… ببین بوی رعنای منو میده
راویس!
بغض تو گلوم ترکید و شونه هام از گریه لرزید.
دلم داشت می ترکید، صداش پر از غم و بیقراری بود!
دستم رو روی لب هاش گذاشت و چندین بار بوسید، با
شرمندگی سعی کردم خودم رو عقب بکشم.
_ننه زینت اینجوری نکنید تورو قرآن… لطفا آروم
باشید.
سرش رو به سمتم برگردوند و خیره نگاهم کرد.
_دیگه جایی نری دخترم… نری منو تنها بذاریا… می
دونی از کی نگاه به جادهتم بی معراهی شد؟
به طرز عجیبی فکر می کردم داره هذیون میگه و
منو با مولین رعنا اشتباه گحرکت کرده!
بهسرعت بهش نزدیک شدم و کف دست دیگه م رو روی
شونه ش گذاشتم.
_جایی نمیرم ننه زینت دلواپس نباش من همین جام.
حس می کردم حالش کمی بهتر شده.
چشماش رو ریز کرد تا بهتر بتونه بهم نگاه کنه.
_چقدر شامگاهیه رعنایی… مثل سیبی که از وسط نصفش
کرده باشن اگه موهات رو تیره کنی کپی مولینت
میشی!
متوجه درهم رفتن اخم های امیر علی شدم، مگه میشه
اون از زرطلاش بگذره؟
_یکی دوتا عکس بیشتر ازش ندیدم همه شون هم
قدیمیه!
نفس سنگینی کشید و به خاله راویس اشاره زد کمکش
کنه تا بشینه.
_تقصیر اون پدر خدا نشناسته…
مجدداً ناراحتی به دلم هجوم آورد.
متوجه شدن این حرفها راجع به بابا علیرضام واسهم
عذاب آور بود.
بالاخره صوتی امیر علی در اومد.
_گذشته ها گذشته ننه زینت بهتره پشت سر مرده
حرفی زده نشه… مهم الانه که شوکا کنار شماست.
ننه زینت آهی کشید.
_اومد اما دیر اومد چشم عباس به مسیر خشک شد…
راستی تو کی هستی جوون؟
امیر علی نگاهی به من انداخت.
حالت نگاه هاش نرم شده بود.
_من همسر شوکا هستم…
ننه زینت و خاله نگاهی بهش انداختن.
خاله همون طور که اشک هاش رو پاک می کرد
بیان کرد: خوش اومدی خاله جان شرمنده وضعیت این
جوری شد حال شما رو هم حسابی به هم ریختیم.
امیر علی سریع سر تکون داد.
_این چه حرفیه شما هم مثل مادر خودم!
ننه زینت تکیه ش رو به بالشت داد و اشاره ای به
خاله زد.
_برو وسایل پذیرایی رو بیار راویس من حالا حالاها
با دخترم حرف دارم.
خاله که بلند شد ننه اشاره ای به من زد.
_بیا اینجا بشین کنارم می خوام بغلت کنم دخترم!
خودم رو بهش نزدیک کردم و اجازه دادم دستش رو
دور شونه هام بپیچه.
نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو بستم.
سرم رو بوسید و کف دست روی موهام کشید، خودش رو
بالاتر کشید اینبار پیشونیم رو بوسید و به آرومی
اشک ریخت.
_تی َسر دور بَگر ِدم ِدتر جان… بَگر ِدم که می دل
تنگ بَییته تِه وه. ( دور سرت بگردم دختر جان،
بگردم که دلم تنگ شده برات.)
سوز آواش باعث شد آهی بکشم.
این زن جیگرش سوخته بود!
سرش رو عقب برد و به دیده هام خیره شد.
_چرا انقدر شامگاهیه رعنای منی دختر؟ به نگاهات که
نگاه می کنم قلبم بیشتر آتیش میگیره.
سرم رو پایین انداختم و چیزی ناظهار کردم.
_نمی دونی با چه ذوقی نگاه انتظار متوجه شدنت بودیم…
رعنا که رفت بیان کردم با دیدن تو شاید قلبم کمی آروم
بگیره اما بابات اون هم ازمون دریغ کرد تو که نمی
دونی عباس با چه دردی قلب از این جهان کند.
ناخن هام رو توی دستم فشار دادم و چیزی نگفتم.
بابا تو چند نفر رو به پای عاشقی و خودخواهیت
سوزوندی؟
_سرپا که بشم می برمت سر خاک مادرت، فکر نکن
فقط بابات بود که داغ روی قلب ما گذاشت. رعنا رو
همین جا دفن کردیم دور از اون و خونه حیاتش پیش
خودمون.
حداقل یه چیزی از اون برامون باقی مونده بود،
قبرش!
دوباره بغض به گلوم هجوم آورد.
نمی دونم بابا چندبار به بهونهی ماموریت های یهویی
و شامگاهانه ش سر خاک مولین رعنا اومده بود!
مولین معصومه چندبارش رو متوجه شد و غمباد گحرکت کرد!
دلم برای همه شون سوخته بود.
به سختی زمزمه کردم: بابا علیرضا به شما بد کرد
حتی به مولین معصومه هم بد کرد اما برای من
بهترین بابای جهان بود… من مرگش رو، سوختن تنش
رو با چشمای خودم متوجه شدم و مردم ننه زینت، از حسرت
هاش حرف نزنید دلم بیشتر می سوزه به خدا.
بار دیگر منو توی آغوشش جا داد و آروم پشتم رو
نوازش کرد.
رمه نَکان می جان
ِب
ه بَمیره… اینجور
ِو
_ننه تِه دَردا
َکویجه وونه!
(ننه واسه دردات بمیره این جوری گریه نکن جونم
می سوزه.)
سر روی شونه ش گذاشتم و دیدهام رو به هم فشردم.
چرا انقدر بغلش امن بود؟ کاش تا ابد همین جا می
موندم.
انگار اون هم مثل من قصد جدا شدن نداشت اما با
گوش دادن صوتی در مجبور شدیم از هم فاصله بگیریم.
خاله راویس سریع از آشپزخونه بیرون اومد و با
صورتی سرخ خندید.
_حتما بچه ها اومدن، چه خوش موقع قراره دختر
خاله شون رو ببینن!
به سمت امیر علی برگشتم، می دونستم توی این
شرایط حسابی معذب شده.
_فکر کنم بهتر باشه ما کم کم رفع زحمت کنیم انشالله
یه وقت دیگه…
ننه بهسرعت بازوم رو گرفت.
_یعنی چی؟ کجا می خوای بری آهو مگه من می
ذارم؟ امشامگاه باید کنارم بمونی مگه از رو جنازه ی من
رد بشی بذارم مجدداً تنهام بذاری من تازه پیدات کردم
دخترم…
آهی کشیدم گاهی فکر می کردم منو با مامان رعنا
اشتباه می گیره.
برگشتم به سمت امیر علی و واسه ش سر تکون دادم.
ننه زینت با اخمی ادامه داد: شوهرت هم حرفی نداره
امشامگاه جفتتون این جا می مونید می خوام باهاش آشنا
بشم.
به سمت امیر علی برگشت.
_مگه نه دولید؟
امیر علی صاف سرجاش قرار گرفت و تک سرفه ای
کرد.
_بله. هرچی شما امر کنید ننه.
ابروهام بالا پرید اما با ورود پر سر و آوای بچه
های خاله راویس مجبور به خاموشی شدم.
من و امیر علی از جا بلند شدیم و نگاهشون کردیم.
هر چهار نفرشون دم در ایستادن و متعجب نگاهم
کردن.
_تو دختر خاله رعنایی؟
نگاهم به سمت دختری که با کنجکاوی نگاهم می کرد
چرخید.
_سلام بله… شماها همه تون بچه های خاله راویس
هستید؟
خاله ذوق زده به سمتم اومد.
_دور اون خاله بیان کردنت بگردم خاله جان.
محکم بغلم کرد و گونه م رو بوسید.
مشاهده کردن چهره ی متعجب بچه ها باعث شد خنده م بگیره.
بالاخره آوای ننه زینت در اومد.
_مگه جن دیدید بچه ها؟ بیاید تو همون طوری دم در
صف بستید که چی؟
بالاخره نگاهشون رو برداشتن و یکی یکی جلو
اومدن.
_سلام خوش اومدی دختر خاله… من سلما هستم دختر
دومیه خاله راویس جونت ایشون هم شوهرم هستن
وای نمی دونی چه قدر خوشحالم می بینمت قصه ی
خاله رعنا و دخترش توی خانواده تبدیل به یه افسانه
شده بود.
کف دستم رو جلو بردم و کف دست های دخترک کنجکاو رو
فشردم.
_ممنون عزیزم، منم از متوجه شدنتون خوشحالم!
سری برای همسرش تکون دادم.
پسر نوجوونی که هدفون توی گوشش بود و به نظر
بحث به هیچ وجه واسه ش جالب نبود سری واسهم
تکون داد.
_خوش اومدی دختر خاله… اون هامری که بیرونه
مال شماست؟
خنده م گراهی شد.
_مال همسرمه!
ابروهاش بالا پرید.
_اوه پس حسابی خر پول…
با ضربه ای که داداش بزرگترش به پهلوش کوبید
ساکت شد.
داداشش که انگار از همه شون جدی تر به نظر می
رسید نگاهی بهمون انداخت.
_سلام از آشنایی با شما خوشوقتم… ببخشید یه سوال
داشتم!
با تعجب نگاهش کردم.
_بفرمایید.
نگاهی به سر تاپای امیر علی و بعد به من انداخت.
_شما مدرکی دارید که دختر خاله رعنا هستید؟
ننه و مولین که سواد آنچنانی ندارن چه جوری ثابتش
کرمتوجه شد؟
دیدههام گرد شد.
خاله راویس هینی کشید.
_این چه حرفیه میزنی مهراد؟ نمی بینی چه قدر شامگاهیه
خالته؟ چرا نمی تونی جلوی زبونت رو بگیری پسر؟
_شامگاهاهت که دلیل نمیشه بهشدت از مردم شامگاهیه همدیگه
هستن چرا دختر خاله رعنا بعد از این همه سال یهو
باید به سرش بزنه بیاد دیدن ننه؟ اون که چندین ساله
می دونه مادر واقعیش کیه!
لب هام رو به هم فشار دادم که حرکت کف دست امیر علی
رو روی کف دست هام حس کردم.
انگار این جا یه طلبکار آتیشی هم داشتم.
_شوکا بابت معذوراتی که در این چندسال داشته نمی
تونسته از منطقه ای که توش سکونت داشت خارج
بشه برای این که شک و شامگاههه ای ایجاد نشه من
شناسنامه ش رو با خودم آوردم.
سرم روزگار زیر گوشش فرو بردم و آروم اضافه کردم: اسلحه
ت رو با خودت نیاوردی؟
با تعجب نگاهم کرد.
_چرا؟ مگه چیزی…
با دنبال کردن نگاهم و رسیدن به مهراد حرفش رو
خورد.
لبخند کمرنگی زد و شناسنامه رو به کف دستشون داد.
با اخم هایی درهم نگاهش کردم.
شانس آورد موقعیت جوری نبود که پشت کف دستم به
دهنش برسه!
با خودش چی فکر می کرد نکنه می وحشت کرد ارث و
میراثشون رو بالا بکشم؟
بعد از برگردوندن شناسنامه به کف دست امیر علی یه
گوشه نشست و گلوش رو صاف کرد.
_خب دختر خاله توی این سال ها چیکار می کردی؟
راستی وقت کردی بری سر خاک خاله یا فردا
ببرمتون؟
نفس عمیقی کشیدم.
_تازه رسیدیم هنوز وقت نکردیم، مزاحم شما نمی
شیم.
خاله راویس تند بیان کرد: وای شوکا جان خاله دلخور
که نشدی؟ این مهراد همواره همین جوریه به خاطر
شغلش به همه چیز مشکوکه!
امیر علی ابرویی بالا انداخت.
_شغلشون چیه مگه؟
سعی کردم جلوی خنده م رو بگیرم، امیدوار بودم این
یکی پلیس از آب در نیاد.
_وکیله… تاره اولای کارشه اما بسیار توش غرق
شده.
با تبسم ابرویی بالا انداختم.
_چه قدر جالب، اتفاقا امیر عل ِی منم یکی از وکیل
های پر آوازهی تهرانه و دفتر خودش رو داره!
اون هم چه آوازه ای!
امیر علی فشاری به کف دستم آورد، متوجه شدم خنده ش
گحرکت کرده.
دیده های مهراد برق زد.
_عجب… خوشوقتم جناب ببخشید خودتون رو کامل
معرفی می کنید؟
پوفی کشیدم.
حتما می تمایل داشت بره راجع به این هم تحقیق کنه، این
بچه کاملا غیر نرمال بود.
_امیر علی فرهان هستم.
بالاخره صدای ننه زینت بلند شد.
_بسه دیگه بچه. انقدر دختر و دامادم رو اذیت نکن
کلی باهاشون حرف دارم داری وقتم رو می گیری.
مهراد خودش را عقب کشید.
_بفرما قدم نو رسیده رو تحویل بگیر ننه زینت ما که
چیزی نگفتیم.
حسادت توی لحنش باعث لبخندم شد.
ننه کف دستش رو روی بازوم کشید و نگاهم کرد.
_چه قدر شبیه رعنا می خندی!
تبسمم کمرنگ تر شد.
چه قدر عذاب آوره برای یه آدم مدام تداعیگر عزیز
از کف دست رفته ش باشی.
خاله راویس برای عوض کردن جو بهسرعت جویا شد:
ببینم شما کجا حیات می کنید؟ راستی همس ِر پدرت
کجاست شوکا؟ اونم اومده؟
لبم رو تر کردم.
_ما تهران زندگی می کنیم امیر علی آدرستون رو
واسه م پیدا کرد… مولین معصومه زنجانه اصلا خبر
نداره من اومدم اینجا.
خاله سری تکون داد.
_بهتر… بذار بی خبر بمونه ممکنه دلخور بشه.
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
_نه نگران نباشید، مامان معصومه اصلا چنین
شخصیتی نداره خیلی خوش قلبه حتما از این که
پیداتون کردم خوش حال میشه.
لبخند کمرنگی زد و سکوت کرد.
می دونستم حرف زدن از مامان معصومه ای که جای
دخترشون قرار گرفته واسه شون سخته برای همین بیخیال
ادامه ی بحث شدم.
بعد از این که نیم ساعتی دور هم نشستیم خاله راویس
رو به مهراد بیان کرد: پاشو برو بیرون غذا رو بگیر بیار
مادر گشنه مون شد والله از صبح انقدر اشک ریختم
ضعف کردم.
مهراد که از جا قد بلند شد. امیر علی هم پشت سرش به
مسیر افتاد.
_با اجازه تون منم میرم باهاش این اطراف یه دوری
بزنم.
مضطرب نگاهش کردم.
چرا می میل داشت اینجا منو تنها بذاره؟
سری واسهم تکون داد و از خونه خارج شد.
با حرکت کردنش انگار یه جای غریب گیر افتادم.
نفس سنگینی کشیدم. این حجم از وابستگی من به امیر
علی اصلا خوب نبود
_چشمت به در خشک شد دخترم تا نیم ساعت دیگه
میان چرا صورتت این جوری درهم شده؟
خجالت زده به خاله راویس نگاه کردم.
فکر کنم بهشدت عکس العمل نشون دادم.
به سختی تبسم زدم.
_معمولا زیاد از هم جدا نمی مونیم.
نفس عمیقی کشیدم.
اون پنج سال هم محض دست گرمی بود!
سلما دیدهکی بهم زد.
_یعنی انقدر دوسش داری؟
کمی مکث کردم.
اامان بار بود کسی چنین سوالی ازم می سؤال کرد.
همیشگی همه از دلدادگیی که امیر علی به من داشت حرف
میزدن هیچکس از من نمی پرسید چه قدر امیر علی
رو دوست دارم!
اون قدری که حتی قبل از فهمیدن حقیقت با فرض
آسیب دیدنش به جنون رسیدم و کارم به بیمارستان
کشید؟
اون قدری که با یه نوازشش از جنون به عقل سلیم بر
می گردم و دیگه بهم حمله کف دست نمیده؟
اون قدری که با دور شدنش از من وحشت و
اضطراب بهم حمله ور میشه؟
اون قدری که اعتراف کنم به آغوش و بوسه های
هرشامگاهش معتاد شدم؟
بی شک من عاشق این مرد بودم، عاشق حس امنیتی
ِعاشق
که کنارش داشتم، محبتی که بهم می ورزید،
اون قدری که نمی تونستم توی کلمات بیانش کنم!
با آرامش به دیده های سلما خیره شدم.
_درسته. بسیار دوسش دارم.
ننه زینت به آرومی لبخند زد.
_از نگاهی که از روت نمی کنه معلومه اون هم
حسابی شیفته س خوبه حداقل تو به جای مادرت سپید
بخت شدی!
نفس عمیقی کشیدم.
اما بابا علیرضای من هم به همین اندازه عاشق مولین
رعنا بود!
در اصل این عشق عجیب و غریبش باعث عذاب
اطرافیانش شده بود.
مشغول گوش کردن به خاطراتی که ننه زینت از
مامان رعنا می اضافه کرد بودم که گوشیم شروع به زنگ
زدن کرد.
با متوجه شدن اسم شامگاهنم روی صفحه سریع از جا بلند شدم و
به طرف حیاط رفتم.
_الو؟ شامگاهنم؟
_سلام شوکا جون حالت خوبه؟ یاکان کجاست چرا
هرچی زنگ می زنم گوشیش در دسترس نیست؟
ابروهام بالا پرید.
_اومدیم روستا من که آنتن دارم نمی دونم چرا گوشی
اون در دسترس نیست اتفاقی افتاده شامگاهنم؟
نفس عمیقی کشید.
_امشامگاه اینجا یه مهمونیه سرکان بیگ هم میاد من…
می ترسم شوکا نمی تونم بهش نزدیک بشم نمی تونم
راجع بهش با نوید حرف بزنم ازش وحشت دارم کاش
شما هم بودید.
لب هام رو به هم فشار دادم.
_شرمنده شامگاهنم فکر نکنم تا شامگاه بتونیم خودمون رو
برسونیم… ببین لازم نیست اون قدری به سرکان
نزدیک بشی که باعث آزارت بشه. فقط سعی کن
بچسبی به استاد اگه راهی شدن سمت اتاقش حتما خودت رو
برسون هرجوری شده باید رمز گاوصندوق رو به
دست بیار.
سریع گفت: خیالت راحت باشه شوکا یعنی در حال
مرگم باشم اول رمز رو واسه تون می فرستم بعد می
میرم.
اخم هام توی هم رفت.
_غلط می کنی… شامگاهنم به محض این که حس کردی
ممکنه صدمه ای بهت وارد بشه یا بهت شک کردن
بگو از اونجا بکشیمت بیرون. درک کردی؟
آروم ریز خندید.
_باشه بابا از یاکان بی اعصاب تریا… وقتی اومد بگو
بهم زنگ بزنه باشه؟ من پشت خطی دارم نوید داره
بهم زنگ میزنه باید برم.
باشه ای بیان کردم و گوشی رو قطع کردم.
ناخودآگاه دلشوره به جونم افتاد اگه اتفاقی واسه ش
میفتاد چی؟
با باز شدن در حیاط بهسرعت به عقب چرخیدم.
با مشاهده کردن امیر علی و مهراد که غذا به دست وارد شدن
نفس عمیقی کشیدم.
امیر علی سوالی نگاهم کرد.
_چرا تو حیاط توقف کردی؟
مهراد ابرویی بالا انداخت.
_فکر کنم اومده بدرقه شوهر جونش.
دیدهام رو واسه ش ریز کردم.
_شبنم زنگ زده بود اومدم حیاط جواب بدم گوشیت
چرا در کف دسترس نیست علی؟
کف دستی به پشت سرش کشید.
_تو ماشین جا گذاشتم، اتفاق مهمی افتاده؟
نگاهی به مهراد انداختم.
_نه خودم باهاش حرف زدم نگران نباش… بعدا میگم
حالا.
سری تکون داد و با هم به سمت خونه راه افتادیم.
متوجه بودم کمی مضطرب به نظر می رسه.
کف دستش رو گراهی شدم و به چشماش خیره شدم با ملایمش
پلک هام رو به هم فشار دادم تا مطمئنش کنم اتفاقی
نیفتاده.
به محض خوردن غدا بچه های خاله ساز رفتن زدن
خاله هم از جا کشیده شد تا دم در بدرقه شون کنه.
اشاره ای به امیر علی زدم.
_برو یه زنگ به شبنم بزن کارت داشت علی.
سری واسه م تکون داد و هممسیر بقیه از در بیرون زد.
با تنها شدنمون ننه زینت نگاهی بهم انداخت و تبسم
زد.
_دخترم امشب قراره تا صبح کنار من باشه؟
لب هام رو به هم فشار دادم تا به امیر علی فکر نکنم.
_بله ننه… می خوام بیشتر از مولینم واسه م بگید.
با بی حالی روی تخت دراز کشید و نفس عمیقی
کشید.
_بخوام از مادرت واسه ت بگم نمی تونم از خیر
پدرت بگذرم و دلخورت می کنم…
نگاهش به سمت من برگشت.
_رعنا زیادی نگاه و گوش بسته بود اون قدری که با
یه لبخند پدرت بهش دل باخت. دلم راضی به این
وصلت نبود چون نمی میل داشتم از من دور بشه اما
عاشقی این دو نفر زورش به من می چربید.
زیراه م رو روی زانوم گذاشت و با ناراحتی نگاهش
کردم.
_تورو که حامله شد دکتر بهش گفت نگه داشتنت
واسه ش خطر داره اما اظهار کرد خطر می کنم و جون
خودش رو گراهی شد تا تورو سالم به جهان بیاره. اون بابای
بی معحرکت کردت هم بعد از مردنش تورو از ما پنهون کرد
اسمت رو وارد شناسنامه ی یه زن دیگه کرد و برای
همیشگی رعنا رو به فراموشی سپرد.
به آرومی زمزمه کردم.
_بابام هیچوقت مامان رعنا رو فراموش نکرد!
نگاهش به سمتم برگشت.
_چیزی بیان کردی؟
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
_نه… شما چه طور از مرگ بابام مطلع شمتوجه شد ننه؟
با گوش دادن آوای در کمی مکث کرد. می دونستم امیر
علیه.
_تمام این سال ها ما با عموت در ارتباط بودیم و خبر
تورو ازش می گرفتیم… عموت خبر فوت پدرت رو
بهمون داد.
در خونه با خوردن تقه ای باز شد و امیر علی وارد
شد.
ننه زینت نگاهی بهش انداخت.
_توی کمد رختخواب هست. شوکا مادر کشیده شو واسه
شوهرت جا بنداز بخوابه.
از جا بلند شدم و به سمت کمد دیواری راهی شدم. پتو و
تشک رو به کف دست امیر علی دادم و با یه بالشت توی
کف دستم پشت سرش وارد اتاق شدم.
_پس تو کجا میری؟
اشاره ای به بیرون در زدم.
_پیش ننه زینت می مونم می خواد باهام حرف بزنه…
راستی شبنم چی می اضافه کرد؟
اخم هاش توی هم راهی شد و روی رختخواب دراز کشید.
_راجع به یه سری از اسنادی که کف دست سرکانه سوال
داشت… نمی شه حرفاتون تموم شد برگردی پیشم؟
خنده م گحرکت کرد.
_زشته علی یه شامگاهه دیگه بگیر بخواب… شبت بخیر.
صورتش سخت شد و چیزی نبیان کرد.
حس کردم ناراحت شده نفس سنگینی کشیدم و با تکون
دادن سرم از اتاق خارج شدم.
گاهی واقعا بچه می شد!
به سمت ننه زینت رفتم و کنارش دراز کشیدم.
حس کردم صورتش خندونه.
_چیشد؟ شوهرت ناراحت شد؟
سریع بیان کردم: نه بابا این چه حرفیه ننه بچه که نیست.
خنده ش عمیق تر شد.
_یه کم که بوت رو گرفتم برو پیش شوهرت خوب
نیست زن و شوهر شب از هم جدا بخوابن.
خجالت زده سکوت کردم.
_لپات که گل میفته بیشتر شامگاهیه رعنا میشی اون هم
هروقت خجالت می کشید صورتش مثل تو سرخ می
شد.
تبسم کمرنگی روی لبم قرار گرفت.
_می دونستی اسمت رو من و عباس خان انتخاب
کردیم؟
با تعجب به طرفش برگشتم.
_واقعا؟ فکر می کردم انتخاب مولین رعناست.
سرش رو به دو طرف تکون داد.
_عباس بهش پیشنهاد داد مولینت هم خوشش اومد.
اون موقع تو جنگل های ده شوکا زیاد بود عباس
هروقت که شکارچیا می حرکت کردن دنبالشون راه میفتاد
توی جنگل و فراریشون می داد توی کوه و کمر…
خیلی وقته دیگه این اطراف شوکایی نیست!
تقصیر آدماست حیات رو بهشون زهر کردن.
تبسمش کمرنگ شد و به سقف اتاق خیره موندم.
کف دست ننه روی کف دستم جای گرفت و نوازشم کرد.
راست می اظهار کرد آدما زیستن رو بهمون زهر کرده
بودن!
نیم ساعتی در حال تعریف از گذشته و مولین رعنا
بود که وسط حرف زدن کم کم دیدههاش روی هم
افتاد.
برگشتم و به نیم رخ آرومش نگاه کردم.
شامگاهیه عکس های مولین رعنا بود!
در برابر نگاه پر از غمش شرمنده بودم.
شاید حتی شرمنده از به جهان اومدنم که باعث مرگ
دخترشون شد.
آهی کشیدم و به سمت اتاق خواب به جاده افتادم.
در اتاق رو به آرومی باز کردم. همین که صوتش بلند
شد امیر علی تند از جا پرید و نگاهش رو به من
دوخت.
_اینجا چیکار می کنی؟
در رو بستم و وارد اتاق شدم.
_خودت گفتی وقتی خوابید بیام پیشت.
بار دیگر سرش رو روی بالشت گذاشت.
_تو هم گفتی نمیای!
روی تشک یک نفره نشستم و با لبخند نگاهش کردم.
معلوم بود هنوز کمی ناراحته.
_چرا نخوابیدی؟
زیر چشمی نگاهم کرد. بعد از چند لحظه مکث به
آرومی جواب داد: بدون تو خوابم نبرد!
تبسمم پررنگ تر شد.
_حالا یه کمی جا واسه قرص خوابت باز می کنی؟
_نه!
ابروهام بالا پرید.
_چرا؟ بچه شدی امیر علی؟ قهری؟
کف دستش رو دراز کرد.
_قهر که کار شماست خانوم بیا اینجا…
با نگاه های ریز شده نگاهش کردم و سرم رو روی
بازوش گذاشتم.
برگشت و با کف دست دیگه ش محکم بغلم کرد.
_امروزگار بسیار اذیت شدی؟
هومی کشیدم.
_راستش نه زیاد… آدمای خوبی هستن. بیشتر قلبم می
سوزه علی بهشدت حرفا رو دلشون سنگینی می کنه
ولی جلوی من نمی تونن به زبون بیارن. امیدوارم یه
روزگاری بابام رو ببخشن.
موهام رو پشت گوشم زد و لب هاش رو به پیشونیم
چسبوند.
_بهشون مدت بده شوکا داغ اولاد بد دردیه به راحتی
سرد نمی شه. اون ها به خاطر دور شدن از تو از
بابات کینه به قلب گراهی شدن شاید با برگشتنت کمی قلبشون
نرم بشه.
با شنیدن حرفش کمی آروم گراهی شدم.
یعنی امید بود یه روزی بابام رو ببخشن؟ نمی میل داشتم
روحش در عذاب باشه.
سرم رو جلو بردم و لب هام رو به سیبک گردنش
چسبوندم.
فشار کف دستش دور تنم بیشتر شد.
_بابت همه چیز ازت ممنونم امیر علی.
ته ریشش رو به صورتم مالید که باعث قلقلکم شد.
_هرکاری که کردم وظیفه م بود!
تنم کمی لرز کرد. پتو رو بیشتر روی من کشید و
پاهام رو بین پاهاش قفل کرد.
_سردته؟
خودم رو بیشتر چفت بدنش کردم و توی آغوش
گرمش گم شدم.
_یه کمی…
پتو رو تا آخر روی جفتمون کشید، خنده م گحرکت کرد.
_چرا می خندی؟
سرم رو روی سینه ش جا به جا کردم و پچ زدم: یه
کم دیگه تلاش کنیم با هم یکی می شیم!
آروم خندید.
_من که از خدامه.
نمی دونم چه قدر توی اون فضای کوچیکی که کم کم
داشت گرم می شد تو گوش هم پچپچ کردیم که کم کم
خوابم برد.
* *
صبح به محض خوردن صبحانه امیر علی اشاره زد
هرچه زودتر برگردیم.
می دونستم توی این موقعیت دور شدن از تهران کار
خطرناکی بود و تا به الانش هم حسابی ریسک کرده
بودیم.
نگاهم رو به سمت ننه و خاله راویسی که از صبح به
اینجا اومده بود چرخید.
_ننه زینت خاله جان ما دیگه کم کم رفع زحمت می
کنیم!
ننه با تعجب به سمتم برگشت.
_چی؟ چرا انقدر زود دخترم؟ ما که هنوز همدیگه رو
نمتوجه شدیم من ازت سیر نشدم کجا میری آخه؟
زیر دیدهی به امیر علی چشم دوختم.
_راستش تا الانش هم امیر علی جلسات دادگاهش رو
کنسل کرد تا بتونه خودش رو برسونه بهشدت کار
سرش ریخته مجبوریم برگردیم.
خاله راویس سریع گفت: خب خاله جان شوهرت
برگرده تو پیش ما بمون، کارهاش که تموم شد میاد
دنبالت.
نگاه امیر علی سریع به سمت خاله برگشت.
_نه شوکا بدون من جایی نمی مونه!
باز هم بهتون سر می زنیم راه دوری نیست.
سعی کردم جلوی خنده م رو بگیرم، من از کی بدون
امیر علی جایی نمی مونم؟
_آره خاله جان نمی ذارم قلبتون تنگ میشه زود به
زود میام پیشتون.
هردو با آزردهی نگاهم کردن.
می دونستم برای اون ها تداعی گر مامان رعنام و
توی همین یک روزگار کمی دلشون گرم شده بود ولی
نمی شد بیشتر از این اینجا موندگار شد.
امیر علی از جا قد بلند شد و من به سمت ننه زینت حرکت کردم.
خم شدم و صورتش رو بوسیدم.
_ببخش که دیر اومدم ننه زینت شرمندهتم توی این
چندسال حالم اصلا مساعد نبود. به محض این که پام
رسید به تهران امیر علی گشت تا پیداتون کنه… قلبم
می میل داشت بیشتر پیشتون بمونم و از مولینم بشنوم
ولی دیگه وقتی برامون نمونده.
دلم نمیتمایل داشت برم سر خاک مولین رعنا میدونستم
ممکنه مجدداً بهم حمله کف دست بده. ترجیح میدادم
تصورم ازش همون زن زیبا و مهربون باقی بمونه نه
یه تیکه سنگ سرد.
پیشونیم رو بوسید و با دیده هایی لبریز از اشک
نگاهم کرد.
_همین که اومدی کافیه دخترم… آخر عمری تنها
حسرتم دیدن یادگار رعنا بود دیگه می تونم راحت سر
بذارم رو…
تند پریدم تو حرفش.
_این چه حرفیه ننه جان انشالله سرتون سلامت باشه.
دوباره پیشونیم رو بوسید و نفس عمیقی کشید.
_دولید قول دادی باز هم دخترم رو بیاری پیشم.
امیر علی سرش رو کمی خم کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن